https://virgool.ir/feed/@Saeedeharianدستنوشته های منfa2026-11-11 21:06:44https://files.virgool.ir/upload/users/79666/avatar/3OWJsL.pnghttps://virgool.ir/@Saeedeharianhttps://virgool.ir/@Saeedeharian/خوش-رحمت-x6otchfxgii3من در 5سالگی امبی بی (مادربزرگ مادری ام) نَقل می کرد شبی که دایی به دنیا اومد بعد از چند سال خشکسالی بارون شدیدی زده، واسه همین هم اسمش رو گذاشتند «رحمت»…می گفت پا قدمش تَره، از وقتی که از ایران رفت، رحمت هم با خودش بُرد و دیگه از اون بارون های زمستونی پر برکت خبری نشد. بی بی عجیب معتقد بود سال هایی که دایی تصمیم می گیره بیاد ایران اون سال، سال می شه(۱) بی راه هم نمی گفت همیشه بارندگی های اسفند برای ما خواهرزاده های منتظر هم نوید نوروزی در کنار دایی بود، عیدهایی که همه چیزش متفاوت می شد.بی بی با اون کمر خمیده اش قتلمه و دلبرو(۲) درست می کرد، دونه های عدس و گندم رو تو ظرف های بزرگ دستمال پیچ تو تاریکی نگه می داشت و بعد جوانه زدن می آورد زیر نورگیر هال و با وسواس آب می داد؛ هفت سین می انداخت از این سر تا اون سر پذیرایی با سین هایی در مقیاس غول! ۷۰، ۸۰ تا تخم مرغ که با پوست پیاز رنگشون می کرد و سیرهای تازه که قد درازشون از ظرف اش بیرون می زد. کاسه های لب پُر سمنو و چند تا تُنگ ماهی جاهای مختلف سفره با ترکیب بندی کاملاً قرینه، مرغ شکم پر و ماهی کشمشی مخصوص می پخت و همه دایی و خاله ها و بچه های شیطونشون با لباس های نو پای سفره گل زردش جمع می کرد.سفرهای دایی گاه به گاه بود و کوتاه، یه وقت هایی خبر می داد که قصد اومدن نداره ولی اگه بارون می گرفت، بی بی نیومدن دایی رو باور نمی کرد؛ می گفت امسال سال شده رحمت آقا حتماً می آد هر چی هم بهش می گفتیم نمیاد به خرج اش نمی رفت! مصمم واسه عید آماده می شد و یهو می دیدیم دایی دم عید بی خبر از راه می رسید که غافلگیرمون کنه و باور بی بی تحقق پیدا می کرد.انتظار ما خواهرزاده ها و بردارزاده ها هم واسه اومدن دایی رحمت دلایل متعددی داشت؛ دایی بعد سال تحویل اسکناس های نوی هزاری و اسمارتیز و شکلات های خوشمزه خارجی رو با سلیقه بین کاغذ رنگی های پوستی تو شاپینگ بگ های براق قرمز و صورتی و زرد و… می پیچید و عیدی هایی می داد که فراتر از رویاهای بچگیمون بود.تو اون دوره هایی که عکاسی زیاد مُد نبود و همه با ملاحظه فیلم های ۳۲تایی شاتر می زدن، با عکس های تکی غرق حس مهم بودن می شدیم؛ از هر عکس دو تا چاپ می کرد یکی یادبودی واسه خودمون و یکی دیگه رو با خودش می بُرد. تمام تعطیلات عید بیخیال دغدغه مدرسه و پیک نوروزی تو دشت و صحرا می گذشت. عشقمون زمانی بود که می خواستیم شب رو تو اتاقک های صحرایی بخوابیم. پتو بالشت می پیچیدیم و عقب رنو قراضمون جا می دادیم. صبح به ذوق کله پاچه یا نون محلی ای که خاله رحیمه می پخت گشنه از کوه برمی گشتیم و همون پای اجاق گاز نون گرم بئو بئو می خوردیم.