https://virgool.ir/feed/@Saba_Eصبا سال 1390 در تهران به دنیا آمده است. او جوجه کباب و پیتزا را خیلی دوست دارد و عاشق برادر کوچولویش است. صبا در سال 1401 موفق شد به مرحله اول جایزه ادبی مانا در بخش داستان کوتاه راه پیدا کند.fa2026-11-11 22:34:08https://files.virgool.ir/upload/users/1615034/avatar/fETXki.jpeghttps://virgool.ir/@Saba_Ehttps://virgool.ir/@Saba_E/داستان-کوتاه-کاوا-بند-bnx1gt3rwjhuتوی بالکن نشسته بودیم و حرف می‌زدیم. بهش گفتم: «چه‌ کسی از ایده‌ی مسخره‌ی تو خوشش می‌آید؟» در حالی‌که آب میوه‌اش را می‌خورد با اعتماد به نفس شانه‌هایش را بالا انداخت و گفت: «همه!» گفتم: «کلارا این فکر که در شهر به این کوچکی، باشگاه خوانندگی راه بیندازی اصلاً جالب نیست.» چنان چشم غره‌ای رفت که ترجیح دادم سکوت کنم و ادامه ندهم.راستی سلام. اسم من آواست و کلارا هم دوست صمیمی‌ام و البته شهردار شهرمان است. رفاقت ما باعث می‌شود همیشه با من مشورت کند، البته این مشاوره‌ها با چک و چانه زیادی همراه هستند. کلی با هم بحث می‌کنیم تا در نهایت ترکیبی از پیشنهاد من و افکار خودش را اجرا کند. ایده‌ی جدیدش این است که باشگاه خوانندگی احداث کند تا خواننده‌های با استعداد بتوانند فرصتی برای ارایه کارهای خود داشته باشند و با هم رقابت کنند و توانایی‌های خود را به چالش بکشند. او به‌قدری عاشق موسیقی است که من سال‌ها پیش تصور می‌کردم روزی خواننده شود ولی شهردار شد.راستی یادم رفت بگویم که خودم چه‌کار می‌کنم. من در این شهر دکتری معروف و متخصص اطفال هستم. سلیقه‌ی من با دوستم خیلی فرق می‌کند و همین باعث می‌شود که باهم اختلاف پیدا کنیم.البته باید تاکید کنم این موضوع لطمه‌ای به دوستی ما نمی‌زند. ما از وقتی نوجوان بودیم سوگند خوردیم که تا زنده هستیم با هم دوست‌های صمیمی باقی بمانیم.من دوست دارم به‌جای باشگاه خوانندگی، یک آزمایشگاه علوم برای کودکان راه بیندازد اما خُب چه‌کار کنم، گفتم که سلیقه‌هایمان متفاوت است. مثلاً کلارا عاشق رنگ بنفش و نقره‌ای است اما من بیش‌تر آبی را دوست دارم. شهردار بودنش باعث شده است به بعضی از آروزهایش برسد، مثلاً یک‌بار روی صحنه اجرا کرد که البته خیلی هم افتضاح شد ولی به رویش نیاوردم که ناراحت نشود، آخر همیشه دوست دارد از اجرایش تعریف کنی. خلاصه زندگی کلارا با موسیقی و اداره شهر همراه است و زندگی من با پزشکی و درمان. برویم سر بحث خودمان، هر چقدر با کلارا چانه زدم آخر نپذیرفت.