https://virgool.ir/feed/@Saeedsalehiسعید صالحی، نویسنده، فیلمنامه‌نویس، مدرس و معرق‌کار متولد ۱۳۶۳؛ خالق برند «چشم سوم»، هنرمندی که واژه و چوب را در روایت‌هایی شاعرانه به هم گره می‌زند. آیدی ایتا:saeedsalehi007@ بله: saeedsalehi007@fa2026-11-11 19:11:47https://files.virgool.ir/upload/users/4124761/avatar/oCHyV0.jpghttps://virgool.ir/@Saeedsalehihttps://virgool.ir/@Saeedsalehi/کتاب-عزیزملطفا-از-مرز-رد-بشو-tnc8gts08i1gاخگر(ember)خدا رو شکر بعد از گذشت دوسال کتابم کامل شداین کتاب به دو زبان فارسی و انگلیسی نوشته شدهو سر کار خانم کریمی زحمت ترجمه را برعهده داشتند که بی اندازه از ایشان سپاسگذارم انشالله در تلاش هستم که به زودی در سایت آمازون بارگذاری شود(البته اگر تحریم ها اجازه بدهد😐)هر چی خدا بخواد....🤲بعد از اون همه رنجی که برای این کار بردم،انرژی خوب و مثبت شما دوستان عزیزم مثل همیشه بهترین کمکه برامخیلی ازتون ممنونم🙏🫶اخگر:آخرین تلاش های آتش برای زنده ماندن(پاره ی آتش)سعید صالحیسعید صالحیFri, 09 Oct 2026 22:56:58 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/حافظه-ی-نیستی-ealvu3vhgjhl(حافظه ی نیستی)گوی های کوچک ساخته شده از حیات،از برابر چشمانش میگذشتندهر کدام گویا برای لحظه ای جلوی دیدگانش،معلق می ماندند.شفاف،لرزان و شکننده.تکه های خاطرات گذشته برای آخرین بار بر روی هر کدام از آن گوی ها ،خودشان را نشان میدادند.در یکی نوری مثل افتاب اولین روز مدرسه که بر روی دیوار آن پهن شده بوددر دیگری ،دستهای مادرش را دید و بعد صورت زنی که سالها دوستش داشتکمی سرش را بالا گرفت.گوی های شیشه ایی با سرعت از او دور میشدند.در یکی دیگر از آنها کودکی اش را دید،دویدن در کوچه ،زانوی زخمی و توپی که در حیاط خانه ی همسایه افتادو...به آرامی پلک زد،چشمانش به سختی چیزی میدید .انگار از گوشه های میدان دیدش تاریکی پیش می آمد.قلبش هر لحظه که میگذشت آرام و آرام تر میزد.گویا قلبش میان دستان کسی فشرده می شد.حس عجیبی داشت،زمان از حرکت ایستاده بود.یک ارامش غریب و سنگین او را احاطه کرده بود.انگشتها بی اختیار جمع شده و دستهایش یخ کرده بودند.مردمک چشمانش گشاد تر شدو نگاهش با تلاش به همان گوی های کوچک خیره مانده بود.هر کدام با اندازه های کوچک و بزرگ تصویری را نشان می داد و آرام دور میشد.لبهایش از هم باز شد.گوی های حبس شده از دهانش با شتاب خارج شدند و آخرین امیدها را در دل دریا با شتاب به سطح آب رساندند.حبابی روی آب لحظه ایی کوتاه ماند و سپس ترکید.جوری در آب دریا حل شد که گویا اصلا وجود نداشته.درست مثل کسی که در گورستان تاریخ دفن شد.سعید صالحیسعید صالحیMon, 05 Oct 2026 23:02:26 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/کتاب-جدیدم-چاپ-شد-lge0ufeikdizخدایا فقط خودت میدونی و خودم که چی گذشتولی بالاخره انجام شد🥹در این کتاب سعی شده که مسائل اجتماعی به شکل داستان و با نگاهی متفاوت آورده شود امیدوارم حاصل ساعتها کارم،حتی برای یک لحظه و یا حتی برای یک فرد مفید باشد این کتاب به زودی در سایت طاقچه در دسترس است که حتما اطلاع میدهماز شما دوستان همیشه همراه ویرگول بسیار سپاس گذارم که در تاریکی فضای مجازی ،مثل یک نور در کنارم بودید🙏🌹💙❤️سعید صالحیسعید صالحیThu, 17 Sep 2026 19:32:36 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/شوپنهاورجهان-همچون-اراده-و-تصویر-p67n9ijhvg36جهان همچون اراده و تصورآیا ما زندگی را انتخاب می‌کنیم یا زندگی ما را؟اگر تمام تصمیم‌هایی که می‌گیرم، تمام آرزوهایی که برایشان می‌جنگم و تمام عشق‌هایی که تجربه می‌کنم، فقط بازی نیرویی کور به نام اراده باشد، پس آزادی من کجاست؟آرتور شوپنهاور در (جهان همچون اراده و تصور) یکی از بی‌رحمانه‌ترین تصویرها را از انسان ارائه می‌دهد. او معتقد است جهان آن چیزی نیست که می‌بینیم؛،آنچه ما تجربه می‌کنیم تنها تصور ما از جهان است. اما در پشت این پرده، نیرویی خاموش و سیری‌ناپذیر جریان دارد،نیرویی که ما را به خواستن، جنگیدن، عاشق شدن، رقابت کردن و حتی رنج کشیدن وامی‌دارد.شاید این اندیشه بیش از حد تلخ به نظر برسد، اما هرچه پیش‌تر می‌روید، متوجه می‌شوید شوپنهاور بیش از آنکه بدبین باشد،مشاهده‌گری دقیق است. او زندگی را همان‌گونه که هست توصیف می‌کند. انسانی که به محض رسیدن به آرزویی، آرزوی دیگری می‌سازد و هرگز به آرامش پایدار نمی‌رسد.یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت کتاب این است که نویسنده، خوشبختی را هدف زندگی نمی‌داند،بلکه رهایی از اسارت خواسته‌های بی‌پایان را ارزشمندتر می‌بیند. از نگاه او، هنر، موسیقی، شفقت و کاستن از دلبستگی‌ها، تنها لحظه‌هایی هستند که انسان می‌تواند از زندان اراده فاصله بگیرد.البته از نظر حقیر این کتاب خالی از ضعف هم نیست. شوپنهاور گاهی چنان بر رنج و بیهودگی تأکید می‌کند که انگار امید، خلاقیت و توانایی انسان برای تغییر جهان را نادیده می‌گیرد. اگرچه بسیاری از تحلیل‌های او شگفت‌آور و عمیق‌اند، اما نمی‌توان پذیرفت که تمام زیبایی‌های زندگی تنها فریب اراده باشند. عشق، دوستی، آفرینش هنری و حتی مبارزه برای ساختن جهانی بهتر، شاید بیش از آن باشند که او تصور می‌کرد.جهان همچون اراده و تصور کتابی است که ذهن خواننده را برای مدت‌ها درگیر می‌کند. ممکن است با شوپنهاور موافق نباشید، اما به‌سختی می‌توانید پس از خواندنش، دوباره به زندگی با همان نگاه گذشته بنگرید.شاید ارزش واقعی این کتاب در آن نباشد که پاسخ نهایی را به ما می‌دهد،بلکه در این است که شجاعت روبه‌رو شدن با پرسش‌هایی را به ما می‌آموزد که بسیاری ترجیح می‌دهند هرگز از خود نپرسند.اگر بخواهم ده مورد از کتاب که خودم استخراج کردم را خدمتتان عرض کنم:۱-جهان آن‌گونه که می‌بینیم، تمام واقعیت نیست. ما همیشه جهان را از پشت عینک ذهن خود تجربه می‌کنیم، نه آن‌گونه که در ذات خود هست.۲-اراده، فرمانروای زندگی است. بیشتر تصمیم‌ها، آرزوها و حتی عشق‌های ما، از نیرویی ناخودآگاه و سیری‌ناپذیر سرچشمه می‌گیرند.۳-رنج، استثنا نیست،بخشی از زندگی است. تا وقتی چیزی را می‌خواهیم، رنج می‌کشیم، وقتی هم به آن می‌رسیم، میل تازه‌ای جای آن را می‌گیرد.۴-زندگی میان رنج و ملال در نوسان است. اگر به خواسته‌ها نرسیم، رنج می‌بریم،اگر برسیم، پس از مدتی دچار بی‌حوصلگی می‌شویم.۵-خوشبختی بیشتر به معنای کاهش رنج است تا افزایش لذت. از نگاه شوپنهاور، آرامش با کم کردن خواسته‌ها به دست می‌آید، نه با بیشتر داشتن.۶-هنر، به‌ویژه موسیقی(از نگاه او)، راهی برای رهایی موقت از رنج است. هنگام غرق شدن در هنر، انسان برای لحظاتی از اسارت خواسته‌هایش فاصله می‌گیرد.۷-شفقت، پایه واقعی اخلاق است. اخلاق از ترس یا قانون به وجود نمی‌آید،از درک رنج مشترک انسان‌ها زاده می‌شود.۸-ثروت و موفقیت تضمین‌کننده آرامش نیستند. اگر ذهن آرام نباشد، هیچ دستاوردی احساس رضایت پایدار ایجاد نمی‌کند.۹-هرچه وابستگی کمتر باشد، آزادی بیشتر است. انسان با کنترل میل‌های بی‌پایان، به آرامش نزدیک‌تر می‌شود.۱۰-شناخت خود، مهم‌تر از شناخت جهان است. تا زمانی که منشأ خواسته‌ها و انگیزه‌های خود را نشناسیم، تصور می‌کنیم آزادانه انتخاب می‌کنیم، در حالی که اغلب اسیر اراده هستیم.او یکی از تاثیرگذارترین افراد جهان است که تاثیر آثارش در مشاهیری چون نیچه،فروید،انیشتین،بورخس،تولستوی و ...غیر قابل انکار استامیدوارم از این مطلب لذت برده باشیدبه امید آگاهیبه امید آزادی🙏🌹سعید صالحیسعید صالحیSun, 26 Jul 2026 19:54:39 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/نقد-و-برسی-اثر-فاخر-فراسوی-نیک-و-بد-yrz0lhdogoa0فراسوی نیک و بدیک شاهکار از فیلسوفی که خواندن مطالبش برای بنده لااقل بسیار جذاب و پر چالش بوده است.بعد از اینکه ۳ ماه برای درک این کتاب زمان گذاشتم از خودم پرسیدم: اگر تمام عمر، با نقشه‌ای زندگی کرده باشم که دیگران برایم کشیده‌اند، آیا واقعاً زندگی، انتخاب خودم بوده است؟بعضی کتاب‌ها اطلاعات تازه‌ای به ما می‌دهند، بعضی دیگر داستانی را روایت می‌کنند و تمام می‌شوند،اما فراسوی نیک و بد از آن دسته کتاب‌هایی است که پس از بستن آخرین صفحه، تازه شروع می‌شود. این کتاب نه قصد دارد شما را قانع کند و نه حتی از شما می‌خواهد با نویسنده موافق باشید. تنها کاری که می‌کند، شکستن دیوارهای اطمینان است.دیوارهایی که سال‌ها با نام حقیقت، اخلاق، دین و سنت دور ذهن خود کشیده‌ایم.نیچه در این اثر، با شجاعتی کم‌نظیر، سراغ مقدس‌ترین مفاهیم می‌رود. او از خواننده می‌پرسد چرا چیزی را خوب می‌نامیم و چیزی دیگر را بد؟ آیا این ارزش‌ها حقیقتی جاودانه‌اند یا محصول تاریخ، قدرت، فرهنگ و ترس‌های انسان؟