https://virgool.ir/feed/@Rezvanabdaliدانشجوی ارشد حقوق تجارت بین الملل علاقه مند به سیاست🤍 دفتر تأملات شخصی؛ فلسفه، سیاست، تاریخ و روزنوشت.fa2026-11-11 12:33:28https://files.virgool.ir/upload/users/1452764/avatar/QtCFeG.jpghttps://virgool.ir/@Rezvanabdalihttps://virgool.ir/@Rezvanabdali/توافق-برای-مذاکره-مذاکره-برای-توافق-lfegkkbl1uhdهرچی جلوتر میریم، توافق عقب‌تر میره! ظاهراً هنر دیپلماسی شده بزک‌ کردنِ بن‌ بست، فروختنِ عقب‌نشینی به اسم توافق و جا زدنِ وقتکُشی به‌ عنوان مذاکره!#مکتوبات_سیاسی_رفیق_سابق_آیت_الله @rezvanabdaliرضوان عبدالیرضوان عبدالیSun, 01 Nov 2026 20:12:21 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/جنگ-ایران-پاشنه-آشیل-ترامپ-mmknrcmixs5iانتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر می‌تواند به آزمونی سرنوشت‌ساز برای ترامپ تبدیل شود. اگر مقاومت ایران مانع تحقق اهداف راهبردی واشنگتن شود، جنگی که برای نمایش قدرت آمریکا دنبال شده، ممکن است به عاملی برای فرسایش قدرت سیاسی او بدل شود.مسئله اصلی، برتری نظامی نیست، توان تحمیل اراده سیاسی است. واردکردن خسارت به ایران لزوماً پیروزی نیست. اگر آمریکا نتواند تهران را به عقب‌نشینی راهبردی وادار کند، قدرت تخریب آن به نتیجه سیاسی مطلوب تبدیل نشده است. همین شکاف میان توان نظامی و دستاورد راهبردی می‌تواند هزینه‌های جنگ را به بحران اعتبار برای ترامپ تبدیل کند.پیامدهای این تقابل به میدان نبرد محدود نمی‌ماند. افزایش هزینه انرژی و فشار بر معیشت، هم نارضایتی رأی‌دهندگان آمریکایی را تشدید می‌کند و هم زمینه اعتراضات اجتماعی در اروپا را گسترش می‌دهد. اعتراضات ضدجنگ و حامی فلسطین در شهرهای مختلف جهان، در کنار اعتصاب‌ها و تجمع‌های اعتراضی علیه گرانی و هزینه‌های زندگی، نشان می‌دهد که سیاست‌های جنگ‌طلبانه در خلأ پیش نمی‌روند و می‌توانند با بحران‌های اجتماعی موجود گره بخورند. اگر این فشارها تداوم یابد، هزینه سیاسی جنگ برای واشنگتن افزایش خواهد یافت.در آمریکا نیز اگر هزینه‌های جنگ از دستاوردهایش پیشی بگیرد، ترامپ با پرسشی تعیین‌کننده روبه‌رو خواهد شد، چرا باید منابع کشور صرف جنگی شود که نتیجه‌اش با وعده‌های اولیه تناسب ندارد؟ شکست احتمالی جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای می‌تواند موقعیت او را در کنگره تضعیف کند و پیامدهای این تقابل را تا انتخابات ۲۰۲۸ امتداد دهد.در این میان، دل‌بستن به مداخله خارجی برای تغییر معادلات داخلی ایران خطایی راهبردی است. واشنگتن برای منافع خودش تصمیم می‌گیرد، نه برای تحقق آرزوهای سیاسی مخالفان جمهوری اسلامی. قدرت‌های بزرگ تا جایی از دیگران حمایت می‌کنند که منافعشان اقتضا کند. دفاع از استقلال کشور نیز باید با رسیدگی جدی به مطالبات مردم همراه باشد، چراکه انسجام ملی بدون توجه به مشکلات جامعه پایدار نمی‌ماند.مقاومت ایران می‌تواند ناکامی راهبردی آمریکا را به هزینه‌ای سیاسی برای ترامپ تبدیل کند. اگر واشنگتن نتواند اراده خود را بر تهران تحمیل کند، جنگ ممکن است به‌جای تثبیت اقتدار آمریکا، اعتبار دولت آن را فرسوده سازد و فشارهای داخلی و بین‌المللی را افزایش دهد.قدرت نظامی می‌تواند ویران کند، اما الزاماً نمی‌تواند تسلیم بسازد. پیروزی واقعی زمانی حاصل می‌شود که قدرت نظامی به نتیجه سیاسی مطلوب منجر شود. اگر ترامپ در تحقق این هدف ناکام بماند، جنگ با ایران ممکن است به یکی از پرهزینه‌ترین محاسبات سیاسی دوران ریاست‌جمهوری او تبدیل شود.👤 @GhalamRoyeMasheh | رفیق سابق آیت‌اللهرضوان عبدالیرضوان عبدالیSun, 01 Nov 2026 15:31:04 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/ژئوپلیتیک-ساده-لوحی-d7vkuwpvn5w4دسامبر ۱۹۹۴، اوکراین در تفاهم‌نامه بوداپست، در ازای تضمین‌های امنیتی آمریکا، بریتانیا و روسیه، از زرادخانه هسته‌ای خود چشم‌پوشی کرد. نوامبر ۲۰۲۱، واشنگتن در منشور مشارکت راهبردی با کی‌یف، بار دیگر بر حمایت از حاکمیت ملی و تمامیت ارضی اوکراین تأکید کرد. اما چند سال بعد، با ازدست‌رفتن بخش‌هایی از خاک اوکراین، ترامپ به‌صراحت اعلام کرد که اوکراینی‌ها باید بپذیرند که توافق کنند و زلنسکی نیز از آمادگی برای توافق در شرایطی سخن گفت که اوکراین عملاً بر حدود ۷۵ درصد از قلمرو خود حاکمیت دارد. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که باید فاصله میان ادبیات اخلاقی غرب و واقعیت عریان سیاست قدرت را دید، جایی که تضمین‌های امنیتی، حاکمیت ملی و دفاع از دموکراسی تا زمانی اعتبار دارند که با محاسبات راهبردی قدرت‌های تضمین‌کننده در تعارض قرار نگیرند. اوکراین زرادخانه هسته‌ای خود را واگذار کرد و به تضمین‌های قدرت‌های بزرگ تکیه زد، اما هنگامی که موازنه قوا علیه آن تغییر کرد، دریافت که هیچ تضمین سیاسی به‌تنهایی جایگزین قدرت بازدارندگی و توان دفاع مستقل نمی‌شود. اکنون نیز در کنار ازدست‌رفتن سرزمین‌ها و فرسایش ظرفیت اقتصادی کشور، منافع معدنی اوکراین به بخشی از چانه‌زنی‌های واشنگتن تبدیل شده است. همین وضعیت این پرسش را پیش می‌کشد که آمریکا، به‌عنوان مدعی رهبری جهان آزاد، چرا در مقطعی همکاری و معامله با روسیه را بر دفاع بی‌قیدوشرط از حاکمیت اوکراین ترجیح می‌دهد؟ حقوق بشر، دموکراسی و تمام آن شعارهای پرطمطراق کجا قرار می‌گیرند، وقتی پای هزینه‌های جنگ، منافع اقتصادی و بازآرایی توازن قدرت در میان است؟قدرت‌های بزرگ نه بر اساس وفاداری دائمی به متحدانشان، بلکه بر مبنای محاسبات متغیر منافع ملی خود تصمیم می‌گیرند، چراکه تضمین‌های سیاسی نیز بیرون از این قاعده قرار ندارند. همین منطق را باید در قبال ایران و فشارهای آمریکا برای محدودکردن یا کنارگذاشتن توان هسته‌ای و موشکی آن نیز در نظر گرفت. کسانی که تصور می‌کنند می‌توان با واگذاری مؤلفه‌های اصلی قدرت دفاعی و در ازای آن، با تکیه بر وعده‌های سیاسی غرب به امنیتی پایدار رسید، باید پاسخ دهند که اگر فردا موازنه منافع تغییر کند، چه سازوکاری آمریکا را به اجرای تعهداتش ملزم خواهد کرد؟ تجربه اوکراین نشان می‌دهد که تضمین سیاسی، بدون پشتوانه قدرت بازدارنده و سازوکار اجرایی معتبر، لزوماً مانع جنگ و تعرض نمی‌شود.مسئله برای ایران جدی‌تر است، چراکه ما تجربه دو جنگ در میانه مذاکرات با آمریکا را هم داریم. وقتی مذاکره مانع آغاز جنگ نمی‌شود، چطور می‌توان امنیت کشور را به وعده‌های همان طرف گره زد؟ کشوری که حتی در جریان مذاکره هدف حمله قرار می‌گیرد، بیش از هر زمان دیگری به بازدارندگی نیاز دارد، نه واگذاری اهرم‌های قدرت در برابر وعده‌هایی که هیچ تضمینی برای اجرای آن‌ها وجود ندارد.اوکراین نه نخستین نمونه چنین وضعیتی است و نه تنها تجربه‌ای که باید از آن درس گرفت. لیبی در سال ۲۰۰۳ برنامه‌های تسلیحات کشتارجمعی و موشک‌های دوربرد خود را کنار گذاشت، به بازرسی‌های بین‌المللی تن داد و در مسیر عادی‌سازی روابط با غرب قرار گرفت، اما در سال ۲۰۱۱، با مداخله نظامی ناتو و سقوط قذافی، وارد مسیری از فروپاشی سیاسی و درگیری‌های داخلی شد که آثار آن سال‌ها ادامه یافت. کنارگذاشتن آن برنامه‌ها و عادی‌سازی روابط، مانع مداخله نظامی بعدی نشد. افغانستان نیز نمونه دیگری از شکنندگی امنیت وابسته به قدرت خارجی است. پس از دو دهه اتکا به حمایت نظامی آمریکا، با خروج نیروهای آمریکایی و کاهش پشتیبانی حیاتی، دولت و نیروهای امنیتی این کشور در سال ۲۰۲۱ به‌سرعت فروپاشیدند. تجربه افغانستان نشان داد که وقتی بقای یک ساختار امنیتی به اراده قدرتی خارجی گره بخورد، تغییر محاسبات آن قدرت می‌تواند در مدتی کوتاه همه‌چیز را از هم بپاشد.