https://virgool.ir/feed/@Roshanaچند واژه‌ای از خویشِ منfa2026-11-11 18:59:27https://files.virgool.ir/upload/users/158220/avatar/E37sM3.pnghttps://virgool.ir/@Roshanahttps://virgool.ir/@Roshana/دست-بردار-لعنتی-wznam8cj5arqداشتم به انتظار فکر می‌کردم، به بی‌رحمیش، به این‌که چه‌جوری تو یه کما نگهت می‌داره، به اون موندن توی چیزی که نیست، دیگه نیست -دیگه شده یه مشت خاطره، شده نماد غریبگیت، تنهاییت- به اون امیدی که می‌ریزه تو جونت، اون رویاهایی که برای اومدن می‌سازی. ته دلت، بخش منطقی وجودت می‌دونه که هر اومدنی یه رفتنی داره، و می‌خواد نتیجه‌ی منطقی بگیره که هر رفتنم یه اومدن داره، یه برگشت. اما آدما که خوب بلدن تو گذشته زندگی کنن، حاضر نیستن برگردن. آدما زندگیشونو حرومِ گذشته می‌کنن، اما هیچ‌وقت برنمی‌گردن. بدیش اینه که حتا اگر برگردن، یه چیزی برای همیشه تو همون گذشته جا می‌مونه. یه چیزی برای همیشه عوض می‌شه. یه چیزی می‌شکنه. شاید همینه که بر نمی‌گردیم. مثلِ گند‌ زدن به گذشته می‌مونه شاید. اما... تهش دوست داریم برگردن، همه‌ی ''تو''هایی که یه دفعه رفتن، همه‌ی ''تو''هایی که قرار بود مواظبمون باشن و شونه‌ای برای غم و مرهمی برای زندگی، حتا با وجود این‌که نامرد بودن. حتا با وجود این‌که تورو یه جایی توی زندگی‌شون جا گذاشتن. و گاهی فکر می‌کنی آیا بهت فکر می‌کنه اصلا؟ می‌ترسی که فراموش شده باشی، که دل‌تنگِ تویی نباشه که دل‌تنگشی. اون‌وقت همه‌چیز خیلی یه‌طرفانه‌تر و بی‌رحمانه‌تره. انتظار همه‌ی اینارو تو دلش داره. تو رو با هیچی که برای خودت بزرگش می‌کنی زنده نگه داشته. با امیدِ برگشتن. و تو انگار به این احمقانه‌گذروندن روزای بعد از ''تو''ها خو گرفتی. به این بی‌جوابیِ چراها و فلسفه‌بافتن و باختن. غرقیم. غرقِ گذشته‌ای که انقدر غرقش بودیم، معلوم نیست چه‌قدرش واقعیه و چه‌قدرشو ساختیم توی ذهنمون فقط. معلوم نیست از اون توی واقعی چه‌قدر مونده. ''تو''ها از یه جایی به بعد بت می‌شن، نشکستنی، ابدی. تا روزی‌که خودتو از زیر فشارِ انتظار و تنهایی دربیاری، تازه اگر تونستی. اون موقعه که ''تو''ها می‌شن یه قابِ همیشه‌تمیز روی دیوار قلبت، بازم ابدی‌. یه خاطره‌ی همیشه ابدی. همه‌ی روزمرگیا و موفقیاتو دادی و عاشق‌بودنو به دوشت گرفتی. سنگین کردی خودتو و هنوز منتظری. رویاها می‌سازی از برگشتن، از مثلِ قبل‌شدن همه‌چی. اما فقط رویا می‌سازی. دنیا هم حوالش می‌کنه به هیچ وقت. از یه جایی به بعد برمی‌گردی به روزمرگیات. خودتو به زور می‌کشی و برمی‌گردونی، اما هنوز منتظری، هنوز رویا می‌سازی. هنوز تو چهره‌ی آدما دنبال ''تو''یی می‌گردی که مال تو بود. حتا اگر رفت. نمی.دونی باید کی رو سرزنش کنی، اصلا نمی‌دونی باید کسیو سرزنش کنی یا نه‌. هی گذشتتو زیر و رو می‌کنی و هربار تنها و تنهاتر می‌شی‌. شکسته و شکسته‌تر. خسته و خسته‌تر. از یه‌ جایی به بعد یا می‌بُری و تمومش می‌کنی، یا می‌بُری و ادامه می‌دی فقط. می‌میری و نفس می‌کشی. دیگه منِ سابق نمی‌شی. انگار که منِ سابق با ''تو'' رفت. شاید کل فلسفه‌ی انتظار همینه. شاید منتظر برگشتن خودمونیم که توی ''تو''ها جاشون می‌ذاریم. شاید داریم دنبال خودمون می‌گردیم. برای غریبگیش دل می‌سوزونیم. ما هم مثل ''تو''ها به مَنامون بد می‌کنیم. بیچاره مَنامون که مثال تلخِ از هر طرف رونده و مونده‌ان. داشتم به انتظار فکر می‌کردم. این‌که چرا منتظریم. چرا دست نمی‌کشیم.روشنا آذرروشنا آذرSun, 28 Jun 2020 21:19:09 +0430https://virgool.ir/@Roshana/بیخوابی-یعنی-تو-ldu0awjv4vzkبی‌خوابی یعنی پرشدن از تو؛ نه فقط پر شدن از تو، که لبریزشدن از تو. بی‌خوابی یعنی تهش تسلیم می‌شی و می‌ری آهنگایی که تمامن خاطراتت و تو رو زنده می‌کنن گوش می‌کنی؛ یعنی تهش کوتاه میای و می‌ری شروع می‌کنی خوندن روزای خوب و بدمون کنار هم. بی‌خوابی یعنی همه‌ی زورات برای عبور رو هیچ کنی. حکایت، حکایت ساختن، یه عمره و خراب‌کردن یه لحظه. بی‌خوابی اون یه لحظه‌ایه که کش اومده، مدام کش اومده و شده چندساعت عذاب‌آور؛ چون دوری می‌کوبه تو صورتت همزیست‌شدنش باهاتو‌؛ چون تنها تسکین می‌شه تویی که نیستی. تویی که دیگه نیستی، و بی‌خوابی یعنی کوتاه میای و بغضت می‌شه اشک. اشک برای یه سرانجام بد، یه بی‌سرانجامی. اشک برای یه دل‌تنگی عظیم به اندازه‌ی تک‌تک سلولات. بی‌خوابی یعنی تکرارِ روز سرد و تنهای رفتنت؛ یعنی دوباره زنده‌کردنت و دوباره شروع‌کردن به رهاکردنت. بی‌خوابی یعنی تسلسل؛ یعنی فعلن عبور از تو ممکن نیست؛ یعنی چه‌قدر عمیق و چه‌قدر لطیف دوستت دارم. بی‌خوابی یعنی لطفا کمی برام خواب بیارید. دیگه نمی‌شه این تنهایی رو دووم آورد. بی‌خوابی یعنی مرور نرم‌نرم تو. یعنی دوباره از نو عاشق تو شدن، از نو دل‌تنگ‌ تو شدن، از نو مردن!روشنا آذرروشنا آذرThu, 25 Jun 2020 02:01:36 +0430