https://virgool.ir/feed/@Saba08پیرهنی پوشیده ام گویی بهارم من ولی یک خزان در من نهفته بی قراری میکند...fa2026-11-11 03:56:18https://files.virgool.ir/upload/users/3431474/avatar/y0W0xn.jpghttps://virgool.ir/@Saba08https://virgool.ir/@Saba08/مرگ-خاموش-zoqsyq1wqeb5در کدامین صفحه از کتاب روزگارم بدنبالت بگردم کجا از لیلی ام نشانی میتوان جست؟تو در میان هیچ و پوچ من همه بودی در کدامین بوم تورا بیابم؟ در کدامین قاب چشمان ب رنگ شبت را بجویم زیبا رویم؟تو را از من گرفتند اما ندانستند که جانم را گرفتند تو را من در شب های غربتم ارزو کردم اما کسی دیگر تو را دارد نبودت توان را ز پایم جانم را از کفم ربوده است زیبای مندلبركم من سخت بودم من درد کشیدم اما تو لطیفی و تو پاکی خودت را مرنجان درد را از خود دور بدار شادی را جامه روزگارت کن گلبرگم نگذار بی وفایی خطوط پیشانی ات رنج ترک دستانت و غمباد چروک صورت همچون ماهت شود.ب گمانم آسمان تابوتم شده و رنج هایم فرشتگان عذابم اما میدانی تنها عذاب و حسرت من چیست؟ نبودت اری نبودت تو جان شیرین منی و جهان بی تو برایم بی تو معنایی ندارد.میدانی که سالهاست با ارزوی لمس دوباره دستانت شبهای تارم را سحر میکنم؟ میدانی به عشق آمدنت زنده ام و نیستی دلربای من؟ میدانی تمان نوش داروی منی و نمی آیی؟من در این شهر ویران آباد ترین بودم اما فراغت مرا کشت.ای غریب ترین اشنای من میدانی هیچ کلمه ای در هیچ کتاب و واژه نامه ای نیست که بتواند کول بار غمم را بر دوش خود حمل کند.#پست_دومصبا سهرابیصبا سهرابیThu, 08 Aug 2024 19:36:18 +0330https://virgool.ir/@Saba08/مرگ-خاموش-zey43tpsekbsاینک مینویسم از فراغم از جانی که در ره آن مه روی پریزاده قو نژاد بر من گذشت.جان دلم نمیدانم چه گویم که بیان گر دردم باشد چه بنویسم اخر هیچ کلامی نشانگر درد و غمهای این اقیانوس حسرت نیست.مینویسم از خود از دردهایی که هیچ گاه نتوان آنها را بر جوهر قلم و جامه برگ اغشته گرداند.تو از دیار عاشقانی و من از دیار شکسته دلان تو سرمستی و من می پرست آن میخانه لبانت.بدنبالت گشتم و هر راه را بدنبال معبود زیبایم به پایان رساندم تورا نیافتم.در جایی که عاشقی محکوم به اعدام بود من محکوم ترین در ان ویرانه بودم من محکوم بودم اما برای عشقی که هرگز معشوق خود نیافت.من در این ویرانی عشق را فریاد زدم اما سکوت نعره زد من در بی کسی خود سوختم و خاکسترم را باد برد من جان خواستم جانم را آب برد من دل داشتم و آن را دلدار برد در هوای بی کسی همه گرگ شدند در جامه گوسفند من ساده دل طعمه ان دندان چون لعل و مروارید شدمتو مرا در بی کسی کس بودی تو مرا آواز غمبار بر باد رفته ام بودی تو جان بودی اما تا گرک صفتان فهمیدند مجنون به عشق لیلی اش زنده است جانش را گرفتند.ای همه جان و تنم تو مرا جانی تازه در میان شبهای بی کسی ام بودی اما حالا چه؟#پست_یکصبا سهرابیصبا سهرابیThu, 08 Aug 2024 09:03:49 +0330