مسئله مخالفت با مذاکره نیست، بلکه توهم خریدن امنیت با واگذاری اهرم‌های قدرت است. مذاکره بدون بازدارندگی، تضمین نمی‌سازد و توافق بدون ضمانت اجرا، امنیت نمی‌آورد. ما هم تجربه جنگ در میانه مذاکره با آمریکا را داریم، پس دیگر چه چیزی باید اتفاق بیفتد تا بفهمیم وعده‌های واشنگتن جای قدرت دفاعی را نمی‌گیرند؟ کشوری که ابزار بازدارندگی‌اش را واگذار کند، ممکن است روزی نه قدرت مقاومت داشته باشد و نه تضمینی برای صلح.رضوان عبدالیرضوان عبدالیTue, 27 Oct 2026 13:42:03 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/گره-گاه-قرن-rol9olxtjy3gهر قرن یک چارچوب اصلی دارد. این چارچوب در سی سال اول ساخته میشود. قرن با تغییر اعداد تقویم شروع نمی‌شود بلکه با یک دورهٔ فشرده شروع میشود که در آن قواعد اصلی سیاست، اقتصاد و جایگاه جهانی تثبیت میشوند. در این دوره، بحران های باقی مانده از قرن قبل به نقطهٔ انفجار میرسند. نظم قدیمی میشکند. فضای انتخاب باز میشود. تصمیم های بزرگ گرفته میشود. بعد نهادها، قوانین و ایدئولوژی ها آن تصمیم ها رو قفل میکنند. از آن به بعد، مبارزهٔ اصلی قرن درون همان چارچوب جریان مییابد.این روند سه مرحله دارد. مرحلهٔ اول، شکستن نظم کهن ست. جنگ، فروپاشی اقتصادی یا انقلاب، نظم قبلی رو از کار میاندازد. مرحلهٔ دوم، باز شدن فضای انتخاب ست. نهادهای قدیمی مشروعیت خود رو از دست میدهند و نهادهای جدید هنوز جا نیفتاده اند. در همین فاصله، تصمیم های بنیادین گرفته میشود که چه نظام سیاسی، چه نظام اقتصادی و چه جایگاهی در جهان باشد. مرحلهٔ سوم، قفل شدن نهادی ست. تصمیم ها به قانون، نهاد، حزب، ایدئولوژی و منافع سازمان یافته تبدیل میشوند. از آن پس، تغییر آن ها هزینهٔ سنگین دارد. سیاست عادی قرن، بیشتر اداره کردن همان چارچوب ست، نه ساختن چارچوبی تازه.قرن نوزدهم نمونهٔ روشن این قاعده ست. بعد از ناپلئون، کنگرهٔ وین نظم جدیدی ساخت. موازنهٔ قدرت، استاندارد طلا، بازار خود تنظیم و دولت لیبرال، چهار ستون اصلی این نظم بودند. این ستون ها بین ۱۸۱۵ تا حدود ۱۸۴۸ تثبیت شدند. از آن به بعد، مبارزات قرن نوزدهم — لیبرالیسم در برابر محافظه کاری، ملی گرایی در برابر امپراتوری های چند قومی، کارگر در برابر سرمایه — همه درون همین چارچوب جریان یافت. انقلاب های ۱۸۴۸، وحدت آلمان و ایتالیا و امپریالیسم اواخر قرن، باز آرایی هایی درون همان نظم وینی بودند. آن ها قواعد اصلی قرن رو عوض نکردند؛ آن ها رو گسترش دادند یا زیر فشار گذاشتند.قرن بیستم هم همین الگو رو دارد. جنگ جهانی اول نظم کهن رو منفجر کرد. در فضای باز پس از جنگ، سه تصمیم بزرگ گرفته شد. اول، دموکراسی توده ای؛ حق رأی عمومی و باز آرایی نظام های حزبی. دوم، انقلاب روسیه؛ ساختن یک قطب ایدئولوژیک جهانی برای هفتاد سال. سوم، پاسخ به رکود ۱۹۲۹؛ تثبیت دولت مداخله گر، چه در شکل کی نزی و چه در شکل تمامیت خواهانه. جنگ سرد، دولت رفاه، دیکتاتوری های توسعه گرا و جنبش های ضد استعماری، همه درون چارچوب همین سه تصمیم قابل فهم اند. حتی فروپاشی شوروی در ۱۹۹۱، به یک معنا بستن پروندهٔ تصمیم ۱۹۱۷ بود، نه ساختن پرونده ای بی ارتباط با آن.بعد سیاسی این قاعده هم مهم ست. در سی سال اول قرن، پرسش اصلی مشروعیت از نو مطرح میشود که چه کسی حق حکومت دارد، به نام چه کسی و بر چه مبنایی. در قرن بیستم، ورود توده ها به سیاست این پرسش رو تازه کرد. دموکراسی توده ای، فاشیسم و کمونیسم، سه پاسخ رقیب به یک پرسش مشترک بودند، آن هم اینکه چگونه میتوان حکومت کرد، وقتی توده ها دیگر فقط موضوع حکومت نیستند، بلکه خودشان در سیاست حاضرند. پاسخ هایی که در دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ تثبیت شدند، تا پایان قرن چارچوب مبارزهٔ مشروعیت رو تعیین کردند. سی سال اول، لحظهٔ تصمیم ست. در این لحظه، حاکمیت نه در ادارهٔ امور روزمره، بلکه در تعیین مرز میان عادی و استثنایی اعمال میشود. تاریخ با تقویم بسته نمیشود؛ با تصمیم هایی بسته میشود که بعداً به ساختار تبدیل میشوند.در سطح جهانی هم همین منطق جریان دارد. هر نظم جهانی یک لحظهٔ تأسیس دارد. نظم بریتانیایی بعد از ۱۸۱۵ شکل گرفت. نظم آمریکایی بعد از ۱۹۴۵ و به یک معنا بعد از ۱۹۱۹ شکل گرفت. در هر دو مورد، سی سال اول قرن، لحظهٔ تثبیت قواعد اصلی بود. امروز در سی سال اول قرن بیست و یکم، نظم آمریکایی در حال شکستن ست و فضای انتخاب برای نظم بعدی باز شده ست. پرسش اصلی این نیست که چه نظمی جایگزین میشود. پرسش اصلی این ست که چه قواعدی در این دههٔ پایانی تثبیت میشوند، از جمله مرزهای نظام های سیاسی، مدل اقتصادی مسلط، معماری امنیتی و جایگاه فناوری در ساخت قدرت. همین قواعد، چارچوب مبارزات باقی قرن رو میسازند.پس قاعده روشن ست که سی سال اول هر قرن، دورهٔ قفل شدن قواعد اصلی آن قرن ست. بحران های ارثی به نقطهٔ شکست میرسند. تصمیم های بنیادین گرفته میشود. نهادها آن تصمیم ها رو تثبیت میکنند. باقی قرن، عمدتاً گسترش، اصلاح یا فروپاشی خشونت آمیز همان قواعد ست. اکنون ما در همین نقطه ایستاده ایم. بحران مالی ۲۰۰۸، همه گیری، جنگ اوکراین، رقابت فناورانه و گذار انرژی، نشانه های تراکم بحران و باز شدن فضای انتخاب اند. آنچه در این دهه تثبیت شود، چارچوب باقی قرن رو تعیین میکند. در چنین لحظه هایی، سکوت و تماشا هم خودشان یک انتخاب اند.#مکتوبات_سیاسی_رفیق_سابق_آیت_الله@rezvanabdaliرضوان عبدالیرضوان عبدالیMon, 19 Oct 2026 13:29:31 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/مماشات-پلی-به-سمت-سلطنتِ-نفوذ-idvnn0zdkrd4#نقدنامهسید مجتبی خامنه ای عزیز :شما را به تبریک و تسلیت و تقدیر و تشکر سفارش نمی‌کنم. این آیین‌های تشریفاتی، شاید در دوران ثبات و شرایط عادی کارکردی داشته باشند، اما امروز، مسئله اصلی نه تکثیر پیامهای ارادت، که تعیین تکلیف با عملکرد دولتیان و رسیدگی جدی به نشانه‌های نفوذ در ساختار تصمیم‌گیری کشور است.در دورهٔ رهبری شهید، همین مماشات‌ها و مصلحت‌سنجی‌ها بود که راه را برای نفوذ حداکثری باز کرد. همان‌هایی که امروز آشکارا از نابودی #مقاومت حرف می‌زنند، دیروز در پست‌های کلیدی نشستند و دیپلماسی لبخند را جایگزین دیپلماسی مقاومت کردند و در انظار عمومی چه تقدیرهایی از آنان شد.شاید سوال باشد که مماشات و عدم برخورد و تقدیر و تشکر های سابق از تریبون های عمومی از امثال برادر مومن و انقلابی یعنی جناب ظریف الدوله و امثال او در سال‌های قبل و بعد با ما و حاکمیت چه کرد؟ برای شما خوانندگان این مطلب را باز خواهم کردتقدیر:وقتی در انظار عمومی، از آن‌ها تقدیر میشود این تقدیر، به آن‌ها مشروعیت میدهد.مصونیت: با این مشروعیت، آن‌ها مصونیت پیدا میکنند. دیگر کسی جرات نمیکند به آنها انتقاد کند. چون انتقاد از آن‌ها، انتقاد از نظام تلقی میشود( دردی که همه ی ما با آن آشناییم)نفوذ:با این مصونیت، آن‌ها در نهادهای تصمیم‌ساز نفوذ میکنند. در شورای عالی امنیت ملی، در وزارت خارجه، در نهادهای اقتصادی.خیانت:و در نهایت، با این نفوذ، آن‌ها خیانت میکنند. محور مقاومت را رها میکنند. با دشمن مذاکره میکنند. و در سکوت( الان آشکارا)، پروژه نابودی مقاومت را اجرا می‌کنند.این زنجیره، در دوره رهبری شهید، بارها تکرار شد. و هر بار، نتیجه‌اش نفوذ عمیق‌تر،خرابکاری شدیدتر و هزینه های گزافتر بود.در دوره ی رهبر شهید گفتم الان هم می‌گویم و در آینده نیز خواهم گفت نگران مصلحت هستید؟ مصلحت نظام، در برخورد با خائنان است، نه در مماشات با آنها. مصلحت نظام، در قطع دست نفوذیهاست، نه در سکوت در برابر آنها. مصلحت نظام، در حفاظت از محور مقاومت است، نه در تماشای نابودی آن.