شاید بسیاری تصور کنند نیچه دشمن اخلاق است،اما به گمان من، او دشمن اخلاق نیست، بلکه دشمن اخلاقِ بدون اندیشیدن است. او با اطاعتی می‌جنگد که فرصت پرسیدن را از انسان گرفته است. از نگاه نیچه، خطرناک‌ترین انسان کسی نیست که سؤال می‌پرسد، بلکه کسی است که سال‌ها زندگی می‌کند، بی‌آنکه حتی یک بار درباره باورهایش تردید کند.یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های کتاب این است که نویسنده، خود را نیز در جایگاه قاضی حقیقت قرار نمی‌دهد. او بارها نشان می‌دهد که حتی فیلسوفان بزرگ نیز از پیش‌داوری‌های شخصی خود فرار نکرده‌اند. به باور او، بسیاری از نظام‌های فلسفی، بیش از آنکه کشف حقیقت باشند، بازتاب شخصیت، خواسته‌ها و ترس‌های فیلسوفان هستند. این نگاه، فلسفه را از جایگاه دست‌نیافتنی‌اش پایین می‌آورد و آن را به فعالیتی انسانی تبدیل می‌کند.نیچه حقیقت را نیز به چالش می‌کشد. او معتقد است انسان‌ها همیشه در جست‌وجوی حقیقت نیستند،گاهی تنها به دنبال آرامشی هستند که حقیقت ممکن است آن را بر هم بزند. شاید به همین دلیل است که بسیاری از باورها، نه به خاطر درست بودن، بلکه به خاطر آرامش‌بخش بودن، قرن‌ها دوام آورده‌اند.اما آنچه بیش از همه مرا تحت تأثیر قرار داد، نگاه نیچه به قدرت بود. برخلاف برداشت رایج، منظور او صرفاً سلطه بر دیگران نیست، بلکه غلبه بر ترس‌ها، ضعف‌ها و محدودیت‌های خود انسان است. او از انسانی سخن می‌گوید که هر روز نسخه‌ای بهتر از دیروز خود می‌شود، نه انسانی که دیگران را شکست می‌دهد.البته سبک منحصر به فردش که بیشتر خودش را فرا انسانی میداند شاید خوشایند برخی نباشد، گاهی او چنان با اطمینان سخن می‌گوید که انگار هیچ احتمال دیگری وجود ندارد. گاهی نیز نقدهایش نسبت به دین، اخلاق و برابری، آن‌قدر تند است که خواننده را به مقاومت وامی‌دارد. اما شاید همین ویژگی، راز ماندگاری او باشد،نیچه نمی‌خواهد آسوده‌خاطرتان کند، می‌خواهد آرامش فکری‌تان را بر هم بزند.به باور من، ارزش واقعی فراسوی نیک و بد در پاسخ‌هایی که ارائه می‌دهد نیست، بلکه در پرسش‌هایی است که در ذهن خواننده می‌کارد. این کتاب را نمی‌توان یک بار خواند و کنار گذاشت. هر بار که انسان تجربه بیشتری از زندگی پیدا می‌کند، معنای تازه‌ای از آن کشف خواهد کرد.پس پیشنهاد میکنم آن را در دوره های مختلف زندگی از نو بخوانید.((اگر قرار باشد این کتاب را در یک جمله توصیف کنم، خواهم گفت: فراسوی نیک و بد کتابی نیست که به شما بگوید چگونه فکر کنید، کتابی است که اجازه نمی‌دهد مانند گذشته فکر کنید.))فریدریش نیچه در سال ۱۸۴۴ در آلمان متولد شد. او در بیست‌وچهار سالگی به استادی زبان‌شناسی کلاسیک رسید، موفقیتی که در آن زمان کم‌نظیر بود. اما بیماری‌های شدید جسمی، سردردهای مزمن و مشکلات بینایی او را مجبور کرد از دانشگاه کناره بگیرد و تمام وقتش را صرف نوشتن کند.بیشتر آثار مهم نیچه در کمتر از دو دهه نوشته شدند، دورانی که او تقریباً در تنهایی زندگی می‌کرد و کمتر کسی ارزش نوشته‌هایش را درک می‌کرد. در سال ۱۸۸۹ دچار فروپاشی ذهنی شد و تا پایان عمر دیگر نتوانست چیزی بنویسد. او در سال ۱۹۰۰ از دنیا رفت، بی‌آنکه بداند بعدها به یکی از تأثیرگذارترین فیلسوفان تاریخ تبدیل خواهد شد.هر چند خودش را نویسنده و فیلسوفی برای نسل های آینده میدانست.امروزه کمتر متفکری را می‌توان یافت که مستقیم یا غیرمستقیم از اندیشه‌های نیچه تأثیر نگرفته باشد. آثار او هنوز هم خواننده را وادار می‌کنند که پیش از تغییر جهان، یک بار دیگر خودش را از نو بشناسد.چند جمله از کتاب که دوست داشتم:کسی که با هیولاها می‌جنگد، باید مراقب باشد خود به هیولا تبدیل نشود.گر مدت زیادی به مغاک خیره شوی، مغاک نیز به تو خیره خواهد شد.باورهای راسخ، دشمنان خطرناک‌تر حقیقت‌اند.در هر فلسفه‌ای، چیزی از زندگینامهٔ فیلسوف نهفته است.هر فلسفه، اعترافی شخصی از سوی نویسندهٔ آن است.هر چند با یک نقد سطحی نمیشود این کتاب فاخر را به تصویر کشید اما امیدوارم از خواندن آن لذت برده باشیددر پناه خدابه امید آگاهی...سعید صالحیسعید صالحیFri, 24 Jul 2026 13:42:58 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/نقد-فیلم-فوق-العاده-ی-تشریفات-محض-jgy7opcimlqnنقد و بررسی فیلم «تشریفاتی محض» (A Pure Formality)لطفا با صبر و تفکر به دیدن این فیلم برویدبرخی از فیلم‌ها از همان دقیقه‌های اول شما را میخکوب می‌کنند،اما بعضی دیگر، صبر می‌خواهند. تشریفاتی محض، از آن دسته فیلم‌هایی است که شاید در نیمهٔ اول، بسیاری آن را اثری کُند، پر از پرش‌های ذهنی، گفت‌وگوهای طولانی و فضایی وهم‌آلود بدانند. حتی ممکن است عده‌ای پیش از پایان، تماشای آن را رها کنند.اما اگر تا آخر همراه فیلم بمانید، در آخرین دقایق، حقیقت چنان آشکار می‌شود که شاید دلتان بخواهد از روی صندلی بلند شوید و برای این شاهکار دست بزنید.تماشای این فیلم مرا یاد مسابقات استعدادیابی می‌اندازد،جایی که بعضی داورها پیش از پایان اجرا، دکمهٔ ضربدر قرمز را فشار می‌دهند و فرصت نمی‌دهند هنرمند شگفتی نهایی‌اش را نشان دهد. اگر فقط چند دقیقه بیشتر صبر می‌کردند، شاید یکی از بهترین اجراهای عمرشان را می‌دیدند.یا کسانی که تماشای بازی فوتبال را حتی در دقیقه ی ۹۰ ترک میکنند ولی همه چیز درست در ثانیه های پایان اتفاق می افتد.تشریفاتی محض هم دقیقاً چنین فیلمی است.اثری که پاداش صبوری تماشاگر را در پایان می‌دهد.این فیلم بیش از آنکه دربارهٔ یک قتل یا یک بازجویی باشد، دربارهٔ حقیقت است. حقیقتی که انسان سال‌ها از آن فرار می‌کند، اما سرانجام ناچار است روبه‌رویش بایستد. کلانتری باران‌زدهٔ فیلم، فقط یک ساختمان نیست، استعاره‌ای از ذهن انسان است. بارانی که بی‌وقفه می‌بارد، انگار می‌خواهد خاطرات، گناه و فراموشی را بشوید، اما هرچه بیشتر می‌بارد، حقیقت واضح‌تر می‌شود.بازرس، فقط یک مأمور پلیس نیست. او شبیه وجدان است،آرام، صبور و خستگی‌ناپذیر. سؤال‌هایش بیش از آنکه برای کشف جرم باشد، برای کنار زدن لایه‌های انکار است و جالب اینکه از ابتدا در کلانتری حضور ندارد ،یعنی وجدانی که با پس از حضور او پرونده ورق میخورد.نویسنده نیز در تمام فیلم تلاش می‌کند داستانی بسازد که بتواند خودش را قانع کند، اما حقیقت، نیازی به داستان ندارد.قدرت اصلی فیلم در این است که تا آخرین لحظه اجازه نمی‌دهد مطمئن شوید چه چیزی واقعی است و چه چیزی زاییدهٔ ذهن شخصیت اصلی. وقتی پردهٔ آخر کنار می‌رود، تازه متوجه می‌شوید تمام جزئیاتی که بی‌اهمیت به نظر می‌رسیدند، از همان ابتدا مقابل چشمانتان بوده‌اند.بازی ژرار دوپاردیو در نقش نویسندهٔ مشهور، فوق‌العاده است. او مردی را به تصویر می‌کشد که میان غرور، ترس، فراموشی و حقیقت سرگردان است. در مقابل، رومن پولانسکی، کارگردان مشهور فیلم «پیانیست»، در نقش بازرس حضوری آرام اما نافذ دارد،حضوری که بدون فریاد زدن، تمام فیلم را در اختیار می‌گیرد.جوزپه تورناتوره، کارگردان این اثر و خالق شاهکار( سینما پارادیزو)، در این فیلم ثابت می‌کند که برای ساختن یک اثر ماندگار، نیازی به تعقیب‌وگریز، انفجار یا جلوه‌های ویژه نیست. گاهی فقط یک اتاق، صدای باران، دو بازیگر بزرگ و فیلمنامه‌ای هوشمند کافی است تا فیلمی ساخته شود که سال‌ها در ذهن مخاطب باقی بماند.تشریفاتی محض یا به عبارتی تشریفاتی ساده فیلمی نیست که هنگام تماشا عاشقش شوید. فیلمی است که پس از پایانش عاشقش می‌شوید.(((هشدار:اگر دوستانی قصد دیدن این فیلم فوق العاده را دارند این قسمت را مطالعه نفرمایند چون بخش اصلی لو میرود)))***رمزگشایی فیلم***وقتی فیلم تمام می‌شود، تازه می‌فهمیم آنچه دیده‌ایم، یک بازجویی معمولی نبوده است. کلانتری، بازرس، پرونده و حتی گفت‌وگوها، همگی در مرزی میان زندگی و مرگ اتفاق افتاده‌اند.جایی که انسان برای آخرین بار با حقیقت خودش روبه‌رو می‌شود.درست در لحظه ی آخر زندگی.به همین دلیل، عنوان فیلم یعنی تشریفاتی محض ناگهان معنای تازه‌ای پیدا می‌کند. حکم، از قبل صادر شده است. آنچه باقی مانده، فقط آخرین تشریفات برای پذیرش حقیقت است.کلانتری در واقع می‌تواند نماد ذهن آشفتهٔ اونوف باشد، جایی تاریک، فرسوده و نم‌زده که سال‌ها خاطرات، دروغ‌ها و احساس گناه در آن انباشته شده‌اند. هیچ‌کس واقعاً در حال تحقیق دربارهٔ یک جرم نیست؛ همه‌چیز تلاشی است برای اینکه خود او حقیقت را به زبان بیاورد.بازرس بیش از آنکه یک پلیس باشد، شبیه وجدان انسان است. او نه عصبانی می‌شود، نه عجله دارد و نه می‌خواهد با زور اعتراف بگیرد. فقط سؤال می‌پرسد، چون حقیقت را می‌داند و منتظر است خودِ اونوف آن را بپذیرد.باران تقریباً در تمام فیلم حضور دارد. قطره‌هایی که از سقف کلانتری چکه می‌کنند، با قطره‌هایی که در پایان روی صورت اونوف می‌افتند، انگار به هم متصل می‌شوند.وقتی در پایان صدای آمبولانس را می‌شنویم و قطره‌های باران روی صورتش می‌نشینند، متوجه می‌شویم شاید تمام آن باران، در تمام طول فیلم، انعکاسی از همان لحظهٔ واقعی بوده است. لحظه‌ای که پیکر او زیر باران افتاده و امدادگران بالای سرش هستند. ذهن او، صدای باران و برخورد قطره‌ها را گرفته و آن را به شکل سقفی چکه‌کنان در کلانتری بازسازی کرده است.