https://virgool.ir/feed/@Rozneveshte_zananeکارشناس ارشد مطالعات زنان و خانوادهfa2026-11-12 15:46:50https://files.virgool.ir/upload/users/202990/avatar/gTgUvT.pnghttps://virgool.ir/@Rozneveshte_zananehttps://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/به-مناسبت-درگذشت-آخرین-مادربزرگ-ubdlkgkvh1ggلیلا:حدودا پنج سال پیش بود که ننه فوت کرد!دوستش داشتم باتمام بدخلقی و عصبانیت هایش . برای من نمونه یک زن باسلیقه و مرتب بود.کمی تلخ حرف می زد، نمی دانم شاید اگر من هم تجربه از دست دادن پسر رعنایم در جنگ را داشتم ،زبانم با دنیا تلخ می شد. اگر به سجل های قدیمی اعتماد کنیم هشتاد و سه سال داشت. سرپا بود تمام کارهای خانه را خودش انجام می داد. خودش غذا می پخت، ظرف می شست،جارو می زد.مربایی که خودش با گل های محمدی باغچه اش ، پخته بود سر سفره می آورد، ترشی می انداخت. دوست داشتم فرصتی پیدا می کردم و راز و رمز مهارتهایش را یاد بگیرم و مثل یک میراث اصیل به دخترم یاد می دادم .هر روز قبل از ناهار با چاقوی دسته قهوه ای مخصوص خودش سبد به دست به سراغ چیدن سبزی باغچه ی حیاطش می رفت و زیر لب اشعار تعزیه می خواند: روضه ی علی اکبر(ع), خداحافظی وهب از مادرش ، از زبان حضرت ابوالفضل (ع) می خواند و از زبان امام حسین (ع) پاسخ می داد. مجلس ترحیمش شلوغ بود.سخنران شروع به سخنرانی کرد. از مقام مادر گفت ، پر شور و حرارت حرف می زد .مستمعین را جذب سخنان خود کرده بود. از رنج هایی که مادران و مادر بزرگ ها در تربیت فرزند و خانه داری کشیدند گفت و از رفاه و زودرنجی و زندگی آسوده مادران امروز.تلخی مقایسه ذهن مرا از مرگ ننه دور کرد.منکر زحمات و رنج های مادران قدیمی نبودم ولی مگر ما هم همان کارهایی را که زمانه و جامعه یمان از ما انتظار داشت انجام ندادیم؟ خواستند با وجود کمبودها و تبیعض ها خوب درس بخوانیم، خواندیم. به وقت به ثمر رسیدن رویاهایی که در ذهنمان پروانده شده بود ، خواستند نسل جدید را تربیت کنیم ، ما هم عطای موفقیت رویاهایمان را به لقا خانه نشینی بخشیدیم. در کشاکش تناقضات روزمرگی و بغض فروخته ی انتظارت برآورده نشده ، باید ظاهر و باطنمان را بروز نگه می داشتیم. باطنمان را با خواندن هزاران کتاب تربیت کودک از چطور بدون آسیب روانی فلان ،بچه ی مان را ازشیر بگیریم، گرفته تا چطور کودکمان را از آسیب اجتماعی بهمان جامعه حفظ کنیم و ظاهرمان را ؛ چون داشتن جذابیت و هنر همسرداری لازمه ی هر زنی است! مبادا در این دنیای متظاهر، از مدلهای جذابیت فاصله بگیریم و دامهای رنگارنگ جامعه ، زندگیمان را از چنگمان دربیاورند! واقعا ما، مادران نسل جدید کم گذاشته بودیم؟مجلس تمام شد. مطمئن بودم ننه در طول عمرش هیج وقت این تعریف و تمجیدهایی که در مجلس ترحیمش گفته شد،نشنیده بود.دیوارهای خانه ی ننه به بهانه ی بازسازی خراب شد،بوته های گل محمدی زیر خروارها خاک دفن شد.هفته ی پیش مادربزرگ همسرم،آخرین مادربزرگمان درگذشت!لیلا گلگونلیلا گلگونWed, 13 Jan 2021 11:57:03 +0330https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/کروموزوم-افسرده-l4flx0h6wskdکرموزوم افسرده ?️امروزه بر اساس نتایج سال‌ها مطالعه میدانی، محققان شکی ندارند که خطر افسردگی، زنان را بیش از مردان تهدید می کند و احتمال ابتلای آنان به این اختلال خلقی دو برابر مردان است.  ?️تنوع عوامل موجود در زندگی یك زن نفش مهمی در بروز افسردگی ایفا می كند . عوامل خاصی مانند تولید مثل ،‌ هورمون های ژنتیک و شخصیت ، عوامل بیولوژیکی و رنج هایی كه زنان در زندگی خود متحمل می شوند قابل توجه اند.?️بیماری افسردگی به علت مشکلات هورمونی چون سروتونین نیز در فرد به‌ وجود می‌آید علاوه بر آن مسائل ژنتیکی نیز در ایجاد آن تاثیر می‌گذارد به دلیل آنکه افسردگی در زنان 2 برابر مردان دیده می‌شود، به نظر می‌رسد ژن‌های خاص برروی کروموزوم ‌X ناقل این بیماری باشد.?️افسرده گی پیش از قاعده گی?️افسرده گی پس از زایمان?️افسرده گی در زمان یائسگی ?️?️?️?️?️?️?️?️?️?️?️?️?️?️?️آیا از این همه مدل افسرده گی لحظه ای ، موقعیتی ، هورمون، ژنتیکی بعد از این ، پس از آن که به جنس ما ن نسبت داده اند، نفعی به زنان رسیده؟ انگار دلایل علمی و روانشناسی برای افسرده بودن ما خیلی بیشتر از داشتن حالات روحی عادی است! هیچ قطعیتی در علم وجود ندارد ! اصلا چرا اینقدر در مورد زنان کتاب نوشته اند و از نظر روانی بررسی اش کرده اند ؟ چرا در مورد مردها اینقدر نظر و پژوهش و کتاب نیست؟ با این همه کتاب و پژوهش باری از دوش زنان برداشته شده ؟ اینکه موجودی را در شرایط و موقعیت های متناقض مثل کسب تحصیل و بعد خانه نشینی یا همزمان شاغل و خانه دار بودن ، مادری و محول کردن تمام مسئولیت های تربیتی و نگهداری کودک به مادر ، تمام وقت در خدمت خانواده بودن تا پایان عمر و نداشتن استقلال مالی و ... قرار دهند و بعد مقاله پشت مقاله از افسرده گی زنان حرف زدن و در آخر جنسی کردن بیماری ! چه نتیجه ای دارد ؟ من به این یافته ها شک دارم ! اصلا اگر مردها تجربیات زیسته زنان را داشتند باز این همه بیماری روانی به فیزیولوژیک و هورمون و ژنتیک را می شد به نافشان بست ؟! لیلاگلگون مطالب من را در اینستا گرام‌ با نام leilagolgoon دنبال کنید. سپاس از همراهیتان?لیلا گلگونلیلا گلگونSun, 06 Dec 2020 16:14:42 +0330https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/داستان-کوتاه-l5a2dsjxjvjsکلی خرده کاری دارم ! دو تا تابه روی اجاق می گذارم تا سرخ کردن کتلت ها زودتر تمام شود. دخترم دفتر به دست وارد آشپزخانه می شود. _ مامان املای امروزم رو بگو بنویسم!پسرم با همان خصلت پر از صدا و هیجانش در یخچال را باز می کند ._ من سس ها را میارم ! _ نمی خواد وقت خوردن غذا خودم میارم.طبق معمول گوش نمی دهد، بطری پلاستیکی سس ها را مثل ماشین روی مبل حرکت می دهد و با شدت به هم می کوبد ! _ نکن درشون باز میشه میریزن روی مبل_ مامان بگو! _ باشه سر خط بنویس " درس اول : ستایش " کتلتها در روغن داغ جلز ولز می کنند ._ نوشتم بقیه ش بگو !در سس باز می شود روی مبل می ریزد! تا آنجا که توان دارم داد می زنم :_ مگه نگفتم این کارو نکن ببین چه گندی به مبلا زدی! گلویم از شدت دادی که زدم می سوزد ! نگاهی به دیوار مشترک خانه یمان با خانه همسایه می اندازم ، نکند صدای داد من را شنیده باشد ! بوی سوختگی بلند می شود! تند تند کتلت ها را بر می گردانم ! به جهنم هرچه می خواهد پیش خودش فکر کند ! بزار فکر کند که من مادری عصبی و روانی هستم! اصلا از یک زن تنها با دوتا بچه شلوغ و ناسازگار که شوهرش وقتی به خانه می آید که بچه هایش شامشان را خورده اند، مسواکشان را زده اند ، قصه شبشان را شنیده اند و فقط منتظرن تا شب بخیری به پدرشان بگویند و بخوابند ، چه انتظاری دارد! فایده ندارد ، نصفشان سوخته!?️یادم می آید وقتی در سال اول زندگیمان مشغول نوشتن پایان نامه ام بودم سر وصدای همسایمان اذیتم می کرد. زن و شوهر معلمی بودند با دوتا بچه ، مثل بچه های من ، دختر و پسرش از صبح مدام با هم کَل کَل و دعوا داشتند ظهر مادرشان که شیفت کاری اش عصر بود دست بچه ها را می گرفت به مدرسه شان می برد و پدر خانواده در حالی که خانه غرق در سکوت بود کلید در را می چرخاند در خلوت خانه استراحت می کرد. اینها را من همه از صدا های پشت دیوار مشترکمان فهمیده بودم!?