https://virgool.ir/feed/@Saeed.M.Hasaniمیم.سینfa2026-11-10 19:03:33https://files.virgool.ir/upload/users/4562378/avatar/9gW2H0.jpghttps://virgool.ir/@Saeed.M.Hasanihttps://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/سکانس-هایی-از-یک-منِ-ناگفته-مانده-۱۸-q8ytovibtbdgسی‌و‌سه: فراریبه طور مکرر، شاید برایت تکرار شده باشد که مجبور به گفتن جمله‌هایی به خودت باشی که پردازشِ دردِ حاصل از پذیرش‌شان نه تنها از توان‌ات خارج باشد، بلکه ناتوانت بکند از نفس کشیدن.سین: «می‌دانم دوست داری او را ببینی اما بهتر است تمام آنچه رخ داده را به گوشه‌ای بگذاری و به زندگی‌ات ادامه دهی.»میم: «منظورت جایگزین کردن است؟»سین: «نه. فقط پذیرش اینکه او دیگر بخشی از زندگی تو نیست. همین.»میم: «نمی‌خواهم بپذیرم. پذیرشش دردناک‌تر از خود واقعیت است.»سین: «به احترام او و غمی که در سینه داری، فقط میتونم سکوت کنم.»تا مدت‌ها پذیرش این جمله برایم سخت بود. اینکه به کسی بگویم: «دوستت دارم». تنها در نبود کسی که دوستش داری، متوجه می‌شوی، که چه بی‌اندازه فرصت‌هایی رو به سادگی از دست دادی که می‌توانستی بگویی: «دوستت دارم.»از من پرسید: «برایم نمی‌نویسی.»گفتم: «نه اینکه نخواهم بنویسم، بلکه خلع درونم اجازه نمی‌دهد هر کلام بی‌آهنگی را مزاحم لحظه‌هایت کنم.»سخت بود گفتنش، اما می‌خواستم بگویم که «خاطرش عزیز است و از قضاوتش می‌ترسم. از اینکه بعد از خواندن آنچه در ذهن دارم دیگر آدم پیشین در ذهنش نباشم.»کلافه بودم و هستم از اینکه چرا نتوانستم برایش بنویسم.تا به حال ترس به این شکل من را در خودم مچاله نکرده بود.از اینکه نگران تصویرت در ذهن دیگری باشی، در ابتدا به این اندازه «اضطراب‌آور» نیست. از زمانی که او به تو نزدیک می‌شود و کم‌کم به تعبیری به بخشی از تو بدل می‌شود، «دلهره‌ات» چندین برابر می‌شود چون احساس می‌کنی در حال تغییری.اگر اولین باری باشد که یک نفر چنین تو را تکان می‌دهد، خواهی ترسید.و تغییر «ترس‌آور» است.برای کسی که مدت طولانی سرش را در برف کرده است و نمی‌خواهد چیزهایی که دلخواهش نیست را ببیند «پذیرش واقعیت» دردناک است.یکی از افکاری که یقه‌ی من را گرفته بود و دست‌بردار هم نبود این بود که: «آیا من لیاقت عشق و محبت و توجه او را دارم؟»شاید برای «پسرها»، به ویژه در فرهنگ ما، این کلام بسیار دردناک‌تر جلوه کند، اما واقعیت دارد که:«وقتی به مدت طولانی از عشق و محبت ملموس به دور باشی، زمانی که فردی خالصانه عشقش به تو را ابراز می‌کند شاید فراری شوی.»و اگر خودت را جای طرف مقابل بگذاری و کلاهت را قاضی کنی، متوجه می‌شوی:«فراری» شدن تو به احتمال زیاد شاید احساسی حاصل از «بی‌ارزشی و دوست‌داشتنی» نبودن برای فرد مقابل به وجود بیاورد.البته که می‌دانم هدف تو این نبوده است و تو از «ترس» پا به فرار گذاشته‌ای.ترس از مواجه با این واقعیت، که همه آدم‌ها به مانند هم نیستند. ترس از اینکه برای باقی ماندن و دوست داشتن و دوست داشته شدن نیاز است در مقابل احساسات و زمان فرد مقابلت «مسئولیت ‌پذیر» باشی. ترس از اینکه نیاز است از محیط امن‌ات پا به بیرون بگذاری و خودت را در کنار او ببینی.و دردناک است مقابله‌ی دو «خود» که در تلاشند تا راهی برای ادامه دادن بیابند.هر چه قدم برمی‌دارند، از ابهام تصویری که از دیگری‌شان دارند کاسته می‌شود و در ذهن‌شان به این سوال برمی‌خورند: «آیا انتخاب درستی انجام داده‌اند؟»کاملن مبرهن است که «هیچ انسانی کامل نیست.» اما سوال اصلی اینجاست که «آیا من می‌توانم کسی باشم که برای دیگری‌ام بستری امن برای رشد فراهم می‌کنم؟»اگر قصدت بازی با آدم‌ها و سرگرمی نبوده باشد، حتی یکبار تجربه کافی است تا خیلی چیزها را در تو عوض کند.که به تو بفهماند که «اتفاق‌هایی که برای تو می‌افتد» و «احساساتی که تجربه‌شان می‌کنی» تقصیر تو نیستند. آنچه در تو اتفاق می‌افتد و رفتارهایی که بروز می‌دهی، اگر از روی عمد نبوده باشند، برخاسته از پیشینه‌ای طولانی هستند.همان‌گونه که تو زبان مادری‌ات را به طور اکتسابی از مادر و پدرت یادمیگیری، زبان عاطفه‌ات را هم از والدین‌ات دریافت می‌کنی.و همان‌گونه که ممکن است، والدینت کودکی سالمی را گذرانده باشند، به احتمال زیاد همان زبانی را که از والدین‌شان برگرفته‌اند به تو نیز منتقل خواهند کرد.پس وقتی وارد رابطه‌ای می‌شوی، تو تنها خودت نیستی، بلکه والدین تو و دیگری هم در دینامیک رابطه‌تان حاضر هستند. یعنی حضور 6 نفر.و عجیب هم نیست، که چرا گاهی زبان هم را نمی‌فهمید. چون همهمه‌ای به راه افتاده است، که تا زمانی که یکی حق را به دیگری ندهد و سکوت کند، این ولوله به پا خواهد بود.من شنونده‌ی خوبی نبودم. اما از تو خواهش میکنم که چنین نباشی.در اولین تجربه‌ام، که برایم بسیار دردناک بود با واقعیتی رو به رو شدم که با تصویر من با واقعیت تفاوت‌های ترسناکی داشت.باید به حرف «غزل» گوش می‌دادم و قبل از اینکه موجب شکسته شدن خود و دیگری‌ام شوم «تراپی» می‌گرفتم.به مانند بسیار از داستان‌ها «من» هم زمانی هشیار شدم که کار از کار گذشته بود، و «تراپی» نقش نوشدارو پس از مرگ سهراب را داشت.قبل‌ترها معنی سوگ و اینکه «دلت پیش یه نفر گیر کرده باشه» رو نمی‌فهمیدم، اما الان متوجه‌ام.وقتی دلت پیش یه نفر خاص گیر می‌کند، دیگر هیچ کس به چشمت نمی‌آید. به این می‌ماند که واقعن کور می‌شوی. نه دیگر دلت می‌خواهد کسی را ببینی و نه دیگر دلت رضا می‌دهد برای آشنایی عمیق.وبرای من «غزل» به یک چاه عمیق بدل شد، که هر از گاهی با آب صاف درونش «صورتم» را می‌بینم.چاهی که پر از صدا و خاطره است.چاهی در عمق وجود من، که انگار هر چیزی که می‌خوام فراموشش کنم را به داخلش میریزم. چاهی که مدت‌هاست لبریز شده است.هر از گاهی صداها و صورت‌ها و لحظات، از این چاه بیرون می‌آیند و من را خفه می‌کنند.می‌خوام داد بزنم اما نمی‌تونم، چون صدا ندارم. انگار که من هم جزئی از همان چاه شده‌ام.این رویا به طور مکرر برام تکرار میشد و هنوز هم هرازگاهی سروکله‌اش پیدا میشه:«غزل» را میبینم در بین مقدار زیادی برف، که در حال گریه است. دوست دارم در کنارش بنشینم، او را در بغل بگیرم تا بدنش را گرم کنم اما نمی‌توانم. انگار که دست و پاهایم به جایی غل و زنجیر شده باشد، ناتوانم. حتی تلاش می‌کنم که نامش را صدا کنم اما صدایم از من گرفته شده است. درد سیاهی در نخاعم پیچیده است اما گریه‌ی او بیشتر از هر زهری روان و جسمم را تلخ‌آگین می‌کند.تنها یک جمله را می‌توانم بی‌اندازه تکرار کنم:«به فرد مقابلتان اجازه‌ی شنیده‌شدن بدهید و برای حفظ رابطه‌تان بجنگید.»شما انتخاب می‌کنید که فرد مقابلتان به «فرد مناسب» شما بدل شود. به همان اندازه که شما به کمک فرد مقابل نیاز دارید، او هم به کمک شما نیاز دارد.  سکانس‌های پیشین در این لیست آمده است: سکانس‌هایی از یک منِ ناگفته‌مانده1405/08/13Wednesday - November 04, 202606 : 40 : 43 PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniWed, 04 Nov 2026 18:43:24 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/هر-کسی-داستانی-دارد-و-این-داستان-به-حتم-شنیدنی-است-as84yz5omk5x The Peripheral2022 ‧ 1 seasonیک: دونفرههر چقدر تلاش می‌کنم که نادیده بگیرم دلیل غمگین بودنم رو، اما باز هم جملات آدم‌هایی که زمانی بخشی از زندگی من بودند برایم تکرار می‌شود.من سکوت رو دوست دارم. دوست دارم در اتاقم بنشینم و کتابم را همزمان با نوشیدن یه قهوه داغ ورق بزنم.دوست دارم برای ساندویچ PBB (Peanut Butter Banana) بسازم و همراه با یه لیوان چای سبز داغ نوش جانش کنم.من از تنها بودن مدت طولانی در عذاب بودم، اما بعد از دارودرمانی الان با احساس تنهایی راحت‌تر می‌تونم کنار بیام.با اینکه تنهایی طولانی‌مدت برام واقعن ضرر دارد اما تنها بودن چند ساعته برای تمرکز بر روی مطالعه‌ام رو خیلی دوست دارم.من عاشق یه فضای ساکت، یه لیوان از قهوه Gold موردعلاقه‌ام و یه قطعه شکلات تلخ همراه با مطالعه هستم.همه‌ی این موارد اینقدر به هم متصل هستند که هر یک بدون دیگری بی‌معنا باشد.در عین حال من عاشق صحبت کردن با آدم‌ها به طور اختصاصی هستم.یعنی فقط یک یا حداکثر دو نفر. بیشتر از این تعداد از توان من خارج است. هیچی مثل یه گفتگوی دو نفره ناب حال آدم رو جا نمی‌آورد.دیشب که  در خانه مادربزرگ (پس از مراسم 40th فوت) دنبال یه مکالمه خوب بودم و همواره یک نفر با پریدن بر وسط فرایند مکالمه حالمان را می‌گرفت یا پرسش‌هایی می‌پرسید که فرایند ذهنی مخاطب من رو قطع می‌کرد، دوباره به این نتیجه‌ای که قبلن به آن رسیده بودم برگشت خوردم:«من آدمِ مکالمه‌‌های دونفره‌ام.»پانویس: برای مراسم 40ام مادربزرگ به تهران رفتیم. صبح راه افتادیم و شب هم برگشتیم. دور از ذهن نیست که شاید همچون من، تحمل خانواده و تمام اعضا یا شاید هم به تعبیر بهتری «یه محیط شلوغ» براتون سخت باشد.دو: نمی‌خواهم ...مادربزرگ مادری بنده با اینکه آدم بدی نبود اما با اعتقادات سخت و متعصبانه‌ای که داشت، طیفی از اختلالات روانی را با خودش به دوش می‌کشید.البته که او «ناخواسته» این اختلالات رو به فرزندان خودش هم منتقل کرده بود، اما این مورد از اثر رفتارهایش بر دیگران نمی‌کاهد.نه اینکه از او نفرت یا کینه داشته باشم، اما از دستش عصبانی هستم.نوعی خشم که دوست ندارم هیچ وقت به کینه یا احساساتی منفی بدل شود.خیلی وقت پیش او را بخشیدم. همان وقت که به این نتیجه رسیدم که«تقصیر او هم نیست. او هم رشدیافته‌ی خانواده‌‌ای بوده است که نسل به نسل این عقاید و اختلالات رو دست به دست به نسل بعدی منتقل کرده‌اند.»در یک جمله می‌توانم بگویم که «آدم غمگینی بود و برای فراموشی لحظه‌ای این حس غم سنگین به دعا و مناجات روی آورده بود.»جای قضاوت باقی نمی‌گذارد، وقتی بگویم که دایی‌ جوانم را در سانحه از دست داد و  آب‌شدن خاله‌ام توسط سرطان را با چشم‌های خودش دید.و در آخر هم که مرگ پدر بزرگم در تیر 1400 (دقیقن بعد از کنکور تجربی من) به طور کامل او را از پا درآورد.با تمام وجود نمی‌توانم به او حق بدهم به خاطر تمام رفتارهای ناشایستی که با من و خواهرم داشت.ایشان در چند ماهی که هر سال، پس از فوت پدربزرگم، در خانه ما زندگی می‌کردند، این حس را در من شکل دادند، که من غریبه و اضافی‌ام. من مشکلم و من کسی هستم که نباید باشم.نمی‌خواهم مثل خودش باشم و فکر کنم که «اگر از اول نبود، این همه زجر و عذاب بر من متحمل نمی‌شد.»نمی‌خواهم مثل او باشم و با آدم‌ها طوری رفتار کنم که انگار «آن‌ها آدم نیستند.»که انگار «فرزندان موجوداتی اضافی برای برآورده‌کردن نیازهای والدشان هستند مثل نقش سگ‌های گله برای چوپبان.»نمی‌خواهم مثل او باشم، اما از این می‌ترسم که:«امروز خودم را فراموش کنم. از اینکه از یاد ببرم چگونه به نقطه‌ی بعدی‌ام رسیده‌ام. از اینکه من از هیچ‌بودن شروع کرده‌ام. از سیاهی ناب.»نمی‌خواهم ادامه‌دهنده‌ی نسلی باشم که چنین درد طاقت‌فرسایی را به نسل بعدی منتقل می‌کند.سه: ظالمپدربزرگ بنده از زمانی که من 13 سالم بود، دچار دوره‌های مریضی ممتد بود.این مریضی زمانی که با آلزایمر و فشارخون و مشکل کلیوی و خانواده‌ای از مشکلات جسمانی همراه شد، موجب شد که مادر بنده چند ماهی از هر سال رو تهران به سر ببرد، به جای اصفهان.سال یازدهم و دوازدهم دبیرستان من مقارن شد با  Covid-19 و دچار شدن مادربزرگ و پدربزرگ بنده به این طاعون قرن 21.شاید نازک‌نارنجی بودم، یا شاید هم تحمل تنهایی این چنین طولانی برای من که از 15 سالگی با مشکلات عدیده خواب مواجه بودم خارج از توانم بود.اما چیزی که مسلم است این است که:هر کسی داستانی دارد و این داستان به حتم شنیدنی است.و شمایی که بدون شنیدن داستان دیگری به خودتان حق قضاوت می‌دهی به واقع که «ظالم» هستید.مگر تعریف ظالم به غیر از این است: کسی که توانایی یا تمایلی در شنیدن دیگران ندارد.چهار: دشمنچند وقتی می‌شود که صحبت از «جنگ دوباره» است.