صدای آمبولانس هم فقط یک وسیلهٔ نجات نیست،نماد آخرین فرصت برای بازگشت است. تا وقتی صدای آن شنیده می‌شود، هنوز مرز میان زندگی و مرگ کاملاً بسته نشده است. اما وقتی اونوف حقیقت را می‌پذیرد، دیگر راهی برای بازگشت باقی نمی‌ماند.چرا اونوف نویسنده است؟شغل او اتفاقی انتخاب نشده است. نویسنده کسی است که می‌تواند داستان بسازد، شخصیت خلق کند و واقعیت را با خیال درآمیزد. اونوف هم تا آخرین لحظه تلاش می‌کند برای خودش داستانی بسازد تا از حقیقت فرار کند. اما در جایی که وجدان قاضی است، دیگر هیچ داستانی نمی‌تواند حقیقت را تغییر دهد.پایان فیلم چه می‌گوید؟شاید بزرگ‌ترین پیام فیلم این باشد که انسان می‌تواند سال‌ها دیگران را فریب دهد، اما هرگز نمی‌تواند از محاکمهٔ وجدان خودش فرار کند. شاید دادگاهی در بیرون وجود نداشته باشد، اما هر انسانی، دیر یا زود، در دادگاهی که درون خودش برپا می‌شود، باید پاسخگوی تمام انتخاب‌هایش باشد.و این از نظرم مهمترین دستاورد فیلم است،و شاید به همین دلیل است که تشریفاتی محض بعد از بیش از سی سال هنوز تازه به نظر می‌رسد،چون این فیلم دربارهٔ یک قتل نیست، دربارهٔ همهٔ ما و رفتارهای ماست.سعید صالحیسعید صالحیWed, 22 Jul 2026 10:41:24 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/خیام-نیشابوریشکوه-اندیشه-ی-ایرانی-mmmlqlylhrnuعمر خیام( شکوه اندیشه ایرانی)اگر بخواهیم از بلندترین قله‌های فرهنگ و تمدن ایران نام ببریم، بی‌شک نام عمر خیام نیشابوری (۴۲۷ تا ۵۱۰ هجری)یکی از درخشان‌ترین نام‌هاست. مردی که تنها یک شاعر نبود، تنها یک ریاضی‌دان نبود، تنها یک ستاره‌شناس نبود، او ترکیبی شگفت از عقل، هنر، فلسفه و پرسشگری بود.خیام مایه‌ی فخر ایران است. زیرا در زمانی که بسیاری از علوم هنوز در مراحل ابتدایی خود بودند، ذهن او به مرزهایی رسید که قرن‌ها بعد جهان ارزش آن را بهتر شناخت. او در ریاضیات با پژوهش‌های عمیق خود درباره‌ی معادلات درجه سوم و هندسه، جایگاهی بزرگ در تاریخ علم پیدا کرد. همچنین در اصلاح گاه‌شماری ایران(تقویم) نقش داشت و تقویم جلالی، که از دقیق‌ترین تقویم‌های تاریخ به شمار می‌رود، یادگار آن دوران است.اما عظمت خیام فقط در اعداد و محاسبات نبود.نجوم نیز، برای او راهی بود برای نزدیک شدن به راز هستی.در فلسفه نیز خیام انسانی پرسشگر و ژرف‌اندیش بود. او هیچ مسئله‌ای را سطحی نمی‌دید. درباره‌ی زندگی، مرگ، زمان، سرنوشت و معنای بودن انسان فکر می‌کرد. او به جای آنکه از کنار پرسش‌های بزرگ عبور کند، روبه‌روی آن‌ها می‌ایستاد و با ذهنی آزاد به دنبال پاسخ می‌گشت.و سپس می‌رسیم به خیام شاعر، همان خیامی که نامش در سراسر جهان با رباعیاتش شناخته شده است.از نظرم هنر خیام این بود که بزرگ‌ترین اندیشه‌های فلسفی را در کوتاه‌ترین قالب شعری جای می‌داد.چه زیبا می‌گوید:ابر آمد و باز بر سر سبزه گریستبی باده گلرنگ نمی‌باید زیستاین سبزه که امروز تماشاگه ماستتا سبزه خاک ما تماشاگه کیستچه تصویر زیبایی! در چند کلمه، طبیعت، زندگی، مرگ و گذر زمان را کنار هم می‌نشاند. این فقط شعر نیست، یک نگاه عمیق به راز بودن انسان است.آن هم فقط با نگاه کردن به یک منظره.و یکی دیگر از شاهکارهای او:می نوش که عمر جاودانی این استخود حاصلت از دور جوانی این استهنگام گل و باده و یاران سرمستخوش باش دمی که زندگانی این استدعوتی به فهم ارزش لحظه‌هاست. او به انسان یادآوری می‌کند که عمر کوتاه است و نباید زیبایی زندگی را در حسرت گذشته یا ترس از آینده گم کرد.و چه زیبا سروده است:این قافله‌ی عمر عجب می‌گذرددریاب دمی که با طرب می‌گذردساقی غم فردای حریفان چه خوریپیش آر پیاله را که شب می‌گذردو این رباعی جاودانه:آن قصر که جمشید در او جام گرفتآهو بچه کرد و روبه آرام گرفتبهرام که گور می‌گرفتی همه عمردیدی که چگونه گور بهرام گرفتچه شکوهی در این چهار مصرع است! خیام با یادآوری قصر جمشید و سرنوشت بهرام، تمام قدرت‌ها و شکوه‌های دنیا را در برابر گذر زمان کوچک نشان می‌دهد. انگار تاریخ را در یک لحظه خلاصه می‌کند: هیچ چیز ماندگار نیست جز حقیقت.و باز:پیش از من و تو لیل و نهاری بوده ستگرداننده ی فلک نیز بکاری بوده ستهر جا که قدم نهی تو بر خاک زمینآن مردمک چشم نگاری بوده‌ستچه تصویر عجیبی دارد، خیام حتی خاک زیر پای انسان را هم بی‌جان و بی‌معنا نمی‌بیند. او در هر ذره‌ی خاک، داستانی از زندگی، عشق و گذر انسان می‌بیند. برای او جهان پر از نشانه‌هایی است که باید با چشم اندیشه دیده شوند.و چه زیبا می‌سراید:این کوزه چو من عاشق زاری بوده‌ستدر بند سر زلف نگاری بوده‌ستاین دسته که بر گردن او می‌بینیدستی‌ست که بر گردن یاری بوده‌ستاینجاست که نبوغ خیام آشکار می‌شود، یک کوزه‌ی ساده را می‌بیند و پشت آن، سرگذشت یک انسان را پیدا می‌کند. گویی به ما می‌گوید پشت هر ذره، داستانی از بودن، عشق و رفتن پنهان است.و اشعار شگفت انگیز دیگر ،که نیازی به معرفی ندارندمن همه‌ی شاعران بزرگ ایران را دوست دارم. مولانا، حافظ، سعدی، فردوسی و بسیاری دیگر که هر کدام ستون‌های عظیم فرهنگ این سرزمین‌اند. هر کدام جهانی از زیبایی و اندیشه را به شکل منحصر به فرد خودشان ساخته‌اند.اما برای من، خیام در صدر این فهرست ایستاده،البته با فاصله‌ای بسیار کم از مولانا. دلیلش فقط شعر او نیست ،دلیلش نگاه عمیق او به مسائل انسانی است. خیام از کنار هیچ چیزی سطحی عبور نمی‌کرد. یک جام، یک ستاره، یک لحظه از عمر، یک برگ سبز یا یک مشت خاک برای او می‌توانست دریچه‌ای به سوی بزرگ‌ترین پرسش‌های هستی باشد.عمر خیام فقط یک فیلسوف و ریاضی‌دان و ستاره‌شناس و شاعر نبود و نیست،خیام بخشی از روح ایران است.او نماد ایرانی است که می‌اندیشد، جست‌وجو می‌کند، سؤال می‌پرسد و زیبایی را در کنار دانش قرار می‌دهد.خیام یعنی پیوند عدد و شعر، زمین و آسمان، خرد و خیال. نامی که از نیشابور برخاست و در تمام جهان ماندگار شد.سعید صالحیسعید صالحیMon, 20 Jul 2026 14:06:19 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/عسل-مثل-فارسی-iobn9sszil8qعسل مثل فارسیزبان فارسی فقط زبانی برای سخن گفتن نیست، زبانی است که می‌تواند در چند واژه، چندین معنا را هم‌زمان در خود جای دهد. یکی از دلایل ماندگاری ادبیات فارسی، همین ظرفیت شگفت‌انگیز برای ایهام، جناس، استعاره و چندلایگی معناست. گاهی یک واژه، بدون آنکه تغییری در ظاهرش ایجاد شود، دو یا سه مفهوم کاملاً متفاوت را به ذهن می‌آورد و خواننده را به بازیِ اندیشه دعوت می‌کند.نمونه‌ای مشهور از این شیرینیِ زبان، این دو بیت است که سال‌هاست به عنوان نمونه‌ای از بازی‌های زبانی فارسی نقل می‌شود:آن یکی شیر است اندر بادیهوان دگر شیر است اندر بادیهآن یکی شیر است کآدم می‌خوردوان دگر شیر است کآدم می‌خورددر این ابیات، واژهٔ شیر ،هم به معنای شیرِ درنده است و هم شیرِ نوشیدنی. واژهٔ بادیه، نیز هم می‌تواند بیابان باشد و هم کاسه یا ظرف. شگفتی شعر در این است که واژه‌ها تغییر نمی‌کنند، اما معنا به‌کلی دگرگون می‌شود. همین ویژگی، گوشه‌ای از ظرافت و توانایی زبان فارسی را نشان می‌دهد.این تنها یک نمونه است. شاعران بزرگی چون فردوسی، سعدی، حافظ، نظامی و مولانا، هر یک به شیوه‌ای از ظرفیت‌های بی‌پایان زبان فارسی بهره برده‌اند؛ زبانی که می‌تواند هم فلسفه را بیان کند، هم عرفان را، هم عشق را و هم اندوه را، آن هم با موسیقی، ظرافت و زیبایی.شاید به همین دلیل است که آثار شاعران فارسی‌زبان، پس از گذشت قرن‌ها، هنوز خوانده می‌شوند،زیرا زبان فارسی تنها وسیلهٔ انتقال معنا نیست، بلکه خود بخشی از زیباییِ معناست.من که شاعر نیستم،ولی وقتی از شهد این شعر نوشیدم ،دلم خواست دو خط شعر بگم😂 البته اگه بشه اسمش رو شعر گذاشتآن یکی ماه است اندر آسمانوان دگر ماه است اندر بوستانآن یکی گل در چمن خندان شدهوان دگر گل بر سر دامان شدهآن یکی لب بر کنار جوی آبوان دگر لبخند دارد چون گلاب...شاعران عزیز ببخشند🤦‍♂️اما کتاب رمان جدیدی که دارم کار میکنم ،یک نسخه ی ترجمه شده هم از آن آماده شدهو وقتی واژه ها از فارسی به انگلیسی برگردانده میشود ،انگاه حقارت زبان انگلیسی در مقابل اقیانوس بی کران فارسی بیشتر نمایان میشود.زبانی که حاصل اتفاقات بی شمار این سرزمین و خاک استگنجینه ایی که تاسف بار رو به نابودی است یا لااقل اسیر کم توجه ایی ما قرار گرفته.قیاس پراید و بنز در مورد زبان،بلاعکس شده و زبان فارسی بنزی است که پراید انگلیسی به گرد پای ان هم نمیرسد!