https://virgool.ir/feed/@Salviaمی‌خوانم، می‌نویسم...fa2026-11-11 14:11:04https://files.virgool.ir/upload/users/4072950/avatar/J21x8P.jpghttps://virgool.ir/@Salviahttps://virgool.ir/@Salvia/بی-دریغ-مهربان-kyqu0ywhwxivیا لطیف یک هفته از شروع چیزی که صدایش می‌کنیم جنگ، گذشته است. بنا بود به رسم هر هفته جمعه را خانه‌ی مادرشوهرم باشیم. این زنِ بی‌دریغ مهربان، مثل هر هفته تماس گرفت و گفت فردا منتظرتان هستم. شب نشده، خبر فوت یکی از بستگان آمد و برنامه‌ی روز جمعه‌ما‌ن کنسل شد. می‌خواهیم برویم تشییع جنازه زنی که به مهربانی شهره است. کسی که برای همسرم نقش دایه داشت. هر وقت دور هم بودیم حتما ذکر خیری از خاله حاج فاطمه بود. پیکر زن مهربان، لاغر و تکیده روی دست مر‌دهایی تشییع شد که خاطرات کودکی‌شان پر بود از حضورش. بعدتر به خانه‌اش می‌رویم و قاب عکس کودکی همسرم و خواهر و برادرهایش را از روی طاقچه‌ برمی‌داریم و با خودمان می‌آوریم. حیاط کوچک خانه با درخت انگور و گردو، دو اتاق کوچک و نمور، تشکی که وسط اتاق پهن است و چادری که روی تنه درخت توی حیاط آویزان است، حس و حالی عجیبی دارد. تمام طول راه، به عاقبت آدم‌ها فکر می‌کنم. به سرنوشت‌شان. به این‌که چی از آدمی باقی می‌ماند؟ در راه برگشت اما پر از اضطرابم. اخبار به سرعت دست به دست می‌شود، چند نقطه از اطراف شهر مورد اصابت بوده. منطقه‌ی محافظت شده با پوشش گیاهی و احتمالا حیوانی، آتش گرفته است. آتشی که علاوه بر کوه، دارد جگر مرا هم می‌سوزاند. جز دعا، جز طلب خیر و امان برای این مملکت و مردمش چه کاری از دستم برمی‌آید؟کتاب روح‌الله به جایی رسیده که رضاشاه پایش را هر روز بیشتر بر گلوی دین و دینداران فشار می‌دهد و روح‌اله آرام و بی‌صدا در مسجدی درس می‌‌گوید و گاه گاه چیزکی می‌نویسد که در عین سادگی برای فضای حوزه آن زمان، زیادی پیشرو و سیاسی است. به مهدی می‌گویم برای خوانده شدن این کتاب تبلیغ کنید. کتاب خیلی خوبی است. می‌گوید به آقای شاعر پیام بده و بگو که هدیه‌اش را خوانده‌ای و دوست داشتی. بعید است چنین کاری کنم. یک هفته بعد از آنچه جنگ صدایش می‌کنیم، زندگی مثل همیشه در جریان است. کارهای همیشگی را انجام می‌دهیم. معاشرت می‌کنیم، عکس می‌گیریم، به کارهای بچه‌ها می‌خندیم و برای آینده‌ای که هیچ چیزش معلوم نیست، نگران و امیدواریم. سی‌ویک خرداد هزاروچهارصدوچهار#جنگ_نوشتنهانگاهنهانگاهSat, 21 Jun 2025 16:07:03 +0330https://virgool.ir/@Salvia/عادت-می-کنیم-qdl4jl1bo2ddانگار کم کم داریم راه می‌افتیم. نه تنها با جنگ، که با رفتارها و نظرات عجیب آدم‌ها هم. سحر امامی را همه دیدند، همه تحسین کردند و آفرین گفتند، حتی در پیام رهبری هم یادی از او بود. جایی اما خواندم که خانمی نوشته بود: اگر کسی توی ترس واکنش ندارد، الزاما اسمش شجاعت نیست. بعدتر توضیح داده که رفتار مجری وحشیانه بوده و واکنش سالم این است که بترسد، جیغ بکشد و فرار کند. مائده را می‌بینم که فرار معکوس کرده است. از جایی دور از تهران که قبل از شروع جنگ رفته بود، به خانه‌اش در تهران برگشته و با هم در تلاشیم که کاری کنیم. به من می‌گوید: «چقدر قشنگ است که بعد از سالها دوستی داریم برای ایران تلاش می‌کنیم. افتخار می‌کنم که تو را