نوشته های Sada

بالاخره غم و شادی دوست هستند یا دشمن؟

Sada — Thu, 29 Oct 2026 10:47:08 +0330

روزای اخر هجده‌سالگی رو میگذرونم، در عجیب‌ترین حالت ممکن.بوی تمشک جنگلی و کره محلی، همچنان در گوشم میپیچه، اما هر روز که میگذره این تصویر جای خودش رو با ارزوهای دیگری تقسیم میکنه و خودش در پشت صحنه، کمرنگ میشه.همچنان که با اخرین بقایای حیات، در تلاشم تا خودم رو مثل یک ادم خسته، اما قوی جلو بندازم تا درس ها رو ببلعه، باشگاه رو فراموش نکنه، کتاب بخونه و با زندگی دوست باشه، اما در اعماق قلبم خسته، زخمی و دل شکسته، در گوشه ای میخوابم؛ تنها نفس میکشم و میخوابم، کاری که این روزا، چیزی شبیه ارزو، دور از دسترس به نظر میرسه.زور زدن و ارزو کردن و خواستن، من رو به جایی نمیرسونه. انگیزه باید از داخل قلب شعله بگیره. تا بخشی از این حرف رو الانم احساس میکنم. نه مثل قبل یه شور و هیجان پر عاطفه، اما محرکی برای تسلیم نشدن، همچنان هست و نجوا میکنه. برای ادامه دادن، برای رسیدن .. برای نرسیدن !نتیجه ی تمام این تقلا کردن ها، نه ساعت مطالعه ی بالا، بلکه رها نکردن درس بوده، یک ساعت .. دو ساعت.. هر چی که پیش بیاد، انجام میشه.اگر بتونم برم دانشگاه، خیلی خوبه اما اگه نشد، بیشتر از این توانایی جنگیدن با تقدیر رو ندارم. اون هم درست زمانی که برای اولین بار داشتم پای یک کار می‌ایستادم، درس میخوندم و خودم رو واقعا در حال ورود به فاز درسی میدیدم. برای اولین بار!بال هام شکسته و مثل گنجشکی لرزان، در گوشه‌ای زندگی رو ادامه میدم. فکر به تمام آنچه گذشت، حس عجیبی رو در من زنده میکنه. اول غمی عمیق بر قلبم میشینه، احساس دلتنگی و بی‌قراری، برای تمام آنهایی که بودن و سفر کردن .. برای مرگ، برای دلتنگی.اما بعد از کمی کلنجار، خودم رو در اینه میبینم، من، با وجود تمام چیزهایی که در کنترلم نبودن، اما حس خوبی، راجب اینکه تمام اینها، من رو ساختن، تجربه میکنم. شکوهی بغض الود در بالای قله ای در ناکجا اباد ذهنم.در همین حین که داشتم تصویری برای این پست پیدا میکردم، چشمم به نقاشی های رنگارنگی خورد که برای لحظاتی، قلبم رو روشن کرد، به همین سادگی،"خودم را اینه ی تجلی احساساتی میبینم، که در گذر هستند، می‌ایند و میروند. کاری به کارشان ندارم، تماشایشان میکنم و میگذرم "گاهی به صدای ذهنم گوش میکنم و کمی فضا رو ازاد میذارم تا زیر بار احساسات، راهی برای نفس کشیدن باقی بمونه، گاه تسلیم ناپذیر با رسیدن و گذشتن، مبارزه میکنم.با همه ی این چیزاست که هنوز هم ادامه میدم. گاه تسلیم و گاه خسته، گاه طوفانه و گاه پر شور. چیزی که برام مهمه اینه که احساساتی که تجربه میکنم، کم کم یادبگیرن حضور داشته باشن اما، امور زندگی رو مختل نکنن، و ادامه بدم و ببینم به کجا میرسمایا این یک مبارزه برای رسیدن به جایگاه یک مشاهده گره؟ اگر با خودم فکر کنم که حکمتی در این اتفاق بوده، رشد من مهم تر خواهد بود یا اینده و کنکور؟ شاید اندکی تاخیر و بیرون از دانشگاه بود، بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنم، برای من لازم بوده؟. کاری که همیشه ازش فراری بودم و نمیدونم چطور همه چیز چیده شد تا این اتفاق بیوفته! درست مثل صبوری که همیشه از خودم فرسنگ ها دور تر میدیدمش و امروز بیشتر از همیشه، میخواد نزدیکم بشه!دوست دارم در نوزده سالگی، بیشتر زندگی کنم، بیشتر زندگی کنم!۱۰:۴۳>>>۱۴۰۵/۸/۷