️طبق عادت همیشگی ام برای اینکه بوی سرخ کردنی در خانه اذیتمان نکند اسپند دود می کنم! _ مامان مثل مامان عزیز ( مادر من ) یه دونه اسپند بمال به پیشونیمون تا چشم نخوریم! خنده ام می گیرد ، چقدر هم شرایطمان چشم خوردنی است! یه دونه اسپند به پیشانیشان می کشم : چشم نخورید که اینقدر شلوغ و حرف گوش نکن هستید! _ روی پیشونی خودتت هم بمال.یه دانه اسپند هم روی پیشانی خودم می کشم._ چشم نخورم اینقدر مامان گَند دماغی ( آرام می گویم نشنوند!) هستم. به هم نگاه می کنیم و می خندیم.?️راستی خانم همسایه که صدای داد بیداد من را شنید ، صدای خندیمان را هم شنید؟!✍#لیلا_گلگونخوشحال میشود نوشته های من را در اینستا با همین نام دنبال کنید .?لیلا گلگونلیلا گلگونMon, 23 Nov 2020 13:26:55 +0330https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/نسل-ما-vci0wkrgsmt3"ضرورت نخست در زندگی زن ، ازدواج است. عوامل گوناگون در شکل گیری این ضرورت نقش دارند. آسیب پذیری فیزیولوژیک و نیازی که جنس لطیف به حمایت و امنیت دارد، عامل ابتدایی و و اولیه است . به نظر می رسد در نگاه اول حصار امن خانواده ، موقعیتی آرمانی و کامل است.... درست است که امروز دیگر همه ما بر این باوریم که منطقه ی امن و حفاظت شده ی خانه می تواند نا امن ترین جغرافیای جهان باشد، اما با این همه ازدواج همچنان برای دختر یک آرزوی اضطراری است."مطلب بالا اولین خطهای فصل اول کتاب " در خدمت و خیانت زنان" نوشته " شهلا زرلکی " است . نویسنده اهمیت و ضرورت ازدواج نزد دختران را با دلایل روان شناسی و بهره گرفتن از نظریه "عقده ادیپ " و " عقده ی اختگی " فروید و نظرات دیگر واکاوی می کند. اصل و اساس این تحلیل نویسنده، روی ضعیف بودن جنس زن نسبت به جنس مرد است . اگر نگاهی به اطرافمان بیندازیم می بینیم رقم قابل توجهی از دختران هم دهه من ( دهه ی شصت) مجرد هستند . گرچه تجرد اغلب شان اختیاری نبوده ولی برخی شان به صورت اختیاری مجرد مانده اند . به نظر من داشتن استقلال مالی نقش تعیین کننده ای در این تصمیم دارد. سالهاست از عصر گاوآهن و نقش زور و بازو در زندگی فاصله گرفته ایم . اگر شرایط کسب درآمد برای زنان و مردان براساس توانایی هایشان یکسان باشد ، دیگر نمی توان " آسیب پذیری فیزیولوژیک " را دلیل ضروری بودن ازدواج برای زنان دانست . و ازدواج را برای زنان تنها چاره برای داشتن امنیت و حمایت دانست .لیلا گلگونلیلا گلگونWed, 28 Oct 2020 00:18:10 +0330https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/آدمیزاد-به-امید-زنده-است-jklwljqemkfiآدمیزاد به امید زنده است ! به نظر من هر آدمی یک تصویر ، یک تمثیل ، یک صدا یک منظره و یا حتی یک عطر و بویی در ذهن دارد که خاطره ای از امید را در دلش زنده می کند. اینکه می گویم هر آدمی نه اینکه دوره گشته باشم و مثل خبرنگارها میکروفن توی حلق مردم کنم و در این باب نظر سنجی کنم ؟! نه ! تجربه زندگی خودم و مرور تجرببات دیگران این را برایم نشان داده ، اگر اینطور نبود در کوران اتفاقات ، مصیبتها ، بیماری و نداری و بدبیاری چطور دوام می آوردیم؟ دقیق یادم نیست چند ساله بودم شاید چهار یا پنج ساله بیشتر شبیه یک رویا و یا تکه های تدوین شده یک فیلم قدیمی در ذهنم هست اما مطمئنم خواب نبود و برش کوتاهی از کودکی ام هست . نمی دانم چه فصلی از سال بود. شاید بهار یا اوایل پاییز ؛ آفتاب صبحش هنوز تند نشده بود و نسیمش ملایم و خنک بود . زودتر از خواهر و برادرهایم بیدار شده بودم! از اتاق کناری صدای خنده و صحبت پدر و مادرم را شنیدم . پیششان رفتم بساط صبحانه پهن بود هر دویشان باهم صحبت می کردند و می خندیدند پدرم بازاری بود عجله ای برای رفتن نداشت. من را دیدند با همان لبخندی که در چهره داشتند سلامم دادند . مادرم کنار خودش نشاندتم و برایم لقمه گرفت . برای من با داشتن چند خواهر و برادر کوچک و بزرگ ، تنها یافتن پدر و مادر و داشتن تمام توجهشان در آن لحظه غنیمت بزرگی بود ! پنجره اتاق باز بود نور ملایمی به داخل می تابید نسیم خنکی پرده اطلسی را تکان می داد. این تصویر و خاطره من از امید است ! بارها و بارها در ذهنم مرورش کردم وقتی که به مصیبت از دست رفتن عزیزی رسیدم ، وقتی خاطره بد تصادف مضطربم می کرد وقتی به بیماری و بدبیاری امتحان می شدم. وقتی یک صبح از خواب بیدار شدیم و دیدیم ارزش تمام دارایی که چند سال با زحمت و غناعت جمع کرده بودیم به خاطر معادلات و بازیهای سیاسی هیچ و پوچ شد ، حتی بعد از زمستان سیاهی که گذراندیم! به خودم نوید می دادم باز خواهم دید آن پنجره امید با آفتاب متواضع و نسیم مهربانش و خنده عزیزانم ! بله قطعا آدمیزاد به امید زنده است ! ✍#لیلا_گلگونیلیلا گلگونلیلا گلگونSat, 17 Oct 2020 17:04:21 +0330https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/رهایی-rnh7hi2usjyzرهایی بعد از یازده سال گذشتن از تصادف بد و وحشتناکی که داشتم تصمیم گرفتم به ترسم از ماشین غلبه کنم و رانندگی یاد بگیرم . دوستانم به من پیشنهاد می دادند که حتما مربی ام را آقا انتخاب کنم ، چون مربیهای آقا ترسو نیستند و بهتر رانندگی یاد می دهند. برای شرکت در کلاس عملی رانندگی با مربی آقا باید یک همراه محرم بالای پانزده سال می داشتم ؛ و من نداشتم ? . با یک خانم کلاس برداشتم . خانم مربی حدودا ۴۵ سال داشت . مانتو و مقنعه مشکی پوشیده بود .‌چهره جدی و سردی داشت . خیلی با جزئیات و کامل توضیح می داد ولی در دومین جلسه جیغش از استرس و تسلط کم من درآمد . مدام غر می زد که نیم کلاجت افتضاحه و پدر ماشین رو در آوردی! کم کم داشتم فکر می کردم حق با دیگران بود باید با یک آقا کلاس برمی داشتم !از آنجایی که چاره ای نداشتم تصمیم گرفتم کمی با صحبت فضای سرد بینمان را دوستانه کنم . سر صحبت را از سختی زندگی در این زمانه باز کردم . با اینکار انگار سوئیچ خانم مربی را چرخانده بودم و ماشین درد دل ایشان روشن شد: سرپرست خانوار بود ، همسرش چند ماه پیش فوت کرده بود و از دار دنیا به جز سه تا بچه ها هیچ چیزی به ارث نگذاشته بود، متاسفانه آموزشگاه در قبال کار تمام وقت مربیگری ، مربیان را بیمه نمی کرد و از بازنشستگی هم خبری نبود ! حتی سهمیه بنزین هم نداشتند و باید با بنزین سه هزار تومنی به هنرجو آموزش می دادند . مستاجر بود . یک دختر و پسر دانشجو و یک دختر دانش آموز داشت ‌.‌خودش می گفت اگر مجبور نبود سرکار نمی آمد چون اداره خانه و کارهای خانه هم به عهده اش است . داشتم زود قضاوت می کردم ! در حین رانندگی ام راننده یک نیسان با عصبانیت به خاطر سرعت پایینم بهم تشر زد ، خانم بغل دست راننده نیسان با طعنه گفت : یکی باید به مربی اش آموزش بده ! راننده پوز خندی زد و با شتاب از کنارم عبور کرد. از اینکه رانندگی بد من باعث توهین به مربی ام شد ، خجالت کشیدم! خانم مربی نفس عمیقی کشید و گفت : زنها عفریتن ( نگفت ما زنها عفریته ایم ! ) دیدی چطور توی مجلس یا مهمونی دوره می گیرن و غیبت می کنن ! ولی مردها کلاً از کشور و سیاست حرف می زنن ، نه غیبتی نه دوبهم زنی ! قبول داری ؟ نمی خواستم به خاطر تلخی برخورد راننده نیسان و خانم کنار دستش دوباره زود قضاوت کنم . گفتم : نه شاید شرایط و تربیت اشتباه اینطور بار آوردتشون ! شاید اگه شرایط زندگی و تربیت برای مردها و زنها یکسان بود ، شخصیتشون در بزرگسالی جور دیگه ای بود ! کمی خیره به من نگاه کرد از چشمانش خواندم که پیش خودش گفت : از روی شکم سیری حرف می زند !