شناختم.» لبخند می‌زنم و با خودم می‌گویم من همیشه افتخار کرده‌ام از دوستی با تو دختر. دوست دیگرم که همه نگران مهاجرت فکری‌ و زلف پریشانش بودند، چنان با شور انقلابی از ایران و ایرانی حرف می‌زند و از عشق به آقای خامنه‌ای می‌گوید که نمی‌توانم جلوی خنده‌ام را بگیرم و بهش می‌گویم: «انقلابی‌گری تو ذاتته» و او با دو کلمه جواب می‌دهد: «حق و حقیقت» کم‌کم داریم به خودمان می‌آییم، به گروه‌های خاک گرفته ایتا و بله که از زمان شهادت سردار، بهشان سر نزده بودیم، برگشته‌ایم و احوال هم را می‌پرسیم. گروه‌های حمایتی جدید می‌سازیم. درباره کارهایی که برای کم کردن اضطرابمان انجام می‌دهیم، حرف می‌زنیم. قصه می‌خوانیم. کتاب معرفی می‌کنیم. از ملی شدن اینترنت، ناراضی نیستیم، اگر به نفع ایران باشد. غر نمی‌زنیم. غر را که همه بلدند بزنند. باید کاری کنیم. سرمایه‌ی اجتماعی‌ای که طی سال‌ها با کج فهمی، با تصمیمات اشتباه، با دوری مسئولین از مردم و ناتوانی‌شان در اقناع ملت، با تلاش‌های مفرط شبکه‌هایی همچون منوتو و اینترنشنال کمرنگ شده بود، خودش را بازیابی می‌کند. با خودم تکرار می‌کنم: این هم تمام می‌شود، کاش این معجزه‌ی همدلی و حمایت را قدر بدانیم. کتاب «نامه به فاطمه» نادر ابراهیمی را که کتاب لاغری است، دیروز خواندم. دوباره برگشتم به کتاب «روح‌الله» مستند زندگی امام خمینی(ره). ظاهرا کتاب تازه چاپی است که تقریظی هم رهبری بر آن نوشته‌اند. من اما به‌خاطر مستند بودنش دارم کیف می‌کنم از خواندنش. ارجاعات خوبی به نویسندگان، روحانیون، سیاستمداران و به طور کلی تاریخ ایران دارد. کتاب را شهرستان ادب چاپ کرده و هدیه‌ای است که آقای شاعر به مهدی داده است. دستش درد نکند. بچه‌ها از توی خانه ماندن کلافه شده‌اند. محمدحسن می‌گوید: خیلی وقت است برای عشق و حال از خانه بیرون نرفته‌ایم مامان. بعد کتابی که برایش خریده‌ایم را می‌آورد و می‌گوید: خیلی ببخشید که این را می‌گویم مامان، ولی من از زندگی‌نامه‌های کلاسیک خوشم نمی‌آید. خنده‌ام می‌گیرد، ازش می‌پرسم: کلاسیک یعنی چی؟ می‌گوید: یعنی قدیمی. می‌گویم لازم نیست مدام عذرخواهی کند بابت اظهار نظر یا اتفاقاتی که به من آسیبی نزده.«ببخشید» ورد زبانش شده. با کمی تندی می‌گویم: اینقدر عذرخواهی نکن بابت هیچ و پوچ، ضعیف می‌شی! ۲۹ خرداد ۱۴۰۴#جنگ_نوشتنهانگاهنهانگاهSat, 21 Jun 2025 16:06:04 +0330https://virgool.ir/@Salvia/جنگ-نوشت-k2ge2owv2prsنمی دانم روز چندم است. پنجم یا ششم شاید. هرچه هست، زمان زیادی به لحاظ روز و ساعت نگذشته، اما از جان ما، چرا؟ کاهیده شدیم.  با این‌که اینجا خبر خاصی نیست، جز صدای فعال شدن پدافند که انگار دور و نزدیک می‌شود. دیشب نتوانستم خوب بخوابم. نیمه شب با صدای شلیک پدافند از خواب پریدم. صدای راه رفتن بچه که مثل روح سرگردان هر شب درون خانه تردد می‌کند چون قبل از خوابش قهوه خورده، از تخت پایینم کشید. گفت نفسش گرفته و نمی‌تواند بخوابد. دارو دادم، اسپری بینی و گفتم کنار پنجره نماند. به دوتای دیگر سر زدم که بیدار نشده باشند. سرشب محمدحسن با هر صدای باربط و بی‌ربطی از جایش می‌پرید و تا چندساعت می‌چسبید به من. توی سن و سالی است که نمی‌شود با جواب‌های غیرواقعی دورش زد. نمی‌توانم بگویم صدای رعد و برق است، یا چیزی نیست، کسی ترقه‌بازی کرده. تمام واقعیت هم برایش زیادی سنگین است.