دایی حال و حوصله عجیبی داشت، همه بچه های قد و نیم قد و هم سن و سال خانواده رو می بُرد کوه، به ترتیب قد به خط می شدیم و شماره می داد، تو  استراحتگاه ها شماره ها رو بلند می گفتیم که گُم و کم نشیم، کوهنوردی ها پر تجربه های نو بود از کار گروهی تا جیره بندی آب و آذوقه در شرایط سخت. خواص و کاربرد آویشن، تُرُشه، مِل(۳) و … یا اینکه غُمب(۴) خِر و دُل(۵) چه جور تَرک هایی داره و کجاها باید پِی اش بگردیم. چه لذتی داشت از زیر خاک بیرون کشیدن این قارچ های کوهی! (بعدها  از این روزها بیشتر خواهم نوشت)اگر بخواهم تمام ساعت هایی رو که با دایی ام گذروندم جمع بزنم به سختی به یک ماه می رسه اما با دغدغه هایی که داشت همه لحظه های با هم بودنمون کلاس درس می شد. مثل یک معلم سختگیر مراقب بود گشت و گذارمون آسیبی به طبیعت نزنه و از مواضع اش کوتاه نمی اومد. تذکر می داد آشغال ها رو با خودمون برگردونیم، حاصل(۶) ها رو زیر پا له نکنیم، گل نچینیم و بابونه ها رو از ریشه در نیاریم. حتی با نی ها و بوته های خشکی که پیشتر برامون ارزشی نداشتند طوری با احترام برخورد می کرد که با آتیش زدنشون، عذاب وجدان می گرفتیم یه وقت نفس زمین تنگ نشه!ولی ما بچه سِرتِق ها گوشمون به حرف های دایی بدهکار نبود، با اینکه ازش حساب می بردیم سرکش تر از اونی بودیم که به قواعد سفت و سخت اش تن بدیم و بدون دسته های گل شب بو، شقایق و کبریتی و آتیش زدن بوته های خشک از گردش برگردیم. دزدکی کار خودمون رو می کردیم و به بدخلقی و عصبانی شدن هاش هم تن می دادیم.لار تو روزهایی که حاصل های سِنَخود(۷) اونقدر بلد بود و قد ما اونقدر کوتاه که جون می داد واسه قایم موشک بازی؛ به مدد سینی استیل زیر نور آفتاب همدیگه رو پیدا می کردیم و میون زنگ موبایل ها گُم نمی شدیم!یاد سال های پر باران مثل بهمن به حافظه ام چسبیده و سیخونک می زنه. امسال دایی یک ماه پیش از عید اومده و نیت کرده  بیشتر بمونه. با دیدن عکس و فیلم های بارون های بی امان، آبشار و رودخونه های این روزهای لار، دوست دارم باور کنم مرحوم بی بی حق داشت که می گفت پا قدم دایی رحمت پر رحمته و باور کنم با موندن اش زمین ها سیراب می شوند و دشت ها سبز. شقایق های وحشی ورودی های شهر رو پر کنند و ته مزه روزهای خوش رفته از نو، تازه می شه… خوش رحمت باشید.۱)اصطلاحی در فرهنگ لارستان به معنای سال پرباران با زمین های حاصلخیز۲)شیرینی های لاری در نوروز۳)گیاهان کوهی۴)برآمدگی زمین۵)قارچ های کوهی۶)زمین های زیر کشت گندم۷)دشتی در مسیر لار-بندرلنگهسعیده آرینسعیده آرینSun, 13 Oct 2019 15:19:38 +0330https://virgool.ir/@Saeedeharian/قصه-های-ناتمام-کَل-حاجی-rrjvi4jvplamنقاشی دهانه ورودی آب انبار. لارستان«کَل حاجی»(۱) پیرمرد زَهره(۲) بگیر خونه نَنِه بود، شب ها حول و حوش ساعت ۸، ۸ و نیم می اومد رو تخت فنری حیاط می خوابید و بعد نماز صبح می رفت. بابام می گفت کل حاجی بیشتر از ۱۱۰ سال سنشه و برای ما که بی بی ممد صادق ۱۰۰ ساله رو یکه تاز صحنه عمر می دونستیم، کل حاجی اسطوره و «نامبر وان» حیات محسوب می شد. گنگ و آروم حرف می زد و میون خاطره گفتن هاش یهو یک مکث طولانی می کرد و یک جا خیره می شد و بعد دوباره شروع به حرف زدن می کرد و چیزهایی می گفت کاملاً بی ربط از موضوع قبل!