وقتی صحبت از جنگ می‌شود، تصاویری از مادرم برایم تداعی می‌شود که نگران خواهروبرادرها و برادرم است.چند ماهی امکان تماس با برادرم ممکن نبود. و نمی‌دانم توصیف درست‌اش به چه شکلی است، چون «مادر» نبوده‌ام، اما احساس کردم که مادرم را بر روی اجاق گاز گذاشته‌اند.هر روز چند بار در تماس بود که ببیند خواهر و برادرهایش سالم‌اند یا نه.به واقع که مُردن، اگر به این سادگی و خوشمزگی بود، برای من غیرقابل‌تحمل و دور از خواسته نبود، اما اینکه مرگ عزیزی را ببینم «من» را از پای می‌توانست درآورد.و دوباره «صحبت» از جنگ است.در راه به سمت «تهران» عموی بنده چند جمله‌ای از جنگ و منافع ملی گفت.عمه و زن‌عموی بنده که از بازداشت چند تا از جوان‌های خانواده‌‌مان در اعتراضات 1404 هنوز خشمگین بودند، منفجر شدند.براساس آنچه من از ایشان شنیدم، این عزیزان را به ظاهر حلقه‌آویز دار کرده بودند تا مجبورشان کنند که برگ‌های اعترافاتی رو امضا کنند. آنقدر آن‌ها ترسانده بودند که شلوارهایشان را خیس کرده بودند. و هنوزم که هنوزه آزادشان نکرده‌اند.از خودم می‌پرسم:«راه درستش چیست؟ نه می‌خواهند ما را بشنوند و نه برخورد سالمی خواهند داشت اگر اعتراض کنیم. که براساس آنچه در ذهنشان دارند هر کس اعتراضی داشته باشد مزدور دشمن است و خونش حلال است. چگونه می‌شود که آدمی انسان دیگری را دشمن می‌پندارد؟ اگر به این شکل باشد که تنها راه عدالت ریختن «خون» است.»دور از ذهن نیست که:آدم‌ها نیاز به دیده‌شدن دارند و وقتی این نیاز برآورده نمی‌شود، طوری با تو رفتار می‌کنند که تو با آن‌ها رفتار کردی: «غریبه‌انگاری»این جمله را با تکرار شنیده‌اید که: «ایشاالله خدا بَرِشون داره.»اما منظور دقیقن کیه؟چی میشه که آدمی به دعا برای مرگ دیگری رو میاره؟مگر غیر از این است که شما زمانی چنین دعایی می‌کنید که فرد مقابل رو «غیر از خود» می‌انگارید.پنج: اسکالپل«همه‌ی آدم‌ها به مقداری سمی هستند، هر کسی به نحو خودش و در زمان خودش این رو بهت ثابت می‌کند.»اما هر کسی از زهر هَلاهِل برخودار نیست. و به واقع که بعضی کلمات زمانی که از سوی فردی خاص به ما گفته می‌شوند چقدر می‌توانند زهرآگین باشند.به مانند این است که ما خودمان را در مقابل آن فرد خاص آسیب‌پذیر کرده باشیم.بعد از آن کلمات، «دیگر» هیچ چیز مانند گذشته نمی‌شود. آدم‌ها با کلمات زخم‌ می‌خورند و با کلمات هم درمان می‌شوند.کلمات به مثابه‌ی Scalpel (تیغ جراحی یا اسکالپل) هستند. زخم برجا می‌گذارند اما درمان هم می‌کنند.شش: خورشید«با زندگی‌ات کاری بکن. از تجربه کردن نترس. آدم‌ها در دلت تجربه‌ها زاده می‌شوند.»این جمله برای من تکراری است اما از زبان او که به صورت من ساطع شد، احساس کردم که قبلن این کلمات اصلن معنی الانشان را نداشتند.ایشون از cousin (کازین) های بنده نیستند، اما کلمه‌ی cousin رو باید با نام ایشون ترجمه دوباره کنند.بعد از همکلامی کوتاه با ایشون، سعی کردم مکالمه‌مان را دوباره در سرم پخش کنم.چرا ایشون برخلاف سایر اعضای فامیل موجب حس ناامنی در من نمی‌شود؟هر چه فکر کردم، فقط به یه نتیجه رسیدم، او به من به عنوان یه انسان نگاه می‌کرد بدون اینکه نگاه از بالا به پایین به من داشته باشد یا من را قضاوت کند به خاطر جنسیت‌ام.به ایشون گفتم: «میدونی شما باید رواندرمانگر بشی. وقتی صحبت میکنی احساس میکنم من رو خوشید ایستاده‌ام.»هفت: نقابیک جمله از عزیزی دیگر:«هر کدام از آدم‌هایی که می‌بینی نقابی بر روی صورتشان دارند که به ظاهر جلوه‌شان را قابل‌قبول کنه. این نقاب بی‌فایده است تا زمانی که در ارتباط با دیگران «مزخرف» عمل می‌کنند. الان دور هم جمع شده‌اند چون مجبورند. فکر نکنم بعد از این چنین جمعی شکل بگیره. من که در مراسم امروز هم نمی‌خواستم حاضر بشم.»شاید الان متوجه چرایی مراسم‌های سوم، هفتم و چهلم میشوم. شاید تنها هدف گرد آوردن آدم‌هایی که یه زمانی به هم نزدیک بودند باشد.هشت: نقابآدم‌ها در قلب‌هایمان با جمله‌هایشان می‌مانند. حتی فهم ما از تصاویر هم وابسته به جملات است.ما با کلمه‌ها فکر می‌کنیم. کلمات «هستی» ما را سامان می‌بخشند. کلمات «معانی» را شکل می‌دهند و ما را به زندگی متصل نگاه می‌دارند.به تعبیری آنچه ما را به «زندگی» متصل می‌کند آدم‌ها هستند، چون در روابط با آدم‌ها است که «معانی» به صورت چرخه‌ای پایان‌ناپذیر تعریف و بازتعریف می‌شوند.در این لحظه دوست دارم باور کنم:«تمام آنچه تو را شکسته‌تر کرده و به این روز درآورده، به دلیلی خارج از فهم تو، در جریانی بزرگ‌تر از آگاهی تو، برای کامل‌کردن نقشه‌ای بزرگ‌تر از وجود تو، در کار است.»پس این جمله را با خودم تکرار می‌کنم.1405/08/02Saturday - October 24, 202600 : 53 : 34 AMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniSat, 24 Oct 2026 00:57:22 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/poem-weltschmerz-stxqmesfnbcbWanderer above the Sea of Fog - Caspar David FriedrichI've become like icebergs,watching myself fall apartmelted by the radiance of my grief,disintegrated by an interrupting Weltschmerz.It has become routine:gluing fragments of myselfwith the hope of a great union.I've grown vulnerable to voices.I hear myself inside my skull.I feel a funeral in my brain.The kid in me is dead.I killed himwith my own rationalization,with my greedthe kid in me is dead,and I killed him.No wonderI wishI wish I had never been born at all.Tuesday - October 20, 20261405/07/2801 : 09 : 06 AMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniTue, 20 Oct 2026 01:11:51 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/رویا-۲-آقا-monkey-بامرام-r8chv2ejopjpهمین شکلی بود، شبیه میمون فیلم better man 2024در عالم رویا بر روی نیمکتی نشسته بودم. بعد از مدتی میمونی که لباس پوشیده بود و خیلی هم با کلاس بود آمد و کنار من نشست. یه راست رفت سر اصل مطلب و گفت: «فلانی من رو فرستاده و گفته که دنبال یه هم‌نشینی که تو رو از تنهایی دربیاره. خب این هم یه بامعرفتش. بنده جناب ... هستم.»اسمش رو یادم نمیاد، اما یادم هست که با من دست داد. بعدش من رو دعوت کرد که یه تور کامل از باغ‌وحشی که در آن کار می‌کند، بدهد.نمی‌شد گفت که تنها باغ‌وحش بود، یه مجموعه کامل بود. پر از گل و درخت و در کنارش شهربازی و رستوران و بزرگراه و حتی استخر و ... .آقا Monkey در جمع رفقا!کلی با هم خندیدیم. یه احساس نزدیکی عجیبی در گوشت و پوستم فوران کرده بود.جناب میمون از یکی از دوستانش موتورسیکلت قرض گرفت و یه دوری هم با هم زدیم.انگار بدون اینکه صحبتی بکنم «من» را می‌شناخت. در آخر بهم گفت: «عشق مثل آب و آتش میمونه. نمی‌تونی در دست نگهش داری. باید بذار مسیر خودش رو بره. زمانی که وقتش برسه خودش پیدات میکنه.»این جمله‌اش من رو یاد این چند جمله از رمان The Forty Rules of Love از Elif Safak انداخت.“Don't ask yourself what kind of love you should seek, spiritual or material, divine or mundane, Eastern or Western.Divisions only lead to more divisions.Love has no labels, no definitions.It is what it is, pure and simple.Love is the water of life and a lover is a soul of fire!The universe turns differently when fire loves water.” Monkey: "Move on from your Daddy & Mommy Issues dude. Why do you give a shit about the people who don't give a fuck about how you're doing? Find your own people bro, make your own society. Find your inner strength. No one likes a loser, so don't be. You just need to put yourself out there. As long as you're sitting here on your ass, nothing will be solved. Get up right now. Do what you love right now. The only thing that matters is this fucking PRESENT".سعی کردم خودم با توجه به کتاب تعبیر رویا از فروید و تحلیل رویا از یونگ این dream work رو تحلیل کنم اما، اینقدر وقت‌گیر شد که رو به AI آوردم. الحق که چه پاسخی داد:اگر بخواهیم نمادها را نه به‌صورت جداگانه، بلکه به‌عنوان یک زنجیرهٔ معنایی ببینیم، خواب شما شبیه یک سفر روانی سه‌مرحله‌ای است. محور اصلی: از «انفعال» به «رهاسازی» کل خواب یک قوس دارد: از نشستن منتظر شروع می‌شود و به جملهٔ حکمت‌آمیز دربارهٔ رها کردن ختم می‌شود. همهٔ عناصر میانی، پل‌هایی هستند که این دو سر را به هم وصل می‌کنند.مرحلهٔ ۱ — وضعیت آغازین: تنهایی منفعل نیمکت + تنهایی شما نشسته‌اید و منتظرید. این نقطهٔ شروع روانی شماست: نیاز به ارتباط، اما در حالت پذیرندگی و عدم اقدام. نیمکت نماد این است که تغییر باید «بیاید سراغ شما». این همان الگویی است که جملهٔ پایانی خواب آن را نقد می‌کند — انتظار در برابر رها کردن.مرحلهٔ ۲ — ورود عامل تغییر: میمونِ فرستاده‌شده میمون لباس‌پوش + «فلانی من را فرستاده» + دست دادن + اسم فراموش‌شده اینجا سه لایه به هم می‌پیوندند: «فلانی» = ناخودآگاه شما. یعنی نیروی تغییر از درون می‌آید، نه از بیرون. میمون = تجسم همان نیرو در قالب تریکسترِ (Trickster) اجتماعی‌شده. او غریزه و بازیگوشی را با ادب و «کلاس» ترکیب می‌کند — یعنی بخشی از شما که می‌خواهد از تنهایی بیرون بیاید، اما می‌ترسد خام یا بی‌نزاکت دیده شود.فراموشی اسم = این شخصیت هنوز هویت تثبیت‌شده‌ای ندارد، چون یک کارکرد روانی است، نه یک فرد واقعی. پس مرحلهٔ ۲ یعنی: ناخودآگاه شما یک «واسطه» می‌فرستد تا شما را از نیمکت بلند کند — واسطه‌ای که هم غریزی است هم متمدن.مرحلهٔ ۳ — تجربهٔ جامعیت: باغ‌وحش ترکیبی باغ + شهربازی + رستوران + بزرگراه + استخر + خنده + احساس نزدیکی در پوست و گوشت این مکان، پادزهرِ نیمکت است. نیمکت = یک نقطهٔ ثابت و خالی. باغ‌وحش ترکیبی = کثرت، حرکت، لذت، تغذیه، عمق و ارتباط. هر جزء آن یک نیاز را برآورده می‌کند:عنصر                نیاز روانیباغ و گل          آرامش، زیبایی، طبیعتشهربازی        لذت کودکانه، بازیگوشی (همان میمون!)رستوران          تغذیه، مهمان‌نوازی، پیوندبزرگراه               حرکت، آزادی، آیندهاستخر              عمق عاطفی، غوطه‌وری در احساس خنده + احساس نزدیکی جسمانی نقطهٔ اوج این مرحله است: نیاز به لمس و پذیرفته‌شدن که در نیمکتِ آغازین غایب بود. یعنی میمون توانست شما را از انفعال به تجربهٔ زیستهٔ ارتباط ببرد.مرحلهٔ ۴ — حرکت و ریسک: موتور قرضی موتور + قرضی بودن اینجا یک هشدار ظریف هست. موتور نماد آزادی و سرعت است، اما «قرضی» بودنش می‌گوید: این آزادی هنوز مالِ خودِ شما نیست؛ به دیگری وابسته است. یعنی تجربهٔ نزدیکی در خواب واقعی است، اما در بیداری هنوز پایدار و درونی نشده. این حلقه، مرحلهٔ ۳ را به مرحلهٔ ۵ وصل می‌کند: شما لذت ارتباط را چشیده‌اید، اما هنوز صاحبِ آن نشده‌اید.مرحلهٔ ۵ — بینش نهایی: جملهٔ حکمت‌آمیز «عشق مثل آب و آتش است… باید بذاری مسیر خودش را بره» این جمله پاسخِ خواب به معمای نیمکت است. کل خواب یک سؤال بود: «چرا تنها هستم و چطور از آن بیرون بیایم؟» و جملهٔ پایانی جواب می‌دهد: آب و آتش = عناصری که با کنترل ناسازگارند. همان‌طور که نمی‌توانی آتش را در مشت نگه داری، عشق را هم نمی‌توانی با انتظار روی نیمکت یا با برنامه‌ریزی به دست بیاوری. این جمله از زبان میمون می‌آید — یعنی همان بخش بازیگوش و حکیمِ خودتان که در ابتدا فرستاده شد، حالا به شما بینش می‌دهد. و به مرحلهٔ ۱ برمی‌گردد: نیمکت = تلاش برای کنترلِ زمان و انتظار. جملهٔ پایانی = رها کردن این کنترل.