من یک زنم . در یک جامعه با افکار ریشه دار سنتی و نگاه به ظاهر رو به مدرنیته زندگی می کنم . در وجود خودم و در بین اطرافیانم اصلا بهتر بگویم در وجود تمام مردم کشورم پر است از تفکرات سیاه و سفید کلیشه ای زنانه و مردانه ؛ که متاسفانه سهم زنان از قسمت سیاه رنگ این کلیشه ها و تفکرات بسیار بیشتر از مردان است. من یک مادرم . درست براساس قانون همین کلیشه ها سنگینی تربیت کودکانم بر عهده من است ! رهایی از بند کلیشه هایی که به خودم به عنوان یک زن و مادر ضربه می زند بسیار سخت است ولی در خودم این وظیفه را احساس می کنم به خاطر دختر و پسرم جوانه تفکری فرای جنسیت و جنسیت زدگی را در دل کودکانم رشد دهم. خودم یاد بگیرم و یاد بدهم که انسانها فقط با معیار انسانیت قضاوت شوند نه زن و مرد بودن !لیلا گلگونلیلا گلگونWed, 07 Oct 2020 17:18:37 +0330https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/یادداشت-زنانه-بچگانه-مادرانه-to4tyc4kuh1hیادداشت زنانه ، مادرانه ، بچگانه ! روبه رویم نشسته و با انگشتانش روی میز اشکال نامعلوم می کشد. حالتش را خوب می شناسم وقت بی حوصله گی و گیردادن به من است !- مامان چرا هر بار می گیم بیا بازی ؛ میگی کار دارم یا حوصله ندارم ؟ چرا همش میشینی و زل می زنی یه جا ؟ اصلا چرا نمی خندی ؟ این آخری انگار تیر خلاصش بود! با دستپاچگی شروع می کنم به شمردن : - چرا نمی خندم وقتی باهم فیلم می دیدیم خندیدم ، وقتی با خاله تلفنی حرف می زدم خندیدم ، وقتی ...از چشمانش معلوم بود دنبال این جواب نیست . برای من این دسته از سوالها علامت هشدار است! جوابش را چه بگویم ؟ از اقتصاد حرف بزنم ؟ از بیماری ؟ از خانه نشینی کسالت بار ؟ چرا کام شیرین کودکی اش را با تلخی بزرگسالی ام آشنا کنم ؟همیشه در این مواقع خود ِسرزنشگرم با نامهربانی شروع به اَنگ زدن می کند : مادر ناشاد ، مادر بی حوصله ، مادر افسرده ، اصلا تو که این قدر بی انگیزه بودی چرا ... جلوی دهانش را می گیرم تا خُلقم را تنگ تر نکند.صدایش می کنم ، دخترکم را می گویم .در میان درگیری من و خودِ سرزنشگرم ، رفته ، نگاهش می کنم دنبال شباهتهای خودم و او در چهره اش می گردم ، رنگ‌ چشمان و موهایش . - می دونستی من تو بچگی دروازبان ذخیره تیم فوتبال محل بودم ؟! چشمانش را تنگ می کند : مااااااامان ! - باور نمی کنی از دایی ت بپرس .برایش از کودکی ام می گویم ، هم مشتاقانه گوش می دهد هم متعجبانه ! انگار باور نمی کند من هم زمانی کودک بودم . درست زمانی که من باور نمی کنم مادرم زمانی بچه بوده و بچگی کرده ! از کی این قدر بزرگ شدم ؟ از کی این قدر بزرگسالانه رفتار کردم ؟ در ذهنم بازی ها ، شادی ها و فکرهای کودکی ام را مرور کردم ، از این خاطره خوانی ذهنم لذت می بردم و لبخندی می زنم ! - خندیدی ! دیدم ! خدا رو شکر به خیر گذشت ! لیلا گلگونلیلا گلگونThu, 01 Oct 2020 10:42:50 +0330https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/قصه-هایی-که-با-آنها-قد-کشیدیم-ronlgszobzrvصدای خودِخودماز وقتی یادم می آید برنامه زندگی من و هم نسلی های من بنا به شرایط جامعه بهمان دیکته می شد و ما جز افراد اجراکننده ی بی اراده چیز دیگری نبودیم! آتش جنگ تازه در کشورمان به خاموشی می رفت و فضای کشور هول و وَلای سازندگی را داشت. در کودکی در گوشمان خواندند : خوب درس بخوانید و کشور را بسازید! درس خواندیم ، تنگ تنگ پشت میزهای زِوار درفته در کلاسهای ۵۰ نفری نشستیم و با بوی دفتر کاهی و سرخی مداد گلی روزگار گذراندیم. بعضی هایمان که بیشتر در شهر های کوچک و روستاها بودند، زودتر پا به عرصه بزرگسالی گذاشتند، دخترها زندگی تشکیل دادند و پسرها هم به سربازی رفتند. عده ای هم (مثل من )از خیل جمعیت پشت کنکور توانستند به دانشگاه راه یابند و با امید ، پشت صندلهای کلاس دانشگاه نشستند. دوران چهارساله کارشناسی تمام شد، آن مملکتی که قرار بود بسازیمش، راه و مجالی برای سازندگی پیش پایمان نگذاشت! باز در گوشمان خواندند مملکت به نیروی متخصص نیاز دارد! و ما باز درس خواندیم! در این میان بعضیهایمان در میان تب و تاب یافتن شغل و ادامه تحصیل ، ازدواج کردیم و خانواده تشکیل دادیم . باز در گوشمان هشدار دادند جمعیت کشور رو به پیری و نزول است و شما مسئول کنترل موالید هستید! بچه دار شدیم و تربیت نسل بعد را به عهده گرفتیم! کم کم ما را از چرخه آینده سازان خارج کردند و در گوش بچه هایمان خواندند : خوب درس بخوانید، شما آینده سازان این مملکت هستید!نمی دانم گوشهایم سنگین شده و صدای برنامه بعدی را نمی شنوم یا رهایمان کردند به حالِ خودمان ! ولی من می شنوم ! مدتها ست صدایی را می شنوم که مرا به گوشه ای خلوت می خواند! صدایی که از بیرون نیست، از درون من است! رنجور و ناتوان است باید در جای دنجی ساعتی با خودم خلوت کنم تا بتوانم بشنومش.صدای خودِخودم!من، حالا ، در میانه سی و پنج سالگی می خواهم به دور از برنامه ها گوشه ی دنجی پیدا کنم و بنشینم با خودم فکر کنم که کی هستم؟از زندگی ام چه می خواهم؟به دنبال چه چیزی هستم؟انگار آنهایی که برنامه را در گوشمان می خواندند فراموش کرده بودند این سوالها را بپرسند و ما جواب بدهیم! شاید اصلا قرار نبود ما جواب بدهیم ما فقط باید اجرا می کردیم !لیلا گلگونلیلا گلگونMon, 21 Sep 2020 11:30:54 +0330https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/شغل-خانه-دار-povx4aub6kf1شغل : خانه داراز رنجی که می بریم : مدیر مدرسه فرم ثبت نام پسرم را مقابلم می گذارد : اطلاعات خودتون و همسرتون رو دقیق وارد کنید " خودکار را برمی دارم شروع به وارد کردن اطلاعات خودم می کنم . نام ، نام خانوادگی ، میزان تحصیلات شغل ، شغل ! چرا همیشه در پر کردن این گزینه احساس ناخوشایندی دارم ؟!من به میل و اراده خودم پذیرفته بودم که مادر بشوم و با تصمیم خودم انتخاب کرده بودم که فعالیت شغلی بیرون از خانه نداشته باشم تا زمان بیشتری را صرف فرزندانم کنم پس چرا وقتی می خواهم در مقابل عنوان شغل ، بنویسم "خانه دار" احساس فرودستی می کنم ! مگر نه اینکه خانه داری به معنای یک دو جین شغل است که ما زنها تحت عنوان آن ، در خانه عهده دارش هستیم ؟ پرستار بچه ، معلم سر خانه ، آشپز ، مدیریت روابط خانوادگی ، مسئول برگزاری مهمانی و جشن ها، حسابدار،‌‌ نگهداری از گیاهان آپارتمانی ، دکوراتور ، خیاط، رفو گر ، مدیریت روابط عاطفی خانواده، متخصص تغذیه ، متخصص بهداشت و سلامت خانواده و ...برای یافتن پاسخ این احساس در خودم کنکاشی می کنم : اینکه بنا به مشکلاتی پدر خانواده قادر به یافتن شغل مناسب نباشد و مدتی در خانه باشد ، مسئله ی عجیب روزگار ما نیست ، در بین این خانواده ها پیدا می شود مواردی که زن شاغل بوده و تامین مخارج زندگی کند و مرد به دلیل نداشتن شغل عهده دار امور خانه باشد ، حال اگر این مرد برای ثبت نام پسرش به مدرسه مراجعه کند در مقابل گزینه شغل ، عنوان خانه دار را می نویسد ؟! مطمنا نه ! ترجیح می دهد بنویسد بیکار ! با این حال که اصلا معلوم نیست تا چه زمانی شغلی پیدا کند.) من از جملات بالا این نتیجه گیری را نمی کنم که گزینه بیکار در مقابل گزینه خانه دار منزلت اجتماعی یا به قول فرنگی ها پرستیژ اجتماعی بالاتری دارد ! چرا که این نتیجه قلب خودم را به عنوان یک زن خانه دار به درد می آورد! شاید این احساس ناخوشایندی ریشه در این مسئله دارد که در فرهنگ ما و بسیاری از کشورها خانه داری مختص زنان است و از آنجا که در طول تاریخ احساس فرودستی زنان در برابر مردان نسل به نسل از مادران به دختران منتقل شده، کاری که در طول تاریخ خاصه زنان تعریف شده نیز از این احساس بهرمند می شود! یک پیشنهاد خانه داری شغلی تمام وقت ، بدون مرخصی و بدون حقوق و مزایاست اما می تواند ارتقا بیابد . وقتی جوانتر بودم پدرم از دنیای بسیار مردانه خود یک توصیه به من کرد : هر شغل و کاری که داری سعی کن در آن بهترین باشی!