https://virgool.ir/feed/@SAMIRMOHAMMADfa2026-11-11 02:44:55https://files.virgool.ir/upload/users/90828/avatar/TjPEl3.pnghttps://virgool.ir/@SAMIRMOHAMMADhttps://virgool.ir/@SAMIRMOHAMMAD/قضاوتفراموشیپشیمونی-f5smubdloyhuیه دختر خاله داشتم مثل دسته ی گل! گل چیه!؟ اون اصلا شبیه هیچی نبود.یک سال از من کوچیکتر بود. بچه که بودیم تپل ترین و پاکیزه ترین و بشاش ترین بچه خونواده بود. از اون بچگیاش مهربون بود. یه جور عجیب غریبی مهربون!وقتی رفت تو سن بلوغ روش لاغری بدی رو انتخاب کرد. به حدی لاغر و افسرده شد که همه باهم تلاش کردیم تا به قبل برگرده. اون به زندگی برگشت اما به قبل ابدا! دیدن اون دختر شیطون پر انرژی برای هممون شد آرزو. حتی یه لحظه.زندگیشو با سبک و سیاق جدید و روحیات تازه و اندامی که خیلی از روزای نقاهت بهتر شده بود، شروع کرد. روحیش هنوز هم خوب بود. چون خودش خوب بود. بخش تازه ی زندگیشو با دانشگاه رفتن ادامه داد. جون گرفته بود. می گفت دارم زندگی می کنم.. تو اون روزا یک بار برای همیشه عاشق شد. اما نوشتن این موضوع تو دفتر خاطرات توی کشور ما اونم بین دخترای دهه شصت، یعنی خودکشی......! اون دیگه حق نداشت بره دانشگاه.حتی بخش بعدی زندگیشم با انگیزه شروع کرد. هممون میفهمیدیم این زندگی براش مثل قفسه اما اون ادامه می داد. تقریبا از همه بریده بود و تو خونه فقط با مادرش هم کلام بود. البته اینو بگم که ورزش می کرد خیلی هم حرفه ای، بدن نحیفش پر از عضلات قوی بود.من عقد کردم، درست وقتی که یک سال بود ندیده بودمش. برای هیچ کدوم از مراسم ما نیومدن..(بگذریم از چرای ماجرا، ما به نبودن اونا تو جمع ها و مراسم عادت داشتیم) اما برای من سخت بود. چون من تمام کودکیم رو کنار اون بودم تمام نوجوونی هم همینطور. من عروس اون مراسم بودم و دلم برای بودن اون پر می کشید.بعد از دوسال به مادرم گفتم چرا خاله اینا دلشون برای ما تنگ نمیشه؟ یعنی واقعا دوست ندارن بدونن شوهر من کیه؟ وای بر من که درگیر قضاوت بودم و اون...خیلی نگذشت که به من گفتن مریضه و بیمارستان بستری شده. ی روز با سر ...با جان...با دل... رفتم که ببینمش. از در اتاق رفتم تو، نه من اونو شناختم نه اون منو. نزدیک به 4 سال بود که ندیده بودمش...غفلت چه ها که بر سر آدم نمیاره...!از اون دختر شیطون و پر انرژی و قشنگ و مهربون فقط دوتا چشم درشت و بیرون زده مونده بود که با تمام توان می چرخید تا منو نگاه کنه. لبخند می زد. گفتم ببخش که نبودم...ببخش که غافل بودم...ببخش که خودخواه بودم...گفت تو همه ی زندگی منی. به سختی نفساشو تبدیل به صدا می کرد. دو روز بعد با همسرم رفتیم دیدنش. چه ملاقات عجیبی بود. حرفایی زدیم قول هایی دادیم که همه اش مربوط می شد به بعد از ترخیص اون از بیمارستان.آه و صد آه که هرگز یادم نمیره! صبح روز دوشنبه مثل هر روز برای رفتن به محل کارم، بیدار شدم. خواهرم پیام داده بود. دلم شور زد. زنگ زدم.. گفت آبجی تموم شد!دختر ما سرطان داشت و خیلی دیر تشخیص داده شده بود. تمام اون مدت درد میکشید و من خیال باطل می کردم. از دست ما رفت چون از ما نبود. از دست ما رفت چون مال ما نبود. از دست ما رفت چون هیچکس لایق وجودش نبود.اون دقیقا 10ماه پیش خندید و رفت ولی من موندم و حسرت اون روزایی که قضاوت کردم...که فراموش کردم...که دور بودم که عقب نشسته بودم.تلخیشو به شیرینی لبخندتون ببخشید باید می نوشتم تا شاید یک نفر مثل من غافل باشه و با خوندنش نجات پیدا کنه. SAMIR.MOHAMMAD SAMOHASAMOHAWed, 18 Dec 2019 18:05:57 +0330https://virgool.ir/@SAMIRMOHAMMAD/یک-توصیه-عاشقانه-wod8kejdvllbمن و همسرم 7 سال پیش با هم آشنا شدیم، درست زمانی که کله ی هردومون حسابی باد داشت! تو همون سنی که واسه هیچکدوم از ما دو تا فرقی نمی کرد آیندمون چی میشه...ایشون غیر مستقیم به من پیشنهاد دوستی داد، منم کاملا مستقیم پا پس کشیدم و رفتم پی زندگی خودم.ما اون زمان خام بودیم نه اینکه سنمون کم بوده باشه ها...نه! هنوز درکی از عشق واقعی نداشتیم؛ حیف می شد اگر اون موقع این احساس تلف می شد و رابطه تموم! اون زمان اصلا زمان مناسبی برای کنار هم قرار گرفتن ما نبود.4 سالی گذشت و من در آستانه ی 28 سالگی با مردی روبرو شدم که هیچ شباهتی به اون جوون نداشت. انگار ی بار دیگه به دنیا اومده بود. همونی شده بود که باید باشه، همونی که من باید انتخابش می کردم.حالا دیگه وقتش بود. اون رفتن باعث شد ما برای هم پخته بشیم. وقت رو واسه رفاقت و رفت وآمدای الکی هدر ندیم. انگار خدا مارو به هم نشون داد تا سالها بعد بفهمیم اومدن، موندن و حتی رفتن هیچ انسانی بی دلیل نیست. الان 30 سال و 7 ماهمه و در زندگی کنار مردی که گشت و باز به من رسید و گشتم و باز به اون رسیدم با تمام وجود احساس خوشبختی می کنم.هر رابطه ای رو نباید تجربه کرد و هیچ خواستنی رو نباید با عجله و زور به رسیدن تبدیل کرد...زمان معلم خوبیه. به شرطی که سر کلاسش هوشیار باشیم و خوابمون نبره. ((((اینم یادمون باشه به هم فرصت بدیم. آدمارو از روزایی که گذروندن قضاوت نکنیم...لحظه هایی که کنارمون می گذرونن چیزیه که امروز انتخاب کردن.))) SAMIR.MOHAMMADSAMOHASAMOHASun, 01 Dec 2019 18:25:06 +0330