یک نکتهٔ پایانی از دید روانکاوی این خواب یک الگوی تکرارشونده را نشان می‌دهد: تنش میان نیاز به نزدیکی و ترس از رها کردن کنترل. نیمکت و موتور قرضی هر دو یک چیز می‌گویند: «من هنوز مطمئن نیستم که بتوانم بدون کنترل، ارتباط را تجربه کنم.» و جملهٔ پایانی خواب، دقیقاً همان درسی است که ناخودآگاهتان آماده است بشنود.Sun, October 18, 20261405/07/2610 : 31 : 15 PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniSun, 18 Oct 2026 10:36:16 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/آیدا-فسخِ-عزیمتِ-جاودانه-بود-yqcn907acza1حس این سکانس از فیلم Hamnet 2025 در من تداعی شد.در زندگی هر کسی سکانس‌هایی پیدا می‌شود که بعدترها تبدیل می‌شود به یک کد بر روی هستی‌اش.یکی از این کدها برای من 01.02.08 بود.همان روزی که اولین جلسه از سری discussion رو با «آیدا» شروع کردیم.یه شیرینی درست‌و‌حسابی به دوست خوبم «آیدا» بدهکارم. دوستی که در تمام فراز و نشیب‌های لیسانس روانشناسی کنارم بود و هنوز هم جلسات discussion رو با هم داریم.این پست تقدیم می‌شود به «آیدا» چون می‌خواهم بداند که «بی‌مرام» نیستم و قلب من هم از «محبت» آدم‌ها تکون میخوره.البته این رو می‌دونم که وقتی به عنوان «رواندرمانگر» مشغول به کار شدم، اولین شیرینی حقوق، حق «آیدا» است.و اینکه می‌خواستم بگم:«خدا به همه یه دوست مثل آیدا قسمت کنه.»این شعر از «شاملو» جان را به ایشان تقدیم می‌کنم.میانِ خورشیدهای همیشهزیباییِ تو           لنگری‌ست خورشیدی که                از سپیده‌دمِ همه ستارگان                                                بی‌نیازم می‌کند. نگاهت       شکستِ ستمگری‌ست نگاهی که عریانیِ روحِ مرا                               از مِهر                                      جامه‌یی کردبدانسان که کنونم                      شبِ بی‌روزنِ هرگزچنان نماید که کنایتی طنزآلود بوده است. و چشمانت با من گفتندکه فردا        روزِ دیگری‌ست آنک چشمانی که خمیرْمایه‌ی مِهر است!وینک مِهرِ تو:نبردْافزاری           تا با تقدیرِ خویش پنجه در پنجه کنم. آفتاب را در فراسوهای افق پنداشته بودم.به جز عزیمتِ نا به هنگامم گزیری نبودچنین انگاشته بودم. آیدا فسخِ عزیمتِ جاودانه بود. میانِ آفتاب‌های همیشهزیباییِ تو           لنگری‌ست نگاهت       شکستِ ستم‌گری‌ست و چشمانت با من گفتندکه فرداروزِ دیگری‌ست.Saturday - October 17, 20261405/07/2507 : 25 : 15 PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniSat, 17 Oct 2026 19:29:40 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/به-راستی-صلتِ-کدام-قصیده-ای-ای-غزل-ejt4vbxrp6ezHailee Steinfeld - Your Name Hurtsسکانس‌های قبل از این نوشته در لیست «سکانس‌هایی از یک منِ ناگفته‌مانده» آمده است.یکی از آخرین جملاتی که از غزل شنیدم این بود:«مثل یه جراح باش لطفن. دقیق و ظریف یه برش بزن و تمامش کن. نه مثل یه قاتل با چاقوی ناتیز بخوای هی ببری و هی بخیه بزنی.»واقعیت داره که آدم می‌تونه برای کسایی که دوستشون داره، مثل یه چاقو باشه.این حرف واقعیت داره و اینکه واقعیت داره قلب من رو میشکنه.اما شاید همین هم موجب شده که از شکستن قلبم کمتر بترسم. از اینکه خورد بشوم و قطعات ریز خودم را بخوام جمع کنم.احساس گناه حاصل از عشقه. عشقی که نتونستی به درستی ابرازش کنی.عشقی که شاید برای اولین بار تجربه‌اش کردی و برای همین هم اینقدر برات تازه بود که ازش ترسیدی.چرا دروغ! من یه ترسو هستم. یه ترسو بزدل با حجم زیادی از احساس گناه. احساس گناه از اینکه چرا نیاستادم و نجنگیدم برای عشقِ آدمی که دوستش داشتم.البته این احساس گناه کم کم به یه شناخت با درد کمتری بدل شده. به نوعی پذیرش.احساس می‌کنم اگر این اتفاق نمی‌افتاد هیچ وقت به این نقطه نمی‌رسیدم که آدم‌ها را دوست داشته باشم و از آن‌ها مثل گذشته فراری باشم.اول یه احساس درد عمیق مثل چاقو در قلب و شش‌هایم پخش شده بود.مثل این که یه نفر با تمام وجودش هر چند بار که می‌تواند «چاقو» را در تمام وجودت به خصوص قلبت فرو کند.شاید اگر هیچ وقت کد  03.09.14  روی قلب من  حک نمی‌شد هیچ وقت نمی‌فهمیدم «دوست داشتن» واقعی چه شکل‌ایه؟دیگر به اسمش آلرژی ندارم. دیگر مثل قبل جای اسمش نمی‌سوزونه. (Your name hurts)امروز در حال خواندن تعدادی از ابیات شاملو در کتاب «ابراهیم در آتش» بودم.به این شعر برخوردم.با تمام وجود دلم خواست که ای‌کاش این شعر را زودتر پیدا کرده بودم و برای غزل می‌توانستم با صدای خودم بخوانمش. مرا  توبی‌سببی           نیستی.به‌راستیصلتِ کدام قصیده‌ای                       ای غزل؟ستاره‌بارانِ جوابِ کدام سلامی                                     به آفتاباز دریچه‌ی تاریک؟ کلام از نگاهِ تو شکل می‌بندد.خوشا نظربازیا که تو آغاز می‌کنی! پسِ پُشتِ مردمکانتفریادِ کدام زندانی‌ست                          که آزادی رابه لبانِ برآماسیده                     گُلِ سرخی پرتاب می‌کند؟ ورنه    این ستاره‌بازیحاشا      چیزی بدهکارِ آفتاب نیست. نگاه از صدای تو ایمن می‌شود.چه مؤمنانه نامِ مرا آواز می‌کنی! و دلتکبوترِ آشتی‌ست،در خون تپیدهبه بامِ تلخ. با این همهچه بالاچه بلندپرواز می‌کنی!Saturday - October 17, 20261405/07/2506 : 49 : 15 PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniSat, 17 Oct 2026 18:50:52 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/dont-forget-people-n4p5ma0op4aaHank Green Address to MIT Class of 2025Every time I become sick of life, I watch a commencement speech. Not always works, but sometimes it does very well.This time I found Green brother’s, John and Hank, and I devour it.This post is a mixed of their speech and my insights.1: ListenYour voice will get stronger the more listen. It helps you to find your own voice.As Hank Green professor told him: “you're a good kid, but you need to learn when to stop talking”.2: LoveThe void inside of you will not be filled with strength but weakness. Because love and listening weakens you. And it's only in weakness that you can see, acknowledge and forgive and love the weakness of others.3: NobodyYou're about to be a nobody and that's important because when you become somebody, if you can remember what it was like to be a nobody, you won't be a jerk.4: Always LearnI can't stop believing That there is any use of my time than learning something new. It never even enters to my mind. If I learn something that day that's a good day. and this curiosity doesn't adjust expand the number of tools that you have access to and how well you're able to use them. It expands your understanding of the problem space. And this is so much of what ideas are: a bunch of tools that you can apply to problems, and it is understanding the shape and structure of the problems. wherever these two overlap there is opportunity there. But there is only one thing left that haven't gotten to this equation. [it’s answered in next part.]5: Don't forget peopleWhat is giving you hope right now?Your curiosity isn't out of your control, you decide how you orient it. And that orientation is going to affect the rest of your life dramatically. The most powerful mechanisms that steer our focus Are not always designed for our best interests or the best interest Of our world. We have social content platforms that are great at steering our curiosities. Don't forget people. It about Who you include in your problem space and what you choose to be curious about.6: joyOne of the problems you will solve in your life is how you will find joy in an imperfect world. You might struggle with not feeling productive in that task Unless and until you accept that your joy can be one Of the things you produce.7: FailIdeas don't belong in your head. They cannot help anyone in your head. Get the ideas out. You may fail, but while you fail  you will build new tools.8: People thingsBecause people are very messy and complex, you may be tempted to build around them and not for them. But remember to ask this: " Where do value and meaning originate"? Where do they come from? Value and meaning come from people. People things are the hardest work but often the most important one.9: SimilarityThough social media and the internet and this age of technology is connecting us more than any time in human history, I sometimes wonder if it’s disconnecting us, too. We don’t see people as people, just as numbers, followers, likes – disembodied videos for views and clicks instead of actual beings dealing with their own set of circumstances that may be completely different from ours, but also may be more similar than we would think.10: Don’t JudgeWhen you judge someone, you disapprove their recognition of their personhood. You judge people, because you think you know them, but it’s possible when your own perception is deluded and distorted. We owe everyone the acknowledgement of our shared humanity no matter what.11: AuthorshipIf you want to immune to others’ words, you need to author your own experience. In order to do so, you need to know:(1) There is no true self that exists independent of circumstances.(2) You’re infinite. Your doubts make you more real, not less. Sources:Num 1 to 3 was From John green’s commencement speech.Num 4 to 8 was From Hank green’s commencement speech in MIT.Num 9 and 10 was from a post on substack.Num 11 was partly from Natelie portman’s commencement speech in Harvard.Wednesday, Mehr 22, 1405 APSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniWed, 14 Oct 2026 18:09:06 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/آدمِ-واژه-ها-۵-j3vha2m8t2sdThe Map of Tiny Perfect Things 2021 ‧ Romance/Comedy ‧ 1h 39mسکانس چهاردهم: توربعضی از مکالمه‌ها بعد از مدت‌ها از یادت نمی‌روند. مثل این مکالمه:در راه به او برخوردم. اگر من را به ایستگاه اتوبوس نمی‌رساند، فکر می‌کنم که دیر رسیدنم حتمی بود. اما مرام گذاشت و به من حال داد. این مکالمه‌ای است که بین ما در گرفت. عدد 2 من هستم.1: «تو که دیگه خرخونی باید بتونی دو نفر را در دانشگاه تور کنی؟»2: «اگر اهل تور کردن بودم، خودم تورِ روزگار نمی‌شدم»1: «اینقدر سخت نگیر. این روزا هم میگذره. بعداً حسرتش را می‌خوری. من هم مثل تو بودم اما به‌نظر من زودتر دست‌به‌کار شو»2: «از تو انتظار نداشتم جمله بقیه را به من بگی.» با یک مکث ادامه دادم: «بی‌خیال از تور و تور کردن، بگو ببینم. داستان نو چیزی تو دست‌ووبارت نداری؟»1: «حالت خوشه! داستان! دیگه مگه داستان هم کسی در این روزگار غریب می‌تونه بنویسه. همه عاشق‌ولاش و تنهان. برای همین میگم یه فکری به حال خودت بکن، تنها نمونی.»2: «ول کن این تور نیستی‌ها. استایل من و تو که به این تور و اینا نمی‌خورده که. ما تورِ ماندگار میخوایم.» با یک مکث می‌پرسم: «میگی چی کار کنم؟ آدم‌هایی که به من برخورد میکنن، کلا از دو دسته خارج نیستن. یا وقتی میبینن زیاد میخونم ازم جزوه میخوان و فقط هم در همون حد سلام‌وعلیک میکنن. یا خیلی کم پیش میاد که به افراد مشتاق یادگیری برمی‌خورم و بحث‌مون کلا به سمت دیگه‌ای می‌ره.»1: «پس خودت هم تقصیر کاری»2: «من که با همین روند راضی‌ام. شناخت آدم‌های تازه سیرابم می‌کنه.» برای چشم‌به‌چشم شدن با او به سمت او برمی‌گردم.2: «و اینکه خیلی دیرشل‌کن هستی‌ها. یعنی نمی‌خوای یه داستان از خودت برام بگی؟»