حیف از این زبانحیف از این خاکحیف از این کشورحیف از آن همه شکوههییییاین گونه نبود،این گونه هم نخواهد ماندبه امید آگاهی و روزهای پر فروغ برای ایرانسعید صالحیسعید صالحیWed, 15 Jul 2026 14:51:43 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/برسی-جنگ-و-صلحتولستوی-m2hovq9eyqtoامروز از توی فایل هام یه تحلیل دیگه از یه نویسنده ی روس دیگه که عاشق کارهاش هستم را توی ویرگول برای شما عزیزان میذارم،امیدوارم دوست داشته باشید،سعی کردم خلاصه باشه ولی میشه صدها صفحه براش نوشتجنگ و صلح حماسه انسانی درجست‌وجوی معنا میان ویرانی و آرامشبعد از خواندن این کتاب شاید از خودتان بپرسید: آیا انسانی که برای رسیدن به افتخار، قدرت و نام بزرگ تلاش می‌کند، واقعاً پیروز شده است یا کسی که در میان آشوب جهان، معنای زندگی و آرامش درونی خود را پیدا می‌کند؟جنگ و صلح، داستان انسان‌هایی که در میان آشوب تاریخ به دنبال آرامش می‌گردند.در نخستین برخورد با جنگ و صلح بسیاری از خوانندگان تصور می‌کنند با رمانی تاریخی درباره جنگ‌های ناپلئون و زندگی اشراف روسیه روبه‌رو هستند. اثری عظیم که قرار است فقط حوادث سیاسی و نظامی یک دوره را روایت کند. اما هرچه روایت پیش می‌رود، روشن‌تر می‌شود که جنگ و صلح بیش از آنکه درباره نبرد میان کشورها باشد، درباره نبردهای پنهانی درون انسان است.نبرد میان غرور و فروتنی، جاه‌طلبی و عشق، ترس و امید، و مرگ و زندگی.تولستوی در این اثر بسیار هوشمندانه، تاریخ را نه از نگاه پادشاهان و فرماندهان، بلکه از زاویه انسان‌هایی روایت می‌کند که در میان اتفاقات بزرگ، زندگی کوچک و شخصی خود را تجربه می‌کنند. او این پرسش را مطرح می‌کند: آیا انسان‌های بزرگ تاریخ واقعاً تاریخ را می‌سازند، یا خودشان تنها بخشی از نیروی عظیمی هستند که مسیر جهان را تعیین می‌کند؟شخصیت‌هایی مانند ناپلئون و کوتوزوف در این رمان، فقط چهره‌های تاریخی نیستند،بلکه دو نگاه متفاوت به مفهوم قدرت را نشان می‌دهند. ناپلئون باور دارد اراده یک فرد قدرتمند می‌تواند سرنوشت جهان را تغییر دهد. او خود را قهرمان اصلی تاریخ می‌بیند. (اما تولستوی تصویری متفاوت ارائه می‌کند و نشان می‌دهد که تاریخ، حاصل تصمیم یک نفر نیست، بلکه نتیجه میلیون‌ها انتخاب، ترس، امید و حرکت انسان‌هایی است که شاید هیچ‌گاه نامشان در کتاب‌های تاریخ نوشته نشود.)در میان شخصیت‌های اصلی، پی‌یر بزوخوف عمیق‌ترین مسیر تحول را طی می‌کند. او در آغاز مردی است که جایگاه خود را در جهان پیدا نکرده است. ثروت دارد، اما معنا ندارد،موقعیت دارد، اما آرامش ندارد. مانند بسیاری از انسان‌ها، ابتدا تصور می‌کند خوشبختی در بیرون از خودش پیدا می‌شود، در قدرت، ثروت یا تأیید دیگران. اما تجربه‌های زندگی، او را به سمت شناختی عمیق‌تر از خودش و معنای واقعی زندگی هدایت می‌کند.تراژدی پی‌یر این نیست که رنج می‌کشد؛ بلکه این است که باید از میان رنج عبور کند تا خودش را بشناسد. تولستوی نشان می‌دهد گاهی انسان زمانی به حقیقت نزدیک می‌شود که تمام تصوراتی که درباره خودش ساخته، فرو می‌ریزد.در مقابل او، آندری بالکونسکی قرار دارد،شخصیتی که در آغاز، گرفتار آرزوی شهرت و افتخار است. او جنگ را فرصتی برای اثبات بزرگی خود می‌بیند و رؤیای قهرمان شدن را دنبال می‌کند. اما مواجهه او با واقعیت جنگ، تمام تصوراتش درباره افتخار و عظمت را تغییر می‌دهد.آندری درمی‌یابد بسیاری از چیزهایی که انسان برای به دست آوردنشان تمام زندگی خود را صرف می‌کند، در برابر حقیقت هستی چقدر کوچک هستند. مسیر او، مسیر انسانی است که از غرور به سوی فروتنی و از جست‌وجوی نام به سوی شناخت زندگی حرکت می‌کند.در سوی دیگر، ناتاشا روستوا قرار دارد. شخصیتی که شاید بیش از هر کس دیگری نماینده خود زندگی باشد. او اشتباه می‌کند، شکست می‌خورد، آسیب می‌بیند، اما توانایی دوباره برخاستن را دارد. تولستوی از طریق ناتاشا نشان می‌دهد ارزش انسان در بی‌خطا بودن نیست، بلکه در توانایی تغییر و دوباره زندگی کردن است.یکی از مهم‌ترین دستاوردهای تولستوی در این رمان، نگاه متفاوت او به مفهوم جنگ است. جنگ در بسیاری از آثار، میدان قهرمانی و افتخار معرفی می‌شود،اما در نگاه تولستوی، جنگ بیشتر تجربه‌ای انسانی از ترس، آشفتگی، مرگ و بی‌معنایی است. سربازان او قهرمانان افسانه‌ای نیستند، انسان‌هایی هستند که میان گلوله‌ها و ویرانی‌ها تلاش می‌کنند زنده بمانند.تولستوی شکوه ظاهری جنگ را کنار می‌زند و چهره واقعی آن را نشان می‌دهد. جایی که پشت هر پیروزی، رنج انسان‌های بی‌شماری پنهان شده است.در کنار جنگ، مفهوم صلح نیز در این رمان معنایی فراتر از نبود درگیری دارد. (صلح در نگاه تولستوی، رسیدن انسان به آرامشی درونی است)زمانی که فرد دیگر برای اثبات ارزش خود با جهان نمی‌جنگد و جایگاه خود را در میان دیگر انسان‌ها پیدا می‌کند.یکی از ویژگی‌های بزرگ جنگ و صلح این است که هیچ شخصیتی را به یک نماد ساده تبدیل نمی‌کند. انسان‌های تولستوی ترکیبی از ضعف و قدرت هستند. آنها اشتباه می‌کنند، تغییر می‌کنند و در طول زندگی بارها خود را دوباره می‌سازند. نویسنده به جای قضاوت کردن، تلاش می‌کند انسان را در تمام پیچیدگی‌هایش نشان دهد.در حقیقت، جنگ و صلح داستان پیروزی یا شکست نیست،داستان تغییر انسان در گذر زمان است. شخصیت‌ها در طول رمان، بارها از نظر فکری و روحی متولد می‌شوند و درمی‌یابند که زندگی چیزی فراتر از جاه‌طلبی‌ها و آرزوهای شخصی است.شاید مهم‌ترین پرسشی که جنگ و صلح پیش روی خواننده قرار می‌دهد این باشد: (آیا ارزش زندگی در این است که نامی بزرگ از خود باقی بگذاریم، یا در لحظه‌های ساده انسانی؛ در عشق، بخشش و ارتباط با دیگران؟)تولستوی پاسخ مستقیمی به این پرسش نمی‌دهد، اما سرنوشت شخصیت‌هایش نشان می‌دهد انسان زمانی به آرامش نزدیک می‌شود که دست از جنگیدن برای اثبات خود بردارد و خودِ زندگی را درک کند.از نظر هنری، عظمت جنگ و صلح تنها در حجم زیاد یا تعداد شخصیت‌هایش نیست، بلکه در توانایی تولستوی برای پیوند دادن تاریخ بزرگ با زندگی‌های کوچک است. او نشان می‌دهد پشت هر جنگ تاریخی، انسان‌هایی با ترس‌ها، امیدها و آرزوهای شخصی وجود دارند.جنگ و صلح بیش از آنکه درباره گذشته باشد، درباره (انسان )است.این رمان یادآوری می‌کند که جنگ‌ها پایان می‌یابند، قدرت‌ها تغییر می‌کنند و نام‌ها فراموش می‌شوند، اما پرسش‌های اصلی انسان همچنان باقی می‌مانند:ما چه کسی هستیم؟ برای چه زندگی می‌کنیم؟ و در میان آشوب جهان، چگونه می‌توانیم به صلح برسیم؟در نهایت، ارزش واقعی جنگ و صلح نه فقط در روایت نبردهای ناپلئون، بلکه در سفری است که خواننده همراه شخصیت‌ها طی می‌کند. سفری از غرور به فروتنی، از جست‌وجوی شهرت به شناخت خویشتن، و از جنگ‌های بیرونی به صلح درونی.شاید پس از بستن آخرین صفحه کتاب، مهم‌ترین سؤال این نباشد که چه کسی در جنگ‌ها پیروز شد، بلکه این باشد:(در میان تمام جنگ‌هایی که انسان با جهان و با خودش دارد، آیا سرانجام می‌تواند به صلح برسد؟)سعید صالحیسعید صالحیMon, 13 Jul 2026 20:09:57 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/برسی-شاهکار-ابله-acwrpuhs6cicدوستان عزیز سعی کردم گوشه ایی از نقد و برسی این شاهکار را که ماهها درگیرم کرده بود را به صورت خلاصه براتون منتشر کنمبعد از خواندن این کتاب شاید از خودتان بپرسید من با مواجه شدن با یک انسان صادق و پاک او را تحسین میکنم یا او را ابله می نامم؟ابله، تراژدیِ انسانی که بیش از حد انسان بوددر نخستین برخورد با (ابله) بسیاری از خوانندگان گمان می‌کنند با داستان مردی ساده‌لوح روبه‌رو هستند که درگیر یک ماجرای عاشقانه شده است. اما هرچه روایت پیش می‌رود، روشن‌تر می‌شود که عنوان رمان، بیش از آنکه شخصیت اصلی را توصیف کند، جامعه‌ای را هدف قرار می‌دهد که توانایی تشخیص فضیلت را از دست داده است. داستایفسکی در این اثر، مفهوم (ابله بودن) را از معنای رایج آن جدا می‌کند و به یک مسئله فلسفی تبدیل می‌سازد: ((آیا انسانی که از دروغ، فریب و منفعت‌طلبی دوری می‌کند، در جهان امروز محکوم به شکست است؟))پرنس میشکین را نمی‌توان یک قهرمان به معنای متعارف دانست. او نه اهل مبارزه است، نه به دنبال پیروزی و نه حتی قصد اصلاح دیگران را دارد. تنها تفاوتش با اطرافیان این است که هنوز توانایی همدلی را از دست نداده است. او پیش از آنکه درباره افراد قضاوت کند، رنجشان را می‌بیند و پیش از آنکه به رفتارشان واکنش نشان دهد، علت رفتارشان را جست‌وجو می‌کند. همین ویژگی، که در نگاه نخست فضیلتی اخلاقی به نظر می‌رسد، در جامعه‌ای که روابطش بر پایه رقابت و قدرت بنا شده، به نقطه ضعف او تبدیل می‌شود.یکی از مهم‌ترین دستاوردهای داستایفسکی در این رمان، تغییر نگاه خواننده نسبت به مفهوم شر است. در ابله شخصیت شرور مطلق وجود ندارد. حتی روگوژین، که در ظاهر خشن‌ترین شخصیت داستان است، بیش از آنکه نماد شر باشد، نماد انسانی است که عشق را با مالکیت اشتباه گرفته است. او نمی‌تواند میان دوست داشتن و تصاحب کردن تفاوتی قائل شود و همین ناتوانی، او را به سمت نابودی می‌کشاند. داستایفسکی به جای آنکه شر را در هیئت یک انسان شیطانی نشان دهد، آن را نتیجه زخمی می‌داند که هرگز درمان نشده است.