https://virgool.ir/feed/@Reza.Aryafa2026-11-12 03:52:01https://files.virgool.ir/upload/users/43925/avatar/ugFlBy.pnghttps://virgool.ir/@Reza.Aryahttps://virgool.ir/@Reza.Arya/آیا-ایران-میتواند-در-سایه-امریکا-مشکل-نفت-خود-را-حل-کند-lrgfyygxc0nyتشدید تحریم‌های نفتی، گمانه‌زنی‌ها را در خصوص پیامدهای مهلک این اقدام برای اقتصاد ایران افزایش داده است. با پایان معافیت هشت کشوری که می‌توانستند علی‌رغم تحریم‌های ایالات متحده از ایران نفت وارد کنند، انتظار می‌رود وضعیت اقتصادی وخیم ایران بدتر شود، اما پیش‌بینی‌های انجام شده در خصوص فروپاشی اقتصادی این کشور کمی اغراق‌آمیز است.بر اساس گزارشات، اگر پیش‌بینی صندوق بین‌المللی پول (IMF) از رشد تولید ناخالص داخلی (GDP) ایران (6.0- درصد) صحیح باشد، تاثیر تحریم‌های ایالات متحده نسبتا متعادل ​​خواهد بود. این روند نسبت به وضعیت کشورهای اروپایی مانند یونان، ایتالیا و اسپانیا پس از بحران مالی جهانی سال 2008 متعادل‌تر است. در این مورد، رکود عمیق-و نه فروپاشی اقتصادی-اصطلاح دقیق‌تری برای توصیف وضعیت ایران در یکی دو سال آینده خواهد بود. اقتصاد ایران به شدت به نفت وابسته است. با اینکه نفت کمتر از 20 درصد از تولید ناخالص داخلی این کشور را شامل می‌شود، در صورتی که برنامه‌ای برای بازسازی اقتصاد ایران بدون نفت وجود نداشته باشد، پیامد کاهش معاملات نفتی به مراتب سنگین‌تر از آن چیزی خواهد بود که تولید ناخالص داخلی نشان می‌دهد. نفت حدودا نیمی از کل صادرات و 40 درصد از درآمدهای دولت را شامل می‌شود. در ده سال گذشته، صادرات نفت کشور به حدود 67 میلیارد دلار رسید. در سال گذشته، صادرات نفت به دو سوم کاهش یافت و انتظار می‌رود که در سال جاری به کمتر از 30 میلیارد دلار کاهش یابد.دلایلی وجود دارد که نشان می‌دهد با اتخاذ سیاست‌های مناسب، ایران می‌تواند با این سطح از صادرات نفتی کنار بیاید. اگرچه این کاهش باعث تنزل سطح کیفی زندگی در کشور خواهد شد، در بلند مدت به کاهش وابستگی ایران به نفت کمک خواهد کرد.اولا اینکه ایران پیش از این نیز این وضعیت را تجربه کرده است. در سال 2012، وقتی رئیس‌جمهور اوباما تحریم‌های آمریکا علیه ایران را تشدید کرد، صادرات نفت کشور 27.5 درصد و تولید ناخالص داخلی 6.2 درصد کاهش یافت. در سال 2015، تحریم‌ها و سقوط قیمت نفت باعث شدند که صادرات نفت ایران به 32 میلیارد دلار و تولید ناخالص داخلی کشور 1.6 درصد کاهش یابد. تأثیر اندک تحریم‌ها بر میزان رشد به این دلیل است که بخش بزرگی از اقتصاد کشور از جمله خدمات و کشاورزی، که در مجموع دو سوم تولید ناخالص داخلی کشور را شامل می‌شوند، وابستگی کمتری به تجارت خارجی دارند و در نتیجه از تحریم‌ها آسیب نمی‌بینند.در سال 2012، زمانی که تولید صنعتی به میزان 3.6 درصد کاهش یافت، نرخ خدمات روند صعودی پیدا کرد (1 درصد). چون کاهش ارزش پول باعث افزایش قیمت کالاهای وارداتی گردید، مصرف‌کنندگان هزینه بیشتری را صرف خدمات کردند. دوما اینکه ایران بدهی‌های خارجی زیادی ندارد؛ از این رو، فشاری از جانب وام‌دهندگان خارجی به این کشور وارد نمی‌شود. وقتی عامه مردم تصور کنند که بازسازی به سود وام‌دهندگان خارجی است، انجام این کار بسیار دشوار خواهد بود.