قصه های ناتمام کل حاجی کلاف سر در گمی بود از ماجراهای شترها و کشورهای عربی و سربازی و جنگ و… که یه سر قصه  ناغافل قطع می شد و مخاطب تشنه رو میان نخ های بریده شده کلاف رها می کرد! بعضی شب ها کل حاجی با کمر خمیده و کلاه سفید حاجی ها لبه تخت می نشست یه جا خیره می شد و قصه های جِنی وحشتناک تعریف می کرد مثلاً می گفت تو حموم بوده که یکی از پشت سرش می آد واسش کیسه بکشه یهو می بینه به جای پا سٌم داره! ما رو می گی، همه بدنمون از ترس می لرزید! بعد جدی ها! باید باورمون می شد درست می گه، اصلاً نباید می خندیدیم اگه می خندیدیم حرفش رو قطع می کرد و قصه بعدی اش از یه جای دیگه در رابطه با بیابون و کوه و… شروع می شد و یا ممکن بود دیگه کلاً هیچی نگه و بخوابه!قصه های اجنه ای اش معرکه بود مثلا تعریف می کرد با دوستش تو صحرا تشنه بودن یک نفر  واسشون آب میاره که می بینن سٌم داره و فرار می کنن و تو غار قایم می شن که جنه جلوشون ظاهر می شه! یا اینکه تو خونه سر و صدا می اومده و جن ها داشتن سرداب رو تمیز می کردن و کنار صاحبخونه می خوابن و پتو رو از روش می کشن! …همیشه هم جن ها شبه آدم ها بودن و همون کارهای روزمره و طبیعی رو انجام می دادن. وقتی حرف می زد اسم جن رو نمی آورد و همین تعلیق و باورپذیری اش رو چند برابر می کرد. یک جا خیره می شد انگار با ما حرف نمی زد و مخاطبش روبه روش نشسته! خودمون باید حدس می زدیم این موجود فرازمینی ای که کل حاجی می گه کیه و چه شکلیه!یه جوری شده بود که از خودش هم می ترسیدم و تا از در می اومد تو پاهای گیوه پوشش رو نگاه می کردم! مطابق رسم دیرینه کودک جاهل پنداری زمان ما، یکی از بزرگترها هم قصد نداشت شفاف سازی کنه که این حرف های طفل برانداز کل حاجی از کجا میاد و چقدرش صحت داره که خواب رو از چشم ما گرفته. اون یه چیزی می گفت و ما دختر عموها صد جور بهش پر و بال می دادیم و بین واقعیت و خیال دست و پا می زدیم!بازم به این هاش راضی بودم، زندگی جریان داشت، چراغ ها روشن بود و همه بچه ها با هم بودیم؛ بدبختی وقتی شروع می شد که می رفتیم تو رختخواب و چراغ خاموش می شد. سایه ها بیچارم می کرد! سقف رو نگاه می کردم سایه جن ها رو پنکه بود، می چرخیدم سمت پنجره  جن ها داشتن پرده رو می تکوندن! به سمت هر کی می خوابیدم جن ها پتوم رو می کشیدن! وای از زمانی که می خواستم برم حموم، دستشویی، اونجا که رسماً خونشون بود! دستگیره دستشویی رو می چرخوندم جنه قبل من نشسته بود داشت کارشو می کرد! می خواستم دستمو خشک کنم حوله ام رو جِن ها خیس کرده بودن! می رفتم لب پنجره و می دیدم کل حاجی رو تخت اش تو حیاط راحت خوابیده و جِن ها دارن با پِش(۳) بادش می زنن! تا وقتی کل حاجی نگهبان خونه ننه بود چه دزدی جرات داشت به خونه ننه نزدیک بشه؟! لابد رفیق های وحشتناک اش حساب دزد رو می رسیدن. من از ترس قصه های کل حاجی تا صبح بیدار بودم و پلک نمی زدیم و خودش راحت می گرفت می خوابید! آخه کل آجی زَهره بگیر خونه ننه بود!۱)کربلایی حاجی۲)ترس۳)برگ درخت نخلسعیده آرینسعیده آرینSun, 13 Oct 2019 15:05:40 +0330https://virgool.ir/@Saeedeharian/شکلاتهای-دزدکی-با-طعم-دلهره-iypfc1i3amczتابستان 1390از تصور اینکه چطور حبه قندهای سفید سفت رو با دندون هام می شکستم مور مورم می شه… مامان همیشه نگران بود؛ به قول خودش مرض قند بگیرم! هر نوع شیرینی از قتلمه و سوهان و شکلات رو قایم می کرد که دستم بهشون نرسه… یه مدت رو سر کابینت میذاشت ولی کار سختی نبود بالارفتن