بعد طوفان، کت تن کیه؟

Sada — Tue, 27 Oct 2026 22:33:19 +0330

دیروز با سختی، ۴ ساعت درس خوندم، درستاورد بزرگی بود، برای منی ک هنوز از اتفاقاتی که افتاده شوکه هستم و تو این یک هفته، به طور کامل از درس دور شده بودم.امروز چیزی نخوندم، با سختی باشگاه رفتم، و الان هم که دراز کشیدم، خوابم نمیبره. چند روزی هست که خواب درستی نداشتم، در حسرت استراحتی عصرگاهی، شبی ارام و صبحی دیرتر بلند شدن موندم و کم خوابی در حال ازار دادنه همچنان.من تصمیم گرفتم که جدی تر به درس خوندن ادامه بدم. تا چند هفته پیش، قبل از فوت او، فکر میکردم زمین و زمان دست به دست هم دادن تا در نقطه ای که قرار گرفتم، اماده ی درس و کنکور بشم، بعد از چند سال جدایی، با درس اشتی کرده بودم.ولی انگار اشتباه میکردم، چالش من، یک درجه بالاتر بود. جدای از اینکه ۳ ماه در تقلا بودم تا به معمولی ترین عادت های مطالعاتی دست پیدا کنم و الگوهای کنکوری رو توی زندگیم جا بندازم، چالش اصلی من، مدیریت یه اتفاق ناگوار، شوکه شدن و ادامه دادن استقامته. استقامت و ساخت دیسیپلین تو این شرایط، در حالی که قبل این اتفاق هم به اندازه کافی سبک زندگیم، کنکوری نبود، حالا انرژی و توان بیشتری رو براش صرف میکنم.چالش، یک پله بالاتر بود و من با تمام وجود نمیخوام از فرصت درس خوندن امسالم، عقب بکشم.با فکر کردن به درست، داغون میشم. پای بعضی کتابا، حوصله ی خوندنشون و هم ندارم. دستاورد این مدت، زیاد نبوده و این ادم و میترسونه. شاید اگه امشب خوابم برد، فردا زودتر بیدار بشم و به هر قیمتی، یه چالش مطالعاتی رو به اخر برسونم. فارغ از اینکه نتیجه چی میشه، احساس قدرت میده بهم. احساس غلبه بر موانعی که قدرتشون رو بیشتر از توان خودم میبینم، خیلی ارزشمنده.زندگی عجیبیه، نمیخوام با احساس غمی که توی قلبمه، بجنگم. من ناراحت بودنم رو پذیرفتم اما بی قراری رو نمیدونم چه میشه کرد.اگر اینجای زندگی بتونم به اتفاقات و احساسات غلبه کنم، بپذیرمشون و از جا بلند بشم، مطمئننم ادمی که در اینده میبینم، خیلی قوی تر میشه در موضوعات دیگه هم.با خودم فکر میکنم اگه قبول نشدم چه کار کنم ، اگر محدودیت ایجاد سابقه در رشته ی تجربی داشته باشم، اگه نتونم بخونم، این روزا چه طور گذشته.. تصویر عمه، جلوی چشمانم، و صدایش در گوشم میپیچه .گاهی صدای خودم توی گوشمه، انقدر در تلاش بودم که با احترام و تحسین و پذیرش به رنجی که در حال تحملش بود نگاهش کنم که یادم رفته بود مرگ، چقدر سخته و با دیدنش شوکه خواهم شد.اصلی ترین فشار، زمانی بود که میدونستم داره تموم میکنه اما نمیتونستم بالاسرش باشم. تصویر زنی ک ۱۰ سال پیش از دستش دادم و بوی کودکی مدام جلوی چشمم میوفته و با خودم فکر میکنم یعنی او هم بعد از مرگ، اینجوری بود؟ یعنی او رو هم بعد مرگ در خاک گذاشتن؟ و پقدر عجیب، مرگ رو بی ارزش میکنه!گاهی ترشی مربا جلوی چشمانم میاد و گاهی با خودم فکر میکنم دیگه دوست ندارم غذای مورد علاقم یعنی کوکو سیب زمینی ابپز بخورم. یادمه خونشون با پنیر از این کوکوها میخوردم و چقدر دوست داشتم طعمش رو.یادعدس پلویی که با کشمش هایی ک او درست کرده بود خوردیم، یاد جمله ای که حرف به حرف شد و نتونستم بهش بزنم. تصور اینکه عکس هایی که میگیرم، زمان رو نگه نمیداره و بعد از مردن، کاربرد خاصی پیدا نمیکنن.میخواستم بگم .. میخواستم چیزایی بگم که نشد بگم. لحظه ای که او داشت وصیت میکرد، داشت راهنمایی میکرد، بغضش اون روز اخر و بغلش.. لحظه ای که از پدرم حلالیت طلبید و من اونجا ایستاده بودم. بابام که توی اوتوبوس ایستاده بود، بوی گل ها و شب و تکیه به سرامیک سرد پشت سرم.. عجب لحظاتی. تمام اینا، برای شوکه شدن، میتونه کافی باشه؟ جدای از دیدن پیرزن ۹۰ ساله ای که دنباله جسم دخترش، به حالت دویدن در اومده بود و داشت میوفتاد زمین، درست شکل سریال یوسف پیامبر قسمت اخر، جایی ک یوسف و یعقوب هم و میبینن و پدرش اونچنان بی تاب میشه.روزی که داشتم میرفتیم برای فوت او، تمام اقوام راه افتاده بودن به سمت شهرشون، برای مرگ او، خودشون رو رسوندن.. همه رفتن برای بدرقه و وداع اخر، دیدار اخر و چه دیداری بود. زمانی که توی ماشین نشسته بودیم، بوی کودکی توی سرم میپیچید، بوی طبیعت و عید نوروز و چمن و کوه! اگر از اینها بگذریم، احساسم بهم میگه جوانه ای در حال رشد، از این اتفاق در قلبم کاشته شده. یکی بودن پذیرش مرگ و زندگی، همیشه برام جای فکر داشت و موضوع مهمی بود، اما تئوری بود. اینبار انگار برای اولین این رو با چشمانم دیدم. مرگ او، بیش از حد بوی زندگی میداد. بیش از حد مرز بینشون رو کم کرد، مرگ رو بی ارزش و مبهم کرد و زندگی رو هم همینطور.گمان میکنم که کنترل اگاهانه‌ام روی زندگی، خیلی بیشتر خواهد شد.وقتی قدم میزنم، مثل گذشته دستانم رو لمس میکنم، با خودم فکر میکنم حتما باید در رتبه ی اجتماعی و علمی بالا باشی تا بفهمی این دستا چقدر ارزشمندن؟ تو گذشته ی همون ادم و زندگی میکنی(با هر رشته و شغلی که علاقه خواهی داشت بهش) پس این دستا، این تن، همون اندازه ارزشمنده که اون موقع ارزشمند خواهد بود. پس قدرشناسی، نمیتونه به جایگاه اجتماعی و شغل و.. مربوط باشه، اکنون، من، من هستم. در اوج صعود یا قعر چاه، باز هم من، من هستمباید دید و ادامه داد. باید دید فردا چطور میگذره. من هنوز زنده هستم!۲۲:۲۸<<<<<۱۴۰۵/۸/۵

وقتی سکوت، تضمین بقا میشود

Sada — Mon, 26 Oct 2026 23:32:33 +0330

میخوام بنویسم اما هر بار که تو این مدت، دستم از قلم میوفته، دوران طولانی تری در انزوای بدون قلم به سر میبرم، چیزی که از وقتی یادمه، همیشه توی هر حال و شرایطی، زمین نیوفتاده.دوست دارم مدتی از جنگیدن کناره بگیرم و در گوشه ای دنج، زندگی رو نگاه کنم. نمیدونم کدوم بخش این اتفاقات، تا این حد من و تحت تاثیر قرار داده، اما سایه ی این تلخی رو خیلی خوب حس میکنم.شاید تصویر لحظه ای که اون زن رو بی جان دیدم، یا وقتی که داشتن در خاک میذاشتنش، میتونست به تنهایی، روح لطیف من رو منقلب کنه. اما نه، زخم، کهنه تر از این حرفابود و دیدار من با مرگ، اولین دیدار نبود.زمانی که به طور کامل از ادامه دادنش، قطع امیدکردیم، احساس عجیبی از نوستاژی کودکی، اون ادم و ادم های دیگری که الان نیستن، وجودم رو پر کرد، مهمونی ای که بعد از چند سال، در خونه ی اون مرحوم گرفته شد و همه ی ادمای گرفتاری ک خیلی سریع خودشون و به مراسم خاکسپاری رسوندن، عجب تلخی خوشایندی داشت.گاهی قدم میزنم، به اینه نگاه میکنم، دستانم رو لمس میکنم و دوباره قدم میزنم. خودم رو بغل میکنم و با این احساس خو میگیرم و چشمانم رو ازاد میذارم تا ارام بگیرن بعد از این اتفاق، مرگ برای من، بی معنی تر از قبل، اما بسیار نزدیک تر، خودش رو نشون میده. و سکوت، پوشش خوبی برای کلمات نیست. "کلام خاکستر گشته و تلاطم درون جملات را زیرخاکستری از اتش دفن کرده ام"سال‌ها، پناه سخت ترین روزهای زندگی، رویا، نوشتن، داستان و شخصیت های خیالی بودن، اما حالا" انچنان با نوشتن غریبی میکنم که گویی مرا هرگز نشناخته است"صبر مدتیه بی اراده(تنها با یه تصمیم، در روزی ک یادم نیست)در وجودم ریشه دوانده. هر لحظه ای که در جواب صحبت نامتناسب کسی، میخوام جوابی بدم، وقتی که در مقابل زندگی بی‌قرار میشم، یا میخوام از عادت های خوب زندگی(که به هزار سختی بهشون عادت کردم مثل باشگاه رفتن)، به طور کامل دست بشورم، چیزی جلوم رو میگیره، و به اجبار، سکوت رو به من هدیه میده.شاید این تنها کاری باشه که از دستم برمیاد، برای عبور و ادامه دادن. برای مراقبت کردن از خود، از خود؟ ایا من با خود بیگانه هستم؟ اما این عادت همیشگی من که اینه رو نگاه کنم. و باز هم بغل، با خودم فکر میکنم، من بودم که طوفان های قبلی رو گذروندم؟ از شوق زیستن، چشمانم تر میشه و بیشتر از قبل، در کنار خود، اروم میگیرمچیزی که بیشتر از همه، این روزها متعجبم میکنه، قدرت سکوته، کاری که اصلا بلدش نیستم. سکوت مثل یک نیروی بی اندازه مقاوم، ارامش دردناکی رو به قلبم تزریق میکنه. " در سویی رهایم کنید تا در کویر، خشکیده شوم، در خاک جوانه بزنم و زیر باران،قد علم کنم؛ اری رهایم کنید تا دست و پا بزنم و در خاکستر زندگانی، قوطه ور شوم، من قوی تر خواهم شد و به تماشا، ادامه خواهم داد."۲۳:۲۷>>>>۱۴۰۵/۸/۴