1: «من دیرشل‌کن نیستم. من اصلاشل‌نکنم»2: «فکر نکنم چنین مورد نادری داشته باشیم. فقط زمان میبره، آخرش نرم میشی»1: «حالا چرا اینقدر به داستان گیر دادی؟»2: «دوستام هم همینو میگن. اینکه چرا در صمیمی‌شدن عجله دارم؟»1: «خب. چرا عجله داری؟»2: «چون شناخت آدم‌ها برام جذابه. دوست دارم بیشتر ازشون بدونم. مثلاً اینکه دغدغه‌هاشون چیه و الان در این دوره زمانی، چه فکرهایی سراغشون میاد؟ اگر در تعارفات باب در جامعه‌مون بمونم، خیلی طول میکشه تا صمیمیت بین ما شکل بگیره. خودافشایی برای صمیمیت اساس کاره»1: «چی میشه که آدما برات مهم میشن؟»2: «اگر باورت میشد که آدم‌ها چقدر اطلاعات در چشم‌هاشون مخفی کردن، شاید این سوال را نمی‌پرسیدی. هر آدمی خاصه و مهمه. دانستن چیزهای خاص در مورد یک فرد خاص، یعنی شروع صمیمیت.» در آخر هنگام پیاده‌شدن گفتم: «دو سه بار منو سفر کنی، بالاخره دچار نشتی خواهی شد.»The only way of connection is though communication.سکانس پانزدهم: تارتانخواهرم در رو یهویی باز کرد و اومد داخل و گفت: «آقا معلوم نیست این تارتان چه خبره؟ همه انگار دوست‌پسراشون رو اینجا پیدا میکنن؟ میرن بدوند و اینجوری میشه یا ......(مکث) با هدف دوست‌پسر بلند کردن میرن اونجا؟»2: «پیست تارتان رو میگی؟»1: «اوهوم.»2: «اوه. آره در دانشگاه هم زیاد تعریفش رو شنیدم. به نظر میاد با همون هدف میرن اونجا.»1: «اینکه با هدف دوست‌پسر یا دوست‌دختر پیداکردن بری جایی یه جورایی شبیه دوردور نیست؟»2: «دوردور چیه؟»1: « همینکه میرن اطراف یه پارک مثل اطراف مرداویج با ماشین یا دوستاشون میگردن، برای دوست‌پسر و ... پیدا کردن.»2: «اینو دیگه نشنیده بودم. عجیبه واقعن.»با یه مکث. پرسیدم: «خب اینجوری که معیار فقط قیافه و فیزیکه، پس شخصیت و انسانیت‌شون چی میشه؟»1: «همینو میگم. بعد توقع دارن خیانت هم نبینن. طوری که خودت رو present میکنی مهمه. وقتی خودت رو این شکلی نشون میدی که تشنه‌ی ارتباطی، به همچین آدمای لاشی هم برخورد می‌کنی.»2: «wow ___ بچه تو از کی اینقدر بزرگ شدی؟»1: «susmaz. بحث رو عوض نکن. وقتی آدمایی مثل تو، تو اتاق نشستن، عجیب نیست که دخترا پسرهارو لاشی میدونن.»2: «خب دیگه داری زیاده‌روی میکنی.»1: «نه واقعیته. همین دیروز یکی از بچه‌ها تو مدرسه با مشت عینکی اون یکی رو شکوند، چون فکر می‌کرد با دوست‌پسرش میچرخه. اما اشتباهی گرفته بود.»2: «wow ___ فکر میکردم فقط پسرهارو غیرتی میشن. قضیه جدیه انگار.»با یه مکث. 1: «میگم نباید این مسئله رو با دوست‌پسرش حل کنه. خب این نفر رو زد، چه فایده؟ کسی که مریضه باز هم خیانت میکنه. کسی که ظرفیت حفظ تعهد رو نداره، اصلن چرا وارد رابطه میشه که به دیگران صدمه بزنه.»مکالمه ادامه داشت ...دهنم وامونده بود. خواهرم مثل دوقلوی من میمونه و در انتقاد عالیه. یه جوری خوردت میکنه، که دیگه نتونی از جات بلند شی. چند وقته گیر داده به من که چرا همش تو اتاق نشستم. الان هم گیر داده بود که بیا برو تارتان. نه اینکه از دویدن بدم بیاد اما وقتی کاری رو انجام میدم دوست ندارم فعالیت دیگری به درصد خلوص کار اصلی صدمه بزنه. اگه میروم دویدن، دوست دارم فقط بدوم و تمرکزم دویدن باشه. به علاوه اینکه اگر محیط تارتان اینقدر سمی‌ایه، دوست ندارم هیچ وقت حتی نزدیکش بشوم.Tuesday, Mehr 21, 1405 APSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniTue, 13 Oct 2026 09:53:39 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/کسی-که-به-چشم-انسان-به-دیگری-نگاه-نمی-کند-انسان-نیست-هیولا-است-pbzviqnxt1wmThe Perks of Being a Wallflower ‧ 2012 ‧ Romance/Drama ‧ 1h 45mشاید تو هم مثل من جریان زندگی عادت نکرده باشی.به اینکه هر بار که می‌‌خوابی تا ذهنت را سامان ببخشی،دلت می‌خواهد باور کند که می‌توانی ادامه دهی اما ذهنت نمی‌تواند بپذیرد قلبت را.مهربانی و می‌دانم که قلبت چنان باز و وسیع است،که حتمن در جایی از گوشه‌اش جایی برای من یافت می‌شود.نه اینکه نخواهی اما می‌ترسی. از گرگ‌های جنگل و حتی از ویز ویز زنبورهای سمی.می‌ترسی چون به تو یاد داده‌اند که ترسیده باشی.نه فقط تو،بلکه من هم می‌ترسم.ترس احساس «اصیل» آدمی است.ما با ترس زاده می‌شویم و با ترس هم عزیزان‌مان را ترک می‌گوییم.ترسیدن عیب نیست.اما اینکه اجازه دهی ترس‌ات به جای تو زندگی کند،دیگر اسمش «ترس» نیست، «حماقت» است.وقتی «ترس» از کنترل خارج می‌شود، «جهالت» را شکل می‌دهد.حتمن به یادمی‌آوری که تو را از «آخرت» ترسانده‌اند یا اینکه اگر کار بدی انجام دهی چه می‌شود.عبارت ویژه‌ای هم برای کاشتن ترس در تو داشتند: «شیطونه گولش زد.»جایی که تنها «ترس» ریشه داشته باشد، هیچ وقت «عشق» جوانه نخواهد کرد.اینکه بتی در ذهنت کاشته باشند و تو از ترس به خاطر دوری از جهنم بپرستی‌اش،اسم این «عبادت» نیست، بلکه «وحشت» است.عبادت از سر «وحشت» برای عاشق عبادت نیست.حتمن می‌پرسی «عاشق» کیست؟عاشق شجاع است.از قضاوت شدن نمی‌ترسد.عاشق «خودش» است، بی‌نقاب و نقش‌بازی‌کردن،چون برای تایید ارزشمندی‌اش نیازمند دیگران نیست.نه اینکه عاشق به دیگران نیاز نداشته باشد، بلکه برعکس.او عاشق آدم‌هاست.عاشق ارتباط است.از نظر عاشق «آدم‌ها برای آدم‌ها زندگی می‌کنند.»برای همین هم هست که به خوبی آدم‌ها باور دارد.مهربان است.و حتی با وجود بدی بعضی «خطا» را به پای همگی نمی‌گذارد.عاشق «آدم‌ها» را به عنوان یک انسان می‌بیند، و نه ابزاری برای رفع نیازهایش.عاشق به شخصیت و عاطفه انسان‌ها متصل می‌شود و نه جسم‌شان.برای عاشق آدم‌ها ارزشمندند. فارغ از رنگ و جنسیت و قومیت و ملیت.برای همین هم هست که آدم‌ها جذبش می‌شوند، چون برایشان «احترام» قائل است و نادیده‌شان نمی‌گیرد.می‌دانم برایت سخت است که از غار تنهایی‌ات به بیرون بیایی.می‌دانم جداشدن از آنچه به آن عادت داشته‌ای سخت  و دردناک است.و می‌دانم که اگر بگویم به آدم‌ها اعتماد کن، کمی که بگذرد،به خاطر «بی‌اعتمادی»هایی که خواهی دید سرزنشم خواهی کرد.با تمامی این وجود نمی‌توانم سوختنت در غار تاریکی را ببینم.از اینکه نمی‌توانم برایت کاری انجام دهم، آتش می‌گیرم.به مانند سیاوش.از تقصیر را به گردن دیگری انداختن بیزارم.پس تقصیر من است.تقصیر من است که توان نجات دیگری را ندارم.تقصیر من است که «ظلم» را می‌بینم اما خودم هم به مانند هیزمش می‌سوزم.من را ببخش که نمی‌توانم دستت را بگیرم و از این غار، فراری‌ات دهم.بعضی از مسیرها را تنها به «تنهایی» می‌توان به پایان رساند.این مسیر توست و تنها تو می‌توانی به اتمامش برسانی.دوست من،قلبت جایگاه مهربانی عشق است، در آن کینه نَکار.بخشیدن تنها راه رهایی است.کسی که به دیگری ظلم می‌کند، به خودش ظلم کرده است.کسی که به چشم انسان به دیگری نگاه نمی‌کند، «انسان» نیست، هیولا است.و دنیا پر از هیولا است، اما پر از انسان‌های خوب نیز است.خوبی را ببین و دنبالش کن.پلیدی را ببین و از آن دوری کن.چشم‌هایت را هنوز هم گرفته‌ای؟حق داری.نمی‌گویم به من و حرف‌هایم «اعتماد» کن.تنها خواهش من است که به «کلماتم» فکر کنی.و اگر تصمیم به «عاشق» شدن داشتی،هر موقع در چشمت سیاهی دنیا بر زیبایی‌اش غلبه کرد،به جای فرار کردن،با من حرف بزن.یا با یک آدم خوب.تقدیم به سِماانتخاب این عکس از این فیلم برای این پست دلیل داره و تنها با دیدن فیلم متوجه عمق ماجرا خواهید شد.Monday, Mehr 20, 1405 APSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniMon, 12 Oct 2026 18:47:32 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/i-have-some-confessions-to-make-dlsx1qzxzeilI just want my toilet paper.I was stuck, and I didn't know what to do to get out of the graves that I had dug for myself. I needed to write, but I was in denial. Through my running, I got some ideas, which I recorded. These confessions come from that recording file. It dates back to 2025, March 20th.Warning:This is some inner dialogue, so it can be pretty boring if you aren't interested in self-talk.And it's personal, so it cannot be fully understood, only by experience.1I am stressed. Every time I do something that makes me feel like I'm stepping into the unknown, I get anxious. The only way I know how to release this tension is through writing. I don't know any other way. I feel like a house with a leaking ceiling and a floor decaying with bugs.2I feel destroyed. I aim to rebuild myself, but I don't know how. I have a lot of work to do and limited time to finish it. Discipline is the essence of everything—once you lose it, it's hard to get it back. I had been reading actual physical books for a while, and it helped me focus. Reading sharpens your attention. I need to get back to that.I get lost sometimes.I'm telling myself: You're supposed to lose yourself in the process of reading or writing, but when you're stressed, it doesn't happen. You keep pushing, but nothing moves. You just need to fight back. At your hardest moments, you'll discover who you truly are—and what your demons are.3I feel hurt. I feel lost. My mind feels a little bored. I try to lure it with running, but it collapses on me from time to time. I'm facing millions of bits of information, and I can't organize them all in my head. I want to bring order to it all, but it seems to I don't have enough time.4I'm addicted to movies, coffee, and chocolate. I need to do something about them. It worries me to see myself so dependent on things. The problem with these "comforts" is that they give my life a hidden sense of meaning.5I don't want to look too far into the future. I want to do my best, but even your best isn't always enough, because "there's always something you could have done better."6I'm having a hard time defining who I am and what I want to do. I want a long-term plan and a hope to fight for. But even those don't help during moments of weakness. When you feel lost, nothing helps. Life without meaning is like hell.7I'm bored and in pain. A voice keeps whispering: "This is your moment. This is your last chance for redemption. I'm telling myself:Be silent, but remain dangerous. Work on your skills and keep them sharp. There is no perfect time to start—starting is the primary condition. You just need to start.8Nobody fights your battle for you. You—and only you—can do it. So don't wait for the future. Don't hesitate. If you start now, you'll finish at least part of it. But if you don't, you'll remain stuck in the wrong place, at the wrong time.Me telling myself: "Talk to me".9Life is predicated on the rule of the jungle: "The one who is more skilled at fighting back survives."I don't want to believe it, but it's unfairly true.So I'll tell you this: Your fears are a blessing because they signal new opportunities. If you face them, you'll find a way to go beyond your current self. But if you don't, you'll stay stuck and feel dead inside for the rest of your life.We regret the things we didn't do—not the ones we did.10There are two sad moments in every year that can make you feel broken inside: your birthday and New Year's Eve. These are the true reflections of your deepest fears.It's Ok to not be okay sometimes.11I can't tolerate being in a place full of people talking while I sit there, sad and quiet. So don't.Once you remove