تا شما مشغول تقدیر و تشکر هستید، آنها مشغول نفوذ و خیانت هستند.#مکتوبات_سیاسی_رفیق_سابق_آیت_الله @rezvanabdaliرضوان عبدالیرضوان عبدالیFri, 16 Oct 2026 21:35:58 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/آقای-ضعیف-jkbtpiuyewqvدر تحلیلم تحت عنوان "مکتب آب زیرکاه" به مقاله ی جناب ظریف در فارین افرز اشاره کردم، نوشته ی زیر تحلیلم در مورد مقاله ی ایشان در زمان انتشارش بود:این نوشته مربوط به 20 جولای 2026 می‌باشد وسط این همه هیاهوی تهدید نظامی و محاصرهٔ اطلاعاتی، حداقل انتظاری که از یک دیپلمات کهنه‌کار می‌رود این است که نقشهٔ دشمن را خوانده باشد، نه اینکه برایش ویرایش نهایی بفرستد. آقای ظریف اما ظاهراً مسیرش را برعکس طی می‌کند *هرچه فشار بیرونی بیشتر می‌شود، او با ولع بیشتری در تریبون رسمی اتاق فکر جنگ آمریکا می‌نشیند و فهرست امتیازهای داوطلبانه ردیف می‌کند.*سؤالی که پیش می‌آید این است که شما وقتی میدانی همان نشریه‌ ای که در آن قلم میزنی همین چند وقت پیش مستند ساخته که بازرسی‌های آژانس در برجام عملاً حکم عملیات شناسایی برای بمب‌افکن‌های اسرائیلی را داشته، چطور باز در همان نشریه پیشنهاد می‌دهی بازرسی‌ها را بیشتر کنیم؟ این دیگه بیان اختلاف نظر سیاسی نیست، این یعنی یا حافظه‌ ات پاک شده، یا چشمت را بسته‌ ای، یا به قول معروف داستان چیز دیگریست که قطعاااا داستان چیز دیگریست. چون وقتی شما میگی «عدم استفاده ی تسلیحاتی را تبدیل به قانون داخلی کنیم»، داری چه میکنی دقیقاً؟ داری ابهام راهبردی را که تنها سپر دفاعی یک کشور تحت محاصرهٔ دو قدرت هسته‌ای است، با دست خودت له می‌کنی و میگذاری کنار. بعد هم مهر تأیید میزنی که «ما دیگر هیچ غافلگیری نداریم، خیالتان راحت».نکته ی تلخ و در عین حال مضحک این است که او در قامت یک تحلیلگر ظاهر می‌شود، اما در عمل دارد نقش یک مهندس معکوس را برای دشمن بازی میکند یعنی نقاط ضعف راهبردی ما را شناسایی می‌کند، در بسته‌بندی «پیشنهاد سازنده» می‌پیچد و در اختیار همان محفلی می‌گذارد که از قدیم بلندگوی پروژه ی فشار حداکثری بوده. ترامپ خواب خلع‌سلاح بدون هزینه را میبیند و آقای ظریف صبحش نسخه‌ اش را در فارن‌افرز منتشر میکند. هم‌افزایی عجیبی‌ست بین کاخ سفید و قلم یک دیپلمات ایرانی مومن و متدین.بحث بر سر مذاکره یا عدم مذاکره نیست، بحث بر سر این است که چرا باید پیشاپیش، پیش از آنکه دشمن چیزی بخواهد، ما خودمان داوطلبانه آن را در قالب یک قانون دائمی به او تقدیم کنیم؟ مگر نه اینکه هنر سیاست خارجی در روزهای بحران، خریدن زمان، حفظ برگ‌های برنده و مبهم نگه‌داشتن دست است؟ این پیشنهادها اما دقیقاً برعکس عمل می‌کند: برگ‌ها را یکی‌یکی روی میز می‌گذارد، رو می‌کند، و بعد از دشمن می‌خواهد لطف کند و فعلاً ما را نزند. این اسمش دیپلماسی نیست، اسمش قمار بر سر امنیت ملی است با قلمی که انگار از پشت جبهه برایمان می‌نویسد.پ.ن:ظریف به زودی از کتاب جدیدش با عنوان *راهنمای جامع گشت‌وگذار در عمق تأسیسات دفاعی ایران* رونمایی می‌کند.رضوان عبدالیرضوان عبدالیTue, 13 Oct 2026 01:16:53 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/مکتبِ-آب-زیرِ-کاه-gmwwtwtskrl6[ آنچه می‌خوانید تحلیلی بر افاضات اخیر جناب ظریف است از فارین افرز و برجام تا مائو ]نوشتن درباره ظریف و باند نفوذ، شبیه تماشای فیلمی است که بارها دیده‌ای؛ از قبل می‌دانی بازیگر بعدی چه می‌گوید، کجا می‌ایستد و چه امتیازی تقدیم می‌کند. الگوی رفتاری اصلاح‌طلبان آن‌قدر تکراری است که دیگر لازم نیست برای هر اظهارنظرشان یادداشت جداگانه نوشت.ظریف در سخنرانی ای که به عمد اخیرا منتشر شده حالیا که از ضبط آن مدت زیادی می‌گذرد، گفته است چینی‌ها از مائو تسه‌تونگ تجلیل می‌کنند، زیرا او با مذاکره با آمریکا زمینه تبدیل چین به یک ابرقدرت را فراهم کرد و مائو با اعتماد به خود، جرئت نشستن روبه‌روی آمریکا و مذاکره با آن را پیدا کرد. این جمله، در ظاهر یک تحلیل راهبردی است. در باطن، اما، یک تحریف تاریخی برنامه‌ریزی‌شده است که هدفش آماده‌سازی ذهن افکار عمومی برای پذیرش تسلیم است.واقعیت این است که چین در ۱۶ اکتبر ۱۹۶۴ نخستین آزمایش هسته‌ای خود را انجام داد و در ۱۹۶۷ به بمب هیدروژنی دست یافت. سفر کیسینجر به پکن در ۱۹۷۱ و سفر نیکسون در ۱۹۷۲ رخ داد. یعنی هفت سال پس از اتمی شدن چین. مائو اول اتم ساخت، بعد مذاکره کرد. مائو اول در کره و ویتنام آمریکا را به چالش کشید و پیروز شد، بعد پای میز نشست. احمد نادری، عضو هیئت رئیسه مجلس، در واکنش به این اظهارات نوشت چین قبل از مذاکره بمب اتم داشت؛ با تحریف تاریخ نسخه تسلیم نپیچید. مائوتسه‌تونگ چند جنگ مهم شرق آسیا را در رقابت با آمریکا برنده شد، منجمله در کره، ویتنام و جنگ‌های هندوچین؛ و در آخر هم این آمریکا بود که درخواست مذاکره داد.و اما نکته‌ای که تحلیلگران نزدیک به حاکمیت بر آن تأکید می‌کنند. پافشاری چین بر شرط پذیرش اصل چین واحد توسط واشنگتن، دقیقاً همان حلقه مفقوده‌ای است که راهبرد چین را با راهبرد جریان غرب‌گرای ایرانی و شعار هر توافقی بهتر از عدم توافق است، غیرقابل قیاس می‌کند. چینی‌ها تا زمانی که امتیاز بنیادین را نگرفتند، تن به رابطه رسمی ندادند. ظریف اما همان اول همه امتیازها را داوطلبانه تقدیم می‌کند.تفاوت چین مائو با ایران امروز، نه در دیپلماسی، بلکه در مؤلفه‌های عینی قدرت است. بمب اتم. چین قبل از مذاکره اتمی شد. ایران، به اصرار ظریف و همفکرانش، نه‌تنها اتمی نشده، بلکه قرار است هرگز سلاح هسته‌ای نسازد را به قانون تبدیل کند. پیروزی در میدان. چین در کره و ویتنام آمریکا را به چالش کشید. ایران در ۴۷ سال گذشته، هر بار که پای میز مذاکره رفت، از موضع ضعف رفت. استقلال راهبردی. چین مائو نه به شرق وابسته بود، نه به غرب. ایران امروز، به گفته خود ظریف، باید نگاه تعاملی و متناسب با همه دنیا داشته باشد. عبارتی که در عمل به معنای وابستگی به هر طرفی است که لحظه‌ای لبخند بزند. ظریف حتی رشد اقتصادی چین را به چند سال قبل از مرگ مائو، حدود ۱۹۷۰، نسبت می‌دهد. در حالی که اصلاحات اقتصادی چین از ۱۹۷۸ و پس از مرگ مائو آغاز شد و جهش اقتصادی این کشور عمدتاً با سیاست درهای باز شتاب گرفت. این یعنی ظریف یا تاریخ نمی‌داند، یا عامدانه آن را تحریف می‌کند تا نسخه شکست‌خورده خود را بفروشد.[و اما مقاله فارین‌افرزاین مقاله، که در آن ظریف پیشنهاد تبدیل فتوای رهبر شهید به قانون را مطرح کرده، دقیقاً در همان نشریه‌ای منتشر شده که پیش‌تر مستند ساخته بود بازرسی‌های آژانس در برجام عملاً حکم عملیات شناسایی برای بمب‌افکن‌های اسرائیلی را داشته است. یعنی ظریف در همان تریبونی قلم می‌زند که خودش می‌داند علیه امنیت ملی ایران استفاده شده. و این دیگر بیان اختلاف نظر سیاسی نیست. این مهندسی معکوس راهبرد دفاعی است.تحلیلگران نزدیک به حاکمیت دقیقاً روی همین نقطه دست گذاشته‌اند. ظریف با آگاهی از ماهیت فقه پویا در تشیع و امکان‌های شرعی ولی‌فقیه برای انطباق احکام با مقتضیات زمان، تلاش کرده با تبدیل فتوای رهبر شهید به یک قانون رسمی، فرصت گریز هسته‌ای و پاسخ متوازن ایران به ماجراجویی‌های دشمنان را از کشور سلب کند. او می‌داند که تغییر یک فتوا به‌مراتب راحت‌تر از درگیر شدن با بروکراسی قوانین در ایران است. اگر مخالفت جمهوری اسلامی با ساخت سلاح هسته‌ای در مجاری قانونی کشور تصویب شود، دیگر جای نگرانی برای استفاده از فرصت گریز هسته‌ای و تغییر رویکرد در نظام تصمیم‌سازی ایران باقی نخواهد ماند. مشخصاً وضعیت او در هنگام طرح این پیشنهاد از دوگانه خیانت و بلاهت خارج نیست]و می‌توان برای توضیح تمامی منظومه اعتمادسازی ظریف از سندروم خلع سلاح داوطلبانه برای جلب ترحم استفاده کرد. در این وضعیت، فرد ضعیف‌تر تصور می‌کند که اگر تمامی ظرفیت‌های قدرت خود را از بین ببرد، می‌تواند از گزند مهاجم دور بماند و امنیت خود را حفظ کند، چراکه با نابودی این امکانات، دیگر قربانی ارزشمندی برای طرف مقابل محسوب نمی‌شود. ظریف در حالی از الگوی مائو سخن می‌گوید که تجربه خودش با برجام دقیقاً نقطه مقابل آن است. ایران در برجام عملاً همه چیز را داد. ذخایر اورانیوم غنی‌شده‌اش را از حدود ۱۰ هزار کیلو به سقف ۳۰۰ کیلوگرم کاهش داد، غنی‌سازی را از ۲۰ درصد به ۳.