روزی که مرگ، درب خانه اش را زد

Sada — Fri, 23 Oct 2026 17:29:52 +0330

او مرد و ما مربایی که خودش درست کرده بود رو، برای صبحونه میخوردیم. جلوی خانه‌اش، همان جایی که اخریم خداحافظی اش را کرده بود می‌ایستادیم، می امدیم و میرفتیم؛ همه چیز، معمولی معمولی معمولی، اما او نبود.زندگی، انقدر معمولی ادامه داشت، که تعجب کردم همه ی اینا، طبیعیه؟با خودم قرار گذاشتم که از این به بعد، دیگه به هیچ کس الکی لبخند نزنم، اما وقتی خنده های دخترانش رو همراه گریه میدیدم، خنده روی لب هایم نقش بست و مچم رو وقتی گرفتم که غرق در شوخی خنده، از قرارم فاصله گرفته بودم.اری این منم که همچنان این زندگی رو ادامه میدم.با مرگ غریبه نیستم اما این بار مرگ رو، جور دیگری مشاهده کردم، بر خلاف همیشه مرگ، بویی از زندگی داشت.بعد از این سفر، انقدر حرف و کلمه، توی ذهنم رفت و امد میکرد، دستانم رو از نوشتن غافل و زبانم رو از حرف زدن عاجز کرده بود.بعد از تمام این اتفاقات، مدتیه احساس میکنم نوشتن، کار من نیست و بودنم توی این جمع، اشتباهی بوده.مرگ اما این بار، بر خلاف همیشه، نوید بخش زندگی بود، بوی زندگی، بوی شبنم خاک خورده، در کنار کلبه ای جنگلی.باید دید و تماشا کرد. ۱۷:۲۸>> ۱۴۰۵/۸/۱ مهمونی خانوادگی و عمیق.

وقتی دقیقه شمار مرگ، کارش را آغاز میکند

Sada — Thu, 15 Oct 2026 00:24:29 +0330

«در خلوط و کنج اتاق، اشک هایم را بدرقه ی رفتنت میکنم، بدرقه ای برای پایانی ابدی، برای لحظه‌ی رهایی، برای فاصله ای که با خط چین هایی بلند، احاطه شده بود، برای احساست، برای لحظه ی خداحافظی»۱۴۰۵/۷/۲۳<<<<۰۰:۲۳

اولین عاشقانه‌ی یک مردجوان

Sada — Wed, 30 Sep 2026 15:14:51 +0330

لحظه ای که مرد تونست، احساسش رو بیان کنه بدون اینکه بعدش، احساس ضعف داشته باشه، جایی که زن وارد اتاق میشه، با نگاهشون، امنیت و دغدغه‌مندی رو به هم میرسونن و در نهایت هم و بغل میکنن.هر دو بعد از ۳۰ سال تونستن، احساساتشون رو بدون ترس، به زبون بیارن. کنار هم باشن و عشق واقعی رو بپذیرن. این لحظه برای هر دوی اون ها، نقطه ی عطفی در زندگیشون بود، جایی که نقاب ها ترک برداشت و عشق در وجودشون جاری شد.جدای از زندگی اونا، این لحظه برای من هم بسیار تاثیرگذار بود، جایی که قلمم، از انکار مطلق، هزیون و درد، به بیان و عشق نفوذ کرد، شاید فصل جدیدی از زیستنم باشه. برای اینکه این لحظات رو بنویسم، دقایقی فکر کردم، برای رهایی، برای عبور، برای ترمیم و تصمیم گرفتم شخصیت اصلی داستانم رو وارد فاز جدیدی از زندگی کنم. خیلی وقت بود که میخواستم این لحظه رو بیافرینم و امروز تونستم به اون نقطه برسم. جایی که احساس، تبدیل به عشق میشه و قدرت، در دل شکسته ی او، واقعی تر و جذاب تر دیده میشه.چیزی که من رو بیشتر از هر چیزی شیفته ی این کاراکتر میکنه، همین لطافتیه که از دل رنج، در او کاشته شده و اقتدارش رو، جذاب تر میکنه.خوشحالم که امروز تونستم زندگی او، و شاید زندگی خودم رو در مرحله ی جدیدی ببینم و به هر دومون افتخار میکنم.۱۴:۴۹>>۱۴۰۵/۷/۸پ.ن: متن نوشته، چک نویس، ساده و درونی‌ است که در ادامه ی تعریف یک روایت طولانی مرد، برای پیردانا، نوشته شده.پیر مرد که از اتاق بیرون میره،اون زن وارد اتاق میشهمی ایسته گوشه ی اتاق، کنار درمرد نگاهش به زن میوفتهاشکش رو پاک میکنه و خودش رو از روی صندلی جمع و جور میکنهاز جا بلند میشهنگاهشون به هم گره میخوره مرد قدمی جلو میادنگاه زن، پر از درکه، پر از همدلی و کمی نگرانی و غمی پنهانمرد روبه روی زن می ایسته و بازوش رو میگیرهنگاهشون در هم گره میخورهنگاه مرد، پر از قدرت، صبر و بی قراریه اشک از چشمان زن جاری میشه، مرد با چشمانی که خیس و تار است، صورت زن رو پاک میکنه و بغل، گرمای قلبشون رو به هم، پیوند میزنه.۱۴:۳۰>>۱۴۰۵/۷/۸

شاید هنوز زنده باشد

Sada — Mon, 28 Sep 2026 23:21:19 +0330

برای دیدن تو، دیر شده، برای گرفتن دست‌هات دیره، وقت مردن تو نیست، وقت مرگ هیچ کدوم از شما نیست. باید کنارت می‌بودم، تا ثانیه ی اخر، اما حتی موقع رفتن هم، نمیتونم باشم. انگار نبودن، بخشی از بودنم شده.شاید این لحظه، اشکی روی گونت باشه و سرنوشتت رو پذیرفته باشی، سرنوشت هممون که دیر یا زود خواهد رسید.خانه ات را رها نکن تا برای دیدارم حاضر شوی، چای را بر اجاق بگذاری و کوکو درست کنی.خانه ات را ترک نکن چون، کودکی پرشور، انتظار دیدنت را میکشد.مگر میتوان سرنوشت را از خانه بیرون کرد؟نمیتوانم مانعت شوم، خانه ات را ترک میکنی اما یادت باشد، که بودنت را دوست دارم ولی نمیدانی.خانه ات ترک کن و زندگی ات را به سر انجام رسان. پرواز کن؛من نیز با اشک هایم بدقه ات خواهم کرد!۲۳:۲۱>>۱۴۰۵/۷/۶

