<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های سحر انصاری‌فر</title><link>https://virgool.ir/feed/@Saharansarifar</link><description>من سحر هستم . اینجا تلاش میکنم خودم باشم!</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 13:51:16</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/198901/avatar/LjlgM8.jpg</url><title>سحر انصاری‌فر</title><link>https://virgool.ir/@Saharansarifar</link></image><item><title>1892-روسیه</title><link>https://virgool.ir/@Saharansarifar/1892-روسیه-zujjejjfpqcn</link><description>دارم به چشم های چایکوفسکی نگاه می کنم.باله ی فندق شکن در حال پخش است،نیازی نیست سخن بگوید ، موسیقی اش دارد همه چیز را می گوید ... چقدر خوب می شد جای اینکه این همه از خودمان بگوییم و مدام افکارمان را توضیح دهیم، فقط موسیقی نوشته شده در مغزمان را می نواختیم.اینطوری شاید کمتر نفرت انگیز بنظر می رسیدیم ! و بیشتر درک می شدیم.</description><category>سحر انصاری‌فر</category><author>سحر انصاری‌فر</author><pubDate>Mon, 08 Jun 2020 22:55:25 +0430</pubDate></item><item><title>زندانی خودم</title><link>https://virgool.ir/@Saharansarifar/زندانی-خودم-vhkb7eudxhnl</link><description>من واقعا وسواس فکری دارم . برای هرچیزی مدتها فکر میکنم، حتی الان دارم فکر میکنم که نکنددارم کلید های کیبورد را بیش از حد فشار میدهم..این فشار باید درچه حد باشد تا هم صدای زیادی تولید نکند و هم کلمات ناقص نمانند.مطمئن نیستم کسی بفهمد که چه میگویم چون حتی خودم هم نمیدانم!همه چیز زیادی روشن و واضح ، و زیادی پیچیده است. آنقدر روشن که با چشمانم میبینم و با گوشهایم میشنوم اما از درک آن عاجزم. یک شب باخودم میگویم چه خوب شد بدنیا آمدم و لحظات خاصی را تجربه کردم. اما درست چندساعت بعدش میبینم که نه حرف بیهوده ای زده بودم . حتی بهترین و زیباترین لحظات هم ارزش آمدن به این دنیا را ندارند . چه میخواهیم ما؟ از جان طبیعت از جان ماهی ها گوسفندها پرنده ها ،،، از جان همسایه مان که از قضا خیلی هم دوستش داریم. ما که از دوست داشتن و دوست داشته شدن خیری هم ندیده بودیم ، جز آن اندک لحظات کوتاه و بی تکرار... و بعد از آن فراموشی. پس از جان همدیگر چه میخواستیم ؟! خاطرات مثل شبحی سرگردان روز و شب بدنبالمان راه می افتند ، راه می رویم راه می رود غذا میخوریم غذا میخورد مینشینیم می نشیند میخندیم ... وقتی میخندیم نه ... نمی خندد! چرا درست زمانیکه خیال میکنی از همه چیز و همه کس بریده ای، کسی می آید و دوباره تو را به این جهان وصل می کند ؟ مگر در تو چه دیده بود که در دیگران نبود ؟ روزی که تورا دیدم، اره می گویم تو چون خودت میدانی که مخاطب تمام حرفهای من تو هستی ، هم همینطور شد. بار سفر بسته بودم برای رفتن به یک ناکجایی...تو رسیدی نامم را پرسیدی و همان یک سوال کافی بود.نمی دانم چه طلسمی شده ام که نمیگذارند بروم، هربار یکی پایم را بند می کند . دسته گلی به دستم می دهد و آرام در گوشم زمزمه میکند که بمان . اصلا کجا را داری که بروی؟ نرگس من ، نمیخواهم توی ذوقت بزنم اما تو آدمش نیستی . آدم رفتن. نبودی و نیستی . اما گاهی باتمام وجود میخوام که بروم. باور کن . باتمام وجود . اما اما چینمیدانم چرا خیلی نگران می شوم . نگران کسی که می ماند. آخر می دانی که ، من وسواس فکری دارم.</description><category>سحر انصاری‌فر</category><author>سحر انصاری‌فر</author><pubDate>Sun, 07 Jun 2020 01:24:16 +0430</pubDate></item><item><title>راز نهان</title><link>https://virgool.ir/@Saharansarifar/راز-نهان-l1a5fdmrrhrm</link><description>هرچه از جهانِ درونی خودم پا فراتر می گذارم و ناشناخته ها جست و جو می کنم، میبینم به خودم نزدیکتر شده ام . به راستی راز خلقت چیست ؟!بهترین عکس گالریم - پاییز سال1398تبدیل به تنها هایی شده ایم که باهم وقت می گذرانیم و مدام میترسیم مبادا عشقی نثار دیگران کنیم و یا اینکه عشقی دریافت کنیم. جهانمان محدود . نگاه هایمان آلوده به نازیبایی ها. و کلاممان تیری که پرتاب میکنیم تا از این خشم درونی رهایی یابیم. تنهایی را انتخاب میکنیم تا به کسی آسیب نرسانیم. تنها می مانیم. تنها می میریم.و در این بین امیدی پوچ مدام دست و پایمان را میبندد.جهان خاموشی ها و شگفتی ها ! من به جست و جوی تو آمده ام . مرا با خودم آشتی بده.</description><category>سحر انصاری‌فر</category><author>سحر انصاری‌فر</author><pubDate>Sat, 23 May 2020 18:40:02 +0430</pubDate></item></channel></rss>