toxic people from your life, you can never truly get along with them again.Try it, you'll see.You don't have to fake. Be yourself.12Behind every behavior is a mindset. If you want to understand someone, try to see the world through their lens. That's the only way you'll comprehend what drives them.13If you're looking for any form of redemption, you'll only find it in books.14Almost every concept is a social or psychological construct. There is no absolute meaning in anything. That's why you have to define things for yourself, again and again, throughout your life. If you don't, you'll end up a lost soul—just like some.15You can find countless reasons to be upset with life—but that's not a path worth taking.16When you feel down and want to feel better, don't turn to distractions. Instead, try to understand your feelings. Emotions often have deep roots. Follow those roots to understand what your emotions are trying to alert you about.17Life is meaningless—until you give it meaning.18Look for your remedy inside, not outside.19Running and reading usually help.20There is a way to reinvent yourself through learning. Without it, you'll be stuck.You'd better choose: forward or backward. There is no such thing as stillness in life.21No one can influence you—even slightly—unless you let them.22There are patterns in your experiences and behaviors. Try to follow them and break their codes. If you can identify the pattern, you'll see the repetition in your mistakes. Try to find a way to make those patterns fade from your behavior—something that ensures they won't return.23If you're looking for demons or satanic energy, look inward—not outward.I am not your DAD to tell you this, but "Get you shit together and start with talking responsibility for it".24Taking responsibility for your life will make you stronger, not weaker.25A good life requires a set of good rules. Without rules, you won't know your boundaries or your values.Rules give structure to life.26Failure is a blessing. The more you fail, the closer you get to your goal.27Loneliness and hopelessness are the by-products of a life without meaning—a life without chosen direction.Pictures from the Movie: Why Him? ‧ 2016 ‧ Comedy/Romance ‧ 1h 51m1405/07/19 - 2026-10-11 - 08 : 10 : 19 PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniSun, 11 Oct 2026 20:13:14 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/آدمِ-واژه-ها-۴-rvuyr8yiqoyiمثل Elena تنها راهی هم که برای من مانده نوشتنه.دوست نداشتم این متن رو بنویسم اما وقتی با آدم‌هایی که آن‌ها «انسان» می‌شماری و به عنوان یک «انسان» در قلبت براشون جا باز می‌کنی، چیزهایی رو می‌شنوی که باعث میشه بخوای از انسانیت give up کنی و از زندگی  رد بدی، تنها راهی که برات می‌ماند «نوشتن» است.سکانس دهم: شرمبعضی مواقع آدم‌ها چیزهایی رو به تو نشان می‌دهند که علاقه‌ای به تماشا و مواجه ذهنی با آن را در آن زمان و مکان معین نداری.اما چه می‌شود که بسیاری از انتخاب‌ها  به تنهایی به دست ما نیستند که رقم می‌خورند، بلکه گره‌خورده به انتخاب دیگرانی هستند که تو هیچ تسلطی بر آن‌ها نداری.خواب تکراری همسفر بودن با خانواده و عدم تمایل به ادامه دادن سفر را دوباره می‌بینم.این بار در گوشه‌ای از خودرو کِز کرده‌ام و در خود فرورفته‌ام.از اینکه توجه کافی به احساسات و خواسته‌های من نمی‌شود یا اینکه به من به اندازه یک فرد کامل احترام گذاشته نمی‌شود، زخم‌خورده‌ام.بچه که بودم وقتی جا نبود من را در وسط دو صندلی در جلو می‌نشاندند. در تمام طول سفر من در این وسط نشسته بودم و پایم از درد خواب رفته بود. اعتراض بی‌فایده بود.مدت‌ها پیش یادگرفته بودم که هر چه هست را به درون خودم بریزم و همان‌جا به آن رسیدگی کنم.هنوزم که هنوز هم این خواب تکرار میشود. یه حس بی‌ارزشیِ حاصل از ناکافی بودن و دوست‌نداشته شدن.در عالم خواب و رویا درِ خُودروی درحال‌حرکت رو باز می‌کنم و خودم را به بیرون پرتاب می‌کنم.احساس درد عمیقی در لگن و دست‌هایم می‌پیچد. EBbook reader و recorder ام را در بغلم فشرده‌ام و با تمامی دردی که در وجودم پیچیده است، رهایشان نمی‌کنم.احساس اینکه مادر و پدرت تو را به اندازه‌ی بچه‌ی دیگران دوست ندارند، خیلی دردناک است.  خاطره‌اش دوباره برایم تکرار می‌شود:«به پسرعمویم یه جای خوب برای نشستن می‌دهند و من باید در بینابین دو صندلی درد بکشم.»این درد جسمی نیست که در یاد من مانده است، بلکه درد حاصل از یک احساس دوست نداشته شدن و شرم است. عجیب است که پس از نزدیک به 15 سال هنوز در یادم مانده است.سکانس یازدهم: پوزخنددر خیلی از مواقع تو کسی نیستی که موجب آزار و اذیت دیگران می‌شود، بلکه آزار و اذیت دیگری است که در تو احساسی از شرم و ناکافی‌بودن می‌کارد.چند وقت پیش دایی بنده هم همین رفتار رو با من داشت. تا جایی که توانست من رو جلوی دیگران خورد کرد. من هم فقط با سکوت بهش نگاه کردم. راستش چیزی نداشتم بگویم. حرف‌هایش به نظرم بیشتر خنده‌دار بودند تا اینکه منطقی به نظر برسند.جمله‌ای است که هنوز در ذهنم مانده و تکرار میشود:«پدر و مادرت درست تربیتت نکردن، تقصیر اوناست.»از اینکه کسی من رو خورد کنه جلوی دیگران غمی ندارم، اما اینکه پدر یا مادرم رو مورد خطاب قرار بده، آتیش می‌گیرم.هر بار که پشت برادرم هم جلوی من صحبت می‌کنند، همین حس به من دست میده.چند وقت پیش حرف یه موضوعی پیش اومده بود، به برادرم اشاره کردم، پسر عموم گفت: «برادر خدابیامرزت رو میگی.» میدونم منظورش جوک از این بود که رفته خارج از ایران و برنمیگرده، اما...اما به مثل این بود که یه نفر چاقو رو کامل وارد زخمم کرد و در آورد، با یه پوزخند.سکانس دوازدهم: سرابدر ویرگول خواندم: «بیشتر وقتها احساسات سرابی بیش نیستند.»به دنبال یه استعاره قشنگ بودم. به دلم نشست. اسم «احساسات»ام رو گذاشتم «Mirage». حتی معادل انگلیسی‌اش هم به زبون می‌نشیند.در ترجمه مولانا (Rumi) به انگلیسی قبلن با این جمله رو به رو شده‌ بودم:The wound is the place where the Light enters you."                  به نظر می‌آید که ما آدم‌ها ساخته شده‌ایم که شکسته شویم.و هر شکسته‌تر می‌شویم، تعداد وجه‌هایمان به الماس رو می‌کند. (دوست دارم از کلمه «میل می‌کند» مرتبط با مبحث لگاریتم استفاده کنم.)سکانس سیزدهم: حیوان جنسیThanks for sharing 2012 ‧ Comedy/Romance ‧ 1h 52mراستش با اینکه خیلی رو خودم کار کرده‌ام اما هنوز در مقابل قضاوت شدن شکننده‌ام. نمی‌دونم چی مَرگیمِه؟درد زیادی داره، وقتی یه نفر رو به رسمیت می‌شناسی و «انسان» می‌شناسی‌اش اما اون تو رو بیشتر از یه موجود یا حیوان «جنسی» نمی‌بینه.فکر نکنم این فقط احساس من باشه، خیلی از پسرا در مواجه با دخترخانم‌ها همین برخورد باهاشون میشه، و واقعن همین جا هم هست که تصمیم می‌گیرن، از 6 فرسنگی هیچ دختری رد نشوند.سوالی که در ذهنم میاد بالا اینه:«خانم‌ها از نگاه جنسی که دیگری یعنی مرد غریبه بهشون داشته باشه، بدشون میاد اما خودشون همین نگاه رو به آقایون دارند. یعنی  آقایون رو حیواناتی می‌بینند که برای گذران زندگی به پایین‌تنه‌شان متصل اند.»البته که همه چنین نیستند اما انگار این مورد به یه جریان رایج بدل شده است.وقتی چنین تعریفی از «مرد» در یک جامعه رایج بشود، به نظر شما چه بر سر «عواطف» مرد‌هایی خواهد آمد که به عنوان یه عضو سالم فقط تلاش برای پیدا کردن دیگری‌شان دارند.آدمی که به دیگری فقط نگاه ابزاری داره مریضه و در این شکی نیست اما تعمیم دادن این مورد به همه‌ی افراد یک گروه جنایت بزرگی است، نه؟اما نه فقط خانم‌ها بلکه انگار همگی ما به طور ناخودآگاه داریم در ایران همدیگر رو به همین شکل قضاوت می‌کنیم.نه؟فکر می‌کنید وقتی شما آدم‌هایی رو از جمع‌تون حذف می‌کنید، این عزیزان احساسات‌شان را به چه شکلی بروز خواهند داند: بی‌تعجب به شکل پرخاش و خشم.برای همین عجیب نمی‌بینم، که بین پسرها حرف‌های قشنگی از دخترخانم‌ها نمی‌شنوم و برعکس.این موضوع به سوال ذهنی من بدل شده بود، چون چیزهایی رو چند وقته می‌شنوم که باعث میشه شاخ در بیاورم.اینکه دختری با چندتا پسر بوده یا پسری با چندتا دختر بوده. یا خیانت که انگار کم هم نیست. و یا آدم‌هایی که از یه رابطه به یه رابطه دیگری می‌پرند.سعی کردم نگاهم رو خنثی نگه دارم و درموردش فکر کنم:چی میشه که آدم‌ها به عنوان یه ابژه‌ی جنسی به هم نگاه می‌کنند؟وقتی من دیگری رو به عنوان یه ابزار جنسی برای ارضای نیازم می‌بینم در اصل یه انسان رو از هویت و احساساتش سلب کرده‌ام.مگر آدم‌ها از طریق احساسات‌شان به هم متصل (کانکت) نمی‌شوند و بعد میلِ به دیگری شکل می‌گیرد.یعنی من  احساس «نیاز» می‌کنم که دیگری داشته باشم.که این نیاز در آدم سالم وجود دارد. درسته؟(در مورد موارد پاتولوژیک مثل اختلالات شخصیت صحبت نمی‌کنم.)زمانی فرد به دیگری میل پیدا میکند که احساساتی رو به اشتراک گذاشته باشند.اول عواطف درگیر می‌شوند و سپس میل هست که خودش رو به اشکال مختلف نشان می‌دهد.اینکه دلت می‌خواد بغلش کنی یا روی گونه ببوسی‌اش.این احترام تو و به رسمیت شناختن فرد مقابلت به عنوان یک انسان و شخصیت مستقل هست که «عشق سالم» رو شکل میده، وگرنه ...پس شما هم به نتیجه‌ی من رسیدید:زمانی که من برای دیگری به عنوان انسان ارزش و احترام قائل نیستم، در واقع بهش به عنوان یه حیوان جنسی نگاه می‌کنم. و چون حیوانه پس قابل اعتماد نیست. و چون حیوانه دوست ندارم بشنومش و گوش‌هایم رو می‌گیرم.Meet Joe Black 1998 ‧ Romance/Fantasy ‧ 2h 58mپس خیلی واضحه آدم‌هایی که صرفن جهت رابطه جنسی وارد رابطه می‌شوند مریض هستند.و همچنین آدم‌هایی که از یک رابطه به رابطه‌ی دیگری می‌پرند، به دلیل اینکه نمی‌تواند از نظر احساسی استقلال داشته باشند، همواره به یک نفر نیاز دارند که از او تغذیه احساسی کنند. در پایانمی‌دانم که:ما آدم‌ها در رابطه با آدم ها رشد میکنیم و در همین روابط هم هست که ممکنه زخم بخوریم. اما هیچ کس نتوانسته  بدون «آدم» هایی که ازش حمایت کردن به جایی برسه.چیزی که انسان رو از پا در میاره، «تنهایی» ایه. انسان ها نیاز به کانکت شدن دارن، وگرنه به طور کلی دیسکانکت میشوند از جسمشون. چیزی که ما رو در دنیا نگه میداره، «ارتباطه». ممنونم که من رو می‌شنوید و دنبال می‌کنید. و عذر می‌خوام اگر این متن احساس «قضاوت» شدن به شما منتقل کرد. هدف این متن فقط ایجاد سوال بود، برای مطالعه و تلاش برای تغییر نگاه. یه تشکر بدهکارم به آدم‌هایی که من رو می‌شنوند و نوشته‌هایم رو دنبال می‌کنند: قلم . زهرا . سمافقط می‌خواستم بگم که:«در قلب من جای دارید❤️.»1405/07/19 - 2026-10-11 - 06 : 44 : 19 PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniSun, 11 Oct 2026 18:46:41 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/موسِ-درون-من-l1kohuftnnfpMy Mooseکیهان خانجانی در مصاحبه با شاهین می‌گفت:«نور تابانید به قسمت‌هایی که از قبل نورتابانیده نشده. به قسمتی از خودتون یا فرهنگمون که دیده نشده یا کمتر دیده شده.»به همین رسم، تصمیم گرفتم به قسمت تنبل وجودم نور بتابانم.چندی است که احساس می‌کنم وارفته‌ام.مثل بستنی که در حال آب‌شدن است می‌مانم.هر چه ورزش و نرمش هم می‌کنم جواب نمی‌دهد. چیزی از درون خراب است.احساس می‌کنم که من در بدن یک موس پشمالو جای گرفته‌ام.به روایتی مشابه آنچه در مسخ کافکا (moose) اتفاق می‌افتد اما به جای موجودی کوچکی چون سوسک، حیوانی درشت و قوی‌هیکل چون موس را جایگزین کنید.