https://virgool.ir/feed/@Salinoosfa2026-11-12 09:15:10https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Salinooshttps://virgool.ir/@Salinoos/خلاقیت-ذاتی-یا-اکتسابی-vat5qwz2nsvzاول هفته پستی در لینکدین گذاشتم و درمورد ذاتی بودن یا اکتسابی بودن خلاقیت نظر خواستم از دوستان.امروز میخوام نظر خودم رو راجع به این موضوع بنویسم. نظر من راجع به اکتسابی بودن یا ذاتی بودن خلاقیت گزینه ای جز این دو مورد هستش. به نظر من خلاقیت به صورت صرف بسته به میزان احساس مسئولیت و احساس مالکیت فرد در قبال اون مسئلست. همه ما این مثال رو از بچگی شنیدیم که اگر یه گرگ دنبالمون بیوفته برای فرار جوری میدوییم که در حالت عادی امکان نداره با اون سرعت بدوییم. یه مثال دیگ بزنم، تصور کنید همین الان صاحب یک زمین 10 هکتاری و یک چک 100 میلیارد تومانی برای ساخت هر مجموعه ای که دلتون میخواد هستید، با این پول و این زمین به ساخت چه مجموعه ای فکر میکنید؟غیر از اینه که هزاران ایده برای شما میاد؟دلیلش چیه؟ دلیلش اینه که شما خودتون رو صاحب اون زمین و صاحب اون سرمایه میدونید، و قطعا برای بهترین استفاده ازش تمام تلاشتون رو خواهید کرد. این مثال رو در زندگی خودتون هم ببینید، بیاد بیارید برای مراقبت و رشد دادن چیز هایی که داشتید چه ایده های خلاقانه ای که انجام ندادید.و اما در بیزینس، بار ها در تیم های مختلف این رو دیدم که فردی که بیشترین احساس مسئولیت و احساس مالکیت رو در قبال تیمش داشته، همواره خلاق ترین فرد اون تیم بوده، چون اون تیم رو برای خودش میبینه، وحاضر نیست ضرر کنه، و ترجیح میده رشد کنه. من فکر میکنم هیچ انسانی به صورت ذاتی با رشد کردن و رشد دادن مسئله ای نداره. هرچند که به مرور زمان موانع درونی بسیاری باعث عدم تمایل ما به رشد کردن میشه جامعه های کوچکی هم که در اطراف ما هستند به همین شکل، هیچ انسانی بدش نمیاد تیمش رو رشد بده و باعث پیشرفت تیمش باشه. اما اصولا خلاقیت رو مانع خودمون میبینیم و میگیم آخه با چه راه حلی رشد بدم؟ به نظر من قدم اول احساس مالیکت ایجاد کردن در درون آدمه. این یه ضعف فرهنگیه که ما در جامعمون داریم. نیازه که روش کار کنیم و از خودمون شروع کنیم. ببینیم کجا ها هستیم، حضور داریم. ولی خودمون رو مالک اون فضا نمیبینیم. و کم کم شروع کنیم از خودمون بپرسیم آیا من مالک این فضا هستم؟ و اگر هستم، چه کاری برای بهتر کردن فضایی که برای منه میتونم انجام بدم؟ فکر میکنم با این روش خلاقیت هایی از خودتون خواهید دید که هیچ وقت تصورش رو هم نمیکردید. البته در پایان اینم باید بگم که برای ایجاد اون حس مالکیت هم هزاران مانع هست، وقتی کسی حس خوبی به محیطش نداشته باشه امکان نداره بتونه اون حس مالکیت رو بهش داشته باشه، پس باز میایم یه قدم عقب و از خودمون میپرسیم، آیا حالم با  فضایی که درش هستم خوبه یا نه.. اگر هست چرا احساس مالکیت نمیکنم بهش؟ اگر نیست چرا اصلا جایی هستم که حال خوبی باهاش ندارم؟ این بحث واقعا یه بحث عمیقه، هر روز هممون تو جامعمون هم آدم هایی رو میبینم که دارن به جامعه آسیب میزنن، از آشغال ریختن تو خیابون تا...آیا اگر کسی خیابون رو مثل منزل خودش ببینه و فکر کنه برای خودشه باز هم اونکارو میکنه؟SalehKhanSalehKhanWed, 11 Sep 2019 11:00:55 +0430https://virgool.ir/@Salinoos/قضاوت-کردن-یا-راهکار-دادن-مسئله-این-است-etl2ozzv2ywkچند روز پیش یه توئیت کردم و نوشتم که میخوام دستگاه حضور و غیاب تهیه کنم برای شرکت و جریمه تاخیر بذارم، و از فالوئرین محترم درخواست کردم نظر بدن راجع به این موضوع. البته تقریبا با خودم صد در صد بودم که جریمه نمیذارم. اما خب خیلی طلبه بودم ببینم در جواب به نظر سنجی راجع به همچین موضوع جنجالی ای که همیشه بحث بین کارفرما و کارمند هستش چیا میاد.