مبحوس در ادم بودن

Sada — Thu, 24 Sep 2026 11:37:14 +0330

مرا در دریا بیندازید، تا موج های طوفان، جانم را تسلیم روزگار کند، در جنگل رها کنید، میخواهم ببینم در این جدال، کدام یک برنده خواهیم بود؟قلاده هایتان را بیاورید تا اگر توانستید، روح سرکشم را رام ادمیتتان کنید، و من، حیران تر از همیشه، به دنبال نشانی از انسانیت،فرسنگ های این ویرانه را گشته ام، زخمی و تنها؛پس مرا در خاک دفن کنید، اما بدانید که، ذوب خواهم شد و در قعرچاه خروشان تر از قبل، جاری خواهم گشت؛روی قبرم بنویسید، او مجنون بودن را میپرستید.۱۱:۱۱>> ۱۴۰۵/۶/۲

روزی که دست رد به سینه مدرسه زدم

Sada — Wed, 23 Sep 2026 11:36:52 +0330

اولین مهر بدون مدرسه بعد از ۱۲ سال به زندگی من بازگشت. به در و دیوار خونه نگاه میکنم و یادروزایی میوفتم که مدرسه رو با هزار بدبختی میپیچوندم، وقتی دهم بودم و با دوست دوازدهمیم، روزشماری میکردیم برای تموم شدن این ۳ سال و هزار و یک فکر و ارزوی کودکی، برای بدست اوردن اختیار روزها و زندگی با کیفیت تر.چه زود گذشت، اما سخت و طولانی. در واقع اگه فوکوس کنیم روی بعضی روزا، خیلی دیرگذشتن، اما اگه بخوایم دورنگارش و ببینیم، خیلی سریع بود، خیلی خیلی سریع.۱۸ سال توی هول و ولای زندگی گذشت، با کلی ارزو و برنامه، کلی کار انجام نشده و هزار و یک اما. با خودم فکر میکنم یعنی بقیش هم اینجوری خواهد گذشت؟ بعد از اینکه با بچه مدرسه ای‌ها شوخی میکنم که شما میرید مدرسه و من نمیرم، باخودم فکر میکنم که، تو همیشه دانش اموز بودی، تو همیشه اول مهر مدرسه ای بود و حالا اینا در جایگاه همیشگی تو ایستادن و بدیهی ترین امور روزمره ی تو، دیگه برای تو نیست؟ و لحظه ای با خودم احساس پیرشدن میکنم.اما از حق نگذریم، با اینکه گذر عمر گاهی ادم و به فکر فرو میبره، اما مدرسه ای نبودن واقعا لذت بخشه. تو مدرسه هم چیزایی بود که ،مخصوصا اون دوران بود و خوش هم میگذشت، اما اگه بخوام مزایا و معایبش رو تو زندگی خودم مقایسه کنه، قطعا الان احساس خوشبختی بیشتری میکنم.چشم روی هم بذاریم، امروز و فردا و امسال و سال بعد هم میگذره، شاید لحظات رو نشه نگه داشت، اما اگه هر لحظه رو،چه خوب و چه سخت، زندگی کنیم، اون وقت ما برنده ی داستانیم و بر زمان پیروز شدیم. هزار و یک کلام دیگه بود که میخواستم بنویسم، اما نوشتن باعث شد که کلمات کوتاه بشن و کلامم رو تا همینجا، خلاصه کنم.۱۱:۳۲>> ۱۴۰۵/۷/۱

ایا همیشه میتوان به صحبتهای ذهن اعتماد کرد؟

Sada — Mon, 21 Sep 2026 19:31:43 +0330

دیروز ۶ ساعت و امروز هم ۶ ساعت رو تا این لحظه جلو بردم. مثل یک تیکه پارچه، افتادم روی تخت و اهنگ جاده یک طرفه از مرتضی پاشایی رو گوش میدم. با خودم فکر میکنم با چه اراده ای باید باکس اخر امشب و تموم کنم تا رکورد۸ ساعت رو بشکنم. تحلیل تستای زیست، به حد وحشتناکی شکنجه دار بود و هنوز یک پنجمشون هم تموم نکردم. چه اشک ها که پای کتاب توی چشمم خشک شد و چه ناسزاها که به کل دنیا زیرلب گفته شد. تصور میکردم کنکور دیگه تموم شد و من هیچ وقت از پسش بر نمیام.از اونجایی که قرار نیست به این‌ سر و صداها گوش کنم، فقط ادامه میدم و عادت به پای درش نشینی و تقویت میکنم، کم کم مقاومت ذهنمم میشکنه دقتی خودشو مجبور ببینه یا کتاب یا هیچ و بالاخره خوندن و روی روال افتادن رو یادمیگیره. و اموزش دادن ذهن چقدر وحشتناک عذاب اوره.من هنوز زندم و در تلاشم نذارم هیچ خط و خراشی روی کنکورم بیوفته. با خودم فکر میکنم اصلا اینکارا جواب میده؟ اصلا چه اتفاقی میوفته؟! نکنه خوشبینیه؟ نکنه نشه؟ نکنه از پسش برنیام؟ نکنه دیر شده باشه؟چه عذابی بزرگتر از اینکه یه دانش اموز درس نخونده‌ی ریاضی، برای چنین کنکوری اماده بشه توی کمتر از یک سال؟!! آه قرار شد به صدای ذهنم گوش نکنم ..میمیرم، امروز این ۲ ساعت و تموم کنم میوفتم روی تخت و چشمم و میبندم و میمیرم همونجا تا فردا صبح.اههههه میمیرم من مطمعنم میمیرممم😂💔💔۱۹:۲۷>>> ۱۴۰۵/۶/۳۰بندازه.

تصمیمی که زندگی‌ام را عوض خواهد کرد

Sada — Sun, 20 Sep 2026 00:38:55 +0330

کلمه ها میرن و میان، چند خط مینویسم و سریع پاکش میکنم. پستی مینویسم و بعد پاکش میکنم. دوروزی هست درگیر این چرخه شدم و شاید این چهارمین تلاش من برای نوشتن باشه.بی مقدمه، با مقدمه، بی حاشیه، در حاشیه.. با هر چی که اسمش رو بشه گذاشت، میتونم امشب رو بخش مهمی از تصمیم کنکوریم در نظر بگیرم. بعد از تلاش های پی در پی و نتایج بی حاصل، تصمیم گرفتم یک بار دیگه الگوهای اول راهم رو تمرین کنم تا به نتیجه دلخواه برسم. اما چطور اینکار و انجام میدم؟ کمی اسان گیری، یا سختگیری بیشتر، اسمش و هر چی که بشه گذاشت. خیلی زحمت کشیدم که توی این نقطه باشم پس نمیتونم بذارم چیزی زحمتم رو از چنگم در بیاره.تمام تلاشم رو میکنم تا نذارم چیزی سد راهم بمونه. از امشب، دوباره سختگیری استفاده از گوشی برقرار خواهد شد. سریال وسط روز طبق روال گذشته، تعطیله و و باکس دوساعته ی من، حتی اگه فاقد یک کلام درس باشه، باید به سرانجام برسه و اخر شب تیک خورده باشه.پ،شهاب سنگ از اسمون بباره یا نباره، درس در جریانه و کنکور ادامه داره.امسال اومدم تا نتیجه بگیرم. زمین و زمان فراهم اومده تا من امروز اینجا ایستاده باشم. میتونم به اسونی از دستش بدم؟ اینم همون همیشگی: خودت را بغل کن۰۰:۳۳<<۱۴۰۵/۶/۲۹