از کابینت های آشپرخونه و ایستادن رو چهارپایه کلمن!. وقتی دید اونجا کارایی نداره تصمیم گرفت جاهای مرموزتری رو انتخاب کنه، مثل کمد دیواری یا فر گاز یا حتی کشوهای پاتختی! یه جور شکلات کوچیک بود با پوست های زرورقی بنفش، صورتی، نارنجی و سبز که من عاشق طعم بنفش و سبزش بودم. وقتی مامان خریدها رو تو کمدها جا می داد با دقت به صداهای آشپزخونه گوش می کردم و مخفیگاه ها رو حدس می زدم… ظهرها وقتی همه خواب بودن عملیات تجسس شروع می شد! یه مرامنامه نانوشته ام حین پاتک این بود که همه رو یک جا تموم نکنم و از هر رنگی که جلو دستم بود بردارم و فقط رنگ هایی که دوست دارم رو نخورم. در اثر تجربه به این نتیجه رسیده بودم که این کار باعث می شه مخفیگاه دیرتر لو بره! پیدا کردن مخفیگاه جدید هم سختی های خودشو داشت! آروم و بی صدا مثل دزدهای حرفه ای نوک دو انگشتم رو چنگگ می کردم و شکلات ها رو از جعبه کریستالش می کشیدم بیرون و می ذاشتم تو یقه یا زیر کش شلوارم. بعد قبل از اینکه آب بشن می رفتم یه جای امن پشت درخت های حیاط یا زیر میز می خوردمشون!چالش بعدی قایم کردن پوست هاش بود! همه جاها لو رفته بودن، سطل که اصلا امنیت نداشت؛ زیر فرش و تخت ها و گلدون هم موقع جارو کشیدن دردسر ساز می شد، چندبار هم کیف و جیب های مدرسه ام کار دستم داده بود؛ قایم کردن اون همه پوست شکلات اصلا راحت نبود و در نهایت تصمیم گرفتم تو باغچه چالشون کنم. با قاشق یه گودال می کندم و پوست ها رو اونجا چال می کردم… نمی دونم کدوم از خدا بی خبری گفته بود شکلات انرژی بچه ها رو زیاد می کنه و مامان با تغییر مدام مخفیگاه ها اصرار داشت اقتصاد خانواده و انرژی منو کنترل کنه! زیاد پیش می اومد فراموش می کرد آخرین بار شکلات ها رو کجا قایم کرده تا زمانی که جعبه خالی اش پیدا می شد! مزه این شکلات دزدی ها با اونایی که تو مهمونی ها تعارف می شد یا تو حالت عادی می خوردیم برام دنیایی تفاوت داشت؛ انگار «دلهره» یه طعم خاصی بهشون می داد! حالا سال ها از اون روزا گذشته و خیلی وقته دیگه هیچ شکلاتی به خوشمزگی اون شکلات های دزدکی نیست! نه؟سعیده آرینسعیده آرینSun, 13 Oct 2019 15:02:11 +0330https://virgool.ir/@Saeedeharian/پشه-بندهای-سوراخ-شب-های-لار-suvqml6kguhqطرح از:سعیده آرین یکی از خوب های تابستون لار شب هایی بود که تو حیاط می خوابیدیم، رختخواب ها رو روی تخت های فلزی می انداختیم، گوشه های توری پشه بند رو چند نفره می گرفتیم و مراقب بودیم وقتی از تا باز می شد جر نخوره!فقط بابا دستش به نوک میله های فلزی چهارگوشه تخت می رسید، توری رو که آویزون می کرد ما با ذوق لبه هاشو می زدیم زیر رتختخواب ها و راه پشه ها رو می بستیم.یکی دو جای پشه بندمون هم پارگی داشت که می ترسیدم از اونجا حمله کنن! ولی بابا می گفت: «پشه ای که عقلش برسه از اِنکه بیا اَ جا حقٌوشه که مٌوبِخواسه!»(۱) پنکه دستی رو هم می ذاشتیم رو چهارپایه؛ سرش تا صبح آروم هِی چپ و راست می شد و باد ملایمش پشه ها رو می پروند! صبر می کردیم رتختواب ها تو هوای آزاد خٌنک بشن که وقتی می ریم تو رختخواب از خنکی اش خوش خوشانمون بشه.