خانه داری مجموعه ی یک دو جین کار متفاوت هست چرا در یکی از آنها بنا به علاقه ام تخصص نداشته باشم ؟! بطور مثال چرا در حین تربیت کودک خودم سواد خودم را در این حوزه بالا نبرم و تجربیات و مطالعاتم را نشر ندهم و به یک کارشناس تربیت کودک تبدیل نشوم ؟ همینطور به یک آشپز، دکوراتور، قناد، کارشناس نگهداری از گیاهان آپارتمانی و ...شاید التیامی باشد! من در این سن و با این شرایط اوضاع و احوال جامعه ام دریافته ام برای تغییر در زندگی ام منتظر برنامه و کار دولت ، حکومت و جامعه ام ننشینم ! گمان نمی کنم در در این بلبشوی اقتصادی ، ارتقا کیفیت زندگی زنان جز اولویت طرح ها و برنامه ها باشد !✍لیلا گلگون ممنون میشم اگر توی اینستاگرام پیجم را دنبال کنید و نظراتتان را درج کنید.من با نام @‏‎leilagolgoon‎‏ در Instagram هستم. برای دنبال کردن عکس‌ها و ویدیوهای من این برنامه را نصب کنید. ‏‎https://www.instagram.com/invites/contact/?i=1eget4h6cb7t8&utm_content=3r8r2ek‎‏لیلا گلگونلیلا گلگونWed, 16 Sep 2020 20:13:36 +0430https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/تله-خانه-داری-czjcfofvrh1r#تله_خانه_داری " #کار_خانه که تمامی نداره!"چقدر این جملات را از زبان هم نوعان خود شنیده ایم و حتی خودمان به زبان آورده ایم! اکثر ما #زنهای_متاهل در آپارتمان های کوچک با یکی یا دو بچه زندگی می کنیم ، به نظر کار خانه ی کوچک با تعداد #بچه کم نباید زیاد باشد ولی چرا تمام وقت ما را می گیرد؟ امروز وقتی شروع به کارهای #تمیز_کاری_خانه کردم با کمی دقت متوجه شدم که من از چند تمیز کننده مختلف استفاده کردم : شیشه شور ، فوم پاک کننده مبل ، تمیز کننده سطوح ، جرم گیر سرویس بهداشتی ، جرم گیر اجاق گاز و پا کننده چند منظوره برای تمیز کردن کابینت ها! در خانه همه ی مان یک کابینت پر از شوینده های مختلف وجود دارد؟ انگار کار خانه به یک #کار_تخصصی با جزییات زیاد تبدیل شده! درست است ما #زنان امروزه مثل مادربزرگهایمان برای لباس شستن یخ حوض نشکاندیم و لباس و کهنه بچه را با دست چنگ نزدیم! ولی در هفته چندبار ماشین لباس شویی را روشن می کنیم و زمان زیادی صرف اتو کشیدن و مرتب کردن لباس ها در کمد و کشوها می کنیم ! درست است ما زنان امروزه مثل مادربزرگهایمان نان خانه را در تنور خانگی نمی پزیم ، ولی با طمع دنبال پیدا کردن دستورهای شیرینی و دسرهای مختلف و به دنبال آن، تهیه و خرید مواد و درست کردن آنها می کنیم ! با وسواس ملافه ها را عوض می کنیم و هر چند وقت یکبار به جان پرده ها می افتیم .از اینکه اَمان غبار زیر تخت و مبل را بگیریم ، لذت می بریم . و شیشه های ترشی ، مربا ، شور و کمپوت خانگی ...در یخچالمان ردیف می کنیم .درست است ! کار خانه تمامی ندارد و اگر به همین منوال پیش برویم این کار خانه است که #زمان و #عمر ما زنان خانه دار را #مدیریت می کند! و ما گرفتار در این تله افسوس لحظه ای فرصت برای خلوت کردن با خودمان ، برای رسیدگی و توجه به علایق مان را می خوریم! شاید این بحث در نظر اول پیش پاافتاده باشد ، ولی مطمئن باشید چشم پوشی از انجام بعضی از کارهای خانه در کیفیت خانه داریمان تاثیر ندارد ولی صرف کردن زمانِ ذخیره شده (به خاطر صرف نظر از انجام کارهای غیر ضروری ) برای خودمان بر #کیفیت_زندگی ما زنان تاثیر گذار است ! ✍ #لیلا_گلگونممنون میشم اگه توی اینستاگرام دنبالم کنیو و برای مطالبم کامنت بگذارید .#روزنوشت_زنانهلیلا:من با نام @‏‎rooz_neveshtezanane‎‏ در Instagram هستم. برای دنبال کردن عکس‌ها و ویدیوهای من این برنامه را نصب کنید. ‏‎https://www.instagram.com/invites/contact/?i=1d19o5prpvksr&utm_content=3r8r2ek‎‏لیلا گلگونلیلا گلگونThu, 10 Sep 2020 16:06:01 +0430https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/خودش-دخالتم-داد-uzme3px8mrywروایت زنانه : مگر می شود آب روان را دید و هوس نکرد پاهایت را درون خنک هایش نکنی ؟!مگر می شود گِل لطیف کنار آب را دید و بی خیال بازی کردن بشوی؟ بچه که بودم عاشق گل بازی بودم ، آن قدر این بازی را دوست داشتم که بشکون های داغ مادرم بعد از بازی را به جان می خریدم ! مادرم می گفت بازی کثیفی است ، ولی من کثیفی نمی دیدم ، مثل جادو بود ! خاک آب خورده باغچه را زیر انگشتانم ورز می دادم، تنها ترسم کرم های خاکی صورتی توی باغچه بود که سر از گِل در می آوردند! به جز این همه اش کیف بود و هیجان ، هیجان ساختن ، ساختن آدمک های کوچک و بزرگ ، و انتظار ، انتظار خشک شدن دست ساخته هایم زیر کمد فلزی ننه ، کنار باغچه. ننه هم مثل مامان این کار را دوست نداشت ، ولی حرفش با مامان فرق می کرد : "- خوب نیست آدم کار خدا رو تقلید بکنه ، از خاک آدم درست کردن کار خداست ، خدا قهرش میگیره بنده اش هم این کار رو بکنه گناه داره "" - ننه خدا با چه خاکی آدم درست می کنه ؟ چرا آدم های من موقع خشک شدن تَرک می خورن؟" اهل دعوا کردنم نبود ولی این بار جدی جواب داد :" دختر تو کار خدا دخالت نکن! " بزرگ شدم ، ازدواج کردم ، مادر شدم ، اولین بار که بچه ام را در بغلم گذاشتند ، با وسواس شروع به برانداز کردنش کردم انگشتان دست و پایش ، چشمان و لباهایش، بازوهای ظریفش، ... گریه می کرد، شیر می خورد. - خدایا شکرت ، تَرک نخورده !ننه پیر شده بود ، هوش و حواسش کم شده بود، دوست داشتم در گوشش بگویم " من دخالت نکردم، خودش دخالتم داد! "لیلا گلگونلیلا گلگونSun, 06 Sep 2020 18:04:12 +0430https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/آیا-تحصیلات-عالیه-برای-زنان-مفید-است-xp0wywu4v3ym#غُرنامهقبل از شروع بحث لازم می بینم توضیحی در مورد عنوان بدهم ، من از نوشتن مطلب پایین قصد غُرزدن از آن چه هستیم و آن چه سرمان آمده ندارم ( به عنوان #زنان_تحصیل_کرده یا شاغل ، متاهل ویا #مادر_در_جامعه_در_حال_گذار ) ، و همچنین قصد اینکه بخواهم سیاهی های موجود در لابه لای زندگیمان را بیرون بکشم و روی دیوار اعصاب و روانمان قاب کنم ندارم! لذا این عنوان را انتخاب کردم تا این حد و مرز جلوی چشمم باشد ! ( نوعی مدیریت معکوس به شیوه من?)اگر طرح بحثی می کنم به دنبال بازخورد شما دوستان به بحث و دریافت اینکه آیا این مسئله ، مسئله شما هم هست و ارزش بررسی عمیق و تخصصی در قالب مقاله را دارد ؟ ، هستم.حال سوال : آیا در جامعه کنونی ما در نهایت کسب #تحصیلات به نفع ما زنان تمام می شود ؟ در سال ۹۲ وقتی خودم را برای دفاع از پایان نامه ام با موضوع " رابطه #هویت_جنسیتی_زنان و#رضایت_از_زندگی آنان " می کردم ، از نتیجه داده های پرسشنامه ها ، دریافتم که رضایت از زندگی زنان که متمایل به تعریف #سنتی از زن و نقش او بوده اند به صورت معناداری از زنانی که متمایل به تعریف #مدرن از #هویت_زن بود ، بیشتر است! نتیجه کاملا برعکس نظریات جامعه شناسی این حوزه بود ! بر اساس نظریات منتخب این حوزه ، نتیجه مدرنیته بهبود کیفیت زندگی زنان و به دنبال آن بالا رفتن میزان رضایت از زندگیشان باید باشد. اما چرا این نتیجه در جامعه ما صدق نمی کرد؟