خب چرا موس؟ موس توانایی عجیبی در خوردن مقادیر زیادی از برگ‌های گیاهان دارد.معده‌اش همچون گاو چهارقسمتی و علاقه به زندگی مجردی دارد.دوست دارد به تنهایی زندگی کند.کلن موجود اهل دلی است. به هر کجا که عشقش بکشد روان می‌شود.علف و برگ می‌خورد، شنا می‌کند و اگر نیاز بود نیز با شاخ‌هایش از خود دفاع می‌کند.(درست است که من شاخ ندارم اما گاهی کلامم نقش شاخ‌هایم را بازی می‌کنند.)موس درون من پریشان است.از طرفی به خانه‌نشینی و ادامه‌دادن مطالعات و نوشتار در اتاق علاقه‌مند است و از طرف دیگر به برقراری روابط اجتماعی و حضور در اجتماعات گوناگون.نوشتن را دوست دارد چون او را به خواندن بیشتر وا می‌دارد.نوشتن برای او به حکم چالش سطل یخ عمل می‌کند. چنان به پریز می‌کوباندش که از صندلی روزمرگی درجا بالا ببرد.از زبان دراز موس درون منزندگی در دنیای حیوانیت با ناهمواری‌های بسیاری همراهه که چاکراه‌های جناب عالی را بی‌نصیب نمی‌ذاره.خدا بیامرزه پدر این داورین رو که خیلی حالیش می‌شد، حیف که عمرش قد نداد حیوانیت را به این و اون وصل کنه و بیشتر گسترشش بده.اما همون قدر که عمر کرد فهمیده بود که: «زندگی پر از مزاحمه. و قرار ناسازگار هم باشه»درد دور از جون از هر جوانی باشه اما زندگی بعضی مواقع خیلی بد، همه چیزو به هم می‌کوبونه.قرار بود فقط ناسازگار باشه اما رفتارش اصلا به شیکی این کلمه هم نمی‌خوره.والا قرار بود که همه چیز دست خود ما باشه.یعنی یه جورایی خودمون تصمیم بگیریم که چقدر خامه و عسل برای صبحونه نیاز داریم.اما به خودمون اومدیم دیدیم هیچی نمونده، سفره خالیه و ما موندیم با یک شکم ارواح‌گرفته.یعنی چند هزار تمدن حیوانی همش به چخ رفته.این همه کوبیدیم که به اینجا برسیم حالا که رسیدیم می‌بینیم که هیچ خبری که نیست هیچ، هم‌چی قراره سخت‌تر هم بشه.نگم براتون که «دپرس میشین.به قول مادرِ موس: «توکل کن. همه چیز درست میشه»با همه‌ی صافکاری‌های زندگی، هنوزه که هنوزه خیلی چیزها برام درس نشده.اما اینجا آن‌ها را می‌نویسم تا حک بشه و یادم نره:ارتباط عمیقش خوبه تا موقعی که لیز خوردی بتونه جمعت کنههمش که دونفره جواب نمیده. جمع هم خوبه.هر روز بنویس، نفهم (رو به خودم گفتم، شما به دل نگیرید.) تا کمی بیشتر از دیروز از خودت فهم کنی. (یعنی خودت را بهتر بفهمی)برای شکل دهی عادت‌های تازه تلاش کن. مثلا هر روز صبح را با جفتک پرانی آغاز کن. کسی جلوت را نگرفته که، مهم عادت‌سازیه.موزیخ (موسیقی) گوشش کن. دوای هر دردیه لامصب. (البته نه هر دردی قطعا)برنامه فردات را شب قبلش بنویس.هر از چند گاهی صدای گوش‌خراشت را ضبط کن. مخصوصا اگر ایده پیده‌ای به مخت رسید. (البته که بعید میدونم)آب زیاد بخور. هر نیم ساعت یک قلپ. (بیشتر خوردی هم عیب نداره، اما خب شاشِ بیشتر، مساواته با رفت‌و‌آمد بیشتر به دست‌به‌آب)از فضای مجازی تا جای ممکن دوری کن و آدم‌هارو فیس تو فیس زیارت کن. (face to face)نامه نوشتن خوبه. نامه بنویس و برای دوستات هم بنویس. در نامه نویسی خیلی چیزا روشن میشه.حداقل روزی سه بار مسواک کن نسناس.بعد از ناهار، قیلوله فراموش نشه.اگه میبینی دست به فرارت خوبه، ضرب‌العجل برای کارات تعیین کن.یه فایل انگلیسی هر روز بزار رو شاخت.برای خوندن کتاب وقت بدزد. (میفهمی یا بگم به گوشت میخ کنن‌اش.)اگر زمان از دستت درمیره، ۱۵ دیقه ۱۵ دیقه تو مشتت داشته باشش با تایمر گرفتن. هر ساعت را با چهار تیک پر کن تا پشتت را برای فعالیت گرم نگه دارن.قدر چیزایی که داری را بدون.آقای موس گفت، یادآوری کنم، شخص موردنظر برای همه‌ی این موارد خودش بوده، پس شما به دل نگیرید.بخشی از پروژه بازنشر نوشته‌های گذشته1405/07/18 - 2026-10-10 - 06 : 36 : 21 PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniSat, 10 Oct 2026 18:39:49 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/آدمِ-واژه-ها-۳-eknugdqhozagآدمی باید معنی fun رو بفهمه! اما انگار «من» هنوز در فهم این کلمه مشکل دارم.سکانس هفتم: سقوطاینکه چرا هر بار می‌خواهم «کاری» رو به خودم اجبار کنم، احساس «نفس‌تنگی» می‌کنم، هنوز هم برام جای سوال باقی می‌گذاره.نفسم می‌گیره و احساس غم سینه‌ام رو پر می‌کنه. احساس می‌کنم کلمات می‌خواهند از سینه‌ام به بیرون ترشح کنند اما یه چیزی سد راهشون شده.یه چیزی هست که نمیگذاره «خودم» باشم. یه ترس نهفته که امان من رو بریده: «نکنه دوباره سقوط کنم.»برای من که حملات panic و دوره‌های افسردگی رو گذرونده‌ام البته عادی به نظر می‌رسه که ترس از بازگشت گذشته‌ام داشته باشم.اما برای من هنوز عادی نشده. هنوز نتونستم خودم رو با تمام اتفاقاتی که افتاده بپذیرم.سکانس هشتم: sunnyهر کسی برای خودش یه نقطه امنی داره، و برای من هم «اتاقم و کتابخانه‌ی کنارش» مامن من هست.اسم اتاقم رو گذاشتم «sunny» چون یه پنجره رو به خورشید داره، که مستقیم نورش رو در بدنم فرو می‌کنه.پانزدهم هر ماه هجری اتاقم از نور ماه به طور کامل روشنه.یه احساس تعلق همراه با غم به این اتاق دارم.این اتاق برادرم بود اول.اما وقتی از خونه رفت، من می‌اومدم داخل اتاقش می‌نشستم برای درس‌خوندن. اون موقع کلاس سوم بودم.بودن در اتاقش این حس رو به من می‌داد که تنها نیستم و اون هم کنارم نشسته.وقتی بچه بودم، اجازه نمی‌داد داخل اتاقش بشوم و در رو قفل می‌کرد. من هم از فضولی زیر در دراز می‌کشیدم  تا ببینم در چه حاله.راستش الان که فکر می‌کنم، شاید از فضولی نبوده، من فقط یه نفر رو می‌خواستم که بتونم باهاش وقت بگذرونم و تنها نباشم.خیلی وقته نیست. از ایران رفته. اما هنوز اتاقش حس و بوی اون رو میده. شاید یکی از چیزهایی که من رو اینقدر به این اتاق پیوند میده همین باشه.هر آدمی یه سری زخم‌هایی داره، که به نحو اینکه لمسشون میکنه، خون می‌پاشه بیرون. برای من «برادرم» یکی از اون زخم‌هاست.سکانس نهم: هنوزهنوز به پذیرش «زخم‌ها» و «رنجی» که زندگی به آدمی تحمیل می‌کند، نرسیده‌ام.هنوز نمی‌توانم خودم را با تمام آنچه که هستم بپذیرم و برای «دوست داشتن» خودم از عشق شرطی استفاده نکنم.به این می‌ماند که هویت من به دستاوردهایم گره خورده باشم. نه اینکه خوشحالم کنند، بلکه تنها باعث می‌شوند از بودنم احساس عذاب کمتری داشته باشم.هنوز از «قضاوت شدن» می‌ترسم، برای همین هم هست که در پذیرفتن نقش فعال اجتماعی نقص دارم.هنوز به خودم شک دارم، و نمی‌دونم مسیر درست چیه.یه جمله یه جا خوندم با این مضمون: «موانع قراره کمک کنن که مسیرت رو شکل بدهند، برای همین هم هست به چیزهایی که میخوای در اغلب مواقع به طور مستقیم نمیرسی.»به خودم میگم:«پس اگر اینطوری باشه، یه جایی از مسیر، قراره زندگی زورش از من بیشتر باشه، و پشتم رو به خاک بماله. در این صورت پشتکار چه معنی داره؟»با این تعبیر دلیل اینکه «پشتکار» در تمام طول مسیر «حس شکست» رو القا میکنه، همین آسیب‌پذیری ذاتی انسان به این احساس است و همین هم هست که ما رو به سمت ادامه‌دادن هل میده.به خودم میگم:«شاید یه سری کارهای تکراری رو زیاد انجام دادی. آدمی هر کاری رو زیاد انجام بده خسته میشه، حتی استراحت کردن.»  اما مگه بدون تکرار میشود به «مهارت» رسید.خلاصه اینکه در «تعارض» مانده‌ام و این پارادوکس فرسوده‌ام کرده است.دلم یه سکوت طولانی میخواد.  یه سکوت خیلی طولانی اما نه در تنهایی.بذار ببینم!شرایط من، منو یاد فیلم Only you 1994 میندازه: Faith معتقده که سرنوشت‌اش است که با پسری به اسم Damon Bradley ازدواج کنه، در حالیکه به Peter برخورد میکنه.من هم همین‌طور.انگار آیه اومده که باید بهترین‌هارو داشته باشم. همینه که من رو پشت‌کنکور ارشد نگه داشته.آیا این حس قوی که در مورد یه موضوع داری کافیه، یا اینکه گاهی نیازه بپذیری که «شکست» خوردی یا توان ادامه دادن رو نداری؟سرنوشت چیه اصلن؟1405/07/18 - Saturday - October 10, 2026 - 00 : 03 : 41AMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniSat, 10 Oct 2026 00:06:53 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/آدمِ-واژه-ها-۲-zsoflzqu88vbسکانس ششم: به چه قیمتی؟این روزها پریشون‌ام.Top Gun . 1986 ‧ 1h 50mمثل Maverick که wingman خودش (یعنی Goose) به تازگی از دست داده باشه، در عذابم.و الحق که جمله‌ی Stinger درخور حال منه:Son, your ego is writing checks your body can't cash.بعضی مواقع به خودم میگم:«فکر کنم اینقدر به پوست کندن خودت عادت کردی که دیگه داری ازش لذت میبری.»هر موقع که چیزی نمیخونم یا چیز جدیدی یاد نمیگیرم، احساس در عذاب بودن دارم.یه احساس ناراحت کننده از اینکه نقش من در این دنیا چیه:«آیا فقط ماشین تبدیل انرژی به زباله‌ام؟»اینقدر این فکر که «نقش اضافی» رو داشته باشم اذیتم میکنه که کلن دو حالت برام باقی میگذاره:«یا بروم دویدن که حداقل ورزش کرده باشم، یا یه کار که مرتبط با خواندن باشه انجام بدهم.»نه اینکه از گفتگو با آدما لذت نبرم، اما مکالمه‌های سطحی جذبم نمی‌کنند. دوست دارم به آدم مقابلم connect بشم، نه اینکه فقط سوال های سطحی ازش بپرسم که جوابش رو به احتمال زیاد خودم هم میدونم.مادرم به اندازه‌ی کافی نقش Stinger رو برام بازی میکنه. خودتون نگاه کنید: من ایستادم بی‌دفاع در مقابل کلمات بزرگترم: خیس و آب‌کشیده.نمی‌دونم چرا انگار به کلمه «کنکور» آلرژی دارم.از خواندن مطلب صرفن به خاطر آزمون دادن متنفرم.کاربرد چیزی که میخونم تنها فکری هست که به ذهنم میاد. و وقتی بحث به این میرسه که صرفن یه مطلب رو بخونم و برایش آزمون بدم، اینقدر این فعالیت (task) برایم سنگین و اذیت‌کننده میشه که نمیتونم انجامش دهم.برای من که در حالت کلی همواره در حال خواندن و نوشتن هستم، وقتی خواندن برام اجباری بشه، صدها برابر از من انرژی میگیره.[الان مثل Maverick اشکم دمه مشکمه اما حتی نمیتونم گریه کنم.]مسخره است که یه نفر بیاد بهت بگه که:«نیازمند گفتگو و کانکت شدن با آدم‌ها هستم.»درسته؟چون این نیاز همه است.اما به جایی رسیدیم که همه حاضرن فقط با پیام جوابت رو بِدَن.این مورد واقعن یکی از اولین دلایل من برای تنفر از قرن 21 میتونه باشه.شاید هم من دارم پیر و نق‌نقو میشم. این مورد هم احتمالش ممکنه.و یه سوال هم هست که یقه‌ام رو گرفته و ولم نمیکنه:«به چه قیمتی؟»اینکه حاضرم به چیزهایی که میخوام برسم، «نکته‌ی مثبت»‌ایه اما به چه قیمتی؟پانویس: خدا یه wingman مثل goose نصیب ما کنه.Nothing Breaks Like a Heartمایلی (Miley Cyrus) یه آهنگ داره با این اسم "Nothing Breaks Like a Heart" وصف حال این روزا:This world can hurt youIt cuts you deep and leaves a scarThings fall apart, but nothing breaks like a heartWednesday, Mehr 15, 1405 AP - 11 : 51 : 41PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniThu, 08 Oct 2026 00:07:17 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/آدمِ-واژه-ها-۱-ifrfkp27xl4vزندگی که در قالب اسنیپ درآمده و هر از گاهی لطف‌اش رو به من نمایان میکنه.قرار بود از 6 مرداد خوانش جدی‌تر DSM و کاپلان رو شروع کنم، اما چه‌ها که گذشت تا من از این نقطه سر در بیاورم.به قول خاله گرامی بنده: «امان از دل زینب»با فاصله های دو سه ماهه که سراغ time chart و journal ام می‌روم. می بینم که با اختلاف چند ماه «موجی شدن» به طور مکرر تکرار شده است.آلمانی رو شروع میکنم و بعد ول میکنم.یه مدت به شطرنج معتاد میشوم و ورزش کردن.یه مدت هم باز فاز دپرس میگرم و هیچ کاری نمیکنم یا اینکه بهتر بگم: «توان هیچ کاری رو ندارم.»یه مدت کتاب صوتی گوش می‌دهم و فایل های آموزشی رو دنبال می‌کنم،یه مدت هم تنها کتاب می‌خونم، فقط مطالعه می‌کنم، بدون اینکه بنویسم یا در موردش صحبت کنم.یه مدت بر روی گسترش دایره‌ی لغات زبان انگلیسی‌ام تمرکز میکنم و زبان رو جدی می‌گیرم.یه مدت هم کلن به زبان‌ مادری و زبان‌های هندواروپایی مثل کره‌ای و روسی رو می‌کنم.نمی‌دانم از «توان»ام کاسته شده یا من در حال تغییرکردن هستم با پیدایش توانایی‌های جدید.