چند روز بعد، وقتی داشتم برای رسیدن به مطبم از خیابان‌های شهر عبور می‌کردم اتفاق عجیبی افتاد. البته، من به چیزهای عجیب آن‌قدرها اعتقاد ندارم، چون فرقشان را با باقی چیزها نمی‌دانم. آن روز مثل همیشه دامن آبی رنگ مخملم را پوشیده بودم و کت طوسی نیم‌تنه‌ای هم که به آن می آمد را تن کرده بودم، کیف پزشکی دستم بود و شال زیبای آبی هاشوردار با ترکیب نقره‌ای سرم بود و در خیال خودم قدم می‌زدم و از صدای پرندگان لذت می‌بردم، ناگهان صدای گوش‌خراش دریل آرامشم را به‌هم زد. فوضولی‌ام گل کرد، رفتم ببینم چه خبر است! یک عالمه کارگر داشتند در وسط شهر، مکانی را آماده می‌کردند و صدای ابزارشان مرا آزار می‌داد. کلارا را دیدم درحالی‌که پوستین قرمز گران قیمتی پوشیده بود و سارافون مدرن زیبای صورتی بر تن داشت. چکمه‌های بلند و شلوار مخمل به پا کرده بود و شال قرمزی که طرح پرنده‌ا‌ی زیبا داشت روی سرش بود. او کنار محل کار ایستاده بود و دستور می‌داد. کلارا مغرور نیست و شوخ و اهل بگو و بخند است ولی موقع کار آن‌قدر جدی می‌شود که نمی‌توانی نزدیکش بشوی. این رفتار او مثل پدر کارخانه‌دارش است که کارخانه‌ی لوازم خانگی دارد و درآمدش هم خوب است. به همین خاطر کلارا جزو بچه پولدارها به حساب می‌آید. راستی درست است که کلارا رنگ بنفش و نقره‌ای را دوست دارد ولی در لباس پوشیدن از رنگ قرمز هم استفاده می‌کند. به خودم زحمت ندادم جلو بروم کلارا هم حواسش به من نبود و صدای ابزارها نمی‌گذاشت صدایم را بشنود. بنابراین درحالی‌که گوش‌هایم را گرفته بودم با ناراحتی به طرف مطب دور شدم. همش با خودم فکر می‌کردم که یعنی این‌ها قرار است چه سالن مسخره‌ای بسازند، گرچه اهمیتی هم نداشت.همین‌طور که در فکر بودم به محل کارم رسیدم و خسته پشت میزم نشستم. اصلاً دلم نمی خواست بیماری بیاید چون حوصله نداشتم. ولی متاسفانه دختر بچه‌ای که تب داشت را آوردند، او را معاینه کردم و دارو تجویز کردم. کمی بعد نوزادی که زردی داشت را آوردند. خلاصه پشت سرهم مریض می‌آمد و می‌رفت.چند هفته همان‌طور کسالت بار گذشت تا این‌که یک روز وقتی در ایوان نشسته بودم و چایی می‌خوردم و استراحت می‌کردم، کلارا به خانه ما آمد و از من خواست برای دیدن پروژه، همراهش بروم. لباس‌هایم را عوض کردم. من معمولاً در خانه سارافونی آبی رنگ با یک جوراب شلواری سیاه می‌پوشم و موهایم را هم نصف باز و نصف بافته جمع می‌کنم. سریع آماده شدم و با ماشین مدرن مشکی شاسی بلند کلارا رفتیم.فضای آن‌جا خیره‌کننده بود. بعد از نشان دادن ساختمان، از من خواست در افتتاح باشگاه کمکش کنم. من هم با افتخار قبول کردم. آن‌قدر طبقات و چیدمان صندلی‌ها و نورپردازی ساختمان شیک بود که آدم از نگاه کردن سیر نمی شد، اما قسمت باحالش سن یا جایگاه خواننده‌ها بود. مراسم افتتاح بسیار باشکوه برگزار شد و عده‌ زیادی دعوت بودند. کلارا برای مدعوین خیلی خوب و بدون ایراد سخنرانی کرد. اعتماد به نفس زیادی داشت و اصلا تته‌پته نمی‌کرد و روان حرف می‌زد. موقع سخنرانی داشتم به این فکر می‌کردم که اگر من جای او بودم آیا می‌توانستم از پس این‌کار بر بیایم و مِن‌مِن نمی‌کردم؟ موقع بریدن روبان که رسید، من و کلارا با هم روبان را بریدیم، لحظه باشکوه و افتخارآمیزی بود.