(البته برای من روشن است پایان نامه های دانشجویان در سطح کارشناسی ارشد منبع موثق برای ارجا نیستند ، ولی من به دلیل دغدغه بودن موضوع نهایت سعیم را کردم تا به دور از هرگونه دخل و تصرف در نتایج مطابق سلایق محقق و به دست آوردن آماری استاد پسند ، تحقیق را انجام دهم و لااقل این نتیجه برای خودم حجت است!)اینکه جامعه ما در حال گذار است را خیلی شنیده ایم مطمئنا گذار از #جامعه_سنتی و نامطمئنا به مدرنیته(?) .در کشور ما هم ارزش و عزت زن را در #مادری و همسری تبلیغ می کنند و کفه سنگین ترازوی تربیت کودک را بر دوش مادر می گذارد و بر لزوم پایان دادن دوران دوساله شیرخواری کودک بر پایه شیر مادر تاکید می کند و هم از طرفی کسب علم را برای هر زن و مردی فضیلت می شمارد و در دید عموم زنی که شغل و درآمدی دارد، نوعی برتری برای او محسوب می شود .نتیجه این تناقض و #دوگانگی ۱. برای زنانی که موفق به کسب شغل شده اند چیزی جز فشار و تعدد نقشهای زیاد از جمله مادری ،همسری و انجام تعهدات شغلی و در پی آن فرسایش جسم و روان است ، اغلب این زنانی زمانی برای گردش ،مهمانی ، تفریح، و ورزش ندارند.۲. برای زنان تحصیل کرده ای که شاید ناچارا صرفا خانه داری را پیشه کرده اند ، حسرت به کار نگرفتن دانسته ها و آموخته ها یشان و کسالت استعدادها و توانایی های بکار نگرفته ، کام زندگی را در دهانشان تلخ می کند. در این بین شاهد زنانی هستیم که رنج تحصیلات عالیه را به جان نخریدند و راضی از نقش سنتی مادرانه و همسری خود زندگی می کنند . این دسته از زنان از تفریحات زنانه ، دورهمی ، خرید و زمان گذاشتن برای خود لذت می برند . البته هر کدام از این دسته زنان ) تحصیل کرده یا نکرده ( ، قابل احترام هستند.احتمالا از پس این بحث نتیجه گرفته می شود که در جامعه ما تحصیلات به درد زنان نمی خورد! برویم کشکمان را بسابیم و آشمان را بار بگذاریم ! امیدواری وظیفه ماست . من به گفته بزرگان دینم در فضلیت دانستن علم ، ایمان دارم . شاید لازم است نگاهم را به کلمه فضیلت عوض کنم . شاید بهتر است به سراغ نمونه هایی رفت که با وجود این شرایط تسلیم نشدند و راههای دیگری به جز آنچه همگان پیش گرفته اند ، دنبال می کنند .من نمی خواهم تسلیم نتیجه بالا شوم .لیلا گلگونلیلا گلگونWed, 26 Aug 2020 21:48:30 +0430https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/مادرِ-دَمِ-دست-q7ne4svjtasi#مادرِ_دَمِ_دستمدتی است فکرم مشغول یک موضوعی است به نظرم ارزش بررسی دقیق و تهیه یک مقاله را دارد. از چه زمانی باب شد که اینقدر #مادر_خانه_نشین و دمِ دستِ بچه باشیم ! من خودم مادر هستم منکر وظیفه و مسئولیت آن نیستم و علاقه ای به شانه خالی کردن از تعهدی که خودم به اختیار خودم پذیرفتم هم ندارم ، ولی صحبت من چیز دیگری است . خاطرم هست که مادر خودم با یک جین بچه ساعتهایی #مسئولیت_خانه را به بچه های بزرگتر خانه که حدودا هفت ، هشت ساله بودند، می سپرد ،خرید می رفت جلسات مشارکت مردمی که آن زمان نیاز جامعه بود شرکت می کرد و حتی در کلاس های سواد آموزی درسی که در کودکی رها کرده بود، ادامه داد ! من در سن شش سال و نیمه گی مسئول برادر شش ماه ام بودم .جالب است که حالا مادرم من را به خاطر تنها گذاشتن بچه هایم به مدت خیلی کوتاه یعنی به اندازه خرید از مغازه سر کوچه، سرزنش می کند! چه اتفاقی افتاده ؟از وقتی مادر شدم هر کتاب #روان شناسی_کودک و یا گفته هر #کارشناس_کودکی که خواندم دیدم که با تَرکه ی به خطر افتادن " #احساس_امنیت_کودک" به جانِ روح و روان مادر افتادند! از این همه مراقبت و مواظبت و دم دست بودن بچه چه نتیجه ای گرفتیم ؟ #بچه هایی_بی_مسئولیت ، که از پس کارهای شخصیشان بر نمی آیند و در هر لحظه از روی تنبلی برای مادر بی نوا فرمان صادر می کنند از طرفی مادر به خاطر این همه خانه نشینی و در خدمت بچه بودن به #مادری_افسرده و #ناشاد تبدیل شده است . یک جای کار می لنگد ! گمان نمی کنم در هیج برهه ای از تاریخ اینقدر مادرها برای بچه ها وقت صرف می کردند، از بازی کردن، کاردستی درست کردن ، قصه خواندن ، گردش های مادر و کودک ، باهم تلویزیون تماشا کردن تا قاشق قاشق غذا دهان بچه گذاشتن و یادداشت سانت سانت قد کشیدن کودک! واقعا این همه وقت گذراندن با بچه ها ضرورت دارد؟ این مقدار توجه و دم دست بودن باعث تقویت امنیت کودک و به دنبال آن تربیت یک #انسان_مستقل با حداقل مشکلات روحی در بزرگسالی می شود ؟ من به نتیجه امیدوارم نیستم ! در اطرافم کودکانی را می بینم که با وجود توجه ، حمایت امنیتی و عاطفی زیاد ، حتی به #والد بی نوای خود اجازه دستشویی رفتن هم نمی دهد و با گریه کردن مادر را کلافه می کنند! به نظرم بررسی این مسئله را باید از ریشه شروع کرد ‌.کدام دسته از رویکرد های روانشناسی اینقدر مادر را اسیر کودک خود کرده است؟ از چه زمانی این رویکردها به اصطلاح باب شد؟ به فرض درست بودن رویکرد آنچه به دست می آوریم به آنچه از دست می دهیم می ارزد؟لیلا گلگونلیلا گلگونSat, 22 Aug 2020 16:43:41 +0430https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/طرح-جدیدی-برای-زندگی-زنان-mck3eoh5b40k#طرح_زندگی_جدیدی_برای_زنانچند وقت پیش دو پست از کتاب #رازوری_زنان نوشته#بتی_فریدان را با عنوان #مساله_ای_که_نامی_ندارد گذاشتم. امروز بخش پایانی این کتاب را خواندم ، به نظرم رسید چند پاراگراف این بخش را با شما به اشتراک بگذارم : "یک ساعت از روز، یک آخر هفته، یا حتی یک هفته مرخصی گرفتن از #وظایف_مادری، پاسخ #مشکل_بی_نام نیست. آن "#ساعتهای_مرخصی_مادر" آن طور که کارشناسان فرزند_ خانواده یا دکترهای گیج، به عنوان پادزهر برای خستگی زنان خانه دار یا احساسات محبوس توصیه می کنند، مبتنی بر این فرض است که یک زن فقط همسری خانه دار و تا ابد یک مادر است. فردی که #خانه_دار_تمام_وقت است، می تواند از مرخصی بهره مند شود، اما مادرانی که با آنها حرف زدم ، در ساعات بیکاری تسکین عجیبی پیدا نمی کنند، در واقع به کوچکترین بهانه ای ، مرخصی را خاتمه می دهند. زنی که هیچ هدفی برای خود در جامعه ندارد، زنی که به خود اجازه نمی دهد به آینده بیندیشد، زیرا کاری انجام نمی دهد که با آن #هویت واقعی اش را به دست آورد، در زمان حال هم احساس ناامیدی خواهد کرد. مهم نیست چند ساعت مرخصی گرفته باشد. حتی یک زن بسیار جوان امروزه باید ابتدا به خودش به عنوان یک انسان فکر کند نه مادر ؛ به عنوان کسی که زمان در دست اوست و زندگی اش را برحسب توانایی هایش طراحی می کند؛ متعهد است به جامعه و تعهداتش بعنوان همسر و مادر می تواند با آن جمع شود....اما یک شغل، هر شغلی پاسخ نیست؛ در واقع شغل می تواند بخشی از تله باشد، زنانی که به دنبال شغلی معادل ظرفیت های حقیقی نیستند، به خودشان اجازه نمی دهند علایق و اهداف مادام العمری که مستلزم تحصیلات و آموزش جدی است، گسترش دهند، و در بیست یا چهل سالگی شغلی را برای کمک خرج خانه و یا کشتن وقت پیشه می کنند، و تقریبا به همان قطعیت آن هایی که در #تله_خانه_داری مانده اند، به سوی آینده ای ناموجود گام بر می دارند....چه کسی می داند زنان اگر به #رهایی دست یابند، چگونه خواهند بود؟چه کسی می داند #هوش_زنان چه کارایی هایی خواهد داشت اگر تقویت شود، اما از عشق دریغ نکند؟ چه کسی از امکانات عشق خبر دارد، وقتی زنان و مردان نه تنها فرزندان ،خانه، باغچه و تکامل نقش جنسی، بلکه مسئولیت ها و اشتیاق برای کار خلاق آینده ساز را به شراکت بگذارند؟ می شود گفت #جستجوی_زنان برای یافتن خویش تازه آغاز شده است. اما چندان طول نمی کشد که #رازوری_زنان دیگر نتواند صدای درونی زن برای یافتن کمال را خفه کند.لیلا گلگونلیلا گلگونTue, 18 Aug 2020 14:26:54 +0430https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/دختری-که-اژدهایی-را-رام-کرد-tctapmzc5pzsداستانک کودکانه با هدف تقویت خودباوری در دختران : دختری که اژدهایی را رام کرد! سال ها پیش دختری زیبا در قلعه ای به دست اژدها ،اسیر بود. قلعه دیوارهای بلندی داشت و پشت جنگل سیاه ، روی یک تپه با علف های خشک و زرد قرار داشت.دختر هر روز صبح از پنجره کوچکِ اتاقی که در آن زندانی بود ، اطراف قلعه را نگاه می کرد به امید اینکه شاهزاده ای که برای نجات او آمده ،را ببیند.اژدهایی که دختر را اسیر کرده بود ، اژدهایی بزرگ و ترسناک بود، چشمهای تیزی داشت و از دهانش آتش سوزانی خارج می شد. هر چند وقت یکبار از میان درختان بلند جنگل سیاه، سر و کله ی شاهزاده ی اسب سواری دیده می شد. شاهزاده ها که تعریف دختر ِ زندانی در قلعه را می شنیدند ، شال و کلاه می کردند، نیزه و شمشیر برمی داشتند تا بروند به جنگ اژدها و بعد از شکست اژدها با دختر ازدواج کنند.اما تا به حال هیچ شاهزاده ای موفق به نجات دختر نشده بود! شاهزداه اول با دیدن هیبت ترسناک اژدها که روی قلعه نشسته بود و دهان پر از آتشش را باز کرده بود ، پا به فرار گذاشته بود.شاهزاده دوم که کمی از شاهزاده اول شجاع تر بود در همان ابتدای نبردش با اژدها نیزه و شمشیرش شکسته شده بود و فقط توانسته بود جان خودش را نجات دهد و برگردد ولی به دختر قول داده بود که به محض تعمیر نیزه و شمشیرش به سراغ اژدها خواهد آمد ، ولی خیلی وقت بود که خبری از او نبود! شاهزاده سوم با زیرکی تمام وقتی اژدها خواب بود، خودش را به دیوار قلعه و دقیقا زیر اتاق دختر رسانده بود و از دختر خواسته بود تا برای بالا آمدن از دیوار بلند قلعه ، بافته موهای بلند و کلفتش را پایین بندازد . دختر با خوشحالی این کار را کرد ولی شاهزاده هیچ توان و مهارتی برای بالا رفتن از طناب موهای دختر را نداشت ، او فقط بلد بود خوب فکر کند همین ! شاهزاده سوم وقتی با انگشتانش سرش را می خاراند با خودش فکر کرده بود ؛ مطمئنا این دختر تنها دختر زیبای این سرزمین نیست ، پس بهتر است جانش را به خاطر او به خطر نیندازد و به دنبال دختر زیبای دیگری با درد سر کمتر بگردد!خلاصه روزها گذشت و دختر چشم به انتظار از پیدا شدن شاهزاده ای شجاع سوار بر اسب برای نجاتش از چنگ اژدها ، ناامید شد، خسته شد،دل شکسته شد روی کف اتاق نشست و به دیوار نمور و سرد قلعه تکیه داد.دختری که اژدهایی را رام کرد. قسمت دوم:دختر دلش می خواست در علفزارهای سرسبز بدود و باد موهایش را آشفته کند،دلش می خواست لب رود بنشیند و ساعتها به چهره اش در آب لبخند بزند،دلش می خواست بین درختان بلند جنگل قدم بزند و نور ملایم خورشید از لابه لای شاخ و برگ درختان به اوچشمک بزند، دلش برای شنیدن صدای جیرجیرِ جیرجیرک ، شرشر آب تنگ شده بود! زانوهایش را بغل کرد و شروع کرد به آواز خواندن . از چمنزار خواند از صدای شرشر آب، از بوی خنک جنگل، از بال قشنگ پروانه، از شکوفه های زیبای سیب و گیلاس .خواند و آنقدر خواند تا اژدها را بی خواب کرد. اژدها با عصبانیت با دست و پاهای کوتاهش از پله های قلعه بالا می رفت و دود از حفره هایی بینی اش به بیرون می داد. خوابش بهم خورده بود اصلا حوصله نداشت. ولی صدا و آواز دختر خیلی دلنشین بود ، آنقدر دلنشین که اژدها هم نتوانست در برابر آن مقاومت کند ، وقتی به در اتاق دختر رسید دیگر آن قدرها هم عصبانی نبود و خبری از دود دماغ هم نبود! اژدها وارد اتاق دختر شد با کمی مِن و مِن پرسید :" خب ، این چیزها که ازشون آواز می خونی واقعیت داره؟" دختر با تعجب به چشمان اژدها نگاه کرد ، انگار چیزی توی چشمان اژدها بود که به دختر جرات داد کمی جلو بیاد : " یعنی تو تا حالا هیچ کدوم از اینها رو ندیدی؟ حس نکردی؟"اژدها چرخشی توی بدنش داد تا کمی بهتر توی اتاق جا بشود ولی هنوز دم بلندش بیرون اتاق بود :" خب، من تمام عمرم رو نگهبان تو و قلعه بودم ، حواسم به شاهزاده هایی بود که برای جنگ با من می آمدند ، هیچ وقت دنیا رو اینطور که تو توی آوازت خوندی ندیده بودم!"دختر لبخندی زد و آنقدر نزدیک اژدها شد که آرام دستش را بدون اینکه اژدها حواسش باشد روی او گذاشت :" می خوای باهم به دیدن دنیای بیرون قلعه بریم؟ " اژدها نفس گرمی از سوراخ های بزرگ بینی اش به بیرون داد و گفت : " خب ، پس تکلیف تو چی میشه ، تو اسیر من هستی ، اینطور شاید فرار کنی؟" " من روی پشت تو سوار میشم و باهم به گردش می رویم مطمئن باش آنقدر شجاع نیستم که از روی اژدهای قوی مثل تو پایین بپرم " اژدها از تعریف دختر خوشش آمد ، سرش را خم کرد و اجازه داد تا دختر روی گردنش بنشیند، بعد چرخی زد و زود از اتاق خارج شد به سمت پشت بام قلعه رفت ، بالهایش را باز کرد و با یک خیز به سمت آسمان پرواز کرد! از آن شب به بعد هر روز دختر روی گردن اژدها می نشست و باهم روی جنگل ها، چمنزار ها، چشمه ها پرواز می کردند و گاهی اوقات به شاهزاده اسب سواری که به سمت قلعه حرکت می کرد دست تکان می دادند.لیلا گلگونلیلا گلگونThu, 13 Aug 2020 23:36:43 +0430https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/معرفی-کتاب-زلیخا-چشم-هایش-را-باز-می-کند-gqio1rwslu5dزلیخا چشم هایش را باز می کندکتاب "#زلیخا_چشم_هایش_را_باز_می_کند" به نویسندگی " #گوزل_یاخینا" ، داستان زنی است که در روستای کوچکی نزدیک #قازان ، پایتخت #تاتارستان در سال ۱۹۳۰ به همراه همسر و مادر شوهرش زندگی می کرد.تصویر سازی های ابتدایی کتاب از شخصیت زلیخا، زنی بی اراده،تودار،کم حرف که همچون اسیری در دست همسری که ۱۵ سال از او بزرگتر است و مادرشوهر پیری که زلیخا در نهان او را عفریته می نامد،است.گرچه دین اکثر مردم این دیار اسلام بود، ولی این دین چنان با عقاید و خرافات بومی مردم در آمیخته بود که از اسلام ظاهری بیش نمانده بود. نویسنده با قلم توانای خود چهره زلیخا را زنی فرمان بردار و رنج کشیده ای که شرم و حیا جز وجود لاینفک اوست و نافرمانی ازامر همسر را ، نافرمانی از امر خدا و لایق عذاب می دانست؛ معرفی کرده است.در سال ۱۹۳۶ عملیات سرکوب سیاسی در اتحاد شوروی، معروف به #پاکسازی_بزرگ شروع شد. عده زیادی از مردم عادی به بهانه خرابکاری و ضد انقلاب سوسیالیستی یا اعدام شدند یا به مناطق دوره افتاده تبعید شدند. همسر زلیخا کشته می شود و او به همراه روستاییان بی گناه زیادی به اردوگاهی در سیبری تبعید می شود. این تبعید که با سفری بسیار طاقت فرسا و طولانی با قطار آغاز می شود که نتیجه آن تلف شدن تعداد زیادی از تبعیدها در راه بود. شرایط زندگی در اردوگاه نیز حکایت از رنج بی پایان ، گرسنگی و سرمای کشنده داشت. زلیخا در طی دوران تبعید کم کم متوجه ذات پرتوان و سرسخت خود می شود و با گذشت زمان از زنی فرمانبردار و لایق ترحم تبدیل به زنی قوی ، مستقل و تاثیر گذار می شود که با چنگ و دندان تنها به فکر بزرگ کردن تنها فرزندش "یوسف" است. گرچه پاسخ مثبت زلیخا به شروع رابطه پنهانی با افسر ارتش سرخ " ایگناتوف"، قاتل همسرش، با روح شخصیت داستان در تضاد است و به نظر می رسد که زلیخا در رسیدن به مقام "#سیمرغ" در وادی "بی تفاوتی" جا می ماند ولی با تلنگری باز خود را باز می یابد.زلیخا داستان #آزادی است، آزادی به تعبیر رهبران سوسیالیست.