خسته‌کننده است زمانی که سردرگم باشی اما در عین حال خواستار به کارگیری تمام توانت باشی.کلافه‌‌ام نه فقط به خاطر فرار کردن از چیزهایی که دوست‌شان دارم، بلکه به این خاطر که «گاهی اصلن نمی‌دونم چی رو دوست دارم؟»کلافگی بخشی از این احساس ناآرام است.از اینکه آدم‌ها را می‌رنجانم از خودم، بیشتر از اون چیزی که نشان می‌دهد ناراحت می‌شوم.اتفاق‌هایی افتاد که فعلن توان نوشتن در مورد‌شان را ندارم.برای همین چند تا نقطه می‌گذارم به جایشان تا زمانی که توان فهم و درک‌شان را به طور کامل پیدا کنم.به اینجا که می‌رسم کلمات برای من هم سنگین می‌شوند. بلکه نیاز است اعتراف کنم: «کلمات برای من هم سنگین می‌شوند.»برای من که آدم واژه‌ها هستم.من آدم‌ کلمه‌ها هستم و این واقعیت دارد.نسبت به کلماتی که از دهان‌ها خارج می‌شود حساس هستم و پشت هر کدام‌شان به اندازه‌ی کافی «قدرت» برای تکان دادن من وجود دارد.مثل سکانسی از اپیسود ۴ سریال Off campus که Hannah به Garrett میگه:«می‌خوام چیزهایی بهت بگم که شاید نیاز ببینی بخوای خودت رو جا من بذاری و من رو بفهمی، اما خواهشا این کارو نکن و فقط بهم گوش بده. سعی نکن من باشی. فقط تلاش کن کمکم کنی.»من هم فقط نیاز به شنیده شدن دارم.و ممنونم از اینکه من رو می‌شنوید و گاهی هم برام کامنت می‌گذارید.داستانم را می‌خواهم برایتان بگویم، اما این بار با نگاهی تازه:سکانس یک: باستان‌شناسیه زمانی فکر می‌کردم که قرار باستان‌شناس بشوم.حدودای 2.5 سالگی. الان هم هر از گاهی من رو آشناها می‌بینند ازم می‌پرسند:«یادت میاد می‌خواستی باستان‌شناس بشی؟»واقعیت‌اش اینه که یادم میاد.خیلی واضح و روشن.مثل این که همین دیروز بوده باشه.دختر دایی بنده، یه مجموعه کامل از کتاب و سی‌دی‌های تن تن داشت که من کراش ویژه‌ای روی این مجموعه داشتم.هر موقع برای چند روز می‌رفتیم تهران، برای دیدن فامیل‌های مادری، من با اصرار دنبال این بودم که با دختردایی بشینیم و چند قسمت از تن تن رو ببینیم.دختردایی دیگر بنده که عاشق کتاب های تاریخی بود، یه مجموعه کامل از دایره المعارف های تاریخ نشر قدیانی را داشت.با اینکه خواندن بلد نبودم اما چرب‌زبانی کافی رو داشتم برای اینکه ازش بخوام تصاویر کتاب رو برای من هم توضیح بده. (و واقعن که خیلی بهش مدیونم، ایشون در عمیق شدن عشق من به کتاب ها نقش داشت.)چرا باستان شناسی؟چون مرموز و ماجراجویانه بود. چون می‌تونستم هم کارآگاه باشم (مثل تن‌تن) و هم چیزهایی رو کشف کنم که هیچ کس دیگری ازشون اطلاع ندارد.چون می‌تونستم به گسترش شناخت آدم‌ها از خودشون کمک کنم.یکی از تصاویری که به وضوح یه یادم مونده تصویر کتیبه های سنگی چینی است.فکرش رو بکن، می‌تونی زبان مردمی رو بخونی که هزاران سال پیش زندگی کردن و از تجربه‌ی زندگی شون دارن برات میگن.سکانس دو: مدرنپدربزرگ من هر موقع من رو می‌دید، برام این سه پند رو تکرار می‌کرد.تا نپرسند نگو. هر چی دیدی هیچی نگو. حرف بیهوده مزن.خدابیامرز حتمن یه چیزی در من میدیده که فقط برای من این پندها رو تکرار می‌کرده.پند نبودن که، «درس زندگی» بودن. اینقدر تکرار شده بودن در گوشم که بخشی از من شدن.از بچگی عجول بودم.عاشق سرعت از همه نوعش.نیازه بگم که به نظر من تکنولوژی یعنی سرعت. پول وسیله ی خرید سرعت هست. تنها معادل شایسته‌ی کلمه‌ی «مدرن» کلمه‌ی «سرعت» هست.پس من هم، می‌خواستم معادل «سرعت» باشم.تفکر من این بود که:آدم ها از کسی که به سرعت کارشون رو با کیفیت راه بندازه بدشون نمیاد و تنها راهش هم همینه. برای معروف شدن باید سریع باشی.باستان شناسی میتونست به قلب و کنه نفوذ کنه اما نمی‌تونست «مدرن» باشه. نمی‌تونستم سریع باشه پس من هم ازش دست کشیدم.دنبال یه چیز بودم که هم سریع باشه و هم به آدم‌ها متصلم کنه.دو گزینه وجود داشت: مهندسی و پزشکیهر جوری فکر کردم به این نتیجه رسیدم که:«هر گزینه‌ی دیگه‌ای که فکرشون رو بکنی به همین دو وصل میشن.»اما کدوم می‌تونست حال آدم‌هارو به سرعت خوب کنه، به نحوی که نسبت به تو یه احساس «نیاز» رو در دلشون بکاره.هیچ رشته ای توان چنین کاری رو نداشت به جز پزشکی.واقعیت اینه که این رشته به مقدار زیادی نه به خاطر خودش، بلکه به خاطر تصویری که برای دیگران رسم میکنه، اینقدر طرفدار داره.سکانس سه: کمال‌گرایی از همه مریض‌تره!سکانس‌هایی از زندگی‌ات هست که نمی‌خوای دوباره در ذهنت تکرار بشوند.مثل اولین زمانی که دستت شکست و احساس دردی رو تحمل کردی که تا عمق وجودت رخنه کرد.یا اولین باری که بدجور شکست خوردی، طوری که احساس کردی یه چیزی در درونت شکست. انگار که قلب و معده‌ات در هم فرو رفته باشند.یا اولین باری که حرف‌هایی رو شنیدی یا رفتارهایی رو دیدی که احساس دوست نداشته شدن و دوست داشتنی نبودن رو در درونت کاشت.چنین سکانس هایی کم نیستند، اما نقطه‌ای در زندگی من بود که احساس کردم برای اولین بار در مسیر-جای- زمان درست قرار دارم و اون قبولی در سمپاد بود.اما هیچ کس از بعد یه ماجرایی خبر نداره. هیچ کس نمیدونه که زندگی مثل یه labyrinth یا maze بزرگ هست، که با هر انتخاب، مسیرهایی که روبه‌روت قرار دارند تغییر میکنند و دیگر راه برگشتی به نقطه ی شروعت وجود نداره.if you've watched the movie collection of Maze Runner, you know what a maze is.گذشته رو نمیشه تغییر داد اما میشه ازش درس گرفت.من تغییر نکرده‌ام. با اینکه «زمان» این همه زخم روی تمام بدنم کاشته، اما من همون آدم قبلی باقی‌ مونده‌ام با دو ویژگی ای که من رو نسبت به یه downfall دیگه آسیب‌پذیر میکنه:یه‌دندگی و کمال‌گراییشاید فکر کنی تنها اعتیاد و سرطان و دیابت و فشار خون مرض هستن اما واقعیت اینه که «کما‌ل گرایی» از همشون مریض‌تره.سکانس چهار: ترسهیچ دانشی به اندازه ی «دانش به خود» ارزشمند نیست اما تا زمانی که توانایی استفاده ازش رو ندارم چه فایده؟روانم من رو به بازی گرفته. مثل مار زخمی‌ای که وقتی آسیب‌پذیر شده به همه زخم میزنه و حمله میکنه، من هم توانایی برقراری ارتباطی که پایدار باشه رو ندارم یا اینکه درست تر بگم «از برقراری ارتباط و وابستگی عاطفی به دیگران» ترس دارم.حس و حال من، وقتی نوبت به بیان احساساتم در مقابل دیگری میرسه.دانش تا زمانی که نتونی ازش استفاده کنی، هیچ سودی برای شخص شخیص‌ات نخواهد داشت.دانشجوی روانشناسی‌ای که به زخم هایش هم پی برده، وضعش شاید خیلی بدتر از دیگرانی باشن که در وضعیت «انکار» نسبت به خود واقعی شان به سر میبرند.هیچ کس دوست نداره واقعیت رو بشنوه، چون دردآوره.دانش و شناخت در عین حال که مسلحت میکنه اما خلع سلاحت‌ات هم میکنه.سکانس پنج: بن‌بستهر بار که احساس می‌کنم به بن بست رسیده‌ام به کتاب‌ها پناه می‌برم.به خودم می‌گویم:«میدونی شاید درستش این باشه که بری با کتاب ها زندگی کنی.»یعنی یا در کتاب فروشی کار کنم یا ادبیات انگلیسی بخونم.من در تقابل با کتاب‌ها، به همین اندازه شجاع هستم.اما یه چیز همواره اذیتم میکنه.اینکه بیشتر میخوام و به چیزی که دارم راضی نیستم.یه حس دل‌آشوب‌گر که بنیادت رو زیر سوال می‌برد.راستش الان کم کم دارم می‌فهمم، که بن‌بست‌ها نقش آلارم رو دارند.مثل چراغ راهنما که بهت می‌گن الان باید توقف کنی و منتظر باشی تا نوبتت بشه.چراغ‌های راهنمایی که نمی‌گذارند از x به y با یه خط صاف برسی، بلکه مجبورت می‌کنند گاهی دورهای قمری بزنی یا پرش‌های ریسک‌دار انجام بدی.میتونم portkey رو ببینم اما تا میدوم که بگیرمش حصارها جلوم قد علم میکنند. گرچه اگه بگیرمش هم همه چیز درست نمیشه، فقط منو به مرحله بعدی میبره.الان ۱۴ مهر ۱۴۰۵ هست.چهار سال دوره لیسانس رو گذرانده‌ام و به تازگی هم فارغ‌التحصیل شده‌ام.اما هنوز هم نمی‌دونم چی می‌خوام.از این احساسم می‌ترسم.تلاش می‌کنم با بیشتر خوندن و جستجو در تلاش برای شناخت خودم باشم.فکر نمی‌کنم بتونم از جستجو دست بکشم، اما مطمئن هم نیستم که بتونم از این مارپیچ‌ افعی‌واری که در اون گیر کردم به این سادگی خلاص بشوم.1405/07/14 - Tuesday - October 06, 2026 - 12 : 59 : 51 PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniTue, 06 Oct 2026 13:57:53 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/از-نو-آغاز-کن-لیلا-teztnvjntpwvصفحه‌ای که آراس برای لیلا نشانه‌گذاری کرده بود.هر کسی نیاز داره، گاهی همه چیز رو از اول شروع کنه.من هم استثنا نیستم. هر از گاهی به بن‌بست‌هایی می‌خورم که فکر می‌کنم این یکی دیگه «انتهای کار منه.»نمونه‌اش همین دیشب. قاطی کرده بودم و مخم اِرور می‌داد.در خوانش مطلب هم سرعتم افول کرده بود.تصمیم به Give Up گرفته بودم اما الان سر و مرو گنده نشستم پشت میزم و دارم این متن رو می‌نویسم.به واقع که در عجبم که «آیا من فقط به خواب نیاز داشتم یا گذر زمان؟»هر چه که بیشتر میگذره به معجزه خواب خوب پی می‌برم.وقتی در حال نوشتن بودم جمله آراس به لیلا در سریال Daha 17 برام تکرار می‌شد: «از نو شروع کن لیلا.»Who is your favorite character in the movie? Isn't Leyla?از اونجایی که من از هدیه دادن و هدیه گرفتن کتاب اکلیلی می‌شوم، وقتی آراس به لیلا کتاب هدیه داد، گاوذوق شدم.خب برای اینکه تنهاخوری نبوده باشه، کتاب شعری که لیلا هدیه گرفته و شعری که به آن اشاره شده بود را برایتان می‌آورم.این شعر نوشته‌ی آکگون آکووا (Akgün Akova) در کتابی با عنوان «مثل نام زنانی که دوستشان دارم» (Sevdiğim Kadın Adları Gibi) در سال 2018 منتشر شده است.هر چیز را از نو آغاز کن لیلاحتی اگر قایق‌های کاغذی‌ات،که تمام کودکی‌ات را بارشان کرده‌ای،در باران خیس بخورند و از میان بروند.هر چیز را از نو آغاز کن لیلا.مثل ماهی‌ای که برای بیرون انداختن نیزه‌هایی که خورده،از آب می‌جهد؛مثل رنگین‌کمانی رنگ‌پریدهکه دوباره رنگ‌ها را یاد می‌گیرد؛مثل قطاری فراموشکار که به ایستگاه برمی‌گرددتا مسافرانش را سوار کند.هر چیز را از نو آغاز کن.هر چیز را از نو آغاز کن لیلا.دوباره افسانه‌های هزار و یک شب را بگو،از همان جایی که شهرزاد رهایش کرد،وقتی از برده‌ای حامله شد.با پاهای شکسته‌ات،روی رشته‌ی فولادی زندگی راه برو.به اجاق خاموشِ امید، کبریتی دیگر بکش.که قلب او بادی سرخ است که از آتش گذشته.هر چیز را از نو آغاز کن لیلا.موهایت را بلند کن،که خواهرِ راه بغدادند.از فراموش‌نشدنی‌ترین جای وجودت،نوازش کن عاشقت را.و زبان یخ‌زده‌اش را در دهان بگیر.یادت باشد؛ زمستان هم در شبی،بال‌های یخ‌زده‌اش را باز کرد از عشق.از اونجایی که مرضِ خوندن‌همه‌چیز‌به‌انگلیسی رو دارم، گفتم نسخه‌ی ترجمه‌ی انگلیسی‌اش رو برایتان بیاورم، شاید شما هم به مرض من دچار باشید.Start everything anew, LeylaEven if the paper boats you loaded with your childhood are soaked and lost in the rain,start everything anew, Leyla.Like a fish leaping to cast out the harpoons it has swallowed,like a faded rainbow learning its colors all over again,like a forgetful train turning back to pick up its passengers,start everything anew.Start everything anew, Leyla.To tell the tales of the Thousand and One Nights,from the very place where Scheherazade left offbecause she got pregnant by a slave,to walk on the steel thread of life, with broken feet,to strike one more match against the dying stove of hope,for her heart is a crimson wind that has passed through fire.Start everything anew, Leyla.To not grow your hair, which is a sibling to the road to Baghdad,to not caress your beloved from the most unforgettable of places,and to not take his frozen tongue into your mouth,remember, winter had once unfrozen even its frozen wings in a single night of love.نظرتون رو در مورد این سکانس از فیلم رو برای من هم بنویسید.شما وقتی به بن‌بست می‌رسید چه واکنشی نشان می‌دهید و چطوری به روتین‌ قبلی برمی‌گردید؟