۶۷ درصد رساند، تعداد سانتریفیوژها را از حدود ۱۹ هزار به ۶ هزار تا کاهش داد و قلب راکتور اراک را با بتن پر کرد. حتی یک سال بعد از خروج آمریکا هم ایران به تمام تعهداتش پایبند ماند. در ازای این‌همه عقب‌نشینی، قرار بود تحریم‌ها برداشته شود. اما ترامپ در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۷ از برجام خارج شد و تحریم‌ها را نه‌تنها بازگرداند، بلکه تشدید کرد. نتیجه چه شد. صادرات نفت به شدت کاهش یافت و شرکت‌های خارجی از ترس تحریم‌های ثانویه بازار ایران را ترک کردند. اروپایی‌ها که قرار بود جای خالی آمریکا را پر کنند، فقط حرف زدند. اینستکس را راه‌اندازی کردند اما در عمل هیچ دستاوردی نداشت. ظریف خودش بعدها اعتراف کرد که انتظار از اروپا برای راه‌اندازی اینستکس اشتباه بوده است. پس معادله روشن است. ایران همه چیز را داد، آمریکا همه چیز را آتش زد، و اروپا فقط تماشا کرد.و اما جریان اصلاح‌طلب که ظریف یکی از تئوریسین‌های این روزهای آن است. این جریان با وجود مشاهده عینی خصومت‌های پیگیر، تحریم‌های فلج‌کننده، ترورهای دولتی و نقض متعدد تعهدات از سوی آمریکا، همچنان در رویای واهی عصای جادویی غرب برای حل مشکلات کشور به سر می‌برد. این رویکرد، دیگر نه یک استراتژی سیاسی، که به یک عشق یک‌طرفه بیمارگونه تبدیل شده است. نکته قابل تأمل، تناقض رفتاری این جریان در قبال دو جبهه کاملاً متفاوت است. از یک سو، در برابر آمریکا و اروپا که با دیوار تحریم، جنگ اقتصادی و حمایت از آشوب‌گری دشمنی خود را با تمامیت ایران به نمایش گذاشته‌اند، موضعی کاملاً تسلیم‌طلبانه و خوش‌بینانه دارند. از سوی دیگر، در مقابل قدرت‌های شرقی مانند چین و روسیه که در شرایط سخت بین‌المللی حلقه‌های محاصره را بر ایران گسسته‌اند و به عنوان شریک راهبردی و اقتصادی ایران عمل می‌کنند، موضعی کاملاً منتقدانه، بدبینانه و طردکننده دارند. معیار این جریان برای تعیین دوست و دشمن چیست. اگر معیار منافع ملی باشد، منطق حکم می‌کند با هر کشوری که به توسعه و امنیت ایران کمک می‌کند تعامل سازنده داشته باشیم. اما معیار این جریان، وابستگی ایدئولوژیک به غرب است. وابستگی‌ای که ریشه‌هایش به دوران فتحعلی‌شاه قاجار برمی‌گردد.ظریف در مقاله‌ اش یک جمله کلیدی دارد. هیچ‌یک از طرفین نمی‌تواند واقعاً تسلیم شود. اما او فقط یک طرف را به تسلیم تدریجی دعوت می‌کند. و آن طرف، ایران است. او در همان مقاله صریحاً می‌نویسد که هدف این مذاکرات ایجاد رابطه دوستانه نیست، بلکه فقط مدیریت و مهار اختلافات است. به عبارت دیگر، ما تسلیم می‌شویم، اما اسمش را می‌گذاریم مدیریت اختلاف. بعضی ناظران، این مقاله را تلاشی از سوی اردوگاه اصلاح‌طلب برای بازتعریف اهمیت سیاسی خود تفسیر کرده‌اند. عبدالله شهبازی، تاریخ‌نگار، آن را مانیفست اردوگاه تکنوکرات و اصلاح‌طلب درون جمهوری اسلامی توصیف کرده که خروج مجدد خود به عنوان جایگزین سیاسی فرماندهان سپاه و متحدانشان را اعلام می‌کنند. به عبارت دیگر، اصلاح‌طلبان، پس از سال‌ها سکوت و شکست، به دنبال سوژه‌ای جدید برای بازگشت به قدرت هستند. و سوژه جدید، مائو است. مردی که بمب اتم ساخت، در میدان جنگید، و سپس مذاکره کرد.بحث بر سر مذاکره یا عدم مذاکره نیست. بحث بر سر این است که چرا باید پیشاپیش، پیش از آنکه دشمن چیزی بخواهد، ما خودمان داوطلبانه آن را در قالب یک قانون دائمی به او تقدیم کنیم. مگر نه اینکه هنر سیاست خارجی در روزهای بحران، خریدن زمان، حفظ برگ‌های برنده و مبهم نگه‌داشتن دست است. این پیشنهادها اما دقیقاً برعکس عمل می‌کند. برگ‌ها را یکی‌یکی روی میز می‌گذارد، رو می‌کند، و بعد از دشمن می‌خواهد لطف کند و فعلاً ما را نزند. این اسمش دیپلماسی نیست، اسمش قمار بر سر امنیت ملی است با قلمی که انگار از پشت جبهه برایمان می‌نویسد.برای جواد ظریف، به عنوان شخصی که در مقاله آخرش درخواست دارد عدم ساخت سلاح هسته‌ای را به صورت قانونی تصویب کنیم، پسندیده‌تر آن بود که از آوردن مثال مائو و چین پروا می‌کرد. زیرا این مثال، نه‌تنها استدلال اورا تقویت نمی‌کند، بلکه آن را به سخره می‌گیرد. تاریخ چین مائو، تاریخ مقاومت است، نه تسلیم. تاریخ قدرت است، نه ضعف. تاریخ بمب است، نه برجام. و کسانی که سال‌هاست در دریای آدرس‌های غلط شنا می‌کنند، یا غرق شده‌اند، یا در توهم ساحلی هستند که هرگز وجود نداشته است.پایان. /رضوان عبدالیرضوان عبدالیTue, 13 Oct 2026 01:02:05 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/از-نان-تا-نماد-tjpgoc6we6yb[ این نوشته مربوط به سال گذشته، به اعتراضات بازاریان و آنچه پس از آن رخ داد، میپردازد. ]یکی از مشکلات مزمن در کشورهایی مثل ایران، نه خودِ اعتراض، بلکه نحوه‌ ی بلعیده‌ شدن سریع آن توسط نمادهاست. اعتراض هنوز فرصت پیدا نکرده به زبان دقیق مطالبه برسد که وارد مسابقه‌ی مصادره میشود ، مسابقه‌ ای که در آن، تندروها همیشه جلوتر از مردم عادی حرکت میکنند.اعتراض به گرانی، به ویژه وقتی بازاریان وارد آن میشوند، نشانه‌ ی اخلال جدی در نظم اقتصادی است. این یک هشدار است، نه یک پروژه‌ ی سیاسی. اما دقیقاً در همین نقطه، گروه‌هایی وارد میدان میشوند که بقای خود را در بی‌ ثباتی میبینند. آن‌ها اعتراض را از معنا تهی میکنند و با بارگذاری شعارها و نمادهای رادیکال، آن را به مسیری میبرند که نه قابل مدیریت است و نه قابل اصلاح.این‌جا نمادسازی کارکرد تخریبی پیدا میکند:مطالبه‌ ی مشخص، تبدیل میشود به هویت مبهم؛کنشگر اجتماعی، تبدیل میشود به سوژه‌ ی امنیتی؛و مسئله‌ی گرانی، گم میشود زیر آوار شعارهایی که هیچ نسبتی با سفره‌ ی مردم ندارند.در این میان، بخشی از حاکمیت هم بی‌ تقصیر نیست. ناتوانی در گفت‌وگوی مستقیم با معترضان، تأخیر در پاسخ اقتصادی، و تمایل به ساده‌ سازی اعتراضات در قالب مسائل امنیتی، عملاً همان مسیری را هموار میکند که افراطیون دنبالش هستند. وقتی کانال مطالبه بسته میشود، فضا به‌طور طبیعی در اختیار مصادره‌ گران قرار میگیرد.بازیگران خارجی مانند آمریکا و اسرائیل هم دقیقاً روی همین شکاف سرمایه‌ گذاری میکنند. نه بخاطر حمایت از مردم، بلکه چون هر اعتراضِ اقتصادیِ حل‌ نشده، فرصتی است برای فرسایش اعتماد اجتماعی و تشدید گسلهای داخلی. آن‌ها به اعتراضِ اصلاح‌پذیر علاقه‌ ای ندارند؛ به بحرانِ مزمن علاقمند هستند.مسئله این نیست که مردم حق اعتراض دارند یا نه؛ مسئله این است که چرا هر اعتراض اقتصادی در ایران، با سرعتی غیرطبیعی به میدان جنگ نمادها پرتاب میشود. نتیجه‌ ی این چرخه روشن است: نه تنها مشکلی حل نمیشود بلکه هزینه‌ ها روی دوش همان مردمی میافتد که چیزی جز زندگی عادی نمیخواهند.تا وقتی که هم مصادره‌ گران خیابانی و هم ساده‌ انگاران قدرت - در محترمانه ترین تعبیر- هردو از این چرخه سود میبرند، سرعت نمادسازی همچنان از عقلانیت جلو خواهد زد؛ و هر بار، فاصله‌ ی میان مردم و امکان اصلاح، عمیق تر میشود.