آزادی در این نقطه از تاریخ گرگی است در لباس میش که جویندگانش را با بی رحمی در ظلمات بیچارگی ، تکه تکه می کند.زلیخا داستان پایداری است، داستان انقلاب درونی زنی است که وقتی چشم هایش را باز کرد دانست که می تواند به جای" شکار" ، خود "شکارچی" باشد! لیلا گلگونلیلا گلگونMon, 10 Aug 2020 19:57:11 +0430https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/دوگانگی-kmhrlasntd2iدوگانگی قسمت سوم :برنامه هر روزش تقربیا این بود ، صبح ها کمی زودتر از بچه ها بیدار می شد به کارهای خانه می رسید، صبحانه بچه ها را می داد و بعد برای بازی آنها را به حیاط مجتمع می برد گاهی اوقات کتابی برمی داشت و در اندک زمان ممکن بین بازی بچه ها چند خط از آن می خواند، بعد از ناهار با سعی و تلاش تمام بچه ها را می خواباند و در سکوت خانه به دنبال گمشده اش می گشت : گاهی گشت و گذار طولانی برای یافتن یک شغل پاره وقت، گاهی هرچه جزوه برای ادامه تحصیلش وجود داشت، دانلود می کرد ، گاهی سراغ ایده برای کسب و کاری خانگی ، پایان این همه جستجو نتیجه ای جز کلافگی برایش نداشت ، بچه ها که بیدار می شدند دیگر مدیریت زمان از دستش در می رفت تمام و کمال در اختیار آنها بود تا شب و هر شب سر پر از احساس کسالت و خسرانش را روی بالش می گذاشت و زیر لب آرام زمزمه می کرد ،حتما فردا اتفاق بهتری خواهد افتاد.هربار که از روزمرگی و ساعات طولانی کار همسرش شکایت می کرد تنها این جواب را می شنید : "زندگی رو تو داری می کنی صبح تا هر ساعت که دلت بخواهد می خوابی ، مجبور نیستی هر روز قیافه نحس یک سری آدم های احمق کار نابلد رو ببینی، مجبور نیستی به کسی جواب پس بدی تا بوق سگ کار کنی ، با صدای خنده بچه ها کیف می کنی،می تونی دستشون رو بگیری باهم برید خرید، مهمونی ، پارک "شاید حق با همسرش بود! شاید اگر برای حمیده و حمیده ها هم شرایط ازدواج پیش می آمد ، میز مدیریت را رها می کردند ، ازدواج می کردند بچه دار می شدند ، هر روز با لذت پیش بند آشپزخانه به کمر می بستند و برای بچه هایشان کوکی فندق و شکلات می پختند و عکس خوشبختیشان را استوری می کردند.خانم همسایه طبقه بالا به همراه دو تا بچه قد و نیم قدش همیشه همراه ساعت بازی در حیاط مجتمع بودند، هر روز با حوصله خاصی موهایش را مدل می داد، گاهی فر می کرد و گاهی لخت و ابریشمی ، آرام و خونسرد حرف میزد در کلماتش اندک هیجانی دیده نمی شد، چشمانش آرام بود ولی هیچ برقی نداشت، مثل دریایی بود بدون موج و تلاطم ،بدون صدای مرغابی،سرد و راکد . امروز موهایش را صاف کرده بود آبشار یکنواخت موهای قهوه ای از زیر شالش بیرون ریخته بود،معمولا چیزی از خودش نمی گفت به نظر مرموز می آمد ، بیشتر اوقات گفتگوهایش درمورد مکمل ها و ویتامین ها مورد نیاز بچه ها، نحوه رسیدگی و مراقبت از بچه ها در مهدکودک های اطراف (انگار همه را امتحان کرده بود!)و این که چطور دخترش را از پوشک گرفته؛ بود. امروز بدون مقدمه توصیه ی غیر قابل انتظاری کرد : - فلوکستین بخور! ، باعث میشه کمتر عصبی بشی و وقتی بچه ها اذیت می کنن کمتر سرشون دادبزنی!" منظورش از این حرف چی بود؟ نکند سرو صدایی را که گاه از ناچاری از خانه بلند می شود را شنیده باشد؟ احساس شرمندگی کرد و درخودش فرو رفت، انگار زن همسایه خیلی دقیق متوجه احساس زن شد : " منم می خورم ، از وقتی بچه دار شدم هر روز می خورم ، خوبه ،آرومم می کنه" - اما قرصهای آرام بخش خواب آورن ، ممکنه وقتی بچه ها بیدارن خوابتون بگیره ، خطرناک نیست ؟- نه اصلا خواب آور نیست! - اعتیاد آور چی ؟ بهش عادت می کنید و هیچ وقت نمی تونید ترکش کنید.زن همسایه رویش را به سوی بچه ها چرخاند و آرام گفت : مامان جان مواظب باش! - قرص خوبیه، عوارضش کمه ، مگه چاره ی دیگه ای هست؟!در پس کلمه چاره ، سوزی بود ، مثل وقتی که هرچقدر لباس می پوشی باز تیزی سرما تمام استخوانهایت را می لرزاند ، کلمه به کلمه در ذهنش گذشت : مگه چاره ی دیگه ای هست؟!نزدیک ظهر بود ولی آسمان نشانی از آفتاب ظهر نداشت ،انگار همه جا گرد خاکستری رنگ پاشیده بودند، با هر نفس احساس گرفتگی و سوزش در گلویش احساس می کرد: " انگار امروز هوا خیلی آلوده س بچه ها برگردیم خونه " دخترش در حالی که سوار سه چرخه اش بود با هیجان گفت : آخ جون وقتی هوا آلوده س می تونیم روی تخت مامان ، بابا بپر بپر کنیم و با بالش ها بازی کنیم !"...چندروزی بود که اصلا از خانه بیرون نیامده بودند، اخبار هواشناسی هشدار ناسالم بودن هوا برای کودکان ، سالمندان و بیماران قلبی و ریوی را داده بود، در تمام این چند روز فکرش یک لحظه از کتاب،موسیقی ، قهوه ، فلوکستین ، میز مدیریت رها نشده بود ، تمام این چند روز به جان خانه افتاده بود مدام شسته بود ،سابیده بود، برق انداخته بود ، اتو کشیده بود، پشت سینک خالی و براق ایستاده بود به انگشتش که از دستکش سوراخ ظرف شویی بیرون زده بود نگاه میکرد، با خودش فکر کرد ،بهتر بود یکی از تکنیک های تنفسی که مربی یوگا برای آرامش توصیه کرده بود انجام می داد، اصلا چطور بود به پشت دراز بکشم ،کف دست راست روی ناف، دست چپ روی قفسه سینه ، دست راست با دم بالا می آید و با بازدم ...- مامان مامان نقاشی مو ببیندستکش خیس را از دستش درآورد و دستانش را با پیش بند خشک کرد، نقاشی را در دستش گرفت ، تصویر خانواده ای چهار نفره ، همگی خندان ، دختری با موهای صورتی و مادری با موهای طلایی ، خط خنده گوش تا گوش کشیده شده بود ، روی چهره خندان مادر خیره شد.. در این چند روز کجا خنده مرا دیده ای که سخاوت مندانه روی کاغذ کشیدی؟! چشمانش گر گرفتند ، انگار در سینه اش چشمه ای می جوشید می خواست از چشمانش سرازیر شوند، پره های بینی اش می لرزید ، لبانش را دندان گرفت ، میخواست ظاهرش را مقابل چشمان درخشان دخترش حفظ کند، تمام وجودش را احساسات متناقض و دوگانه فرا گرفته بود، احساس سرزنش خود ، چرا از مادر اش لذت نمی برد، چرا ناسپاس زندگی اش است ، ناسپاس صدای خنده بچه های سالم و زیبایش ، با خودش چه کند ، با حسی که نیاز شکوفایی را در او فریاد می زد ، نیاز دیده شدن ، نیاز هویت و تعریفی غیر از مادر ، همسر ...- ناراحت شدی ؟ نقاشیم بد بود.- نه عزیزم خیلی قشنگ بود ، ناراحت دستکشم بودم زود پاره شد! در دنیای مادری لحظه های تنهایی و خلوت با خود کوتاهند !دستمال گرد گیر را برداشت و به سراغ پنجره دود گرفته رفت، نگاهی به شلوغی خیابان انداخت ، چقدر احوال این شهر دو روست ، هوایش ، آدم هایش حتی روزهای زوج و فرد ترافیکش ! پایان داستان.روده درازی در نوشتن را دوست ندارم ، ولی در داستان بالا کنترل نوشتن از دستم خارج شده بود تا فراز و فرودی از چند روز زندگی شخصیت داستان را نمایش نمی دادم ، ول کنم نبود،من پایان های باز را دوست ندارم!ولی نه فیلسوفم که از معنای زندگی حرف بزنم و نه روحانی هستم تا از ارزش مادری بگویم و بهشت را در برابر فرصتهای پیشرفت در دنیا به زیر پاهای مادران ارزانی کنم من در این سن و مکان نمی توانم پایانی درس آموز و نکته دار برای شخصیت قصه بنویسم ،شاید گذر زمان و عمر درسهای پنهان کرده در دل زندگی را برایش روشن کند.✍ لیلا گلگونلیلا گلگونلیلا گلگونSat, 08 Aug 2020 23:18:42 +0430https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/دوگانگی-hynpn9zzpezoدوگانگی قسمت دوم : سه نفری پشت میز چهار نفره نشسته بودند،پسرش شیشه شیر خودش را مدام روی میز می کوبید و قطرات شیر به همه جا می پرید.