در سوی دیگر، ناستاسیا فیلیپوونا قرار دارد؛ شخصیتی که شاید پیچیده‌ترین چهره رمان باشد. او نه صرفاً قربانی است و نه صرفاً عامل ویرانی. گذشته تلخش، اعتماد او را نسبت به خود و جهان از بین برده است. بزرگ‌ترین تراژدی ناستاسیا این نیست که دیگران او را تحقیر می‌کنند، بلکه این است که خود نیز همان نگاه تحقیرآمیز را پذیرفته است. او باور کرده که سزاوار خوشبختی نیست و همین باور، هر راه نجاتی را به بن‌بست تبدیل می‌کند. داستایفسکی به‌خوبی نشان می‌دهد که گاهی خطرناک‌ترین زندان، زندانی است که انسان در ذهن خود می‌سازد.در مقابل او، آگلایا قرار دارد؛ شخصیتی که اغلب به اشتباه تنها رقیب عاطفی ناستاسیا تلقی می‌شود. اما آگلایا بیش از آنکه یک رقیب باشد، نماینده جهانی است که هنوز امید، نظم و آینده در آن معنا دارد. اگر ناستاسیا گذشته‌ای زخمی است، آگلایا آینده‌ای ممکن است. میشکین میان این دو زن، در حقیقت میان دو نوع مسئولیت گرفتار می‌شود؛ مسئولیت ساختن آینده یا تلاش برای نجات گذشته. این انتخاب، یکی از عمیق‌ترین لایه‌های فلسفی رمان را شکل می‌دهد.یکی از ویژگی‌های کم‌نظیر ابله، این است که تقریباً هیچ گفت‌وگویی در آن بی‌هدف نیست. بسیاری از مکالمات ظاهراً طولانی و روزمره، در واقع آزمایشگاه اندیشه‌های نویسنده‌اند. شخصیت‌ها در خلال گفت‌وگوها، نه‌تنها خود را آشکار می‌کنند، بلکه خواننده را نیز وادار می‌کنند درباره مفاهیمی مانند عدالت، ایمان، آزادی، عشق و کرامت انسانی دوباره بیندیشد. از همین رو، ابله ،را نمی‌توان تنها با دنبال کردن حوادث داستان خواند. این رمان بیش از آنکه روایت اتفاق‌ها باشد، روایت برخورد اندیشه‌هاست.داستایفسکی در این اثر، برداشت رایج از (عشق)را نیز زیر سؤال می‌برد. تقریباً هیچ‌یک از شخصیت‌ها عشق را آن‌گونه که ادبیات رمانتیک تصویر می‌کند تجربه نمی‌کنند. عشق برای روگوژین، تملک است.برای ناستاسیا، مجازات خویشتن.برای آگلایا، آرمان‌گرایی و برای میشکین، شفقت. نویسنده با کنار هم قرار دادن این چهار نگاه، نشان می‌دهد که عشق، اگر از شناخت انسان تهی شود، می‌تواند به همان اندازه که نجات‌بخش است، ویرانگر نیز باشد.یکی از ظریف‌ترین نکات رمان، تفاوت میان شفقت و نجات دادن است. میشکین گمان می‌کند هر رنجی را می‌توان با محبت درمان کرد، اما داستایفسکی به‌آرامی نشان می‌دهد که شفقت، هرچند ضروری است، همیشه کافی نیست. گاهی انسانی که سال‌ها با احساس گناه زندگی کرده، حتی در برابر مهربانی نیز مقاومت می‌کند! زیرا رنج، به بخشی از هویت او تبدیل شده است. اینجاست که نویسنده مرز میان اخلاق و واقعیت را ترسیم می‌کند. نیت خوب، همیشه به نتیجه خوب نمی‌انجامد.در نگاه نخست ممکن است پایان رمان صرفاً تلخ به نظر برسد، اما تلخی آن از شکست یک شخصیت ناشی نمی‌شود؛ بلکه از شکست جامعه در پذیرش انسانیت سرچشمه می‌گیرد. جامعه‌ای که همه چیز را با سود و زیان می‌سنجد، طبیعی است که نتواند ارزش کسی مانند میشکین را درک کند. از این منظر، تراژدی اصلی رمان، نابودی یک فرد نیست، بلکه ناتوانی انسان‌ها در شناخت فضیلت است.شاید بتوان گفت مهم‌ترین پرسشی که کتاب ابله پیش روی خواننده قرار می‌دهد این نیست که آیا انسانی خوب بودن ممکن است یا نه؛ بلکه این است که آیا جامعه، انسان خوب را تحمل می‌کند؟ داستایفسکی پاسخ مستقیمی به این پرسش نمی‌دهد، اما سرنوشت شخصیت‌ها نشان می‌دهد که پاکی، اگر با شناخت واقعیت همراه نباشد، به‌تنهایی قدرت تغییر جهان را ندارد.از نظر هنری، بزرگ‌ترین موفقیت رمان در آن است که هیچ شخصیتی را به یک نماد ساده فرو نمی‌کاهد. هر شخصیت، همزمان حامل چند حقیقت متضاد است. همین پیچیدگی سبب می‌شود خواننده نتواند به‌راحتی کسی را محکوم یا تبرئه کند. داستایفسکی قضاوت را به خواننده واگذار می‌کند و به جای پاسخ، آینه‌ای در برابر او قرار می‌دهد.ابله بیش از آنکه درباره یک انسان باشد، درباره وضعیت انسان است. این رمان یادآوری می‌کند که تمدن، اگرچه پیشرفت می‌کند، اما همچنان ممکن است مهربانی را ضعف، صداقت را حماقت و بخشش را ناتوانی بداند. شاید راز ماندگاری این اثر نیز همین باشد؛ اینکه هر نسل، هنگام خواندن آن، چهره جامعه خود را در آینه داستان می‌بیند و شاید بتوان گفت این داستان تاریخ انقضا ندارد.در نهایت، ارزش واقعی کتاب ابله نه در داستان عاشقانه آن است و نه در پایان تراژیکش، بلکه در پرسشی نهفته است که پس از بستن کتاب همچنان در ذهن خواننده باقی می‌ماند: اگر امروز پرنس میشکین در میان ما زندگی می‌کرد، آیا او را انسانی بزرگ می‌دانستیم یا همان واژه‌ای را به زبان می‌آوردیم که شخصیت‌های رمان بر زبان آوردند (ابله)؟سعید صالحیسعید صالحیFri, 10 Jul 2026 13:24:12 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/بیش-از۶-میلیارد-منتظر-ظهور-منجی-alzvvabsmkc4 میلیاردها نفر منتظر ظهور منجیدر ابتدا بگم که این متن به دنبال القای یک طرز فکر نیست و اصلا قصد دخالت در باور کسی را ندارم و صرفا گفتم یه آماری را با هم مرور کنیم و برداشت هر کس از این مطلب به خودش مربوط میشه😉خب چون در ایران هستیم با اسلام و شیعه شروع میکنم.از جمعیت حدود ۸ میلیارد و ۳۰۰ میلیون نفری جهان،تقریبا ۲۵۰ میلیون نفر را شامل میشونداعتقاد مسلمانان شیعه بر ظهور منجی عالم بشریت فردی به نام (مهدی)است.مسلمین شیعه بر این باور هستند که او زنده است و غایب.البته از جمعیت حدود ۲ میلیارد نفری مسلمین، بیشتر مسلمین جهان سنی هستند و آنها هم نه به شکل شیعیان ،ولی ظهور مهدی موعود را باور دارند ،مثلا برخی از آنها معتقد هستند که مهدی موعود هنوز متولد نشده ولی در آینده می آید و دنیا را نجات خواهد داد و در میان اهل سنت درباره ی جزئیات این باور اتفاق نظر کامل وجود ندارد،البته تقریبا تمام مسلمین جهان به غیب مسیح نیز اعتقاد دارند.درباره ی مسیحیان که بیشترین جمعیت در بین ادیان مختلف را (حدود ۲ میلیارد و ۴۰۰میلیون نفر) دارند نیز به گونه ایی است که آنها منتظر بازگشت دوباره ی مسیح هستند تا داوری نهایی را انجام دهدیهودیان نیز با حدود ۱۶ میلیون جمعیت،منتظر ماشیح هستند،پادشاهی از نسل داوود که صلح و عدالت را برقرار میکندزرتشتی ها هم منتظر سوشیانت هستند که در پایان جهان ظهور میکند ،با بدی می جنگد و جهان را نوسازی میکند.هندوئیسم ها که بعد از مسیحیان و مسلمانان بیشترین پیرو را با حدود ۱ میلیارد و ۳۰۰ میلیون جمعیت دارند ،معتقد هستند که کَلکی ،آخرین تجلی ویشنو ،ظهور میکند تا نظم و عدالت را بازگرداند.بودایی ها هم با حدود ۵۵۰ میلیون پیرو ،منتظر مایتریا هستند،بودایی که در آینده ظهور میکند و آموزه های درست را دوباره به جهان می آورد.در آیین بهائی با حدود ۸ میلیون پیرو ،باور بر این است که وعده ی ظهور منجی در ادیان گذشته با ظهور بها ٕالله تحقق یافته است ...یعنی بیش از ۶ میلیارد انسان در جهان به شکل های گوناگون منتظر ظهور منجی خودشان هستند.البته چیزی که در بین همه مشترک است۱- گسترش ظلم و آشفتگی پیش از ظهور۲- آمدن یک شخص نجات بخش۳-بر قراری عدالت و صلح با آمدن شخص موعود۴-آغاز دوره ایی نو برای جهان و انسانها بعد از ظهور است.همانطور که قبلا گفته شد این مطلب قصد خاصی را دنبال نمیکند و آمار منتشر شده هم تقریبی هستند(چرا که ممکن است در ظاهر و باطن افراد برای انتخاب دین هم منافاتی وجود داشته باشد و همچنین آمار دقیقی هرگز نمیتوان از مسئله ی دین داشت چرا که یک باور دینی ممکن است با آنچه که فرد در سر و ذهن دارد و کلامش متفاوت باشد و شمارش دقیق هم هرگز میسر نیست یا لااقل با علم و پیشرفت امروزی نمیتوان آمار دقیقی داشتهر چند تعداد ادیان جهان به همین چند مورد ختم نمیشود ولی آنهایی که منتظر موعود هستند در بین یکی از این ادیان زندگی میکنند. به هر حال چیزی که همه ی آن بیش از ۶ میلیارد انسان باور دارند،وجود خداوند است و معتقد هستند خدایی که بیش از ۸میلیارد انسان را در دنیای امروز خلق کرده خودش بهتر راه درست و غلط را میداند🙏🌹به امید آگاهی...سعید صالحیسعید صالحیWed, 08 Jul 2026 12:45:23 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/فقط-بدو-bb5mzvfvbet2سلام دوستان امروز داشتم توی فیلمنامه هام یه سرکی میکشیدم و با خودم گفتم راستی من تا به حال در ویرگول فیلمنامه ایی نذاشتم و شاید بدک نباشه یکی را اینجا بذارم تا در موردش صحبت کنیمالبته فضای داستان و فیلمنامه خیلی متفاوته و از نظرم فیلمنامه واقعا کار دشوارتریهو به خیلی عوامل بستگی داره ،خودم به شخصه بیشتر مایل به رمان نویسی یا داستانهای کوتاه هستم چرا که دست آدم خیلی بازتره و برای خلق شخصیتها میشه بی پرواتر اقدام کردولی فیلمنامه مهمترین موضوعی که داره مسئله ی پتانسیل ساخته شدن اون فایل هست و همین موضوع را دچار حساسیت و پیچیدگی میکنه که نیاز به توجه های زیادتری داره...