https://virgool.ir/feed/@Rezvanfa2026-11-11 21:01:02https://files.virgool.ir/upload/users/11974/avatar/t3o1w1.pnghttps://virgool.ir/@Rezvanhttps://virgool.ir/@Rezvan/این-طوفان-شن-را-شما-هم-میبینی-xww1t7knrdyp دنگ شو با الهام از رباعی خیام، قطعه "آواز شب" را منتشر کرده است . شعری که بیشتر شب های بی پایان یار و همراهم بود./عمرت تا کی به خودپرستی گذردیا در پی نیستی و هستی گذردمی نوش که عمریکه اجل در پی اوستآن به که به خواب یا به مستی گذرد/پیش آر پیاله را که شب می‎گذردشب می‎گذردشب می‎گذرد ...ولی نگفت شب بگذرد که چه؟ نگفت کدام شب. نگفت کدام ظلمات است که می‎گذرد.این شبی که من می‎گویم، این ظلماتی که درونش دست و پا میزنیم از نبود چراغ نیست، که میدانیم چراغی هست که به ما نمیتابد.من از تاریکی‎ای صحبت می‎کنم برآمده از طوفان شن. طوفانی که تیزی سنگ‎هایش چشم‎ها را کور می‎کند, پوست و گوشت را می‎ساید. سنگینی خاکش ریه و گوش‌‎ها را پر می‎کند.من از صبحی می‎گویم که طوفان تمام می‎شود. بالاخره، روزی ظلمتش فروکش می‎کند و آفتاب روی همه‎ی ما را می‏گیرد و ما می‎مانیم که باید بدون چشم نورش را ببینیم، بدون گوش صدای آواز پرنده‎هایش را بشنویم، بدون ریه هوای تازه‎ش را نفس بکشیم و در نهایت بدون روح از به دست آوردن این آزادی خوشحال باشیم.من از جنگ دائمی‎ای میگویم برای بقا، صرفا بقا. من حتی نفهمیدم در این همهمه چرخ خوردم و به کجا رسیده‎م، فقط می‎خواهم که تموم بشه ولی حتی پایانش هم ترسناکه.با زندگی دائم در ظلمات طوفان ترس هیچ‎وقت از بین نمیره، ترس از خفگی توامان با ترس از اکسیژن برای جماعتی که به نفس کشیدن نیاز دارند ولی نفس راحت را فراموش کرده‎ند. چیزهای فراموش شده ترسناکند، نسیتند؟از طوفان بگریزیم ولی از خود؟ خود تمام شده‎مان؟ ای محال...SheisRezvanSheisRezvanFri, 03 Aug 2018 03:48:46 +0430https://virgool.ir/@Rezvan/ما-به-استرس-هم-اعتیاد-پیدا-میکنیم-zxonsdtlxaeoچند روزه به پیشنهاد دوستی مدیتیشن‎ رو امتحان می‎کنم. همیشه با این دوست احساس هم‎ذات‎پنداری قوی‎ای داشتم. از آن ابعادی که باهم حرف می‎زدیم احساس می‎کردم جنس یه سری از اضطراب‎ها و افسردگی‎هایمان یکی است و چیزی که به بهتر شدنش کمک کرده احتمالا برای من هم باید مفید باشد.اطلاعات لازم، اپلیکیشن‎ها و وویسی که خودش ضبط کرده بود رو بهم داد و تمرین کردم. بعد از چند روز تصمیم گرفتم از صدای ضبط شده استفاده نکنم و به صدای درون خودم گوش بدم. روز پرتنشی داشتم و تونستم حداقل ضربان قلب و عصبانیتم رو کم‎تر بکنم و به آرامش برسم ولی در نهایت این مدیتیشن حالم را بدتر کرد.