دخترش فنجان کوچکی که عکس دختر توت فرنگی رویش بود به لبانش نزدیک کرده بود و ریز ریز به کارهای برادرش می خندید. سرش روی گوشی خم بود با انگشت اشاره اش تند تند صفحه ها را بالا و پایین می کرد ، در دست دیگرش لقمه کوچکی به سمت دختر دراز بود،بدون این که سرش را بلند کند دستش را تکان داد : - بگیر بخورعلاقه ای به دیدن عکسهای پر از تجملات تولدها، سالگردها، مهمانی ها دیزاین غذا و خانه نداشت ، همیشه برایش این سوال پیش می آمد که کسایی که این پستها را میگذراند بچه ندارند؟ اگر دارند چرا انقدر همه چیز مرتب و تمیز است بدون هیچ لک و لوکی ، بهم ریختگی ، چطور این همه تزیینات شکستنی لوکس ریز و درشت در خانه نگه می دارند؟ در خانه هایش هیچ وقت لیوان شیر یا آب میوه روی فرش برنمی گردد، وقتی راه میروند پایشان روی اسباب بازی های پخش و پلا نمی رود؟با این ناخن های کاشته چطور لباسهای بچه رو عوض می کنند، دست و روی بچه را می شویند و فین دماغش را می گیرند...نگاهش روی یک عکس ماند ، تصویر زنی با لباسهای رنگارنگ و البته راحت کنار کتابخانه پر از گل و گلدانهای رنگی و کتاب که روی تشکچه چهل تکه اش نشسته بود، در یک دستش کتاب ، در دست دیگرش فنجان قهوه ، روی گوشهایش هدفونی بزرگ، انگار داشت آهنگ ملایمی گوش می داد ، چشمانش از رضایت برق می زد در زیر تصویر جمله ای نوشته شده بود :" هیچ کس و هیچ چیز، بر زنی که با خواندن کتاب و شعر، گوش دادن به موسیقی و نوشیدن قهوه حالش خوب می شود پیروز نخواهد شد! جبران خلیل جبران" جمله را چندبار خواند ، چیزی در ذات جملات بود که او را آزار می داد ، چیزی که فراهم کردن فضای تصویر را برایش ناممکن می کرد.تصویر پروفایل کسی که این پست را گذاشته بود دید، برایش آشنا می آمد،( دختر و پسرش از صندلی پایین آمده بودند و زیر میز شیطنت می کردند،دخترک شیشه شیر را تکان می داد و قطره های شیر را روی صورت پسرک می پاشید و پسرک از خنده و هیجان جیغ می کشید!)پست های دیگرش را نگاه کرد ، خودش بود شک نداشت ، حمیده ! دوست دوران دبیرستانش چطور بدون اینکه متوجه شود او را دنبال کرد بود، ازدواج کرده بود؟ ، به نظر نمی رسید ، از عکس ها معلوم بود شغل مهمی دارد، چهر ه اش ساده و خندان است، درست مثل دوران دبیرستان . از شاگردان پرتلاش مدرسه بود همیشه در درس ها با هم رقابت داشتند ، خوب یادش بود که چطور در درس فیزیک سر حل کردن مسئله های دینامیک باهم بحث می کردند.به عکسها خیره شد، نوشته ی تابلوی کوچکی روی میزش توجهش را جلب کرد : حمیده دولت آبادی مدیر بخش آی تی.دستانش لرزید اضطرابی تمام وجودش را فرا گرفت، اگر این پیج مسبب آشنایی دوباره شود ، در رویایی با حمیده خودش را چگونه معرفی کند ؟ در جواب سوال مشغول چه کاری هستی ؛ چه جوابی دهد؟ اضطراب جایش را به نگرانی داد ، گیج بود در درونش دنبال پاسخ سوالاهایی بود که از اعماق وجودش بر می آمد ولی انگار بچه داری فرصت پاسخ دادن برایش نگذاشته بود ، صدای خوردن چیزی به میز رشته افکارش را پاره کرد ، فنجان شیر روی میز برگشت و ردی از سفیدی روی آن گذاشت و خیلی سریع روی زمین شره کرد. باید بچه ها را برای بازی حیاط مجتمع می برد ، شاید اینطور کمی فرصت فکر کردن پیدا می کرد ، زیر نویس اخبار حکایت از پدیده وارنگی هوا می داد ، سرش درد می کرد باید برنامه ای برای سرگرم کردن بچه ها در خانه می ریخت . دستمال را برداشت و روی میز کشید : " امروز هوا آلودس ، نمیشه رفت بیرون ، می تونید روی تخت بپر بپر کنید ! " نگاهش دوباره به نگاه سرزنده حمیده گره خورد ، انگشتش را روی گزینه" لغو دنبال کردن" گذاشت ، باید زودتر بساط ناهار را آماده می کرد. ادامه دارد ....لیلا گلگونلیلا گلگونTue, 04 Aug 2020 16:56:27 +0430https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/دوگانگی-reg3jne4g41xداستان کوتاه دوگانگی قسمت اولبا صدای به هم خوردن درهای کمد بیدار شد. شوهرش با عجله مشغول لباس پوشیدن بود.نیم نگاهی به بچه ها انداخت ، - یواش بچه ها بیدار می شن!- سویئچ کجاست؟روی تخت نشست دستش را روی کتفش گذاشت و با صدای آهسته و کم جان گفت :- همون جای همیشگی ، روی جا کلیدی، چرا با سرویس نمی ری؟ خیلی با عجله موهایش را شانه کرد، شیشه سیاه ادکلن را برداشت و تند تند اسپری کرد: - خواب موندم !بوی عطر تند مردانه در داخل اتاق پیچید، عطر های تند را دوست نداشت ، سردرد می گرفت ، با گوشه پتو بینی اش را گرفت و با صدای تو دماغی گفت : - امروز دوشنبه است پلاکت‌ ِ فردِ، جریمه می شی !جوابی نشینید صدای محکم بهم خوردن در شانه هایش را لرزاند، یکی از بچه ها در خواب غلتی زد، با نگرانی به او نگاه کرد ، نکند صبح به این زودی از خواب بیدار شوند، آرام روی تخت دراز کشید ، سمت راستش دختر سه ساله و سمت چپش پسر یک ساله اش خواب بودند، هنوز دلش راضی نشده بود که بچه ها را در اتاق خودشان بخواباند.سرش را روی گردن پسرش خم کردو بو کشید هنوز بوی نوزادی می داد، بوی شیرخوارگی .پلک هایش سنگین بود ، بدنش کوفته، بدنش را در درازای تخت کشید و حرفهای مربی اش را در ذهنش مرور کرد: قبل از خواب روی تک تک اعضای بدنت آگاهی داشته باش.با تنفسی آرام و عمیق از نوک انگشتان شصت پا شروع کن تک تک اعضایت را شل و رها کن تا از هر انقباضی که دارند ، رها شوند، تک تک انگشتان پاها، استخوان روی پا، مچ پاها،ساق پاها شل و رها، ماهیچه های پشت ساق پا ، زانوها ، ماهیچه های ...- مامان ، مامان !رگه نور تندی که از گوشه پرده روی چشمش افتاده بود، چشماهایش را جمع کردو یکباره با اضطراب نشست .دخترش بیدار شده بود! ساعت چند بود؟ مگر اهمیتی داشت؟! ادامه دارد....لیلا گلگونلیلا گلگونSat, 01 Aug 2020 12:55:37 +0430https://virgool.ir/@Rozneveshte_zanane/مساله-ای-که-نامی-ندارد-قسمت-دوم-plctexv7oby8مساله ای که نامی نداردقسمت دوم " زنان خانه دار خودشان هم نمی دانند چه قدر خوشبخت اند، رئیس خودشان هستند، ساعت کار ندارند، هیچ مسئول ارشدی منتظر کوچکترین اشتباه آن ها نیست. یعنی چه که زن خوشبخت نیست؟ فکر می کنند مردان در این دنیا خوشبخت اند؟ آیا واقعا در خفا می خواهند مرد باشند؟ نمی دانند زن بودن چه خوشبختی بزرگی است؟ ، اصلا زن بودن همین است !"جملات بالا برایتان آشنا نیست؟ برایتان پیش آماده در جواب گله گی از روزمرگی زندگی ، چنین پاسخهایی را دریافت کنید؟ اینها جواب هایی است که به زنان تحصیل کرده خانه دار آمریکایی در حدود سالهای ۱۹۶۰ داده می شد. از نظر من مساله ای که شصت سال پیش به عنوان مشکل بی نام زنان در آمریکا مطرح شد ، در حال حاضر به وضوح در بین زنان خانه دار تحصیل کرده کشورمان دیده می شود." من همه کارهایی را که زنان باید انجام دهند،امتحان کرده ام - تفریحات،باغبانی،ترشی انداختن ،کنسرو درست کردن،رفت آمد با همسایه،عضویت در انجمن ها- همه این کارها را می توانم انجام بدم و دوست دارم ، اما این کارها فرصتی باقی نمی گذارند تا فکر کنید به این که چه کسی هستند.من هیچ وقت جاه طلبی شغلی نداشته ام.فقط می خواستم ازدواج کنم و چهار فرزند داشته باشم .فرزندانم ،باغ و خانه ام را دوست دارم.حتی نمی توانید اسمی روی این مشکل بگذارید.اما ناامیدم.تازگی احساس می کنم فاقد شخصیت هستم.من شده ام تهیه کننده ی غذاها و پوشاننده ی شلوارها و مرتب کننده ی تخت خواب ها، کسی که وقتی چیزی می خواهید می توانید سراغش بروید.اما من کیستم؟"رازوری زنانه - بتی فریدان لیلا گلگونلیلا گلگونMon, 27 Jul 2020 14:38:20 +0430