👤 @GhalamRoyeMasheh | رفیق سابق آیت‌اللهرضوان عبدالیرضوان عبدالیFri, 09 Oct 2026 15:58:22 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/دیکتاتورها-سایه-های-سنگین-بر-افق-تاریخ-qo1a0hrfwdg3دیکتاتورها، همان ستارگان مرده‌ای هستند که نورشان هنوز به زمین می‌رسد، اما حقیقتشان سال‌هاست که در خلأ پوسیده است. بر تخت‌هایی از توهم می‌نشینند، در آیینه‌های دروغین خیره می‌شوند، و در خیال جاودانگی، مرگ خود را نمی‌بینند. نمی‌دانند که تاریخ، حافظه‌ای بی‌رحم دارد و دستانش را بر گلوی هر آن‌کس که بر گرده‌ی آدمیان سوار شده است، دیر یا زود خواهد فشرد.آن‌ها روزی مردمی بودند که از میان همان کوچه‌ها، از همان خاک، از دل همان قصه‌های بی‌پناهی برخاستند. اما قدرت، زهری‌ست که در ابتدا با طعم عسل بر زبان می‌نشیند و سپس جان را به تاریکی می‌کشد. تاج را که بر سر می‌گذارند، دیگر فراموش می‌کنند که روزی بی‌تاج هم بوده‌اند، که روزی آن‌ها نیز در صف مردم ایستاده‌اند، زیر همان آسمانی که حالا برای خودشان می‌خواهند.اما وای از لحظه‌ای که زمین به خروش آید، که تاریخ از خواب برخیزد، که دیوارهای بلند قلعه‌ها ترک بردارد و کاخ‌های شیشه‌ای در برابر سنگریزه‌های کوچک حقیقت فرو ریزند. دیکتاتورها همیشه از مردم می‌ترسند، از آن صدای آرامی که در کوچه‌ای نمور، در پچ‌پچ‌هایی خاموش، در نگاه‌هایی خاموش‌تر، لانه می‌کند. می‌دانند که سقوط، ناگهانی نیست، بلکه صدایی‌ست که آهسته آهسته بلندتر می‌شود، تا روزی که فریاد شود.و آن روز، روزی‌ست که دیگر مجسمه‌های سنگی‌شان را پایین می‌کشند، نام‌هایشان را از تاریخ می‌تراشند، و از آن‌ها جز خاطره‌ای سیاه باقی نمی‌ماند. اما آن‌ها نمی‌دانند... دیکتاتورها هیچ‌وقت نمی‌دانند.زیرا دیکتاتور، پیش از آنکه بر دیگران حکومت کند، بر خویش شوریده است. پیش از آنکه مردم را به زنجیر بکشد، خود را در قفس هراس‌هایش زندانی کرده است. او سایه‌ای‌ست که گمان می‌کند خورشید است، گردبادی‌ست که خود را فرمانروای آسمان‌ها می‌پندارد، درحالی‌که لحظه‌ای بعد در چنگال تاریخ، محو خواهد شد.و تاریخ، همیشه انتقام نور را از تاریکی خواهد گرفت.تزئینی رضوان عبدالیرضوان عبدالیFri, 09 Oct 2026 15:30:05 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/خدایانِ-یک-شبه-ویرانه-های-همیشگی-aznulsbnkaaw‌‌[ این نوشته مربوط به سال گذشته ست، تایمی که سلطنت طلب ها برای به تخت و تاج رساندن فرزند شاه سابق، شعارها سر می‌دادند و یقه ها چاک...]‌‌این دقیقاً همان چرخه‌ی نفرین‌شده‌ای است که تاریخ ایران را بارها و بارها در تاریکی فرو برده. هر بار که ملتی از بت‌های پیشین خسته می‌شود، با دستان خود، خدای تازه‌ای می‌تراشد، تاجی از سراب بر سرش می‌گذارد و در تمنای معجزه، زانو می‌زند. و آنگاه که معجزه‌ای رخ نداد، همان دست‌ها، همان زبان‌ها، با همان شدت که ستایش می‌کردند، خنجر بر پیکر بتِ نوظهور خواهند زد.اگر رضا پهلوی "خدای هر ایرانی" است، پس خدا بودن چه ارزان شده! این مردم همان‌هایی نیستند که روزی، شاهان را "ظل‌الله" خواندند و بعد بر گورشان رقصیدند؟ همان‌هایی که در خیابان‌ها فریاد "روح منی، خمینی" سر دادند و بعد با خشم، تصاویرش را سوزاندند؟مشکل، نه در رضا پهلوی است، نه در شاه، نه در رهبر، نه در پیامبری که مردم می‌سازند. مشکل، در ذهنیتی است که هنوز آزادی را در سایه‌ی یک فرد جست‌وجو می‌کند، هنوز نیاز دارد که کسی بیاید، راه را نشان دهد، دردها را درمان کند، گره‌ها را باز کند. جامعه‌ای که جرأت نمی‌کند مسئولیت آینده‌ی خود را به دوش بکشد، همیشه به یک "پدر"، یک "قدیس"، یک "رهبر" نیاز دارد، حتی اگر بارها و بارها از همین تقدس‌سازی‌ها زخم خورده باشد.اما این‌بار، تاریخ باید متفاوت نوشته شود. نه با سجده بر تصویر تازه‌ای، نه با خلقِ خدایی دیگر، که با درک این حقیقت ساده و تلخ: هیچ خدایی از میان انسان‌ها برنمی‌خیزد. هر که را بر تخت خدایی بنشانید، روزی با چکمه‌های خود بر گرده‌ی شما خواهد ایستاد. رضوان عبدالیرضوان عبدالیFri, 09 Oct 2026 15:02:28 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/این-برکه-pko133pko0u0این برکه پره از زخمهای قدیمیه؛ زخمهایی که مثل تمساح، نصفه‌ نیمه پنهان شدن و فقط چشمهاشون از دور پیداست. راستش من از این نمیترسم که اون پایین چیزی هست؛ بیشتر از این میترسم که ندونم دقیقاً با چی طرفم.سالهاست چیزهایی تهِ این تاریکی دفن شدن، چیزهایی که فقط منتظر یه تکون کوچیکن تا دوباره سر باز کنن و منو با خودشون پایین بکشن.ولی هنوز کارم تموم نشده. هنوز باید برم جلو و اون چیزی رو که دنبالش میگردم پیدا کنم؛ همون حقیقتی که ارزش تمام این تشنگی و سرگردونی رو داره.می‌ترسم؟ معلومه که می‌ترسم. دست‌هام می‌لرزه. اما شاید شجاعت اصلاً به معنی نترسیدن نباشه؛ شاید یعنی با همین دست‌های لرزون، باز هم جلو بری.شاید شکوه زندگی دقیقاً همین‌جاست؛ جایی که می‌دونی خطر نزدیکه، می‌دونی ممکنه زمین بخوری، ولی باز دست دراز می‌کنی و چیزی رو که برای پیدا کردنش اومدی، از دلِ تاریکی بیرون می‌کشی.رضوان عبدالیرضوان عبدالیTue, 06 Oct 2026 01:37:10 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/در-ستایش-تاریکی-ojazyttcyqzaروز، مملکتِ نمایش است مملکتِ چشم‌ها، لایه‌ ها و تظاهرها. در روشنایی، انسان درگیرِ بودن برای دیگران است. نور، با تمامِ شکوهش، مانندِ یک نظاره‌گرِ بی‌رحم، بر هر حرکت و هر لرزش، سایه‌ای از قضاوت میافکند. در روشنایی، ما مجبوریم «نمود» داشته باشیم، باید شکل بگیریم، باید دیده شویم و باید در چارچوبِ مرزهایِ تعیین‌شده از نور، رقص کنیم. نور، حقیقت را به سطح میآورد و سطح، هرگز جایگاهِ شناختِ عمیق نیست.اما شب… شب، پناهگاهِ خرد است.وقتی نور فروکش می‌کند، هیاهویِ جهان فرو مینشیند و در این سکوتِ سنگین، انسان برای نخستین بار، از بندِ «دیده‌شدن» رها میشود. در تاریکی، دیگر نیازی به نمایش نیست. در تاریکی، ما از مرزهایِ کالبد و شکل، فراتر میرویم. شب، آن پوششِ مخملی است که بر چشمهایِ خسته می‌افتد تا جهانِ بیرونی را خاموش کند و دروازه‌هایِ جهانِ درونی را بگشاید.در سیاهیِ شب، ما دیگر در برابرِ جهان نیستیم، بلکه در درونِ جهان هستیم. شب، ما را از قیدِ فرم رها می‌کند تا در بی‌کرانگیِ خود، با هستیِ بی‌ نام و نشانِ خویش، آشتی کنیم. سیاهی، چیزی نیست که نبوده باشد یا وجودش معلول چیزی باشد؛ سیاهی، همان چیزی است که همیشه بوده و همیشه هست. هستی‌ ای چنان سنگین و چنان غنی، که چشم‌هایِ محدودِ مادی، توانِ تحملِ سنگینیِ کمالِ آن را ندارند. ما به اشتباه، آن را عدم می‌نامیم، چرا که عقلِ ما، تنها قادر به درکِ نمود و ظاهر است، نه جوهر.رضوان عبدالیرضوان عبدالیSun, 04 Oct 2026 20:12:12 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/مردی-که-هرلحظه-رحمت-خدا-بر-او-باد-an9vcprdja2zباید به شکوهِ تسلا درود گفت؛ مردی که با جادویِ جریان‌های متناوب، تاریکی را به چالش کشید. اگر نبوغِ او، الکتریسیته را به بندِ تمدن درنمی‌آورد،چه فایده داشت که نیوتن با آن قوانینِ جدی و خشکِ جاذبه، جهان را برایمان کالبدشکافی کرد، اگر قرار بود در تاریکیِ مطلق، در حالی که زمین زیر پایمان می‌لغزد، به دنبالِ چراغ‌قوه‌ی گمشده‌مان بگردیم؟چه سود داشت اگر کوپرنیک با آن اصرارِ عجیب، خورشید را در مرکزِ آسمان نشاند، یا گالیله، با آن تلسکوپِ قدیمی، چشمِ بشر را به ماه دوخت؟ اگر تسلا نبود، ما شاید می‌دانستیم که ماه چقدر نزدیک است، اما باز هم در تاریکیِ مطلقِ شب‌ها، مجبور بودیم با لنگ کردن و برخورد به دیوار، به دنبالِ مسیرمان بگردیم!