عامل دیگری که باید در نظر داشت این است که اقتصاد ایران یک اقتصاد متنوع است. تولید و صادرات این کشور فراتر از نفت است. تولیدات ملی ایران-از فولاد گرفته تا صنعت خودروسازی-در سطحی است که می‌توان روند اقتصاد کشور و مشاغل مربوطه را از بخش‌های واردات‌محور به بخش‌های بومی تغییر جهت داد.Reza AryaReza AryaWed, 08 May 2019 13:54:49 +0430https://virgool.ir/@Reza.Arya/آیا-اطرافیان-ترامپ-دنبال-جنگ-با-ایران-هستند-fq2yaajaqfjhدر اینجا پرسش سیاست خارجی در خلال پرسش های سال ۲۰۱۹ مطرح می شود: آیا رئیس جمهور دونالد ترامپ، نخست وزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو، و ولیعهد سعودی محمد بن سلمان، همگی از داخل و بهمراه متحدین خود تضعیف شده اند و توانایی طرح ریزی جنگ علیه ایران را ندارند؟ آیا اقدامات نظامی طراحی شده می تواند محرک جنگ گسترده تری باشد- باید گفت که تشدید بمبگذاری اسرائیل توسط نیروهای ایرانی داخل سوریه، یا شاید حملات مرزی آمریکا از عراق، یا جنگ بین کشتی های آمریکایی و ایرانی در خلیج فارس-؟ از روی نگرانی می توان این پاسخ ها را مطرح کرد: بله و بله. گرچه اروپای غربی همسوی مخالفان علیه ایران شده است، اما روسیه و چین مخالف این قضیه هستند، هرچند کارشناسان سیاست خارجی واشنگتون نگران شیوع این جنگ می باشند. برخلاف افزایش تنش های حکومت ترامپ با ونزوئلا و حتی با کره شمالی، ایران محتمل ترین مکان برای جنگ واقعی واشنگتون است. سال ها محکومیت سیاسی برای تهمت ضد ایرانی ممکن است رئیس جمهور ترامپ و دو همراه او را به مرز انفجار برساند: یعنی وزیر امور خارجه مایک پومپئو و مشاور امنیت ملی جان بولتون، بخواهند مخالف پیامدهای فاجعه آمیز بالقوه جنگ باشند. نقطه تاخیر برای جنگ آیندهیکی از حالات ناپایدار را می توان سیاست خارجی دونالد ترامپ نامید؛ نمی توان واقعیات و غیر واقعیات را تشخیص داد، و نمی توان مفاهیم کارهای او را فهمید. در مورد ایران منطقی است فرض کنیم که ترامپ، بولتون و پمپئو برنامه ای برای نسخه هجوم چند جانبه ای که رئیس جمهور جورج دبلیو بوش در بهار سال ۲۰۰۳ به عراق انجام داد را ندارند. سه نکته احتمالی وجود دارد که در آن درگیری های محدود می تواند باعث تشدید جنگ نظامی واقعی گردد. اول سوریه و لبنان است. ایران سخت درگیر دفاع از رئیس جمهور سوریه بشار اسد می باشد (که اخیراً از بازدید تهران برگشته است) و اتحاد نزدیکی با حزب الله، به عنوان حزب سیاسی شیعه لبنانی با قدرت فرا نظامی دارد. هفته ها پیش، نخست وزیر اسرائیل نتانیاهو از روی خودستایی گفت که نیروی هوایی کشورش با موفقیت اهداف ایرانی را در سوریه نشانه گرفته است. در واقع، چندین مورد از این حملات ظرف یک سال گذشته صورت گرفته و تلفاتی را بر ایران وارد کرده است. تا به امروز، رهبر ایران از واکنش مستقیم که منجر به تشدید مخالفت با اسرائیل می شود اجتناب کرده، درست همان کاری که نیروهای جنگی و نظامی حزب الله انجام داده اند. با این وجود اگر تندروها در ایران بخواهند انتقام بگیرند، شرایط تغییر خواهد کرد. آیا این تضاد به اوج رسیده باید منفجر شود، آیا کسی شک دارد که رئیس جمهور ترامپ به زودی به طرف اسرائیل خواهد پیوست یا دموکرات های مجلس تسلیم دستورات حکومت برای بازگشت به وضعیت یهودیت خواهند شد؟