در تمنای حضور

Sada — Thu, 17 Sep 2026 13:15:39 +0330

"پریشانم از این بازی، از باید ها، شاید ها و نشاید ها. پریشانم از غریبگی روزگار، پریشان از تلخی ندانسته ها و محوی دانسته ها در این آشفته بازار"دیشب میخواستم پستی بنویسم، از سردی هزاران ایده ی نچندان جالب و خستگی از نسخه های آماده.دیشب میخواستم بی‌پرده صحبت کنم، از نفهمیدن، ندونستن و گم‌شدن اما نتونستم. اما چرا نتونستم پستی رو منتشر کنم؟ میترسم از اسیب زدن به باورهای قطعی ادم‌ها، از دعوت به تفکر، از تکرار تکراری زاویه های تکراری نگاهمثل هزاران تردید تکراری بشر که امروز، زبان به زبان میچرخه و هزاران امای بی پاسخ..

ترس‌محرکی قوی،لازم و خطرناک

Sada — Wed, 16 Sep 2026 15:05:52 +0330

از بچگی فکر میکردم برای مقابله با ترس‌ها، باید یه فضای اروم و امن پیدا کرد تا بدون دغدغه، باهاشون مواجه بشی و از هر مرحله گذر کنی. اما چیزی که یادگرفتم این بود که سرعت زندگی اونقدری تند هست که اکثرا برای ادامه دادن چیزایی که ازشون میترسی، یا تا مغز استخون درد میکشی و ادامه میدی، یا حذف میشی..به همین اسونی، برای رشد کردن، کسی با فرش قرمز و کتاب منتظر نیست تا تئوری بزرگ بشی، زندگی بزرگت خواهد کرد. اگه این و میدونستم، شاید اواخر کودکی ام رو جور دیگری میگذروندم و کمتر دنبال فهمیدن میرفتم.اما در مجموع خوشحالم که امروز، در این موقعیت، این منم که توی اینه، خودم رو نگاه میکنم، خمیره ی گِلی که در کوره هست، چیزیه که باید باشه و مجموع تمام لحظات زیسته و نازیسته ی زندگی، امروز رو ساخته.در لحظه ی حال، با وجود تمام داشته ها و نداشته ها، شاید ها و نشاید ها و تمام اتفاقاتی که در اینده ی نزدیک، چشم به راه دیدار منه، مهم ترین برگ برنده و نگرانیم، کنکوره تا جای پای محکمی برای خودم داشته باشم و طوفان های اینده، بنیانم رو از بین نبره. اینم بگم که هویت من هرگز نمیتونه با رشته و شغل ایندم تعریف بشه، اما چیزی که هست اینه که، این دو به هم گره خواهند خورد و چه بخوام و چه نخوام، بخشی از شخصیتم رو میسازه.شاید تجربه های ناموفق زیادی در زمینه ی "زندگی کردن" داشته باشم و دست اورد بیشتر تلاش هایی که تو این چندسال داشتم، نقش انچنان مهمی روی دست اورد های مادی‌ام نداشته. ولی چیزی که از دل تمام این تجربه ها، به طرز غیر قابل انکاری چشمم رو میگیره، نیروی بی نهایت قدرتمندیه که در لحظات خاصی، تجربش کردم.برای بقا، برای مقابله با ترس، برای ادامه دادن..و چیزی که امروز با خودم فکر میکنم اینه که چطور میتونم از این مانع عبور کنم." گاهی دلتنگ می‌شوم و گاه چنان از زندگی گریزانم که گویی هرگز دوستش نخواهم داشت.. برای آنان که پرواز کردند و برای خودم..گاهی برای خودم دلتنگ میشوم"این خودمی که میگم، نه بخشی از گذشته بوده، و نه امروز همراه من زندگی میکنه، بخشی از من، که هنوز در گوشه ای مخفی شده و من در حال گشتنم تا پیداش کنم.با وجود تمام اینا، چیزی که تقدیر قراره جلوی پام بذاره رو میپرستم. گاهی ترس به دلم راه پیدا میکنه و فکر میکنم، اگه نشد چی؟ اگه چیزی که میخوای نشد چی؟با خودم فکر میکنم یعنی سال دیگه این موقع، کجای زندگی ایستادم؟بعد به خودم جواب میدم که قرار نیست زندگی رو کنترل کنی، از الان باید یادبگیری چطور میشه درونت رو کنترل کنی اما در پی سلطه بر زمان و سرنوشت نگردی.پروانه ای ازاد در مسیری نامعلوم و بی انتها ..خویشتن را در سقوط تمنا کن۱۵:۰۱<<<۱۴۰۵/۶/۲۵

ایا بی انگیزگی همیشه بد است؟

Sada — Mon, 14 Sep 2026 21:39:54 +0330

بعد از اینکه بیدار شدم و ذهنم برای چند ساعتی، از کنکور بیزار شده بود، با کمی نرمش، دیر تر پاشدم و بعد، از چند ساعت بیکار گشتن توی خونه، اومدم سراغ فیلم تنهایی از شهاب حسینی.کاراکتر حمید در این فیلم، از باب لطافتش برام جالب بود. جالب اینجاست، تا اینجا چند اثر شهاب حسینی رو دیدم، تو همشون نقشاش این شکلی بوده، میگن بازیگرا بخشی از دنیای درونشون رو توی بازیشون، جاری میکنن، راست میگن.و خلاصه داشتم میگفتم، نصفش و دیدم و از پای فیلم بلند شدم رفتم پای کلاس فیزیک. تغییر استراتژی دادم، قبلا میخواستم حتما ۳ ساعت زیست روزانه رو پر کنم بعد وارد درسای دیگه بشم، اما واقعا شدنی نبود.این روزا به این فکر میکنم چطور میشه، هم محکم بود، هم اروم بود و هم لطیف. هر بار به این نتیجه میرسم که از درون باید تمام این ها رو تجربه کرد.اگه ادای قوی بودن رو در بیاری، قوی دیده نمیشی، سرکوب شده و خشک، برخورد میکنی.وخلاصه، سیر و سفر درونی، هیچ وقت تموم نمیشه. بعد از دوساعت جانگداز پای کلاس نشینی، دو عدد نیمرو درست کردم و الانم پای کلاس، در حال تایپ این پستم.فیلم تنهایی تموم نشد، کلاس فیزیک هم تموم نشد اما، این لحظات بهانه ای شد برای احساس نیروی درونی. وقتی داشتم با خودم سر و کله میزدم که حالا چه کار کنم، شروع کردن درس خیلی سخت دیده میشد، اما بعد از انجامش، احساس خوبی دارم.چقدر طول میکشه که به دیسیپلین مورد نظرم برسم؟ انتظار برای رسیدن به زندگی ایده ال، به پایان میرسه روزی؟؟؟خب در هر صورت، برنامه ی اخر هفته هم از طرف خانواده کنسل شد و احساس اسودگی میکنم. دوست دارم شب زودتر بخوابم،انگار سال کنکور، فکر کردن فلسفی هم قاچاقیه، و واقعا اعتیاد اور. لحظاتی که روی صندلی میشینی انگار تمام کائنات دست به دست هم میدن تا نشستن رو شکنجه وار سخت کنن.ولی چیزی که لحظه ای ارومت میکنه، دست از تقلا برداشتن و اروم گرفتنه، منظورم اینه، وقتی دست از دست و پا زدن ور میداری، اروم میگیری و ترس، جای خودش رو به یادگیری میده.چیشد که عنوان این پست رو در باب فیلم تنهایی گذاشتم؟ اها خب معلومه، چون همسرحمید پزشک بود و هر چی با خودم فکر میکنم،میبینم باید درس بخونم و دور خودم نچرخم، چه حوصله باشه چه نه.یه چیزی هست که میگه، من محکوم به ادامه دادنم، محکوم به خوندن و جنگیدن، برای بقا، برای رسیدن. من راه دیگری جز تلاش کردن ندارم و تا اخرین لحظه، تلاشم رو میکنم، بعد وقتی نتیجه رو گرفتم، به این فکر میکنم حالا چطور میشه از داشته هام، به هویت و خواسته های اینده نزدیک بشم..و این شد روایت امروز، حکایت نبردی درونی، با خودم و درس ها..خویشتن را در سقوط تمنا کن۲۱:۳۸<<<۱۴۰۵/۶/۲۳