حتی اگر انیشتین با آن مدل‌سرِ ژیژمو، باکتری‌هایِ زمان و مکان را به بازی می‌گرفت، یا داروین، ما را به ریشه‌یِ تکامل باز می‌گرداند، باز هم بدونِ برقِ تسلا، تمامِ این‌ها فقط تئوری‌هایِ جالبی بودند که در نورِ شمع یا چراغِ روغنِ کثیف و دودآلودِ قرن‌هایِ قبل، باید با چشم‌هایِ خمار و نیمه‌باز می‌خواندیم!تسلا همان کسی بود که با شعله‌ی نبوغش، آن دانش‌هایِ صامت، سرد و بی‌جان را به جریانی از نور، تماشا و زندگی بدل کرد. او به تاریخِ علم، نه فقط دانش، بلکه توان بخشید،، او به ما یاد داد که دانستنِ حقیقت، بدونِ داشتنِ قدرتِ استفاده از آن، فقط یک دردسرِ فکریِ بیهوده استبه قلم یک گرمازده‌مفلوک در گرما و بی برقیِ خوزستانرضوان عبدالیرضوان عبدالیرضوان عبدالیSat, 03 Oct 2026 21:45:03 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/احترام-در-عصر-اختلاف-rwwlx7sqvaolممکن است من منکر چیزی باشم اما لزومی نمی بینم آن را به لجن بکشم یا حق اعتقاد و باور به آن را از دیگران سلب کنم....انکار، بخشی از آزادیست. انسان حق دارد نپذیرد، تردید کند، مسیر دیگری برگزیند. اما این حق، زمانی اصیل باقی میماند که با احترام همراه باشد. تحقیر باور دیگران، نه نشانه‌ ی قدرت فکری، بلکه علامت ضعف درونیست، نشانه‌ای از ناتوانی در مواجهه با پیچیدگی‌های جهان است.وقتی کسی به چیزی ایمان دارد، آن ایمان بخشی از هویت اوست. حمله به آن، حمله به ریشه‌ های زیسته‌ ی انسانیست. و اگر قرار باشد جامعه‌ای بر پایه‌ ی فهم بنا شود، باید نخست حقِ باور را به رسمیت بشناسیم، بی‌نیاز از تأیید، بی‌نیاز از تطابق.حقِ اعتقاد ، حق طبیعی هر انسان است، و این حق، مستقل از باور من یا داوری جمع است...اگر باور من، بهانه‌ ای برای انکار حقِ دیگری در باور داشتن شود، آن‌چه آشکار می‌ شود، خلأیی درونیست که از ناتوانی در پذیرش پیچیدگی های انسان خبر می‌ دهد.مدارا، هنرِ زیستن در کنار تفاوت‌هاست،بدون آنکه از خویشتن تهی شوی،و بدون آن‌که دیگری را تهی بخواهی.در جهانی که هر کس، آینه‌ای از تجربه، فرهنگ، و رنج‌ های خویش است،احترام به باور دیگران، احترام به مسیر زیسته‌ی آنهاست.و اگر من، مسیر خود را تنها مسیر بدانم، از هدف نهایی یعنی رسیدن به حد کمالِ انسانیت، باز میمانم.رضوان عبدالی #انسان_باشیم@rezvanabdaliرضوان عبدالیرضوان عبدالیThu, 01 Oct 2026 00:24:03 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/سندروم-jn-aixleu6iiuyx*چرا دشمن از سندروم JN ما سود میبرد؟[اندر حکایت سندروم ‌JN ملت و دولت ایران] *"برای آنانکه می‌اندیشند"حس میکنم روان جمعی ما برای تابآوری در برابر تاریخ پرتلاطم و سرشار از جنگ در این سرزمین، به مکانیزم دفاعی خطرناکی مجهز شده و آن آیین سازی تراژدی ست.آیین سازی تراژدی یعنی یک واقعه ی دردناک و خونین (که باید منجر به یک تغییر بنیادین یا انتقام راهبردی بشه ) رو تبدیل کردن به یک مراسمِ تکراری و نمادین که در آن، اصلِ فاجعه فراموش میشه و تنها ظاهرِ سوگ باقی میمونه.به جای اینکه خونِ ریخته شده تبدیل به نقشه ی راه شود، تبدیل به روضه میشود. ما به جای اینکه بنشینیم و بگیم حالا برای انتقامِ این خون یا جبرانِ این خسارت چه ساختاری را باید تغییر بدیم؟، دور هم جمع میشویم و صرفاً برای مظلومیت اون ،به ناحق بودن فلان ظلم خون گریه میکنیم.ما ملتی هستیم که در برگزاری مراسم چهلم و سالگرد استاد شده ایم، اما در نوشتنِ سناریوی فردای آن مراسم ضعیف عمل میکنیم. و این دقیقاً همان حفره ایست که دشمن با ناو و موشک و رسانه از آن وارد میشود.دشمن استراتژیک ما چه در قالب دولت-ملتها چه در قالب ائتلاف رسانه ای ،به این موضوع آگاه هستند که "تهدید برای ما حکم مخدر هویت بخش دارذ، ما را سرخوش از اقتدار میکند بی آنکه قبض سنگین تبعاتش رو دستمون بده"در واقع به این ساختارِ شناختیِ لحظه ای کاملا آگاه است، اونها میدونند که ما :آستانه تحریک پذیری پایینی داریم(سریع خشمگین می‌شویم و خط و نشون میکشیم)طول نفسِ عملیاتی کوتاهی داریم (سریع به وضعیت عادی بازمیگردیم)بنابراین ،استراتژی دشمن بر مبنای مدیریت امواج تهدید تنظیم شده.او اجازه میدهد لحظاتی ابرقدرتِ بلامنازع منطقه باشیم، سپس با آرامش منتظر میماند تا نیمه عمرِ خشمِ ملی سپری شود.او میداند که چرخهی حیاتِ یک تهدیدِ جدی از جانب ما از سه مرحله فراتر نمیرود:۱. فورانِ غیرت و غرور۲. بازنماییِ آیینیِ قدرت (بستن تنگه/بیانیه های آتشین)۳. بازگشتِ مضطربانه به عادیسازی (گشودن تنگه با راه حل های موقت دیپلماتیک)بله او میداند ما قدرتمند و در موقعیت بسیار مهم ژئوپلیتیکی هستیم و اهرم های فشار مهمی داریم، اما جدی نیستیم.پ.ن: سندروم JN، یعنی سندروم جدی نبودن و جدی نگرفتن!یک سندروم راهبردی در روان جمعیه که در اون ، ملت یا حاکمیت، در لحظه ی بحران، واکنش هایی به شدت هیجانی، پرهزینه و قدرتمندانه از خود نشان میدهد (فوران)، اما به دلیل غلبه مکانیزم دفاعی آیینی سازی تراژدی و تقدیرگرایی تاریخی ، از تداوم این قدرت برای تحمیل نتیجه ی مطلوب ناتوان است. در این چرخه، تهدید به ابزاری برای کسب هویت و هیجان لحظه ای بدل میشود، نه تغییر معادله ی پایدار.نتیجه: بازگشت سریع به وضعیت عادی و پذیرش ریسک های مکرر از سوی دشمن.والسلام علیکم و رحمة الله و برکاتهرضوان عبدالی "ساخته شده توسط هوش مصنوعی" @rezvanabdaliرضوان عبدالیرضوان عبدالیWed, 30 Sep 2026 15:48:14 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/کدام-نوموس-h8uopfpmzpoc*درک کنونی ما از سیاست بین‌الملل، اسیر فقر فلسفی است. ما عادت کرده‌ ایم جهان را به‌ مثابه صحنه‌ ای از بازیگران عقلانی محض ببینیم که منافع مادی خود را تعقیب میکنند. اما سیاست در عمیقترین لایهٔ خود، پیش و بیش از آنکه فن مصلحت و معامله باشد، تجسم یک ایده در فرم است. پرسش از اینکه ایران باید با چین بپیوندد یا با آمریکا، در حقیقت پرسش از آن است که "ایران چه فرمی از حیات سیاسی را می‌خواهد محقق کند؟" و پاسخ این پرسش را نه در تحلیل هزینه-فایدهٔ مقطعی، که باید در فلسفهٔ سیاسی نهفته در دو سنخ تمدنی یافت. اگر می‌خواهیم این انتخاب را بفهمیم، باید نخست تکلیف خود را با مفاهیمی چون نظم، حاکمیت، فضا و مشروعیت روشن کنیم. پس با هم، قدم به قدم، از سطح وقایع تاریخی پایینتر میرویم، به اعماقی که در آن جغرافیا به سرنوشت، و سرنوشت به فلسفه تبدیل میشود. از شما دعوت میکنم این تحلیل را به‌ مثابه یک سفر فکری بخوانید؛ سفری به ریشه‌ های فراموش‌ شدهٔ قدرت و معنا*.تمدنها پیش از آنکه ساختارهای اقتصادی یا نظامی باشند، فلسفه‌های فضایی یا منطق مکانی تمدن اند.این منطقهای مکانی، عمیق‌تر و پایدارتر از ایدئولوژیهای سیاسیند. رژیم‌ ها تغییر میکنند، پادشاهان میروند، رئیس‌جمهورها عوض میشوند، اما ضرورت‌های برخاسته از جغرافیا و حافظهٔ تمدنی ناشی از آن، مثل یک نیروی گرانش نامرئی، مسیر تاریخ را منحرف میکنند. هر تمدن، یک فهم بنیادین از رابطهٔ میان انسان، زمین و سیاست دارد؛ فهمی که کارل اشمیت، فیلسوف بزرگ آلمانی، آن را «نوموس» (Nomos) مینامد. نوموس صرفاً قانون نیست، بلکه فرایند بنیادین "تصاحب، تقسیم و بهره‌برداری" از زمین است که بنیاد هر نظم حقوقی و سیاسی را میسازد. ایالات متحده، به‌عنوان وارث تمدن دریایی بریتانیا، حامل نوموسی است که بر پایهٔ "*سیالیت*" بنا شده است. در این نوموس، زمین نه یک موجودیت مقدس و ریشه‌دار، که فضایی بی‌ طرف و بی‌ کیفیت است که باید توسط جریانهای سرمایه، کالا و ناوگان‌های نظامی شبکه‌ بندی شود. این نگاه، جهان را همچون یک میدان صاف و هموار میبیند که مانع اصلی آن، مرزها و حاکمیتهای قاطع سرزمینی‌ اند. امنیت در این پارادایم، نه در عمق و درونزایی، که در دسترسی نامحدود به گلوگاه‌ها و توانایی قطع کردن جریانهای دیگران تعریف می‌شود. برای چنین تمدنی، یک قدرت خشکی‌پایهٔ خودبنیاد که بر سر یک چهارراه تمدنی ایستاده، *نه یک شریک، که یک «اختلال» در شبکه است*. ایران، با تاریخ پیوستهٔ شاهنشاهی، با فلاتی که به طور طبیعی غرب و شرق آسیا را به هم میدوزد، و با حافظهٔ تمدنی‌ ای که در آن حاکمیت با فرّه ایزدی و پاسداری از ایرانشهر گره خورده، نمی‌تواند در این شبکه جز به‌عنوان یک گره‌گاه مهارشده یا یک پایگاه پیش‌ ران حضور یابد. نزدیکی به آمریکا، در عمق فلسفی خود، به معنای پذیرش پایان تاریخ فوکویامایی است؛ پذیرش اینکه نظم لیبرال-دریایی، صورت نهایی و جهان‌شمول سامان سیاسی است و ایران نیز باید با چشم‌پوشی از بنیان‌های تمدنی خود، در این نظم به‌ مثابه یک واحد مدیریت‌پذیر هضم شود.