https://virgool.ir/feed/@Romeo-The-Nurseعاشق خواندن، نوشتن و تجربه‌های جدید!fa2026-11-11 21:00:47https://files.virgool.ir/upload/users/523699/avatar/MCLRm0.jpeghttps://virgool.ir/@Romeo-The-Nursehttps://virgool.ir/@Romeo-The-Nurse/مصیبت‌نامه‌ی-کرونا،-باب-اول:-افتاد-مشکل‌ها!-sxcx8vrayru4زمستان پارسال بود که اولین بار، اخبار ضد و نقیضی از یک بیماری مرموز در خاور دور میشنیدیم و هرروز، شاهد ویدیوهایی بودیم که در آن، مردم فلک‌زده به یک باره تو گویی قلبشان به مراسم چایخوری دعوت شده و بدین ترتیب خون به مغزشان نرسیده، در وسط خیابان، مدرسه، بیمارستان و دیگر مکان‌ها، بیهوش می‌شدند و زمینگیر. با این حال، همگی درگیر روزمرگی های خود بودیم و و در مخیلات ذهن کمتر کسی می‌گنجید که بزودی، همین بیماری منفور، مهمان ناخوانده و ناخواسته ی جای به جای دنیا شود و سر و کله زدن با همه‌ی آن روزمرگی‌هایی که آن روزها فریاد وامصیبتا از دستشان سر می‌دادیم، بشود فلک الأفلاک آرزوهای جمع کثیری از ما! اما به هر روی، شد آنچه شد و من نیز مانند بسیاری دیگر، لاجرم در خانه‌ام محبوس شدم؛ با یک دنیا دلتنگی، برای کارهایی که میل به انجامشان و اشخاصی که میل به دیدارشان داشتم. اما کرونا، این بیماری منحوس، کور خوانده بود و من در این نبرد، تنها نبودم!در آن زمستان سخت و مبهم، اگر مبهم واژه‌ی درستی برای توصیف آن روزهای بلاتکلیف بوده باشد، کم کم یاد گرفتیم تمام کارهایمان را، فارغ از اینکه مقصود از کار تماس و رفع دلتنگی با عزیزانمان باشد یا آموزش و تفریح و یا واقعا مباحث کاری، با کمک گوشی‌های هوشمند و کامپیوترها و دیگر گجت‌های مرتبط پیش ببریم؛ اگرچه گفتنش از انجام دادن این مسئله، به مراتب آسان‌تر بود.اولین چیزی که در آن بحبوحه‌ی بیماری و رعب و وحشت که به قول خیام، معلومم نبود این دم که فرو برم برآرم یا نه، به ذهنم خطور کرد این بود که رفیق شفیق چند ساله‌ام را، آن گوشی قدیمی و رو به موتی که به رغم آن خم مضاف بر بیست درجه‌ای که بر اثر حمل در جیب بر کمر نحیفش تحمیل شده بود سال ها در رفاقت برایم کم نگذاشته و تا خشکیدن آخرین قطرات عصاره ی جانش برایم کار کرده بود، بازنشسته کنم تا آن نگون بخت نفس راحتی بکشد و رفیق دیگری اختیار کنم تا بار امانت بتواند کشید. از آنجایی که از برند سامسونگ خاطره‌ی خوبی برایم رقم خورده بود و می‌دانستم اگر رفیق دیگری از این قماش اختیار کنم به خوبی جوابگوی خواسته‌هایم خواهد بود، سراغ یکی از نمایندگی‌های پرآوازه‌ی سامسونگ رفته و با نظر بر موجودی جیب خود، قرعه‌ی کار به نام یک گوشی A51 زدیم تا در این راه پر سنگلاخ ناآشنا که مردمان با نام قرنطینه می‌شناسند، همقدم شویم.