چند روزی که گذشت خواننده‌های زیادی به آنجا آمدند تا کارهای خود را معرفی کنند. کلارا از من خواست تا در انتخاب کارهای خوب به او کمک کنم. دل‌ودماغی نداشتم اما قبول کردم. وقتی آدم دل‌ودماغ ندارد، چیزهای خوب، خوب‌تر به نظرش می‌آیند و چیزهای بد، بدتر. مثلاً وقتی آدم خسته هست و دلش می‌خواهد از خستگی بمیرد، شکلات از مواقع دیگر خوشمزه‌تر می‌شود. ما اجرای خواننده‌ها را می‌دیدیم و به آنها رای می‌دادیم و به قولی استعدادیابی می‌کردیم. بعضی از آنها متکبر و بچه پولدار بودند که هیچ هنری نداشتند و حتی یک غاز هم از آنها بهتر می‌خواند. با این حال، مدام از نظرات ما ایراد می‌گرفتند و غر می‌زدند. دلم می‌خواست آنها را بزنم، نمی‌دانم کلارا چطور طاقتش می‌آمد و با آنها دعوا نمی‌کرد.بالاخره روز اجرای عمومی فرا رسید.کلارا لباس زیبایی به تن داشت. او با سارافون طلایی مانتویی که رویش نقش پرهای طاووس داشت، شال سفیدی با زمینه طرح‌های طاووس و شلوار ابریشمی سیاه با کفش‌های پاشنه بلند طلایی و کیف مدرنی در دست، منتظر مهمانانش بود. وقتی تیپ کلارا را دیدم با خودم گفتم: «چرا من خودم را خوشگل نکنم؟» چیزی که دلم را برد پاپیون روی شالش بود. بلافاصله به خانه رفتم مانتو سارافون آبی رنگ چین دارم را با همان کت طوسی براقم پوشیدم و شال آبی که خط‌های طوسی داشت را به شکل گل، سر کردم و گوشواره‌هایی که خودم درست کرده بودم را انداختم، شلوار گشاد نقره‌ای‌ و کفش پاشنه بلند آبی‌ام را پوشیدم و کیفم رو برداشتم و برگشتم. کلارا ایستاده بود و به کارگرها و خدمتکارها دستور می‌داد، وقتی من را دید سر ذوق آمد. گرچه هیچ‌وقت استرس نداشت، ولی بهش انرژی می‌دادم. آمد و بغلم کرد و در گوشم گفت: «چقدر خوشگل شدی!»به تدریج سالن پر شد. بعضی از مهمان‌ها خارجی بودند و من و کلارا با آنها انگلیسی صحبت می‌کردیم. من کم و بیش انگیسی بلد بودم که همان به دردم خورد. بعد از شروع مراسم، خواننده‌ها به نوبت روی سن آمدند و اجرا کردند. خوشبختانه آن همه تلاش نتیجه داد و مردم لذت بردند.البته به‌نظرم مردم در انتخاب موسیقی بی‌سلیقه‌اند چون از آهنگ‌های مسخره‌ای که از نظر من خوب نبود، بیشتر خوش‌شان آمد. خب تفاوت سلیقه است دیگر، چه می‌شود کرد!شب که برگشتم خانه از خستگی داشتم غش می‌کردم. هنوز آمده نیامده خوابم برد. حتی شام هم نخوردم. فکرش را بکنید هم مطب رفته بودم و کار مریض‌ها را راه انداخته بودم، هم در باشگاه خوانندگی به کلارا کمک کرده بودم! خودم هم نفهمیدم چی شد و چطور به هردوی آنها رسیدم. البته برخلاف من، کلارا در این راه خستگی‌ناپذیر بود وقتی در باشگاه از او خداحافظی کردم هنوز داشت با انرژی راجع‌به برنامه‌های بعدی صحبت می‌کرد. با خودم گفتم: «این دختر چقدر انرژی دارد؟» از کلاس چهارم دبستان که با او آشنا شدم تا حالا همین‌طور بوده است.