اما در سوی دیگر، چین ایستاده است؛ تمدنی که بر نوموس متفاوتی بنا شده است، *نوموس خشکی*. در این نوموس، زمین نه یک فضای خنثی، که بستر زایشی معنا، هویت و قدرت است. سیاست در تمدن خشکی‌ پایه از ریشه‌ دواندگی و هم‌مرزی آغاز می‌شود، نه از سیالیت و عبور. وقتی چین باستان مفهوم *تیانشیا* (همهٔ زیر آسمان) را طرح میکند، یا وقتی ایران ساسانی از *ایران‌شهر* بعنوان قلمرویی امن و منظم در برابر *انیران* (غیر ایران) سخن میگوید، هر دو یک شهود سیاسی واحد را بیان میکنند؛ نظم، آنهم نه از طریق ادغام در یک بازار جهانی بی چهره، که از طریق ایجاد یک *درون* منسجم، آرام و عادلانه در برابر یک *بیرون* متلاطم شکل میگیرد. اینجاست که پیوند فلسفی ایران و چین از یک اتحاد موقت به یک *هم‌ ذاتی تمدنی* ارتقا مییابد. هر دو تمدن، دولت را پاسدار یک نظم کیفی میدانند، نه صرفاً مدیر یک واحد بوروکراتیک در میان واحدهای دیگر. در شبکهٔ مفهومی تمدن دریایی، حاکمیت ملی یک مانع رو به زوال برای آزادی بازار و حقوق بشر جهان‌ شمول است. در فلسفهٔ سیاسی خشکی‌ پایه، حاکمیت، سپر وجودی ملت است؛ دیواری است که از باغ در برابر صحرا محافظت می‌کند. به همین دلیل است که چین مدرن، به‌رغم همه ی تغییرات، همچنان بر اصول * عدم مداخله و احترام به حاکمیت* پافشاری می‌کند. این یک شعار دیپلماتیک نیست؛ این حافظهٔ فلسفی و تاریخی تمدنی است که خوب میداند تجاوز از مرزها و تحمیل ارزشهای بیگانه، چه ویرانیهای تاریخی‌ ای به بار آورده است. برای ایران، که تجربه ی تاریخی‌ اش با غرب، از ترکمنچای و کاپیتولاسیون تا کودتا و تحریم و جنگ و نفوذ، چیزی جز شکستن این حریم مقدس نبوده، پیوند با چین یک *هم‌ زبانی* فلسفی-تمدنی در دفاع از اصل حاکمیت وجودی است.این تفاوت نوموس‌ها، رابطهٔ قدرت و دانش را نیز بازتعریف میکند. تمدن دریایی مدرن، در بطن خود یک پروژه ی جهان‌ شمول‌ سازانه است. ادعای جهان‌ شمولی حقوق بشر، دموکراسی لیبرال و بازار آزاد، صورت امروزی همان نگاهی است که جهان را یک فضای همگن می‌بیند و هر گونه نظام سیاسی بدیل را یک انحراف یا عقب‌ماندگی تلقی میکند که باید از طریق فشار، تطبیق داده شود. این منطق، *طبیعی‌ سازی* یک شیوهٔ خاص از زندگی و سپس تحمیل آن به کل جهان به نام پیشرفت است. آمریکا از اساس بر این پایه مشروعیت جهانی خود را بنا نهاده؛ این که تنها در صورتی با ایران میتوان رابطهٔ عادی داشت که ایران از استثناگرایی تمدنی خود دست بردارد و به یک دولت-ملت نرمال در چارچوب تعریف‌شده توسط نظم لیبرال تبدیل شود. برعکس، چینِ خشکی‌پایه، به دلیل وسعت و تعدد فرهنگی درونی‌ اش، همواره یک امپراتوری چندگانه بوده است، نه یک دولت-ملت متحدالشکل‌ ساز. در فلسفهٔ سیاسی چینی، وحدت در عین کثرت ممکن است. چین، بر خلاف غرب، مدرن شدن را از غربی شدن جدا میکند. این بدان معناست که همکاری با چین، برخلاف همکاری با غرب، با پیش‌شرط‌ های هویتی و ارزشی همراه نیست. چین از ایران نمیخواهد که چینی شود، زیرا اساساً مدل تمدنی خود را جهان‌ شمول نمی‌داند که لازم باشد به دیگران تحمیل شود. این یک گشایش فلسفی عظیم است؛ ایران میتواند به فناوری، زیرساخت و تعامل جهانی دست یابد و هم‌زمان هویت سیاسی، ارزش‌های فرهنگی و استقلال استراتژیک خود را حفظ کند. این یعنی *بازیابی حق تعیین سرنوشت تمدنی*؛ حقی که مواجهه با تمدن دریایی همواره آن را به تعلیق درآورده بود.اما در این میان، خود *جادهٔ ابریشم* نه صرفاً یک یادگار تاریخی، که یک مفهوم فلسفی است. جادهٔ ابریشم در قامت طرح کمربند-راه، در واقع یک بیانیه ی فلسفی علیه نوموس دریایی است. تمدن دریایی بر اساس دور زدن جغرافیا شکل گرفت؛ واسکو دوگاما از دماغه ی امیدنیک گذشت، قدرتهای استعماری کانالهای سوئز و پاناما را کندند تا مسیرها را کوتاه کنند تا از دل خشکی ها عبور نکنند. این دور زدن، به معنای بیاعتبار کردن تمدنهای واسط و کهن خشکی بود. اما کمربند-راه، یک بازگشت فلسفی به خودِ مسیر است به مسیر اصلی . چین با سرمایه‌ گذاری بر ریل، خط لوله و زیرساختهای درون‌سرزمینی، اعلام میکند که تمدنهای فلاتی شکوفا میشوند، نه به این دلیل که در یک سر زنجیرهٔ ارزش جهانی قرار دارند، بلکه به این دلیل که یکدیگر را *هم‌ مسیر* یافته‌ اند. برای ایران، ایفای نقش در این طرح، بازخوانی فلسفی موقعیت جغرافیایی‌ اش است؛ ایران دیگر یک سرزمین حاشیه‌ ای در خاورمیانهٔ بحران‌ زده نیست، بلکه یک *لولای تمدنی* است که جریان خشکی را از آسیای مرکزی به خلیج فارس و از شبه‌قاره به آناتولی ممکن میکند. این یک جهش از موقعیت هدف ژئوپلیتیک به سوژه ی ژئوتمدنانه(یعنی خواندن نقشه بر اساس مختصات تمدنها، نه کشورها) است. آمریکا ایران را به‌عنوان یک مسأله میبیند؛ چین ایران را به‌عنوان یک راه‌حل میبیند. این تفاوت نگاه، ریشه در دو نوموس متضاد دارد؛یکی فضا را از موضع بالا و از روی عرشهٔ کشتی می بیند که در آن خشکی‌ها مانعهایی بر سر راه آزادی دریاها هستند، و دیگری فضا را از روی زین اسب یا از پشت پنجره ی قطار مینگرد که در آن، خشکی‌ها شریانهای حیاتی تمدن اند.در نهایت، *آنچه انتخاب میان چین و آمریکا* نامیده میشود، در حقیقت انتخاب میان دو وضعیت وجودی برای سیاست ایران است. وضعیت نخست، *بودن برای دیگری* است یعنی پذیرش نقش یک دولت مصرف‌کننده ی امنیت، یک واحد دریافت‌کنندهٔ دستور در زنجیرهٔ فرماندهی تمدن دریایی، و یک موجودیت سیاسی که بقایش مشروط به مفید بودنش برای شبکه‌ های قدرت هژمون است. این وضعیت، به تعبیر هگلی، نوعی آگاهی ناخشنود دائمی میآفریند؛ چرا که ایران همواره در آستانه ی پذیرش هنجارهایی خواهد بود که از عمق تاریخی‌ اش برنمی‌آیند. وضعیت دوم، *بودن برای خود* است، اما *نه یک خود منزوی و تنها، بلکه خودی که خود را در آینهٔ هم‌ شکلی و هم راستایی تمدنی دیگر باز میشناسد.* پیوند با چین، ورود به یک *هم‌آوایی تمدنی* است؛ جایی که ایران نه مجبور به تغییر هویت، که تشویق به بازیابی عمق تاریخی خود برای ایفای نقشی محوری در جهان پساآمریکایی میشود. این مسیر دشواریهای خود را دارد، اما تنها مسیری است که به *حاکمیت حقیقی* ختم میشود، حاکمیتی که صرفاً یک مفهوم حقوقی میان‌ تهی نیست، بلکه توانایی بالفعل یک ملت برای تعریف سرنوشت خود، در سرزمین خود، و با تکیه بر شرکای انتخابی خود است. ایران نه با تقلید از مدلهای سیاسی غربی، و نه با انزوا، بلکه با پیوند عمیق و استراتژیک با هم‌ خانوادهٔ تمدنی خشکی‌پایه‌ اش میتواند از این دوگانه ی تاریخی عبور کند. اینک، دعوت من از شما این است که این تحلیل را نه یک نظر، که آغاز یک پرسشگری در نظر بگیریدما کدام نوموس را برای آینده ی خود میخواهیم؟ نوموسی که خاک را یک کالای بیجان و مرز را یک مانع میبیند، یا نوموسی که سرزمین را شالوده ی معنا، قدرت و کرامت میشناسد؟ پاسخ این پرسش، تکلیف همه ی مناسبات راهبردی ما را روشن خواهد کرد.#سیاست #تمدن #تاریخ #فرهنگپایان./رضوان عبدالیرضوان عبدالیWed, 30 Sep 2026 02:10:17 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/چای-bcoizioqd9gsچای، کشف عجیب و لازمی بود...به‌جرئت میتونم بگم اگر چای نبود، نیوتن جاذبه رو، تسلا برق رو، ادیسون لامپ رو، کریستف کلمب قاره آمریکا رو، رازی الکل رو، گوتنبرگ صنعت چاپ رو، گالیله تلسکوپ رو، کپرنیک مرکزیت خورشید رو، کپلر قوانین حرکت سیارات رو، داروین تکامل رو، اینشتین نسبیت رو، فارادی القای الکترومغناطیسی رو، ماکسول قوانین الکترومغناطیس رو، ماری کوری پرتوزایی رو، فلمینگ پنی‌سیلین رو، ادوارد جنر واکسن آبله رو، پاستور نقش میکروب‌ها در بیماری رو، مندلیف جدول تناوبی رو، خوارزمی جبر و الگوریتم رو، ابن‌هیثم علم نور و اپتیک رو، ابن‌سینا بخش بزرگی از دانش پزشکی رو، بیرونی نجوم و جغرافیا رو، خیام ریاضیات و تقویم رو، مورس تلگراف رو، گراهام بل تلفن رو، مارکونی رادیو رو، برادران رایت هواپیما رو، کارل بنز اتومبیل رو، جیمز وات ماشین بخار رو، تورینگ مبانی علوم کامپیوتر رو، تیم برنرز-لی وب جهانی رو، و هزاران نفر دیگه هزاران کشف و اختراع و نظریه و اثر ماندگار رو...جالب اینجاست که بشر برای رسیدن به این همه پیشرفت، هزاران سال جنگیده، کشف کرده، اختراع کرده، نظریه داده، امپراتوری ساخته، تمدن‌های بسیاری نابود کرده و دوباره از نو ساختهاما در نهایت هنوز هم یکی از منطقی ترین پاسخها به خستگی، استرس، سرما، بی‌حوصلگی، مهمان ناخوانده، مهمان خوانده، جلسه کاری، مطالعه، شب‌نشینی، صبح‌نشینی، غم و شادی چیزی نیست جز چایاصلاً بعید می‌دونم بشر بدون چای به اینجا می‌رسید!رضوان عبدالی رضوان عبدالیرضوان عبدالیMon, 28 Sep 2026 03:18:00 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/اندر-حکایت-جدال-آمریکا-و-ایران-نگاهی-تاریخی-تمدنی-echelkr3c98yبیاید از منظر تمدنی و تاریخی به تمام این ماجرا ها نگاه کنیم :تمدن آنگلوساکسون-آمریکایی، برخلاف تمدنهای خشکی پایه که ریشه در سرزمین پدری و حرمت خاک دارند، تمدنی اقیانوسی و غارتگر است. برای یک آمریکایی (در مفهوم تمدنی)، وطن یک حافظه جمعی نیست، بلکه عرصه ای برای مانور دلار و چنگ اندازی قدرت و افزایش سرمایه ستبه قول اشپنگلر، انسان فاوستی (غربی) جهان را تسخیر میکند، اما انسان مغولی-روسی (و آسیایی) جهان را سکنا میگزیند.آنها شکارچیانی هستند که قانون را مثل یک چاقوی ضامندار در جیبشان حمل میکننداگر به نفعشان باز شود، از آن برای مشروعیت‌ بخشی استفاده میکنند و اگر مانع حرکتشان شود، به راحتی بسته و کنارش میگذارند. برای آنها قانون طنابی نیست که دست و پایشان را ببنددطنابیست که یا از آن نردبان میسازند برای بالا رفتن، یا آن را دور گردن حریف میاندازند برای خفه کردنش.آمریکای امروز، وارث بریتانیای دیروز، درکی از سرزمین پدری به مفهوم تمدن های کهن آسیایی ندارد. او کشور را به مثابه یک شرکت سهامی عام بزرگ مینگرد که هیئت مدیره اش به دنبال سود سهام و حذف رقبا هستند.ایران نمونه اعلای یک تمدن خشکی‌ پایه است. تاریخ ایران تاریخ دفاع از فلات در برابر امواج مهاجمان (یونانی، عرب، ترک، مغول) است. ذهنیت ایرانی، ذهنیت یک دژبان است، نه یک دریانورد.وقتی یک دژبان خشکی‌پایه (ایران) با یک دریانورد اقیانوسی (آمریکا) مذاکره میکند، یک ناهمخوانی مهلک معنایی رخ میدهد:ایران از تضمین حرف میزند (مفهومی حقوقی و خشکیپایه).آمریکا از فرصت حرف میزند (مفهومی تاکتیکی و اقیانوسی).ایران آتش‌بس را پایان طوفان و آمریکا آتش‌بس را سکوت پیش از موج بعدی میبیند و خشابش را عوض میکند.در چنین مواجه ای، اعتماد به متن مذاکره بدون داشتن ابزار تغییر معادله میدانی و اشخاص کاربلد و متعهدو چرخش پارادایمی از اخلاق بردگان دیپلماتیک به اخلاق اربابان تمدنی مصداق خودفریبی استراتژیک است.پس با توجه به آنچه گفتم رفتار آمریکا بدعهدی یا دروغگویی صرف نیست؛ یک ژنوم تمدنی متفاوت است. تا زمانی که دیپلماسی ایران با عینک وستفالیایی(احترام متقابل به حاکمیت ملی) به کشتی جنگی آمریکا نگاه کند، آن را یک همتای حقوقی خواهد دید، در حالی که در چشم آمریکایی، آن کشتی فقط یک موج‌شکن موقت برای رسیدن به ساحل بعدی است.بزرگ‌ترین خودفریبی استراتژیک یک تمدن خشکی‌ پایه، باور به صلح دائمی ست آنهم وقتی طرف مقابل از تمدن متفاوتیست. اقیانوس هرگز آرام نیست. همیشه موج بعدی در راه است اما فراموش نکنیم که در برابر امواج، این صخره‌ ها هستند که خط ساحلی تاریخ را شکل میدهند.#آمریکا #ایران #چینرضوان عبدالی @rezvanabdaliرضوان عبدالیرضوان عبدالیSun, 27 Sep 2026 02:07:39 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/نخستین-بار-uzs0t35agtci‌‌‌نخستین بار که دیدمت،پنداشتم تو اورشلیم عاجنشان منی،پناهم،قبله ام.اماتو مثل تاریخ یهود بودی، تاریک و پر دغل،و چنان عهدی که با من بستی، کنیسه ای متروک در خزان اورشلیم،هر بوسه ات توراتی از نیرنگ، هر وعده ات غروب شنبه ای بی سپیده دم.چشمانت دو اخگر سرگردان از هیکل سلیمان بودند،که چهل سال نه! چهل قرنمرا در بیابان نگاهت سرگردان کردند،و خودت آن ستون آتش شب هایی، که هرگز به هیچ سرزمین موعودی راه نبُرد.حالا که هر روزاز کنار ویرانه های نبوت دروغینت میگذرم میدانممسیحایی قرار نبود بیاید.من قوم برگزیدهٔ رنج تو بودم،و تو خدایی که از عهدش پشیمان شد.‌اما نمی‌دانیدر آن همه شکوهِ دروغین،دروغهایت موریانه بودنددر عصای سلیمانِ تو.و تو همچنان ایستاده بر هیچ،گمان میکردی خدایی.من امازانوهایم را از زمین برداشتمتا معبدتدر سکوتِ محضفرو بریزد.‌‌‌‌رضوان عبدالی‌‌‌پ.ن : ‌‌‌حالا بروو خاک معبدت رااز دامن تاریخ بتکان‌‌30فروردین 1405💚‌‌‌#نثر #ادبیات #سیاست #تمرین_نویسندگی‌‌‌‌‌رضوان عبدالیرضوان عبدالیSun, 27 Sep 2026 01:56:21 +0330https://virgool.ir/@Rezvanabdali/مقاومت-frdqizbhfp8jسالها به ما گفته شد که تفکر ‎#مقاومت، تفکر اصلی این نظام است و دشمنان آن در بیرون مرزها ایستاده‌ اند و نفوذ در کمین است. اما وقتی به مسیر چند دهه گذشته نگاه میکنم، گاهی با خودم میگم نکنه ماجرا برعکس بوده باشه؟ نکنه تفکر مقاومت، همیشه مهمان این ساختار بوده و نه صاحب آن؟اگر تفکر مقاومت واقعاً گفتمان مسلط و اصلی بود، چرا احمدینژاد به آن سرنوشت دچار شد؟چرا هر بار که یک چهره متفاوت ظهور کرد، به سرعت در معرض حذف سیاسی قرار گرفت؟چرا هر بار که مقاومت تصور کرد در حال تثبیت موقعیت خود است، ناگهان با دیواری از ملاحظات، محافظه‌کاری و عقبنشینی مواجه شد؟چرا جریان‌هایی که سال‌ها متهم به خطای راهبردی، خوشبینی به غرب، اعتماد به دشمن و تضعیف بازدارندگی بودند، هیچ‌وقت از ساختار حذف نشدند؟چرا بارها و بارها از فیلترها عبور کردند؟چرا بارها در معرض انتخاب مردم قرار گرفتند؟چرا همیشه فرصت بازگشت داشتند؟اگر واقعاً خطر بودند، چرا حذف نشدند؟و اگر خطر نبودند، پس این همه سال از چه چیزی حرف میزدیم و دفاع میکردیم و با چه چیزی میجنگیدیم؟امروز دیگه از جنگ هیجانزده نمی‌شم.جنگ ممکن است چند روز احساس قدرت بدهد.اما قدرت واقعی چیز دیگریست.قدرت واقعی آن است که بتوانی از دستاوردهایت محافظت کنی، هزینه دشمن را بالا ببری، متحدانت را تنها نگذاری و مهم‌تر از همه، میان آنچه می‌گویی و آنچه انجام می‌دهی فاصله‌ای نباشد.ملتی که قدرت واقعی نداشته باشد، حتی اگر پیروز چند جنگ هم شود، در نهایت پشت میز سیاست هزینه آن پیروزیها را پرداخت خواهد کرد.#مکتوبات_سیاسی_رفیق_سابق_آیت_اللهرضوان عبدالیرضوان عبدالیThu, 10 Sep 2026 15:23:18 +0330