برای نتیجه گرفتن، انگیزه کافی نیست

Sada — Mon, 14 Sep 2026 13:26:28 +0330

ساعت از یک ظهر گذشته، امروز دوست دارم بیشتر بخوابم. حالا که فکر میکنم، میبینم زود بیدار شدم. سررسید تحلیل تست و لپ تاپ روی میزن. دیگه نمیتونم به کلاس زیست و درسای دیگه فکر ‌کنم.امروز چقدر خستم، بعد باشگاه دیروز و شام درستی که نخوردم، دچار گشنگی زدگی شدم. باید بگم از مسیر کنکور دلسرد شدم و مثل چی میترسم. چطور ممکنه، با خودم فکر میکنم توقع معجزه داری که اینجور از این زمان شروع کردی و میخوای نتیجه هم بگیری؟ پس اون ۳ سالی که هیچ درسی نخوندی رو کجای تحصیلت میخوای ببینی اگه الان به جایی برسی؟ امان، امان از این افکار مزاحم. میخوام برم سراغش و به این چرخه ی یک روزه ی لعنتی خاتمه بدم. اما مشکل بعدی ای که دارم اینه که ساعت مطالعه بالا نمیرود. یادمه اوایل خرداد، یه چالش دوساعته ی پای میز نشینی گذاشته بودم، برای اینکه امروز، وقتی پای میزم، مدام این پا اون پا نکنم و عجله نداشته باشم برای بلند شدن. برای انجام کاری که ندارم، برای اینکه فقط نشینیم. دوباره برنامه ی تفریح و سفر چیدن و من موندم و وجدانم، برای خانواده بیخیال اسایش خودم بشم یا اونا رو تو قفس نگه دارم. انتخاب بیرحمانه ای بود که جلوی پام گذاشتن، درسته که اجبارم نکردن، اما این لحن و حق تصمیم، هیچ فرق خاصی با اجبار نداره.چقدر امروز خسته هستم. باید چند ساعت دیگری میخوابیدم، باید اول ناهار میخوردم و بعد میخوابیدم. باید... چقدر احساس خالی بودن میکنم، با خودم فکر میکنم سال دیگه که پشت کنکور نخواهم ایستاد، امروزم اگه برای کنکور صبر کردم، تنها دلیلش این بود که رشتم تجربی نبوده و در ریاضی، هیچ قلابی گیرم نمیندازه. این فرصت و دادم بخودم که یک بار امتحانش کنم!فقط چند روزه که شروع کردم. خسته. اما باید ادامه بدم. من راه دیگری جز ادامه دادن ندارم. کلاس و شروع میکنم و امروز جلسه ی زیست و تموم میکنم. درس، چیزی نیست که بتونم بیخیالش بشم. با خودم فکر میکنم روزی که به این یادداشتا نگاه خواهم کرد، کجا ایستادم؟ در مسیر درستی افتاده ام؟ راستی، یه چیزی کشف کردم، جمله ای که زیر پیامام مینوشتم از اول، خودت رو بغل کن نبود.به رسم روزای اولخویشتن را در سقوط تمنا کن ۱۳:۲۲<<< ۱۴۰۵/۶/۲۳

دقایقی با فیلم فروشنده

Sada — Sat, 12 Sep 2026 15:14:38 +0330

مدتیه با خودم فکر میکردم که ارامش یعنی چی؟ وقتی تو یه موقعیت تنش زا هستی و باید واکنشی نشون بدی، اروم بودن اونجا دقیقا چطوریه؟فکر میکردم ارامش و خنثی بودن، یه معنی رو میدن؟لمس و تهی شدن، میتونه جای ارامش و پر کنه؟با خودم فکر میکردم فرق ادمی که واقعا با ارامش رفتار میکنه، با کسی که اروم رفتار میکنه، اما انرژی دنیای درونش رو ساتع میکنه چیه؟و به اینجا رسیدم که شخصیت، غنی بودن شخصیت چیزیه که فرق هاله های اطرافمون رو تغییر میده.چیزی که باید در شرایط معمولی، داشته باشیمش تا در زمان اندوه و خشم، بتونیم ازش استفاده کنیم.هنوز در جست و جوی این هستم که پیدا کنم، چطور میشه تفکرو احساس رو به چنین نقطه ای رسوند، شاید تعادلی واقعی از دنیای درون و اعمال بیرون.چند شب پیش داشتم فیلیمو گردی میکردم تا سریال مناسبی پیدا کنم که پوستری توجهم رو جلب کرد.بعد از دیدن مصاحبه‌ی شهاب حسینی، درباره جشنواره کَن، رفتم تا این فیلم و نگاه کنم.چند روزی بود که روی صفحه ی گوگل، لایه ای باز روی لپ تاپ بود و نمیدیدمش. امروز کاملا اتفاقی پلی‌اش کردم و نشستم پای دیدنش.جریان فیلم از اول همراهم کرد و تا اخر، فقط یکی دوبار ساعت و نگاه کردم.از نظر من(به عنوان یک مخاطب معمولی) شخصیت پردازی‌هاواقعا عالی به نظر میرسید و چیزی که توجهم رو خیلی جلب کرد، کنترل به شدت بالایی بود که کاراکتر مرد، توی هرشرایطی، روی رفتارش داشت.بر خلاف خیلی از فیلم ها، با وجود اینکه کاراکتر زن با شدت اسیب دیده بود، اما عملکرد و رفتارش تحسین برانگیز و حساب شده بود.و اینجوریه که با خودم فکرمیکنم، چطور.. چنین کنترلی روی رفتار، چطور بدست میاد؟جایی که چشمانت از عصبانیت سرخ بشه و دستت بلرزه، اما هاله ای از سکون، همچنان در رفتارت جاری باشه.. قرار نیست، این سریال، عین به عین واقعیت، بلکه میتونه سایه ای از روزمرگی های ما رو به تصویر بکشه.جایی که شرم، از درون ریشه میدوونه و خشم، میون کلماتمون جاری میشه.. جایی میون اشفتگی و همهمه، جایی که تدبیر رنگ میبازه و زندگی.. مثل موجی از تلاطم جاری میشه..من همچنان در جست و جوی جواب سوال خود هستم و اگه بخوام نظرم درباره ی این فیلم رو در یک جمله خلاصه کنم، فضا و زیرلایه های فیلم، در کل جذاب بود و ارزش دیدن داشت.۱۵:۱۲<<< ۱۴۰۵/۶/۲۱