حسب طبیعت انسان، چند روز اول که صرفا کیفور از امکانات عجیبا غریبای این همدم جدید بودم، تقریبا به هیچ‌کدام از کارهایم نتوانستم بپردازم. هربار که فردی زبان به ملامتم می‌گشود که چرا اینگونه سر در گریبان فرو برده، صفحه‌ی آن همدم جدید بخت‌برگشته را به سرانگشتان می‌سایی، شب هم از گردن درد از خواب وامانده‌ای، لااقل چو جورش می‌بری، نزدیک او دیگر مرو، بی درنگ جواب سربالایی می‌دادم که: "ای بی‌بصر، من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را!"بعد از روزی چند، دریافتم که ای دل غافل! روزها به سرعت باد سپری می‌شوند و من از قافله‌ی عمر عقب مانده، دیگر زمانش رسیده که لجام طبایع خود را کشیده و به ادامه‌ی کارهایم بپردازم وگرنه به چنان قهقرایی خواهم رفت که نگو و نپرس. بنابراین، ساعاتی چند صمٌ بکم در گوشه‌ای نشسته و هرچه در پستوی ذهنم تمایل به انجامش داشتم، بر کاغذی نوشته و با خود عهد بستم که زین پس، به انجام یکایکشان در سریع‌ترین زمان ممکن، مبادرت ورزم. به ناگاه فکری به مثابه‌ی طوفان، ذهنم را درنوردید! چرا تا این حد به عقب برگشته بودم؟ مگر عهد بوق بود که کارهایم را روی کاغذ بنویسم؟ مگر من رفیق هوشمند جدید اختیار نکردم که تمامی کارهایم را در فضای موهومی مجازی سامان دهم؟به دنبال راه چاره گشتم. در چشم بر هم زدنی، چاره را یافتم: Click Up!این برنامه‌ی جذاب، چنان مسحورم ساخت که از آن موقع تا الان، هیچ وقت دوباره برای برنامه‌ریزی دست به کاغذ و خودکار نبرده‌ام. تمامی کارهایی که باید می‌کردم، کسانی که باید با آن‌ها تماس می‌گرفتم و هرچیز محتمل دیگری را نوشته و برایشان زمان در خوری تعیین نمودم. جالب آن که، با این روش هر کاری که به اتمام می‌رساندم و تیک خضرای ذیل آن را می‌فشردم، حس غرور عجیبی مرا فرا می‌گرفت؛ جوری به خویشتن مرحبا حواله میکردم تو گویی در هیبت رستم زمانه، دیو سفید را خاک‌مال کردهام!محیط کاربری دلربای Click Up!حال نوبت آن بود که به طریقی ید ملعون برنامه های مزاحم و سرگرمی‌های دون‌مایه‌ی فضای مجازی را از تمرکز حواسم قطع کنم. با کمی گشت و گذار، چاره‌ی آن را نیز یافتم: برنامه‌ی Forest! این برنامه با رایگان بودن و محیط کاربری بسی جذاب و نیز مبتنی بودنش بر ذات حریص و جاه‌طلب آدمی، کاری کرد که مبحث گوشی و انحراف حواس و بررسی نوتیفیکیشن‌ها و متعاقب این‌ها اتلاف وقت به کلی از من زایل شده و به سان نور از پس عدسی مقعر، بر برنامه‌هایم متمرکز شوم. نحوه‌ی کار برنامه به طوری است که درخت مجهول‌الهویه‌ای را کاشت می‌کنید، سپس باید گوشی خود را خاموش کرده و دیو پلید وسوسه‌ی گشت و گذار در گوشی را با ضربه فنی در شأنی، بر زمین بزنید. در صورت موفقیت، این گیاه رشد کرده، تبدیل به درخت چشم‌نوازی می‌شود که در نتیجه‌ی آن، سکه‌هایی به شما تعلق می‌گیرد که می‌توانید آن را دوباره خرج درختان دیگر، که غالبا به مراتب زیباتر از درخت نسبتا کریه‌المنظر اولی هم هستند، کرده و جنگل را گسترش دهید! اگر هم که وسوسه شما را شکست دهد، متأسفانه درخت کذایی دار فانی را وداع گفته و شما را با عذاب وجدانی بس سوزناک، به حال خود وا خواهد گذاشت!