بگذریم حرف زیاده😂بریم واسه فیلم کوتاهتمرکز لطفا ،۱ ،۲ ،۳ حرکتنام فیلم کوتاه(فقط بدو)(سکانس ۱)EXT. جنگل - روز (Exterior – Forest – Day)FADE INصدای جنگل.باد میان شاخه‌ها.صدای پرندگان.چند ثانیه آرامش...ناگهان...غرش مهیب یک خرس گریزلی سکوت جنگل را می‌شکند.POV - نمای دید خرس (Point of View)دوربین با سرعت میان شاخه‌ها حرکت می‌کند.لنز از میان بوته‌ها عبور می‌کند.شاخه‌ها به دوربین برخورد می‌کنند و زنی با وحشت می‌دود.هر چند قدم یک‌بار پشت سرش را نگاه می‌کند.صدای نفس کشیدن حیوان شنیده می‌شود.زن با ترس سعی میکند سریعتر بدود...CUT TO:کات به(سکانس ۲)ECU - نمای خیلی نزدیک (Extreme Close-Up)صورت زن.قطره‌های عرق روی پیشانی.نفس‌های بریده و هس هس میکند.چشمانش قرمز شده.همچنان صدای جنگل شنیده میشود ،خرس غرش میکند.صدای مردی شنیده میشود (O.S. - Off Screen):بدو...بدو...زن با تمام توان می‌دود.صدای مرد:بدو...اگه وایسی...همه‌چی تمومه...CUT TO:کات به(سکانس ۳)POV - نمای دید خرسدوربین از پشت تنه‌ی درختی زن را پیدا می‌کند و با سرعت به دنبالش حرکت می‌کند.Tracking Shot - حرکت تعقیبیشاخه‌ها یکی پس از دیگری کنار می‌روند.خرس نزدیک‌تر شده است.غرش بلندتر.زن به سختی از روی ریشه‌ی درخت می‌پرد.صدای نفس هاس زن و خرس شنیده میشود.CUT TO:کات به (سکانس ۴)CU - نمای نزدیک (Close-Up)چشم‌های قرمز زن.صدای هس هس نفس های زنعرق...وحشت...CUT TO:کات به مونتاژ (Montage)ریتم تدوین تند می‌شود.شاخ و برگ جنگلتعقیب و گریزصورت خیس از عرق زنصورت خرس در حال دویدنو دوباره کات به صورت زن از نگاه نزدیک و کات به تعقیب و گریزCU چشم‌های زن.POV خرس.صدای نفس‌های زنصدای نفس های خرسصدای مرد:بدو...بدو..فقط بدوکات‌ها سریع‌تر...سریع‌تر...سریع‌تر...تصویر به سرعت بین صورت زن،صورت خرس،و حرکت دوربین در لای بوته ها و درختان جنگل(سکانس ۵)LS - نمای دور (Long Shot)زن با تمام توان می‌دود.ناگهان...پایش به ریشه‌ی درخت گیر می‌کند.با شدت به زمین می‌افتد.چند متر روی خاک کشیده می‌شود.سکوت...فقط صدای نفس‌های زن.بعد...صدای قدم‌های سنگین خرس روی برگهاخش...خش...خش...صدای غرش خرس...درست پشت سر زن.زن آرام سرش را برمی‌گرداند...CUT TO BLACKتصویر کاملاً سیاه می‌شود.چند ثانیه فقط صدای نفس‌های زن شنیده می‌شود.(سکانس ۶)ECU - نمای خیلی نزدیک (Extreme Close-Up)صورت عرق‌کرده‌ی زن.نفس‌های بریده.دوربین آرام‌آرام عقب می‌رود.هر چه دوربین عقب تر میرود صورت زن بیشتر نمایان میشود و به یکباره یک زن چاق روی تردمیل که در حال دویدن است دیده میشود.MS - نمای متوسط (Medium Shot)دوربین همچنان عقب می‌رود.پشت سر زن چاق روی تردمیل شوهرش روی کاناپه نشسته و در حال دیدن فیلم از تلویزیون است،همان فیلم تعقیب و گریز جنگل در حال پخش است.در تصویر تلویزیون، زنِ داخل فیلم هنوز در حال فرار است.دوربین باز هم عقب می‌رود.LS - نمای دور (Long Shot)حالا تمام فضا دیده می‌شود.زن چاقی که روی تردمیل میدود و شوهرش که فیلم میبینددر این فیلمنامه ی کوتاه بیننده اسیر ایهام های تصویر و صدا میشود و با پایان غافلگیر کننده فیلم به پایان میرسد.در ضمن از ایهام دیگر میتوان به صدای مرد اشاره کرد که مشخص نیست مربوط به فیلم جنگل بوده یا صدای شوهر زن چاق روی تردمیل که از او میخواسته که بیشتر بدودچرا که هر دو زن اگر می ایستادند همه چیز تمام میشد...ممنون میشم نظراتتون را با بنده به اشتراک بذارید البته این فیلم کوتاه بیشتر میتونه یه تیزر تبلیغاتی باشهاما به هر حال دوست داشتم یکی از کارهام رو اینجا منتشر کنم و از نظرات شما عزیزان بهره ببرم🌹🙏🙏🙏🌹سعید صالحیسعید صالحیSun, 05 Jul 2026 15:56:04 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/ته-مانده-ipftkrzxzszyیه چیزایی مثل ماشین زمان عمل میکنند،نشستی کنار یه سفره ،یهو خیره میشی به ظرف و پرت میشی به هفت سالگیت،مادرت داره کَره را با پشت قاشق میماله روی نون و بهت میخندهخدا رحمتت کنه مادریه وقتی هم یه چیزی میبینم که تا چند روز از مغزم بیرون نمیره،باهاش میرم تا چند سال جلوتر.همیشه فکر میکنم ،کنتور عمرآدمها ،سرعتش کم و زیاد میشه،واسه همین بود که پدرم قبل از اینکه اعدام بشه تو یه شب همه موهاش سفید شدبگذریم....من شب ها زیاد راه میرم،شبها آدم ها را بهتر از روز نشون میدن،یکم واقعی تر،هر کی با لباس راحتی نشسته،خسته از نقش بازی کردن تو کل روز.اینجا هم مثل هر جای دیگه ایی قانون خودش رو داره منتهی باید تایمش رو بدونی،باید بدونی کی بری،از کدوم سمت وارد بشی،کجا شلوغ میشه و ...من سالهاست مشتری این اطرافم،یه جورایی حرفه ایی شدم.برم یه چیزی بخورمخُبامشب میخوام یه غذای درست و حسابی بخورم،از فست فود خسته شدم،البته وقتی جایی که توش حسابی جا افتادی و راه و چاه رو میدونی رو ترک میکنی،ممکنه توی فضای جدید نتونی غذای درخور پیدا کنی.من طرفدار جنس خوبم،همیشه بودم،همینطور طرفدار جشن ها ،مثل عروسی. عروسی که فقط مخصوص خانواده و دوستان عروس و داماد نیست،منم خیلی خوشحال میشمحتی گربه ها هم جشن میگیرن این جور شبها ،آخه ماست،سالاد،میوه و مخلفات درست حسابی کنار غذاهای مونده زیاد پیدا میشه ،توی زباله های دم تالارهای این شهر...درست مثل امشب که دست سرنوشت منو آورد قدم قدم به مجلس عروسی عشق بچگی های خودم.البته یه عشق کاملا یک طرفه،اون بنده خدا حتی روحش هم خبر نداره.یکی از مهمونها میگه:هوی عمو چی میخوایی تو آشغالها؟صبر کن برات غذا بیارمراستی اسمم چیه؟خیلی وقته کسی حتی صدام نزده،هر کس هم صدام کرده،بی معرفتهاش با هی و هوی و هوووش و با معرفتهاش هم با آقا و داداش بوده.یه بارم یکی گفت اومدی اینجا در خونه ما آمار بگیری بیائی دزدی؟گفتم :دزدی؟ما هر چی دزد بزرگ دیدیم تو این شهر یا کت و شلوار داشتن و تریبون یا ریش و یقه بسته!آدم حسابی ها هم اغلب لباس شرمندگی و صورتی سرخ از خجالت داشتن.من اگه اهل دزدی بودم الان وضعم این نبود.خودم هم یه زمانی خیلی خجالت میکشیدم که وسط آشغالها باشم،الان باهاش کنار اومدم.گرسنگی شدید آبرو سرش نمیشه،اول از آبروت شروع میکنه به خوردنآروم آرومالبته درسته از اسب افتادم ولی هنوز از اصل نیافتادم،حتی توی زباله ها ،اگه جای رژ روی ساندیچ ببینم ،خدا شاهده لب نمیزنم.چی میگم؟پاک مشاعرم رو از دست دادم.آخه اصل و نصب چه ربطی به این حرفها داره؟اینکه چی بودم که امروز رسیدم به اینجا ممکنه برای هر کسی مثل من پیش بیادپس مهم نیست...بخوام کل درسی که زندگی بهم داده رو تو یه خط بگم میشه: بیشتر هوای همدیگه رو داشته باشیدسعید صالحیسعید صالحیSat, 04 Jul 2026 11:42:02 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/لکه-ی-قرمز-xihbckuqu1o4لکه ی قرمزبعضی حقیقت‌ها آن‌قدر طبیعی‌اند که باید ساده‌ترین چیز برای گفتن باشند؛ اما سال‌ها سکوت، ترس و شرم، آن‌ها را به واژه‌هایی تبدیل کرده که بسیاری ترجیح می‌دهند هرگز بر زبان نیاورند.تابوها همیشه از نادانی متولد نمی‌شوند؛ گاهی از سکوتی می‌آیند که نسل‌به‌نسل منتقل شده است. و گاهی، همین سکوت، بهایی بسیار سنگین‌تر از خودِ حقیقت دارد.مشتی ایرج هر روز قبل از طلوع آفتاب بیدار می‌شد.وضو می‌گرفت، نماز می‌خواند، چای می‌نوشید و راهی مسجد روستا می‌شد.سال‌ها بود که زندگی‌اش همین‌طور می‌گذشت؛ آرام، منظم و تکراری.تنها چیزی که بعد از مرگ پسر و عروسش برایش باقی مانده بود ، نوه‌اش حدیث ،دختری که در همان خانه‌ی قدیمی و بی روح چند سالی با او زندگی می‌کرد.مشتی،حدیث را خیلی دوستش داشت؛ به قول خودش بیشتر از جانش.اما محبتش را نمیتوانست ابراز کند،اهل بغل کردن و ...نبود بیشتر مثل یک حامی و کوهی استوار بود،که حدیث میتوانست به او تکه کند.سالها میگذشتن و حدیث قد میکشید و حالا چند ماهی بود که عادت ماهیانه مهمان ناخوانده ی او شده بود.اولین بار در مدرسه که پریود شد حسابی ترسیده بود.اما معلم روستا برایش توضیح داده بود که این اتفاق بخشی طبیعی از بزرگ شدن است و چون شرایط حدیث را میدانست که با پدربزرگش تنها زندگی میکند در زنگ تفریح بین دو کلاس برایش از مغازه ی کنار مدرسه یک بسته نوار بهداشتی تهیه کرد و به او داد...بعدها هم هر ماه، بی‌سر و صدا روزهایش را سپری میکرد ولباس‌هایش را خودش می‌شست، و راز کوچکش را در سکوت نگه می‌داشت.فقط به خاطر اینکه از مشتی خجالت میکشید.نمی‌توانست تصور کند چنین موضوعی را با او در میان بگذارد.ولی برای پول تهیه نوار بهداشتی هم جز مشتی کسی را نداشت و این مشکل به ظاهر ساده برای حدیث تبدیل به فکری بزرگ شده بود.مشتی آدم خوش اخلاق و بشاشی نبود و خیلی کم صحبت میکرد،اما بسیار مهربان و دست و دلباز بود.هر بار که حدیث سعی میکرد کمی به او نزدیکتر شود و در لفافه از بزرگ شدنش حرف بزند، صورت عبوس پیرمرد جلوی چشمش می‌آمد وسکوت میکرد.