چگونه رفتنت را تماشا کنم؟

Sada — Mon, 07 Sep 2026 01:55:02 +0330

پروفایلم رو مدتیه برداشتم.میخوام عوضش کنم، خیلی وقته.گاهی احساس میکنم قاچاقی زندگی میکنم. چرا؟"طغیان ... علیه چی و برای چه؟ "کم کم باید بخوابم. با اینکه تتلو رو روشن کردم، اما خستگی، عضلات دستم رو ناکار کرده.چند سالی هست صداش، همراه سخت ترین روزای زندگیم بوده. صادقانه بخوایم نگاه کنیم، عملکرد زندگیش.. زیاد اوکی نیست، اما خیلی باهوش بوده بعضی جاها، خیلی زیاد.ادم وقتی ویدئوهای اول جوونیش رو نگاهش میکنه، انگار معصومیت کودکیش، توی صداش میپیچه.شیطون، یاغی اما .. کلمه ای نیست برای این وایبی که میده. حس و حال دیمیتری کارامازوف رو داره. خیلی زیاد..نام دیمیتری اومد؟ امان .." امان از صداقت که پرستیده نمیشود.." یکی از چیزایی که من و مجذوب خودش کرد، صداقت عریانی بود که توی کلامش بود.یکی از همون قدیس ها رو میذاشتی جلو، حاضر بود به خطاش اعتراف کنه؟اسم دیمیتری اومد؟ دلم هوای برادران کارامازوف کرد.یادمه، اون شبی که کتاب رو شروع کردم، شیفته ی اعتمادبه نفس آلیوشا شدم.آلیوشا پاک بود، اما انتخاب کرده بود پاک باشه و با اعتماد به نفس، شریف زندگی میکرد. چقدر جای این خصلت، در دنیای امروز، خالیه.اون یکی برادره چی بود؟ ایوان.. با اون مشکلی ندارم. تحلیل کردن از وقتی یادمه همراهم بوده.حرف و حدیثم بیشتر سر اون دو تا برادره. الیوشای درون، که گاهی پنهاش میکنیم.. و دیمیتری.. بی باکی و خاکستری بودن این شخصیت.. چقدر دوست داشتنیخدایی داستایفسکی به چی فکر میکرده که چنین دنیایی ساخته؟ یعنی اثار یونگ رو تازه خونده بوده؟ یا به درک عمیقی از ادمی زاد رسیده بود؟ خدایی چرا۴ روز فول نشستم که داستان کمی باز بشه، یهو دیدم کتاب تموم شد و هیچ پایانی نداشت. در واقع بگم اصلا شروع نشد.سالک زوسیما... پدرروحانی محبوب آلیوشا.. چقدر اون لحظات احساس خوبی داشت حضورش. وقتی نصیحتاش به آلیوشا رو میخوندم، احساس میکردم پیردانای زندگی، میتونه توی کتاب هم باشه مگه نه؟اصلا چی شد که کارامازوف رو شروع کردم؟ حوصله ی ژانر روانشناختی و نداشتم. توی طاقچه بودم که چشمم خورد بهش، اسمش اشنا بود و رفتم شروعش کردم. ولی تشنه از پای این کتاب بلند شدم. دو تا اثر دیگه از نویسندش خوندم، لوس بودن.یکیش عاشقانه و دیگری بیش از حد تاریک، خواستم قمار باز و بخونم، نخوندم. در نهایت کمی از جنایت مکافات و شروع کردم. جذب محیط شدم ولی .. نخوندمش.. شاید، اگه کتابی از خود این نویسنده بخواد رقابت کنه با کارامازوف، همین باشه. احتمالا دومینِ داستایفسکی باشه از نظر جذابیت برای من.اینم بگم، مدت طولانی ایه که میخوام جنایت مکافات رو بخونم و با فضاش ارتباط برقرار کردم ولی، قلابش گیر نکرد.تولستوی؟ لوس بود. یعنی بیش از حد چیز بود... خیلی تر و تمیز. قضاوت بی مورد نباشه، یه کتاب بیشتر نخوندم ازش.. مرگ ایوان ایلیچ.. راستی، یکی از دلایلی که اون روز، وقتی رفتیم پیش" اون زن"، نمیخواستم بگم نترس، چیزی نمیشه، معجزه میشه و شفا پیدا میکنی، پیش فرضی بود که از این کتاب توی ذهنم بود.یه چیز عجیب.. وقتی پیش "او" بودیم، داغون بودم ولی تمام سعیم و کردم که لحظاتی که اونجام، به او، نه به عنوان یک ادم مریض.. بلکه به عنوان انسانی که در مرحله ی سخت زندگیشه نگاه کنم، شاید زیر بار یک امتحان( از زبان اسلام) یا یک فرکانس، برای رشد درونیش.. کسی که میدیدم، خیلی قوی بود. اه، شاید فکر کنی خب جلوی تو بی تابی نمیکنه که، چرا، بی تابی کردن عجیبه؟ از قدرتش کم میشه؟اه نه، واقعا قدرت درونی این ادم، من و تحت تاثیر قرار داده بود، این و تو سفر قبلی هم حس کرده بودم.من که همه ی تلاشم و کردم واقعا ترحم انگیز نگاه نکنم، اگه نمیخوام احساس ترحم کنه. باورم نمیشد، توی کلامش هم به این موضوع اشاره کرد. داشت یه چیزی میگفت، نگاهش به من بود، میخواست بگه من یه مریض دیده میشم دیگه .. اما در ادامه گفت، شاید از نگاه شما اینجور نباشه ..قند توی دلم اب شد.. دو تا حالت داشت، یا خیلی بیخیال رفتار کرده بودم، یا اینکه موفق شده بودم معمولی تر باشم. در هر صورت، یه ادم بی دغدغه ی بی درک، بهتر از یک ادم با درکه، که سالمه و با ترحم نگاهت میکنه؟کسی چه میدونه.. هر دوش سخته.نمیخواستم حسرتی بمونه،اجازه گرفتم، رفتم توی اتاقش، نمازش رو تازه تموم کرده بود. اولش کمی استرس داشتم، دقیقا چی بگم یا چطور شروع کنم.دستش روی دستم، دستش رو گرفته بودم وقتی اینا رو بهش گفتم. گفتم چقدر بهش افتخار میکنم، چقدر قویه. چقدر خوشحالم که نامش، از نزدیکان منه..جلوی در... قبل رفتن، همه رفتن.. ایستادم که بهش بگم، قدر خودت رو بدون، فکر نکن اسونه، سخته، اما تو قوی هستی، اینا سخته، قدرت تو زیاده ولی به نظرت عادیه .. میخواستم بگم.. حرف زدیم. برای ادامش نشست روی پله ها.. بیشتر او حرف زد و من گوش کردم. بابا اومد بالا .. که "او" رو سر پا نگه ندارم... که بریم..با خودم فکر میکنم، چه قدر خوبه که نترسیدم، و حرفم و گفتم. حرفش و گفت و .. دقایقی، خلوط کردیم. . ."شاید این اخرین دیدار باشد.. شاید اون وصیت، در حقیقت اخرین های او باشد.."و خب لحظه ای که به بابام گفت.. حلالم کن، صداش توی گوشم اکو میشه. هیچ کدوم از جملاتش، اینجور توی ذهنم نموند . حتی وقتی گفت وصیت.. هر وقت به اون لحظه فکر میکنم، بابام میون پله های پایین. من جلوی در خونه .. گفت حلالم کن...طبیعیه؟ هر وقت به اون لحظه فکر میکنم اون صدای توی گوشم اکو بشه؟ اره. طبیعیه.چقدر سردمه. شال گرم مامان دور شونمه، نسکافه ام رو هم خوردم، اهنگا یکی پس از دیگری میگذرن.حس عجیبیه، دوست ندارم زرد بنویسم. شعاری.. توی خیلی از پستای قبلیم، سعی کردم شعار بدم به خودم، اما خب.. دفترچه خاطرات دیجیتالم.. نیاز به صداقت داره.توی این لحظه، سردمه و احساس تهی بودن میکنم، تو باشگاه خیلی دویدم. نوشتن از اون لحظات و نسکافه ای که چند دقیقه پیش خوردم. خنکی کولر ..لمس لمسم، نه مثل اون پسره .. اسمش چی بود؟ توی بیگانه ی کامو.. مورسو رو میگم.اونقدر هنوز زد ضربه نشدم. من درد میکشم اما بی حس.گاهی بی حس میشم و"گاه چنان سوزناک است که بغض، راه نفس را سد میکند.."پیچیده شد؟ نه نشد... " گاه میسوزم از اتش درون و گاه در هاله ای از سرما، ذوب میشوم .. "همسایه خوابیده، همونی که گاهی، تلویزیونش روشنه و از دور، نگاه میکنم. اهنگ گوش میدم و او تلویزیون نگاه میکنه.امشب تا صبح نوشتنمون نشه؟ نه . معلومه که نهاووو چند وقته چنین وایبی از خودم نگرفته بودم؟ سر رسید خوشگله رو اخرین بار جنگ رمضان مینوشتم.. گاهی هم ویرگول..وقت خوابه؟ نوشتن ؟ یا شاید هم کمی قدم زدن با شخصیت های داستانی؟چیزی که میدونم اینه، بیشتر نوشتن... خیلی چیزا هست که میخوام بنویسم.. نوشتن از تجربه های جدید(مرگ خیلی هم غریبه نیست..)یاد شخصیت رمانم افتادم. اخعی.. چقدر سوال داره .. که منم نمیتونم جوابی بهشون بدم.. هر چند زندگی ما، اصلا شکل هم نیست.. هر چند کالبد او، از اعماق روحم بالا اومده... چقدر حرف داره .. چقدر رنج کشیده.. چقدر اذیت شده.. چقدر درکش میکنم.."کجایست آبجوی اسمی‌مان؟ .."بغل؟ مشکلی نداره، سخت نیست.جمله ی همیشگیم، دیگه عادی شدهباید یه شعار جدید و یاد بدم به ناخودآگاهم...فعلا همون همیشگی... خودت رو بغل کن..۱:۴۵<<<<۱۴۰۵