اگه زودتر می رفتیم واسه خواب ترجیحمون این بود که رو رختخواب یکی دیگه بخوابیم که مال خودمون خنک بمونه! چه دعواها که سر گرم شدن رختخواب ها راه نمی افتاد! من یه لحاف سبز گل گلی داشتم که خیلی زود خنک می شد. از چندجا پاره شده بود و پشم شیشه هاش یه قسمت هایی جمع شده بودن. فقط با لحاف خودم خوابم می برد.مامان همیشه دنبال فرصتی بود که بندازتش دور؛ زهوارش در رفته بود ولی من ول کنش نبودم تا اینکه دیگه واسم کوتاه شد و پاهای دیلاقم از زیر لحاف زد بیرون!شب ها صدای زوزه شغال ها از کوه می اومد. یه وقت هایی هم صداشون نزدیکر بود، اونقدر نزدیک که انگار پشت در کوچه بودن. قدیمی ها می گفتن اگه دمپایی رو وارونه بذارید صداشون قطع می شه که مامان و بابا می گفتن این حرف ها خرافاته؛ حالا شما می خواید باور کن می خوای نکن ما که چند بار امتحان کردیم و صداشون قطع شد! یه عده هم معتقد بودن صدای زوزه شغال ها به نور ماه ربط داره؛ شاید هم داشت ولی تجربه ما می گفت ماه کامل، نصفه یا هلال صدا زوزه می اومد.با آسمون حسابی عیاق بودیم، واسه خودمون ستاره داشتیم، ستاره «طاهره» پرنورترین بود. بعدها فهمیدم اسمش ستاره قطبیه. هیچوقت گٌم نمی شد و همیشه همون سمت های شهرقدیم رو نگاه می کردی راحت پیدا می شد. بدم نمی اومد مال من باشه ولی طاهره زودتر انتخابش کرده بود. حبیب هم هر شب ستاره شب قبل اش رو گم می کرد و یکی دیگه انتخاب می کرد. من دوست داشتم ستاره ام خاص باشه. یکی رو انتخاب کرده بودم که چشمک می زد؛ کلی بهم خندیدن گفتن این ستاره نیست نور هواپیماست!کلاً هر چی من انتخاب می کردم قبول نبود، اون قرمزه هم که گفتن چراغ دکله! پرنورها هم که صاحب داشتند. بهترین حالت این بود که ریزترین رو انتخاب کنم. فقط اونقدر ریز بود که خودمم نمی تونستم پیداش کنم و خیلی وقت ها مثل ستاره های حبیب دیگه پیدا نمی شد و فردا شب دوباره دنبال یکی دیگه می گشتیم.صبح وقتی آفتاب می زد مبارزه اصلی شروع می شد. سمج تر از خورشید نداریم! هی آروم آروم جلوتر می اومد، اول از پاها شروع می کرد، خودمونو می کشیدیم عقب تر و اون هی پیشروی می اومد. تا جایی که درست می افتد رو صورتمون و نمی شد ازش فرار کرد. کلافه بالشت بدست می اومدیم تو هال و جلوی باد کولر آبی خوابمونو ادامه می دادیم! رختخواب ها تو حیاط زیر نور آفتاب می موندن و وقتی نزدیک های ظهر از خواب بیدار می شدیم حسابی داغ شده بودن! هنوزم به نظرم جمع کردنشون بی معنی میاد وقتی قراره فردا شب هم باز اونجا بخوابیم!۱)پشه ای که عقل اش برسه از اینجا بیاد تو حقشه نیشمون بزنهسعیده آرینسعیده آرینSun, 13 Oct 2019 14:51:22 +0330https://virgool.ir/@Saeedeharian/اول-مهر-ipoz4bnywziwروز اول مدرسه جدیدم بود، زنگ که خورد سریع پریدم تو خیابون و دویدم که جلوتر از بقیه بچه ها سوار مینی بوس بشم و جا بگیرم،  بس که هٌول سوار شدن بودم مینی بوس قرمز رنگ رو انتخاب کردم و هٌل و هٌل دادم و از زیر دست و پای بقیه بچه ها رفتم آخرین صندلی کنار پنجره نشستم و به زور گیره پنجره رو زدم عقب و کامل بازش کردم که باد بخوره تو صورتم…بقیه هم آروم آروم و مثل بچه آدم سوار می شدن با تعجب بهم نگاه می کردن! تقریبا مینی بوس پر بود و صندلی های بوفه کنار من همشون خالی بودن که ۵ تا دختر هیکلی سوار شدن، فضا سنگین شد و دیدم همه دارن منو نیگاه می کنن!