مثل چند ماه گذشته،آن روز از همان روزهایی بود که درد در کمرش می‌پیچید.از مدرسه برگشت،غذایش را خورد،روی تشک دراز کشید و خوابش برد.وقتی بیدار شد، هوا گرگ و میش شده بود.بلند شد و تازه آن وقت متوجه لکه خون روی ملحفه شد.زیر لب گفت:وای نه...سریع ملحفه را جمع کرد تا آن را بشورد،ولی مشتی هر لحظه ممکن بود به خانه برگردد ، پس تصمیم گرفت وقتی مشتی ایرج برای نماز مغرب به مسجد رفت، آن را بشوید.از بخت بلند حدیث،از چند کوچه آن طرف‌تر، یک کبوتر سفید پرواز کرد و چرخی در آسمان زد و بعد در پشت‌بام خانه‌ ی مشتی فرود آمد.صاحبش، پسر جوانی که به تازگی کبوترباز شده بود، با چشمانش پرنده را از یک بام به بام دیگر تعقیب میکرد.پسر خودش را به سختی به بام خانه ی مشتی رساند.درست همان لحظه مشتی ایرج از کوچه وارد حیاط شد،سرش را بالا گرفت وپسر را روی پشت بام دید.تمام وجودش سرشار از خشم شده بود،فریاد کشید :تو کی هستی؟پسر با دیدن مشتی با صدای لرزان گفت:حاج آقا، به خدا اومدم دنبال کبوترم.اما پیرمرد چیزی نشنید. دوباره فریاد کشید:کره خر بیا پایین اونجا چیکار میکنی؟پسر که خشم مشتی را دید بیخیال کبوتر شد و با سرعت از دیوار به داخل کوچه پرید و فرار کرد که دچار دردسر نشود.تا پیرمرد به خودش بجند و به دنبال او به کوچه برود ،پسر دور شده بود.پیرمرد با خشم وارد خانه شد.حدیث که صدای فریادهای پدربزرگش را شنیده بود با اضطراب به حیاط آمده بود.مشتی با دیدن حدیث ناگهان از خود بی خود شد،افکار بد در سرش میچرخید، بی‌اختیار به سمت اتاق حدیث رفت ،ناگهان چشمش به ملحفه ی گوشه اتاق افتاد که لکه خون درست وسط آن دیده می‌شد.پیرمرد خشکش زده بود،نگاهش بین لکه خون و پنجره‌ی باز اتاق می‌چرخید.بعد تصویر آن جوان روی بام در ذهنش زنده شد.چیزی در وجودش فرو ریخت.احساس کرد که قلبش درد میکند،چند لحظه بعد، فریادش خانه را لرزاند:حدیث ،حدیث..دختر با وحشت وارد اتاق شد.مشتی ایرج ملحفه را در دست گرفته بود.دستش می‌لرزید،چشم‌هایش سرخ شده بود.ـ اون پسره کی بود؟ـ کدوم پسر؟ـ دروغ نگو!حدیث گیج شده بود.ـ من نمی‌فهمم...ـ این چیه؟!و ملحفه را جلوی صورتش پرت کرد.مریم از خجالت رنگش پرید.ـ باباجون، بذار توضیح...اما فریادهای پیرمرد امان حرف زدن به او نمیدادـ خفه شو!ـ فقط گوش کن...ـ آبروی منو بردی!ـ نه...ـ اون پسره کی بود؟!چرا تا من رو دید فرار کرد؟؟ـ من اصلاً...ـ هنوزم دروغ میگی؟!حدیث گریه می‌کرد.هر بار که می‌خواست حرف بزند، صدای فریادهای پیرمرد مجالش نمیداد و هیچ فرصتی برای توضیح باقی نمی‌ماند.ناگهان مشتی ایرج مانند دیوانه ها به دختر حمله کرد و او را کتک زد،سر حدیث محکم به دیوار برخورد کرد و بیهوش نقش بر زمین شد.وقتی چشم باز کرد، همه جا تاریک بود.بوی نم و کهنگی زیر زمین به مشامش رسیددستپاچه بلند شد.سرش گیج میرفت.درِ زیر زمین بسته بود.محکم به در کوبید و فریاد زد:ـ باباجون!پاسخی نیامد.ـ باباجون! درو باز کن!ناگهان صدایی شنید.خِش.بعد دوباره.خِش.بعد یکی دیگر.خِش.صدای بیل زدن بود.پیرمرد در باغچه ی حیاط داشت یک قبر میکند.ـ باباجون!خِش.ـ خواهش می‌کنم!خِش،خِش.ـ بذار حرف بزنم!صدای بیل قطع نمی‌شد.انگار پیرمرد تصمیمش را گرفته بود.اشک روی صورت حدیث جاری شد.تمام بدنش می‌لرزید.ـ باباجون!ـ اگه راستش رو نگی ،همین امشب به جون بچه ام خاکت میکنم،نمیتونی با آبروی من بازی کنی.حدیث سرش درد میکرد،دست روی زخم سرش گذاشتسکوت لحظه ایی کوتاه در تاریکی شب پدیدار شدو بعد دوباره صدای بیل.خِش،خش،خش،در آن تاریکی، ناگهان فهمید دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد.به خودش گفت :چرا باباجون به من حمله کرد؟چرا الان تو زیر زمینم؟صدای بیل زدن برای چیه؟مگه من چیکار کردم؟تمام ترس‌هایی را که ماه‌ها در دلش پنهان کرده بود کنار زد.و با تمام توانش جیغ کشید:من پریودم!صدای بیل قطع شد.سکوتِ سنگین و ترسناک...دوباره جیغ کشید :من پریودم..بغضش ترکید و گریه کرد.می‌شنوی؟! من پریودم!هیچ صدایی نمی‌آمد.-اون خون برای این بود!از سمت مشتی هیچ صدایی نمی آمد.-چند ماهه پریود می‌شم.سرش درد میکرد و صورتش از گریه خیس شده بود-چند ماهه می‌خواستم بهت بگم...اصلا چرا نمیشه؟چرا نمیشه این رو گفت؟ناگهان صدای افتادن بیل در زیرزمین پیچید.و برای اولین بار، حدیث صدای گریه‌ی پدربزرگش را از پشت در شنید.-منو ببخش دخترم،من یک احمق بودمکبوتر از بام پر کشیدسعید صالحیسعید صالحیFri, 26 Jun 2026 13:56:14 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/شیشه-ی-کثیف-gbzpqphj30lq(شیشه ی کثیف)پنجره‌های روبه‌روی هم ، بالکن‌های نزدیک، دیوارهای مشترک…آپارتمان‌ها دوشادوش هم ایستاده بودند؛ مثل آدم‌هایی که سال‌هاست کنار هم زندگی می‌کنند و دیگر حتی به هم سلام هم نمی‌دهند، اما هنوز “همسایه” نام دارند.در دل این نظم ظاهری، هر خانه مسیر خودش را داشتو در وسط این آپارتمانها، یک محوطه ی سبز بود؛ جایی مشترک بین همه که مجبور بودند یا گاهی از پنجره هایشان نگاهش کنند یا از آن عبور کنند، یک سطل بزرگ زباله، وسط همان محوطه قرار داشت. مگس‌ها هم بخشی از این نظم بودند که به دور سطل بزرگ زباله میچرخیدند.دخترک چهار ساله پشت پنجره ی اتاقش ایستاده بود.شیشه کثیف بود، اما تمیز تر از آنچه بود که میدید.او مردی را می‌دید که میان زباله‌ها خم شده بود،با چهره ایی خسته ،همان مردی که هرشب آنجا پرسه میزد.دست‌هایش در کیسه‌ها دنبال چیزی بود،دخترک نگاه می‌کرد.مرد ته مانده ی غذای دور ریخته شده ی یکی از آن خانه ها را از سطل خارج و شروع به خوردن کرد.انگار فکری در ذهن دخترک، چون چراغی روشن شد .تا فردا شب بایستی منتظر میمانددلش میخواست زودتر فکرش را عملی کند.بلاخره یک روز گذشت و شب فرا رسید.مادرش درگیر کارهای خودش بود. تلویزیون روشن بود و پدر جلوی آن خوابش برده بود.دخترک آرام به آشپزخانه رفت،چهارپایه را از گوشه ایی کشان کشان آورد و از آبچکان یک بشقاب برداشت.درِ یخچال را باز کرد،هوای سرد یخچال مانند نسیمی صورتش را نوازش کرد.با دستان کوچکش از هر خوراکی که دوست داشت جدا میکرد و در بشقاب میگذاشتکمی بعد نشست،بشقاب را جلوی خودش گذاشتو شروع کرد به چیدن.با دقتی که گویی از سنش بیشتر بود.جوری خوراکی ها را در ظرف تزئین میکرد که مثل یک تابلوی نقاشی شده بود.گاهی مکث می‌کرد. نگاه می‌کرد. اصلاح می‌کرد.و هر بار، یک رضایت کوچک در صورتش می‌نشست.بشقاب با آن همه خوراکی برای دست‌هایش سنگین بود.راه افتاد.از راه‌پله پایین رفت.مادرش گفته بود بدون حضور او سوار آسانسور نشود،پله‌ها بلند بودند و پاهایش کوچک.به محوطه ی بیرون که رسیدسطل بزرگ زباله مغرور از آن همه مگسی که به دورش میچرخیدند ایستاده بود.دخترک لحظه ایی ایستاد.سطل از او خیلی بلندتر بود.به اطرافش نگاه کرد.دو تکه آجر کنار دیوار افتاده بود، بشقاب را زمین گذاشت و دوان به سمت آنها رفت،برایش کمی سنگین بودند.یکی یکی آنها را تا کنار سطل برد و سریع برگشت تا بشقاب را بردارد.چهره اش خندان شده بود،احساس میکرد در دلش یک رنگین کمان رنگی داردحس و حال خیلی خوبی داشتپا بر روی آجرهای روی هم سوار شده، گذاشت و بالا رفت تا هم قد آن سطل زباله ی بزرگ شود.در آن لحظه، فقط قدش بلندتر نشده بود.چیز دیگری هم اتفاق افتاده بود.انگار برای اولین بار فکر میکرد بزرگ شده.دورتر، گربه‌ای خیابانی نشسته بود.موهایش درهم، بدنش خاکی، خودش را می‌لیسید، بوی خوراکی های داخل بشقاب او را خیره به دخترک کرده بود.مرد پرسه زن در شبها، از کمی دورتر به سمت سطل زباله می آمد تا شاید چیزی بیابددخترک روی آجرها ایستاده بود.پاهایش کمی می‌لرزید، بشقاب را بالا آورد.برای یک لحظه مکث کرد.و بعد با خنده، تمام خوراکی های بشقابش را داخل سطل ریخت!لبهایش میخندیدمگس‌ها که به خاطر وجود دخترک کمی از سطل زباله فاصله گرفته بودند،جرعت کردند و دوباره به سطل حمله ور شدنددخترک آرام از روی آجرها پایین آمدمرد را روبرویش دیدخندید و آرام گفت:نوش جونتونگربه همچنان خیره به سطل منتظر فرصت بودآپارتمان‌ها هنوز دوشادوش هم بودند.پایان.سعید صالحیسعید صالحیTue, 23 Jun 2026 09:55:45 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/بی-تو-در-این-هیاهو-fafbvetttjoyوقتی روزگار آرام سپری میشود و در سکوت نیما ،خیره به گذر ابرها ،دلتنگ شنیدن صدای پای اوستنمی دانست چه غریب است که در میان طوفان و هیاهو و جنگ تو دلتنگ باشی و روزگار نا آرام مجال آن را هم از تو بگیرد...