تا نماز صبح اخبار را چک می‌کنم، عادت مزخرف این چندروز. تنها کاری که در فریزشدگی این ایام انجام می‌دهم. دیروز در کانال کوچکی که دارم فراخوان ساده‌ای نوشتم که زن‌ها روزمره‌نویسی‌های جنگ‌آلودشان را برایم بفرستند که منتشر کنم. بی‌نظیر بود. بعدتر مطلبی خواندم که می‌گفت رسالت زن‌ها در چنین مواقعی پالایش فضای خانه و درآغوش کشیدن روزمرگی و نوازش اضطراب و خستگی اعضای خانه است. قصد داشتم خودم هم چنین چیزی بنویسم اما نه با این حال و هوا. چیزی که برای مجله نوشتم، درباره چگونگی معاشرت با بچه‌ها در ایام بحران بود. همه دارند همین را می‌نویسند که با بچه‌ها چطور تا کنیم. همه‌شان هم مادر را به عنوان یک انسان که خودش هم ترسیده، مضطرب و بی‌حوصله است و حتی ممکن است پرخاشگر و عصبی باشد، فراموش کرده‌اند. بله! اغلب‌مان می‌دانیم که بهترین کار حفظ روتین و ثبات زندگی بچه و انجام کارهایی آشنا و قدیمی است که به بچه احساس امنیت بدهد. اما، ما هنوز خودمان در شوک شروعیم. می‌بینم که آدم‌ها هم از سیل باید و نبایدهایی که روانه‌شان شده در عذابند. برایم مطلبی فرستاده‌اند که باید کوله‌پشتی اضطراری بپیچم. با خودم فکر می‌کنم فایده‌اش چیست؟ هنوز دست و دلم به چنین کاری نرفته است. سعی کردم امروز از فضای اخبار کمی فاصله بگیرم. کتابی که قبل‌تر دستم بود، «باد نام مرا می‌داند» الیزابت آلنده است. با خودم دور خانه میچرخانمش، اتاق خواب، نشیمن، آشپزخانه اما دریغ از یک خط پیشرفت. فکر می‌کنم نیاز به محتوای دیگری دارم. تاریخ، آنهم تاریخ ایران. تصور می‌کنم تنها محتوایی که سرگرم و آرامم می‌کند خواندن تاریخ ایران یا زندگینامه‌ی قهرمانان وطنی است. خوشبختانه کتابخانه‌ مهدی در این زمینه پروپیمان است. برای بچه‌ها غذای مورد علاقه‌شان را درست می‌کنم. با سیب‌زمینی سرخ کرده و ژله‌ی هندوانه. از خوراکی‌های عیدغدیر بهشان می‌دهم. می‌گذارم سر ظهر هرچقدر می‌خواهند با هم حرف بزنند و بازی کنند، فعلا قانون «تلوزیون احمقت می‌کند» را برداشته‌ام و اجازه می‌دهم بیشتر از یکساعت فیلم و انیمیشن ببینند. از لپ‌تاپ هم برای بازی می‌توانند استفاده کنند. کتاب هم می‌خوانند. ساعت‌هایی از روز من و محمدحسن در خانه تنها می‌شویم. تا من کتابم را برمی‌دارم، او هم می‌رود سراغ کتاب‌هایش. «دلهره‌ها» را بیش از شش‌بار خوانده است. می‌گوید: حالم را خوب می‌کند. می‌خواهد بقیه جلدهایش را هم برایش بخرم. می‌داند تنها خرجی که حد و مرز ندارد و من همیشه با آن موافقم کتاب خریدن است. بعدتر می‌آید کتاب سرزمین مقدس گی دولیل را برمی‌دارد. می‌پرسم: می‌فهمیش؟ جوابش مثبت است. نوشتن، خواندن، آشپزی کردن، مرتب کردن خانه، آب دادن به باغچه‌ی کوچک تراس و بقیه‌ی گلدان‌ها که حسابشان دارد از دستم در می‌رود، بخشی از مدیتیشن و رمز ورودم به روتین زندگی است. اما فکر می‌کنم نه فقط من، بلکه همه مردم این روزها دلشان می‌خواهد کاری کنند. کاری فراتر از آشپزی کردن، مرتب کردن خانه یا آب دادن به گلدان‌ها یا حتی در آغوش کشیدن خانواده. خواندن و نوشتن هم چندان راضی‌ام نمی‌کند.بیست‌هفت‌خرداد‌چهارصدوچهار#جنگ_نوشتنهانگاهنهانگاهSat, 21 Jun 2025 16:04:38 +0330