وقتی چشمام رو باز کردم مسئله‎ای که همیشه انکارش میکردم برام عینیت پیدا کرده بود؛ اینکه من به استرس‎های ساده و روزمره‎م اعتیاد دارم! استرس‎های کوچک برای حواس‎پرتی لازم‎ند. انگار مدت‎هاست که ناخودآگاه خوشحالی را تو پایین نگه داشتن سطح دغدغه پیدا کردم. برای مغزم راحت‎تره که دائم نگران یه مشکل جزئی باشه تا اینکه واقعیت‎های سخت‎تر را قبول بکند . نگران فردا بودن از نگرانی برای جایگاه ده سال آینده راحت‎تره. استرس‎های کوچک‎تر، نزدیک‎تر، قابل حل‎تر. وقتی این استرس ساده را کنار میزنم هیولای اصلی از اون زیر سر در میاره. هیولایی که دائم از آینده می‎پرسه واین دورانی که بهم گذشته باعث شده جوابی براش نداشته باشم. دائم برای هیولا کوچولوم توضیح می‎دم: بخش بزرگی از زندگی اونجوری که ما پیش‎بینی می‎کنیم پیش نمی‎ره پس انقدر من رو آزار نده ولی زبان نمی‎فهمد.توان مبارزه باهاش رو ندارم، نه الان که همه چیز زیاده از حد روی هواست. ولی روزی به یک شرایط ثابتی می‎رسم و بلاخره هیولا رو می‎کشم. بلاخره هیولا می‎فهمه که دم را غنیمت بشماره.SheisRezvanSheisRezvanSun, 15 Jul 2018 02:35:47 +0430https://virgool.ir/@Rezvan/تخیل-cpvb2tb1nktfگاهی زندگی برای آنان که تخیل قوی‎تری دارند حتی سخت‎‌تر هم می‎گذرد.چیزی که در ظاهر از ما مشخص است یک دنیای خیالی است که میتوانیم هرجا از دست هر موقعیتی به آن پناه ببریم، ما می‎توانیم همه زشتی‎ها را با زیبایی جایگزین کنیم ولی ولی مصیبت اصلی لحظه‎هایی است که چشممان به روی دنیای خودمان باز می‎شود.انقدر سرنوشت‎های زیبایی برای تک به تک آدم‎ها قابل تصور است که درک و هضم میزان زشتی و مصیبت زندگی واقعی ما آدم‎ها از توانم خارج می‎شود. آدم مدام با خودش می‎گه این همه سختی که چه؟ انسان را در رنج آفریدیم که چه؟ SheisRezvanSheisRezvanMon, 09 Jul 2018 03:11:49 +0430https://virgool.ir/@Rezvan/پرژکتور-عزیزم-bp0lhci4rqeaاز اولین باری که تو جاده‎های نیمه شب خواب نبودم و تونستم از پنجره‎ی ماشین نوار چراغ‎های اتوبان رو ببینم؛ زندگی‎م شبیه به یکی از اون ردیف‎های نورانی شد.گذشته از جو خاص شب‎های جاده که از درخت هم شاعر در می‎آورد؛ این نزدیک‎ترین تشبیه به زندگی بود که تا به حال به چشم دیده بودم. چراغ‎های پرنور، کم نور، سوسو زن و خاموش همه در یک ردیف.هر کدام از چراغ‎ها یک روز، یک اتفاق. میتونم براش قانون بذارم که شدت نور چراغ‎ها به‎سان کیفیت لحظه‎های زندگی‎ند و لحظه‎ دیدن او مثل یه پرژکتور تو کل مسیری که تا حالا اومدم می‎درخشه. سال‎ها جلو خواهم رفت و چراغ‎های پرنور زیادی خواهم دید ولی وقتی از بالا به مسیر نگاه می‎کنم هنوزم نور او مثل روز اول درخشنده است. دوست دارم سعی کنم مثل بابام قسمت‎های تاریک رو با سرعت کم‎تر و دقت بیش‎تر طی کنم ولی مثل اون جاهای روشن رو سریع رد نکنم. این بخش‎های روشن تنها جایی در کل مسیر بود که اجازه می‎داد از زیبایی جاده و اطرافش استفاده کنم. اگر زیبایی‎ای وجود داشته باشدژکتئSheisRezvanSheisRezvanMon, 09 Jul 2018 02:39:13 +0430