آسمان همچنان آرام استابرها بی صدا میگذرندو من بی تو در این سکوتدلتنگ صدای گامهای توام((نیما یوشیج))آسمان دگر آرام نیستدود برخواسته از انفجار جای ابرو من بی تو در این هیاهودلتنگ صدای گامهای توام((صالحی))سعید صالحیسعید صالحیWed, 13 May 2026 14:12:55 +0330https://virgool.ir/Novira/عصیانکتابی-که-هرگز-فراموش-نخواهید-کرد-srknc9sc6iseعصیانیک قصه ی زیبا و درام ،بسیار مصور و با شخصیت پردازی های عالیشاید پایان داستان برای برخی تلخ باشد ولیاگر هر جور دیگری داستان تمام میشد واقعا لذتش کم میشدتلخ بود ولی پر محتوا ،در دل تلخی داستان بود که همه چیز رنگ واقعیت میگرفتجدا از خط داستانی که عصیانگری اجتماعی که ایران امروز هم درگیرش هست و بی قانونی و فکر ابلهانه ای که انتظار رحم و دنیای بی مخاطره ،حتی در میان جانوران را داشته باشیمکه به نظرم آقای روت فوق العاده ترسیم کرده بودندچند نکته ی کلیدی از قلم ایشون بود که خیلی دوست داشتممثل گفتن قسمتی از آینده ی داستان بدون گفتن اون (مثل برخورد آندریاس و آقای آرنولد)که خیلی هوشمندانه استفاده کرده بودیا هنرشون توی ترسیم افراد و حتی احساس افراد ،که مانند شعر گاهی گفته شده بود،مانند آنجایی که آندریاس دست دختر بچه را گرفت و با خودش گفت: انگار دستها هم با هم حرف میزنند و...یا لحظه های فراز و فرود از دادگاه هایا زیستن در زندان و رنگ باختن ۴۵ سال زندگی در غبار و زنده شدن دوباره و ...کلا از اون دست رمانهایی بود که خیلی مجذوبش شدم و تا آخر عمر از ذهنم بیرون نمیرود زمانی که شروع داستان با بیمارستان شماره ۲۴ و دادگاه های ذهنی اندریاس برای هم قطارانش شروع میشد که خیلی سریع در ذهنش آنها را محکوم میکرد و در نهایت موازات شماره ۷۳و دادگاه های زمینی و آسمانی که آنها هم سریعا برای خود آندریاس حکم صادر کردندو اما خود کمه ی عصیانو اسم فوق العاده ای که برای داستان انتخاب شده بود که برای تک تک شخصیتهای داستان خودش رو نشان میداد ونه فقط برای اندریاسخیلی هوشمندانه بودیا مثلا ترسیم افکار زنش،که خیلی حرفه ای و با شناخت از نقاط قوت و ضعف جامعه ی زنان آنجابرای پیدا کردن حامی ،رقابت در ذهن،مواجه شدن با آسیب و ...و اما ما از دل همین تاریکی ها انسانهای دیگری شدیمنه مثل تاریکی زندان آندریاس که در آن روشنی و پنجره ای به بیرون بودخیلی تاریک تر بدون پنجرهما بدون پنجره صداها را میشنویمو تبدیل به آدمهای دیگه ای شدیمبا هر اتفاق،آگاه تر از عمری که میگذرانیمبه امید رهایی از تاریکی های این روزها...سعید صالحیسعید صالحیWed, 22 Apr 2026 12:12:00 +0330https://virgool.ir/Khamoshi/سایکوپاتیبی-شرمی-saqfirvdyytuشاید فکر کنید جزو کثیف ترین اغشار جامعه هستندالبته بیشتر برای کثیف تر از خودشان کار میکننددر موضوعات جامع اجتماعیآنها که باید بفهمن میفهمن و آنهایی که نمیفهمند هم که تکلیفشون معلومهآن کس که نداند و نداند که ندانددر جهل مرکب ابد و دهر بماند..‌این عکس هایی که میذارم در عین حال که به هم ربطی ندارند و موضوعات مختلف دارندولی کاملا به هم مرتبط هستندو باز هم آنها که باید میفهمند....😢بیچاره من ،بیچاره تو،بیچاره مادرک کردن این مطالب در کنار همبرای اهلش کار آسانیستو همینطور هزاران مطلب مرتبط دیگهتلخی پست را به تلخی این روزها ببخشیدراستی تا ویرگول به شکل کامل از بین نرفته بگم همه شما را دوست دارمسعید صالحیسعید صالحیSun, 18 Jan 2026 08:35:38 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/ایران-عزیزم-تسلیت😢-j5hcgjzno4uzافسوس...😢افسوس از گلهای پر پر شدهدرود به جوانان غیور و پاکی که با خونشان رنگ امید را به جان ایران زدند💔قصد داشتم پست بعدیم بعد از اتمام کار کتابم باشداما الان دیگه هیچ چیز مثل قبل نیستنمیدونستم که حتی ویرگول کار میکنه،اتفاقی متوجه شدمدیگر چند وقتی هست که قلم را کنار گذاشته امدیگه غم و اندوه اجازه ی هیچ کاری نمیدهشاید اگر بنویسم برای عزیزانی باشد که برای ما رفتندیکی بیاد و مرز اعتراض برای نبودن امروز و فردا و هدر رفتن دیروز را مشخص کنهبگه چطور در میان گرانی های کمر شکن در میان خجالت ها در میان نا امیدی هادر میان بی مسئولیتی هادر میان دزدی های کلان از کشوردر میان دروغ های تکراریوعده های پوشالیدر میان سرافکندگی یک پدردر میان سر خوردگی یک مادردر میان آرزوهای دست نیافتنی کودکان سرزمینودر میان هزاران هزار وضعیت قرمز جامعه باید اعتراض کردتا کی و کجا؟این مرز کجاست؟چرا دیده نمیشه؟وقتی این طور بیرحمانه هزاران جوان کشته میشونددر کشوری که به خاطر تمام کمبودها اصلا ازدواجی شکل نمیگیردو بچه ای به دنیا نمی آیدبا جمعیتی که به زودی حجم زیادش سالخورده میشودچه کسانی وارثان فردای ایران هستند؟مگر نه اینکه ایران مادر همه ی ماست؟مگر نه اینکه اینجا کشور ماست؟مگر نه اینکه باید در کشورم حق زندگی داشته باشم؟لطفا به شعور ما بیشتر از این توهین نکنیدهر چه ما را حساب کردید خودتان هستید و هفت جد و آبادتان بر پدر و مادر همه ایل تبار هر کس جوانان را کشت لعنتلعنت بر عاملان این روزهای سیاهخدایا چقدر درد دارم چقدر بغض دارمچقدر حرف دارم پس کی تمام میشه این روزهای نحس؟کی قراره خوشی به مردم رو کنه؟کی قراره حرف همدیگه رو بشنویم؟هر کس خلاف ما حرف زداون رو نابود نکنیمما همه سوار بر یک قایق هستیمآخه به چه قیمتی؟مگر نه اینکه در سند بیست ساله ما باید الان قدرت اول منطقه باشیم؟پس کو؟گفتن با معترض کاری نداریماعتراض مشکلی نداردباشه پس من اعتراض دارمبه کارنامه ی شما سراسر اعتراض دارمبه نابودی جوانیم اعتراض دارمبه زندگی نزیسته ام اعتراض دارمبه نابودی منابع ام اعتراض دارمبه دزدی های کلان از کشورم اعتراض دارمبه بی مسئولیتی های شما اعتراض دارمبه گرانی و تورم کمر شکن اعتراض دارمبه اینکه خریدن خانه که هیچحتی یک قبر هم شده آرزو،در کشور خودم اعتراض دارمبه تبعیض اعتراض دارمبه فیش های نجومی شما اعتراض دارمبه قطع شدن آب و برق اعتراض دارمبه خشک شدن زاینده رود و کارون و دریاچه ی ارومیه و... اعتراض دارمبه آلودگی هوا اعتراض دارمبه حق به جانب بودن شما اعتراض دارمبه اینکه نظرتان را به ما تحمیل کنید اعتراض دارمبه بنزین بی کیفیتاعتراض دارمبه نابودی صادرات به واردات غلط اعتراض دارمبه ندیده شدن جوانانو چند شغلی بودن شما ها اعتراض دارمبه اینکه نمیتونم اعتراض کنماعتراض دارمبه اینکه نمیدونم یک روز ملت همیشه در صحنه هستم و فردا اگر اعتراض کنم انگ میخورم اعتراض دارمبه نابودی جنگلها،کوهها اعتراض دارمبه بیکاری اعتراض دارمبه اینکه جوانان نمیتونند ازدواج کنند اعتراض دارمبه نبود یا گرانی دارو اعتراض دارمبه بیمه ای که تقریبا هیچ چیز را تحت پوشش نمیگیرد اعتراض دارمبه صندوق بازنشستگی خالی اعتراض دارمبه ترافیک اعتراض دارمبه فرو نشست اعتراض دارمبه اینکه دیگه حتی از شنیدن روزهایی مثل عید هم به خاطر نبودن قدرت خرید حداقلها هم شاد نیستیم اعتراض دارمبه وجود این همه کودک کار اعتراض دارمبه کوچکتر شدن هر روز و هر روز سفره هایمان اعتراض دارمبه اینکه ما را درک نمیکنید اعتراض دارمبه پارتی بازی های شما اعتراض دارمبه این که محاکمه نمیشوید اعتراض دارمبه این که خلاف قانون رفتار میکنید اعتراض دارمبه حق خوری اعتراض دارمبه فرار مغزها اعتراض دارمبه فرار نسل ها ،برای نبود امکانات به آن ور مرزها ،اعتراض دارمبه تلویزیون ملی که ملی نیست و میلی است، اعتراض دارمبه ماشین های بی کیفیت داخلی ،همان ارابه های مرگاعتراض دارمبه از بین رفتن حیوانات اعتراض دارمبه عرق پیشانی و دست خالی اعتراض دارمبه سرعت پایین و قیمت بالای اینترنتی که امروز فیلتر هم شده اعتراض دارمبه پاسپورت بی ارزش اعتراض دارم به کشتن امید اعتراض دارمبه شمااااااااا اعتراض دارمبه شمااااااااا اعتراض دارمبه شمااااااااا اعتراض دارمالان من چی هستم ؟یک مزدور یا معترض؟مرز کجاست؟من جایی را آتش زدم؟کی قراره صدای ما را بشنوه؟مگر نه اینکه شما باید برای ما کار کنید؟مگر نه اینکه شما گفتید ما خادم مردم هستیم؟!!!!مگر صاحب کشور هستید؟ایرانم تسلیت😢😢😢به امید روزهای خوببرای سرزمین مادریمانسعید صالحیسعید صالحیWed, 14 Jan 2026 09:09:14 +0330https://virgool.ir/@Saeedsalehi/در-پس-شعر-استاد-uqpyqmdxezkc((فریدون مشیری))پشه ای در استکان آمد فرودتا بنوشد آنچه وا پس مانده بودکودکی -از شیطنت- بازی کنانبست با دستش دهان استکان!پشه دیگر طعمه اش را لب نزدجست تا از دام کودک وا رهدخشک لب، میگشت، حیران، راه جوزیر و بالا ، بسته هر سو راه اوروزنی میجست در دیوار و درتا به آزادی رسد بار دگرهر چه بر جست تکاپو می فزودراه بیرون رفتن از چاهش نبودآنقدر کوبید بر دیوار سرتا فرو افتاد خونین بال و پرجان گرامی بود و آن نعمت لذیذلیک آزادی گرامی تر ، عزیز((سعید صالحی))کودکی که آن گه به بازی خنده کنانبست با دستش دهان استکانسال ها بگذشت آن کودک مستگشت مردی خسته دل، باده به دستبا هوس هایش ز جرأت بی امانزندگی را بست در مشت زمانخسته دل اما مصمم، راه جودر هجوم حادثه گم گشته اوروزگار تیره آمد بر وطندوختن لب ها را این سُنَنمرد اما راه خاموشی نداشتقاضی بی رحم، صدا جرمش نگاشتبند و زنجیر، قفل و زندانراه بیرون رفت، نبودش در امانآنقدر کوبید بر دیوار مشتقاضی بی رحم آخر او را بکشتجان گرامی بود و آزادی لذیذلیک این آزادی از آن بهتر عزیزسعید صالحیسعید صالحیTue, 09 Dec 2025 12:21:46 +0330