چقدر دلبر!خلاصه، اواخر بهار 99 بود که استحاله‌ی میمون اوضاع رخ داد. منی که از اواسط پاییز 98، به پیشه‌ی خاصی اشتغال نداشتم و به اصطلاح من باب گذران روزگار، برای چندرغازی نخود هر آشی شده بودم، پیشنهاد کاری جذابی از جانب تیم اینبو برای تولید محتوا، آن هم به شکل دورکاری، دریافت کردم. پس از سیر روزی چند در این کسب و کار، تصمیم بر این شد از ابزارهایی استفاده کنیم تا غول بی شاخ و دم اتلاف وقت در کارهای تیمی را نیز بر زمین زنیم! وقت آن بود خودی نشان دهم تا بقیه نیز انگشت تحیر به دندان گزند که عجب رندی استخدام کرده‌ایم!با استفاده از همین ابزار کلیک آپ، به نوعی کارها را سامان بخشیدم که روزی نبود کمتر از هشت ساعت به کار بپردازیم. در همین اثناء، با خرید یک جفت Galaxy Buds Plus، ست ملزومات کاری خود را تکمیل کردم. زان پس، در تماس‌های تصویری هم به لطف دوربین ریزاندام ولی قدرتمند گوشی نازنینم و همچنین میکروفون فوق‌العاده‌ی هدفون، جوری وجنات و شمایل این حقیر را می‌دیدند و صدای نخراشیده‌ام را می‌شنیدند که تو گویی در بیست سانتی متری صورتشان، در حال ایراد خطابه هستم. در حین این تماس‌ها بود که الباقی تیم را تحتنظر داشته و چنان هم‌تیمیها را تشویق و تهییج می‌کردم که هر موقع آیندگان بپرسند: "چه زمانی فهمیدی قراره موفق شی؟"، بتوانند با روی گشاده بگویند: " حافظ آن روز به من مژده‌ی این دولت داد که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند!"القصه، امروز که چند ماهی زمان همه‌گیری کرونا می‌گذرد، تقریبا تمامی کارهایم بر روی این گوشی دلبر نقل مکان کرده‌اند. خواهیم سخن کوتاه کنیم، در طی قریب به یک سال، به چنان جایی رسیده‌ام که اگر روزی گوشی هوشمند و هندزفری‌ام تبانی کرده و دست به فرار زنند، از فرط استیصال به مانند آسیاب آبی خواهم بود که در وسط دشت لوت ساخته باشند. وقتی من باب تعقل به یک سال گذشته می‌نگرم، اگر این ابزارهایی که در این مدت به کمکم آمده‌اند، اعم از گوشی، هدفون، کامپیوترم و نیز اپلیکیشن‌های کارآمد، حاضر نبودند، گذران این دوره‌ی نه چندان دلچسب زندگی‌ام به غایت سخت‌تر می‌شد.در پایان، خارج از لحن مزاح‌ مقاله، لازم می‌دانم از شما که تا این نقطه، نوشته‌ی نه چندان جذاب حقیر را مطالعه کردید، تشکر کنم. مقصود در این مقاله، این بود که سرگذشت یک ساله و اتفاقات پیچیده‌ای را که برای من در این یک سال رخ داده بودند، و نیز این که لوازم دنیای مدرن و الکترونیک، چگونه در حل بسیاری از مشکلاتم پا به پای من ایستادند را به طور نسبتا خلاصه(!) توضیح دهم. امیدوارم از مطالعه‌ی این مقاله لذت برده باشید!پوریا امیرخزانیپوریا امیرخزانیThu, 31 Dec 2020 21:50:23 +0330