Tuesday, Mehr 14, 1405 AP - 09 : 23 : 10 AMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniTue, 06 Oct 2026 09:25:08 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/will-you-dance-with-me-will-you-go-out-with-me-exclusively-ddmqvq0mgkipAs almost everyone feels lonely and rejected at different periods of their lives, I felt the same.There was a time I thought:"you needed someone special — someone just to yourself".I think, culturally, we're defined by our connections, because there is no society if there is no connection among its members.But it turned out that my analysis of my relationship to myself and others was wrong.There was a moment when I caught myself crying, and I asked myself:"Aren't you tired?"Well, I was fed up with pretence and not being myself.Thanks for Sharing . 2012 . 1h 52mThen a scene from the movie Thanks for Sharing got mixed with this piece from Blomqvist called "Dance with Me."I remember asking myself:"Will you dance with me? Will you go out with me exclusively?"From then on, I felt less rejected, less trapped, less abandoned and neglected.I couldn't believe a simple act of kindness could cause a sheer feeling of being loved, sparkling in the bottom of my stomach.It was a tough realization that:"I need self-love more than exclusive love".You can find all of these songs and much more in my Tel Channel. I share almost everything there.Monday, Mehr 13, 1405 AP - 06 : 04 : 24 PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniMon, 05 Oct 2026 18:10:39 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/حق-نداری-آدم-ها-را-با-آسیب-هایشان-قضاوت-کنی-yxn1adt1robyDunkel - Hania Raniبا اینکه بعضی مواقع آدم‌ها رو نمیفهمم اما سعی می‌کنم کمک‌شون تا به خواسته‌هایشان برسند. اما  با اینکه تمام وجودم رو برای کمک‌کردن به ایشان می‌گذارم، چند وقت هست که این سوال برام شکل می‌گیرد که: «پس من چی؟ کی قراره به من کمک کنه؟»می‌دانم این سوال خوبی نیست اما حسودی‌ام می‌شود که آن‌ها «من» یا حداقل «بخشی از من» را دارند اما من کسی مثل خودم را برای خودم ندارم.منظورم وجود یه احساس «تعلق» و «مرام» هست که باعث باشه، از این احساس توخالی بودن و روزمرگی که درگیرش هستم کمی کاسته بشود.جرئت قضاوت کردن آدم‌ها را ندارم.به خودم می‌گویم: «حق نداری آدم‌ها رو با آسیب‌هاشون قضاوت کنی.»نمی‌خوام من کسی باشم که حق قضاوت دیگری را به خودش می‌دهد . اما از اینکه 99 درصد روابط من به روابط یه‌طرفه ختم می‌شود، قلبم چند تا ترک جدی برداشته است.از جایی که حق قضاوت به خودم نمی‌دهم، پس تنها چیزی که برام می‌ماند این احساسه:مشکل از منه.خیلی قضاوت شده‌ام، و برای همین هم هست که از «قضاوت» می‌ترسم.پس در یک چرخه  از self-blame و  خودزنی‌روانی به سر می‌برم.آهنگ vulnerable از سلنا (selena gomez) پشت صفحه‌ی ذهنم در حال پخش شدن هست، اما به جای ریتم آهنگ اصلی با Dunkel از Hania Rani قاطی شده است. If I gave you every piece of me, I know that you could drop itGive you the chance, I know that you could take advantage once you got itIf I open up my heart to you, I know that you could lock itThrow away the key and keep it there forever in your pocketIf I gave the opportunity to you, then would you blow it?If I was the greatest thing that happened to you, would you know it?If my love was like a flower, would you plant it, would you grow it?I might give you all my body, are you strong enough to hold it?If I show you all my demonsAnd we dive into the deep endWould we crash and burn like every time before?I would tell you all my secretsWrap your arms around my weaknessIf the only other option's letting goI'll stay vulnerableSunday, Mehr 12, 1405 AP - 07 : 20 : 35 PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniSun, 04 Oct 2026 19:23:36 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/زمانی-که-پر-از-زخمی-شاید-شوپن-جوابی-باشه-که-دنبالش-می-گشتی-oaerhuj5bf9zCœur égaré - Maxime Verdoniنیاز به خواب دارم. آیا واقعن نیاز به خواب دارم یا آن چیزی که دائمن درگیرش هستم، یه حس توخالی از تنها بودن و بی‌طعمی هر چیزی است که باهاش دست‌و‌پنجه نرم می‌کنم.خب شاید بهترین کار خوابیدن باشه، وقتی حس هیچ کاری رو نداری، اما «خواب» راه‌حل نیست بلکه یه چسب زخم موقتی است که برای چند ساعت حداکثر جای زخم رو سِر میکند.با این زخم‌ها چه میشود کرد، آن هم زمانی که پر از زخمی.  حوصله‌ی حرف‌های انگیزشی رو هم که نداری، یا خواندن کتاب و دیدن فیلم و حتی شنیدن موسیقی.  و حتی وقتی در یخچال رو باز می‌کنی، احساس می‌کنی حتی از اینکه خودت رو با خوردن خالی کنی، احساس انزجار و تنفر داری.از خودم می‌پرسم:«پس باید با تو چی کار کنم؟ از کی تا به حال اینقدر بد ادا شدی؟»میگی خب  بذار کمی گریه کنم، اما گریه‌ای هم برام نمونده که بارونی‌ام کنه. انگار که دیگه عملن هیچ چیزی رو حس نمی‌کنم.از خودت می‌پرسی «بین این همه عشق تو دنیا، چرا یه کمی‌اش سهم من نمیشه؟»و به صفحه کیبرد مثل ماتم‌زده‌ها خیره شدی که یاد Jan Lisiecki می‌افتی. آره Nocturnes Op9 No1 Larghett از شوپن خود جوابته.  آلبوم کامل Nocturne های شوپن رو که Jan Lisiecki نواخته، پلی می‌کنی و وارد یه دنیای دیگه میشه.دنیا سیاهه واقعن اما هنوز هم انگار چیزایی پیدا میشه که از سیاهی کم کنه.به خودت میگی: «میدونی باید دست به کار بشی، نیاز به یک کتاب خوب و مقداری دویدن داری، حدود 5kفکر کنم کافی باشه، تا راهت بندازه.»غر می‌زنم، میگم «نمی‌خوام، بِتِرکی که همش push میدی منو.»همواره کنار این صدای غمگین، صدای دومی هم هست که میگه: «حق نداری زار بزنی و افسردگی کنی. به دنبال راه حل باش.»آهنگ Fire از Barns Courtney که منو یاد فیلم موردعلاقم burnt با بازی  Bradley Cooper هست رو پخش می‌کنم و آماده دویدن میشوم.شاید تنها بردلی در این سکانس از فیلم burnt حق مطلب رو در باب احساسات من اَدا میکنه.وقتی هم که اوج گرفتم، theme اصلی فیلم The Dark Knight 2008  رو پخش می‌کنم تا حس پرواز و مقاومت بهم بده.(به خودم میگم، کریستوفر نولان هیچی هم نسازه، Interstellar و Inception و Dark Knight کافین تا باهاشون زندگی کنی.)بعد از اینا نوبت قطعه‌های موردعلاقه‌ام از Yuja Wang و Alice Sara Ott است.برای کتاب هم می‌روم سراغ 1Q84 از موراکامی.تمام این حرف‌ها تا یه ساعت اول جواب میده، اما واقعیت اینه که وقتی mood ات با سر خورد زمین هیچ‌کس نمیتونه کمکت کنه.1405/07/11 - Saturday - October 03, 2026 - 06 : 53 : 39 PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniSat, 03 Oct 2026 18:55:42 +0330https://virgool.ir/@Saeed.M.Hasani/how-i-felt-after-watching-k-drama-series-something-in-the-rain-szhylczoi6isMy first encounter with this series was with this scene: On Aug 23th. Through YouTube.It isn't a review of the K-Drama Series Something in the Rain, so please take it easy on me. It's just a manifestation of what I felt. I'll write another piece with more details in Persian. This post was written on Aug 2026 after finishing the series.It's been a while since I watched a series: one that absorbed me and made me want to finish it furiously.It rarely happens that you want to cry with characters and move with them to the next level of insight into your own feelings.It's a universal experience to carry a collection of unprocessed feelings.And I am no exception.In my relationships with others, something will always remain with me that I am unable to process or feel fully.It's no wonder my heart melts when I find a series like this.To be honest, I wasn't a fan of K-dramas, and I regret it.I was mistaken to put my whole trust in English-language Hollywood companies, and now I realize how I was blinded by their popularity and fame.My sister was the one who made me watch my first Korean series, Mouse (2021), with her.(There's a lot to say about that series, and I didn't want to finish it quickly because it was so good — I wanted to taste it little by little.)And so, after Something in the Rain, I started writing sentences starting with the word "Love" on purpose:1Love is a form of adoration for someone because of who they really are.2Love is the confrontation of two souls with vulnerabilities and wounds.3Love is about giving everything to that one special person, giving the best of your abilities. It may seem a great risk, and it is, but it helps you grow faster.4Love is honest, not manipulative, not destructive. That's why it needs to be expressed emotionally and physically. Not everything can be transferred by words.5Love is caring and secure. If it's love, you show up in rain and snow for someone just to make sure your person is OK.6Love is about standing for the person you believe in.7Love doesn't care about age, status, or what anyone else thinks.8Love, when it comes, comes almost suddenly, like lightning. It changes you the way it wants. The only thing you can do is save yourself from its storms by standing for what you believe in.9Love is about caring for someone, in sadness and in happiness. It's about being there for someone.10Loving is about forgiving — forgiving your person even if they push you away out of fear.11Love is strong, so if it's real, you fight for it, and you never back down.12Love isn't superficial — it's deep and rooted in connection of personalities that's why it manifests itself in someone’s behavior.13Love finds its true meaning when someone becomes your top priority.14Love can manifest itself even in small things: holding someone's hand, hugging them when they're in pain, being there for them any time and in any way — a text, a glance, a shared umbrella. It can show itself in the smallest things. Of course, love is a feeling, but if it's real, it shows itself everywhere.15Love is about sharing, even if it's pain.16Love never ends — it just changes its form.17Love is believing in someone in the moment even when they don't believe in themselves.18Love doesn't mind time, because it only deepens through time.19Love is admitting you were wrong, even when it's hard.20Love is a form of confession in the face of someone's likeable personality.21Love means "let's grow together."22Love means "I'm your safe place" even if everyone has turned their back on you.23Love is kind. When you love someone, you give without expecting anything in return.24Love is about attention. You pay attention to your person, to their smallest changes or words.25Love is letting her go when you think it's what's best for her. (Even if this was so hard for me to say.)1405/07/08 - Wednesday - September 30, 2026 - 10 : 50 : 45 PMSaeed M. HasaniSaeed M. HasaniWed, 30 Sep 2026 23:01:30 +0330