اومدن جلو و یکیشون زد تو بازوم و گفت: تو اینجا چیکار می کنی؟!! چرا جای من نشستی؟! بقیه دوستاش هم «جَری» بودن، قیافه اش یه جور وحشتناکی بود! یه عالمه سبیل داشت از خودمم بیشتر! و یه ابروی پٌر و وقتی حرف می زد دندونای زرد کج و معوجش معلوم می شد! به خودم گفتم: نترس، نترس، از حقت دفاع کن… آروم گفتم: من زودتر اومدم… لرزش صدامو می شنیدم!مینی بوس راه افتاد و این هنوز بالا سر من وایساده بود! روپوشم رو می کشید و گفت: بیا اینجا ببینم… اینجا از قدیم جای من بوده!!! و من محکم لبه پنجره رو گرفته بودم… آخه امروز روز اول مدرسه بود چه جوری از قدیم جای این بوده! کوتاه نمی اومدم و هر چی می گفت جواب می دادم، دوستاش هم اومدن کمک اش! همه چیزم نو بود و می ترسیدم کیف و مانتوم رو پاره کنن!صدای بابام رو می شنیدم که می گفت: همیشه از حقت دفاع کن! و شیشه رو محکمتر می چسبیدم، مینی بوس می رفت و همه داشتن به من نگاه می کردن که دو دستی چسبیده بودم به پنجره! راننده داد زد بسه دیگه دوباره دعوا راه انداختید؟! ای وای! راننده هم اینا رو می شناخت پس چرا منو نمی شناخت؟! از پنجره می دیدم که مینی بوس داره از شهر خارج می شه، جرات نداشتم بپرسم کجا می ری؟ اینقدر درگیر حفظ صندلی ام بودم که نمی شد کار دیگه ای کرد! درخت های گِز کنار جاده رو می دیدم و دختره مثل کُنار(درخت سدر) تکونم می داد! یهو داد زد سرم که تو از کجا اومدی تو سرویس ما؟!بلندتر از بقیه پرسید: شما اینو می شناسید؟…. همه نگام می کردن و مینی بوس کاملاً از شهر خارج شده بود و رسید سر یه جاده خاکی! داشت می پیچید تو خاکی… اینجا واسم آشنا بود! همه وجودم پر ترس شده بود. گفتم اینا منو دزدیدن! همشون با هم همدستن، دوباره دختره داد زد: تو اصلا «بائن» چیکار داری؟! برق از سرم پرید! …. چی؟ بائن؟… آره! این روستا رو می شناختم آخر هفته ها با خاله ها و دایی ها می اومدیم زیر درخت های گِز و گندمزارهاش ناهار می خوردیم و بازی می کردیم! ولی من الان اول جاده بائن چیکار می کردم؟! یه صدایی گفت: این سرویس بچه های بائنه، شاید اشتباه سوار شدی؟!ماتم برده بود! می خواستم کم نیارم! گفتم نه من اینجا کار دارم، بلند تر گفتم: همین جا پیاده می شم…. بچه ها داد زدن راننده نگه دار… راننده تو جاده خاکی نگه داشت… کیفم رو برداشتم و سعی کردم به خودم مسلط باشم که ضایع نشه چه سوتی ای دادم!!! یهو دختره و دوستاش خندیدند، بلند! آره جون خودت… خاک بر سرت … اشتباه سوار شدی روت هم زیاده…. «پشت خو اَ گِل نازتای»! و هی پشت هم می گفتن و من دیگه نمی شنیدم …وسایلمو جمع کردم و به سختی از ته مینی بوس خودمو رسوندم به در… در باز شد و پیاده شدم… دختره و دوستاش بلند بلند می خندیدن و چند تا از بچه ها دلشون واسم می سوخت!… وسط جاده خاکی و بین گزها ایستاده بودم، در مینی بوس با صدا بسته شد و رفت، دختره و دوستاش از شیشه سرشون بیرون بود و زبون درازی می کردن!مینی بوس آروم آروم دور شد و ازش رد خاک جا موند! من موندم و جاده خلوت و گزها!…. راه دیگه ای نبود باید پیاده خودمو به خونه می رسوندم، یادم اومد صبح مامانم گفت: بعد مدرسه برو اداره ی بابا می آم اونجا دنبالت!سعیده آرینسعیده آرینSun, 13 Oct 2019 14:43:01 +0330