صبح روز بعد توی مطب چرت می زدم. انگار آن روز من مریض بودم و بیمارها باید درمانم می‌کردند. نسخه‌های مریض‌ها را خیلی بدخط و بی‌حوصله می‌نوشتم. باید بگویم خانم دکتر خوش خطی هستم یا حداقل بدخط نیستم اما با آن حالی که داشتم بهتر از آن نمی‌توانستم بنویسم. خلاصه مطب را با بدبختی تمام کردم. اصلاً دلم نمی‌خواست به باشگاه خوانندگی بروم و کار کنم. ولی رفتم و وقتی رفتم حالم بدتر شد. چون خواننده‌هایی که آن‌ روز آمده بودند دیگر شورش را درآوردند و خیلی افتضاح می‌خواندند. کلارا عصبانی شد، خونش به جوش آمد و همه آنها را بیرون کرد. عصبانیتش از اجرای آنها نبود بلکه از این ناراحت بود که برای فردا عده زیادی دعوت بودند. چون فردا روز تعطیل و عید بود و کلارا دوست داشت مردم شهر خوشحال باشند. دستپاچه شد و همش این طرف و آن طرف می‌رفت و فکر می‌کرد. ناگهان ایستاد گیتاری برداشت و به من داد و مصمم گفت: «خودمان اجرا می‌کنیم!» من کمی گیتار زدن بلد بودم ولی شوکه شدم. ناباورانه گفتم: «جدی می‌گی؟» با نگاهی که به من کرد فهمیدم حرفم را نمی‌شنود. نمی‌دانم یک دفعه چه‌اش شد اما در حالت نگاهی که به من انداخت همه چیز را می‌شد فهمید. شروع به زدن آهنگی کردم که از بچگی باهم می‌خواندیم و او هم خواند. وقتی تمام شد در سکوت همدیگر را نگاه کردیم و به فردا فکر کردیم. آنوقت باهم ترسیدیم چون گزینه‌ای غیر از ترس نداشتیم. ناخودآگاه هم‌دیگر را بغل کردیم و فریاد کشیدیم. ولی خیلی زود خود را جمع و جور کردیم و کف دستهایمان را به هم زدیم و همزمان گفتیم: «ما می‌توانیم.» آن شب تا دیر وقت تمرین کردیم و به خانه رفتیم.فردا خیلی سریع سپری شد تا به زمان اجرای ما رسید. کلارا بعد از اتمام سخنرانی پورشورش به مهمان‌ها گفت که امشب برای آنها سورپرایزی دارد. بعد به من اشاره کرد و من روی سن رفتم. او با سکوت مردم شروع به خواندن کرد و من گیتار زدم. اول با یک ریتم آهسته و ملایم شروع کردم و بعد کم‌کم سرعت نواختنم زیاد شد. صدای کلارا فوق‌العاده بود و همه را تحت تاثیر قرار داد. با این که استرس داشتم، لذت می‌بردم. فکر نمی‌کردم آن‌قدر مهارت داشته باشیم. حس خوبی داشتم. اون لحظات توصیف کردنی نبود ترکیبی از استرس، هیجان، ترس، غرور، نگرانی و شگفت‌زدگی.بعد از اجرا سالن ترکید و همه خوشحالی کردند و برای ما ایستاده کف زدند. من اشک از چشمانم سرازیر شده بود و به جمعیت خیره شده بودم. با تلنگر کلارا به خودم آمدم و رفتیم جلوی سن و برای ادای احترام به مردم تعظیم کردیم. آن اجرا مقدمه‌ای شد برای تشکیل یک گروه موسیقی بزرگ به اسم «کاوا بند» که ترکیبی است از اسم کلارا و آوا. این روزها به لطف خدا ما خیلی معروف هستیم و اسم گروه روی جلد مجله‌های شناخته‌شده و بیلبوردهای داخل شهرها به چشم می‌خورد و بچه ها از دیدن ما خوشحال می‌شوند و شعرهای ما را با هم می‌خوانند و زمزمه می‌کنند.صبا ابراهیمیصبا ابراهیمیTue, 05 Jul 2022 10:24:59 +0430