دیداری که مرگ را صدا میزند

Sada — Sun, 06 Sep 2026 23:59:58 +0330

امروز بعد یک هفته رفتم باشگاه، نبودم، شهرمون نبودم.یاداولین روزایی افتادم که شروع به نوشتن توی ویرگول کرده بودم، اخرین دیدار و بوی مرگ، چقدر اشنا بود.دوباره رفتیم دیدنش، مرگ در اون دقایق جاری بود.وقتی یه نفر، تقریبا جواب شده و جلوت از مرگش میگه، میتونی بهش دلداری بدی و بگی، نه بابا این چه حرفیه؟نه، اون دیگه پذیرفته، حداقل تو مراحل پذیرشه، بیشتر نیاز به درک و همدلی نداره تا دلداری زرد؟از تظاهر کردن خوشم نمیاد. رک بودن بیرحمانه رو هم دوست ندارم، ولی وقتی دست" زن " رو گرفته باشی و بهت بگه این باشه برای وصیت، چه احساسی رو تجربه میکنی؟چند روزی هست برگشتیم، زندگی تحت رواله، انگار این سوگ برای من، درد ۱۰ سال پیش و تسکین میده.بی رحمانه به نظر میرسه، اما کاش اون روزا هم میدونستم روزای اخر دیدنش رو میگذرونم. کاش اون کلمه ی "وصیت" رو از زبون اونم میشنیدم،شایدم این سوگ طولانی، برای پخته شدن لازم بوده، کسی چه میدونه.وقتی دو ماه پیش تو مراسم تدفین" اون مرد"که سالی یک بار هم نمیدیدمش، شرکت کرده بودم، تصور میکردم که اون زن رو میبرن، او رو خاک میکنن و این پرونده ی ناتمام، قراره بسته بشه.اون روز، باور کردم زیر سنگ قبرش، یه ادم خوابیده، باور کردم اونجا، زیرخاک، خالی نیست.روز سختی بودصبح درس خوندم، کمی، بعدش رفتم باشگاه،و خونه مامان بزرگ.تجمع.. امان از تجمع. حرف سیاسی نزنیم. ولی انقدر حرف راجب وضع اجتماعی هست، که نه میشه به این طیف زد و نه اون یکی طیف.. خاکستری بودن بهتر از سیاه و سفید نیست؟چقدر این روزا این جملات رو تکرار کردم. شاید میخوام ملکه ی ذهنم بشه، شایدم میخوام به دنیا بگم بسه دیگه، بشینید سرجاتون‌کدوم خوب و بد.شاید برنامه کوه با عمو جور شد، اگه بشه خوبه.فعلا برای این پست، کافیه پراکنده نویسی..مثل همیشه خودت و بغل کن۲۳:۵۸<< ۱۴۰۵/۶/۱۵

زندانی

Sada — Wed, 05 Aug 2026 15:55:42 +0330

در نفس هایم زندانی گشته امدر این خانه تنگ، روزم را به سر میبرم.برای پرواز، بال میخواهم، بال هایم گشاده اند، زمین،سخت است و دره ای برای پرواز پیدا نمیشود.مرگ را در آغوش کشیده و دنبال راه، بر پرتگاه زندگی قدم میگذارم

_دیگه از سلطان بودن خسته شدم

Sada — Sun, 26 Jul 2026 10:08:16 +0330

_دیگه از سلطان بودم خسته شدم_اگه باختمبه خودم باخت_همه حرفا بین خودمون باشه، یادت باشه بهت گفتمسلطان بودن کار سختیهشاید این مرد، به حساسیتش باخت.باور نکردن دروغ دوستت دارم از زبان خودش و دیگران!وتشنگی بی حد و حصربرای پر کردن خالیای درونشاید، او، قبل از سلطان بودن، به انسان بودن نیاز داشت.به انسانیت واقعی ، خیلی قبل تر از اینکه، سلطان بودن رو انتخاب کنه.