با کمک فعالین عزیز این شبکه اجتماعی این توئیت فراتر از انتظاری که من داشتم بازدید شد. و خب ازونجایی که بیشتر فالوئر های من یا اینگیج شده های این توئیت از جامعه استارت اپی هستن، انتظار تعامل بیشتری از بازدید کنندگان داشتم. البته در ادامه به دلیل این تعامل نکردنه اشاره میکنم.در نهایت پس از گذشت تقریبا یک هفته، 9650 نفر این توئیت رو دیدن، 430 نفر باهاش اینگیج شدن، 94 نفر لایکش کردن، 59 نفر ریپلای کردن و 5 نفر ریتوئیت نمودن.ضمن احترام به تمامی عزیزانی که با این توئیت اینگیج شدن، نتایج بررسی این 60 ریپلای به صورت زیر بود:12 نفر (حدود 20 درصد جامعه آماری) با صراحت موافقت خودشون با این تصمیم رو اعلام کردن. حالا با دلیل یا بی دلیل.10 نفر (حدود 16 درصد جامعه آماری) با صراحت مخالفت خودشون با این تصمیم رو اعلام کردن. حالا با دلیل یا بی دلیل.15 نفر (حدود 25 درصد جامعه آماری) با ارائه راهکار هایی سازنده منو بسیار خوشحال و امیدوار کردن.5 نفر (حدود 8 درصد جامعه آماری) جوابشون کلا مشخص نبود با من بودن یا با جناب خرزو خان، چون من که ربط بین جوابشون با سوال مطرح شده رو نفهمیدم.10 نفر (حدود 16 درصد جامعه آماری) قاطعانه با قضاوت های خودشون مارو مورد مرحمت خودشون قرار دادن.5 نفر (حدود 8 درصد جامعه آماری) هم از من درخواست اطلاعات بیشتر برای پاسخ دادن به سوال من داشتن.و اینجاست که میرسیم به تیترمون، ما جزو کدوم دسته ایم؟جزو اون 9هزار و خورده ای تماشاچی؟ (که البته من تو این نوشته کلا کاری با این عزیزان ندارم)؟جزو اون راهکار دهنده ها؟یا جزو اون قضاوت کننده ها؟اگر زندگی رو مثل یه زمین فوتبال در نظر بگیریم، بسیاری از جامعه آماری مورد بحثمون، صرفا تماشاگر خواهند بود. (به طور مثال در داستان ما 9000 هزار نفری که دیدن و هیچ واکنشی نداشتن نسبت به سوال و ما هم اصلا باهاشون کاری نداریم)یه سری تو این زمین دارن فوتبال بازی میکنن با تمام وجودشون تا به نتیجه مورد نظرشون برسن (در داستان ما، هرکسی که یه اکشنی به این سوال داشت راهکار دهنده به حساب میاد).یه سری تیم هارو هدایت میکنن، یه سری حمایت میکنن تو پشت صحنه ها، یه سری گزارش میکنن و...با این موارد کاری نداریم میگذریم ازشون و میرسیم به مورد بحث من، یعنی اون سری از آدما که بیرون گود نشستن تا فقط قضاوت کنن. مگه غیر اینه که فوتبال فقط یه داور داره؟ مگه غیر اینه که دنیا فقط یه داور بنام خدا داره؟ پس چی میشه که ما آدما هر روز زندگیمون یه سری جاها قاضی باشیم؟هممون ببینیم کجا ها داریم فقط بازی رو نظاره میکنیم و قضاوت میکنیم؟وبرعکس اون کجاها داریم با دیدن مسئله دنبال راهکار سازنده میگردیم. جدای از اهمیت گذشته هر انسان تو انتخاب بین قضاوت کردن و یا راهکار پیدا کردن، اینکه چقدر اون آدم خودش رو مسئول بدونه در قبال فضایی که توش هست و یا فضایی که داره توش نظر میده به نظرم مهم ترین دلیلیه که میتونه دلیل انتخاب اون آدم بین دو گزینه بالا باشه.فرد مسئول موقع دیدن سوال به خودش میگه شاید نظر و راهکاری که الان با دیدن این سوال به ذهنم میرسه به یه سازمان کمک کنه تا مشکلش رو بتونه حل کنه، پس نظر خودم رو دریغ نمیکنم و نظرم رو میگم.در اون طرف گود، فرد غیرمسئول، سریعا بعد دیدن سوال، شروع میکنه به قضاوت کردن و به هر قضاوتی که به ذهنش میرسه از دیده شده هاش و دریافتی هاش بیانشون میکنه.همیشه افراد مسئول در دنیا تاثیر خودشون رو میذارن، باعث حال خوب خود و اطرافیانشون میشن چون به دیده هاشون خنثی نگاه میکنن و بی تفاوت هم از کنارشون رد نمیشن (تماشاچی نمیمونن).امیدوارم پس از خوندن این متن حداقل چند مورد از جاهایی که دارید تو زندگیتون قضاوت میکنید ویا فقط تماشاچی هستید رو پیدا کنید تا تمرینی باشه برای بیشتر مسئول بودن در دنیایی که داریم درش زندگی میکنیم.SalehKhanSalehKhanMon, 02 Sep 2019 18:45:59 +0430