سپس عراق را بعنوان نقطه ای برای اختلاف و تضاد در نظر بگیرید. در فوریه، ترامپ به شبکه خبری CBS گفت که می خواهد نیروهای آمریکا را در عراق نگه دارد، زیرا می خواهد بر ایران نظارت داشته باشد چرا که ایران مشکل واقعی آن هاست. اظهارات وی خیلی باب میل سیاسیون عراقی نبود، زیرا بسیاری از نظامیان و احزاب کشور عراق تحت حمایت ایران هستند. اظهار نظر ترامپ به دنبال گزارش سال گذشته وال استریت ژورنال بوده که در آن بولتون از پنتاگون (با مخالفت ژنرال های مختلف و وزیر دفاع ماتیس) خواست تا گزینه هایی را برای حملات انتقامی علیه ایران مطرح کنند. این امر منطبق با چند حمله موشکی کوچک علیه منطقه سبز بغداد و فرودگاه بصره، شهر بندری خلیج فارس عراق بوده که هیچ یک از آنها منجر به تلفات نگردید. با این وجود پومپئو در مورد امورات خارجی ایران را بخاطر حملات سرزنش کرد، که از نظر او تهدیدی برای زندگی مردم بوده و اظهار داشت که ایران این حملات را متوقف نمی کند، و متحدین ایران از کشور حمایت بودجه ای، آموزشی و تسلیحاتی بعمل می آورند. هیچ حمله انتقامی راه اندازی نشد، اما برنامه ای برای این کار قطعاً وجود دارد، و تصورش سخت نیست که بولتون و پومپئو ترامپ را متقاعد می کنند تا این کار را انجام دهد، بدون اینکه به عواقب نامعلوم آن توجه نمایند. در نهایت، خود خلیج فارس مد نظر می باشد. از زمان ریاست جمهوری جورج دبلیو بوش، نیروی دریایی آمریکا نگران حملات احتمالی با نیروی دریایی ایران در آن آب ها بوده و چندین حادثه سنگین نیز اتفاق افتاده است. دولت اوباما تلاش کرد تا راهی برای پیوند فرماندهان دریایی آمریکا و ایران برقرار سازد (که البته ناکام بود)؛ بنابراین چنین حوادثی را خنثی نمود، اقدامی که توسط رئیس ستاد مشترک دریاسالار مایک مولن، مخالف همیشگی جنگ با ایران، با موفقیت به سرانجام رسیده بود. با این وجود تحت حکومت ترامپ شرایط فرق می کند. او از ماتیس خواست تا برنامه ای برای نابودی قایق های سریع ایران، ناو کوچک توپدار در خلیج فارس بریزد و دائماً می پرسید که «چرا آن ها را غرق نمی کنیم؟». او پیش از این حضور نیروی دریایی آمریکا را تقویت کرده بود و بهمین دلیل توجه ایران را به خود جلب نمود. تعجبی ندارد که رهبر ایران با مهربانی واکنش نشان دهد. در سال جاری، رئیس جمهور حسن روحانی اعلام کرد که کشورش دارای زیردریایی هایی است که توانایی پرتاب موشک های کروز را علیه اهداف دریایی دارد. ایرانی ها مجموعه همایش های جنگی در خلیج فارس به راه انداختند، و در اواخر فوریه، یکی از موشک های قدرتمند خود را آزمایش کردند. می توان یک موضوع دیگر را نیز اضافه کرد: پاسخ جورج بوش و دیک چینی که از موضع جنگ علیه عراق در سال ۲۰۰۳ استفاده کردند، در اواسط فوریه روزنامه واشنگتن تایمز گزارشی انحصاری به این عنوان اختصاص داد: «اتحاد ایران القاعده می تواند منطق قانونی برای حملات نظامی آمریکا باشد.»در سال ۲۰۰۲، دفتر برنامه های ویژه امور دفاعی دونالد رامسفلد پنتاگون، تحت سرپرستی پاول ولفوویتز و داگلاس فیت غیرمحافظه کار، ماه ها تلاش کردند تا ثابت کنند که القاعده و عراق باهم هم پیمان هستند. نوشته واشنگتن تایمز، با اقتباس از منابع دولتی، ادعای یکسانی را مطرح کرد- اینکه ایران به القاعده کمک می کند و حمایت های مخفیانه نظامی، مالی و تسلیحاتی در خاورمیانه ترتیب می دهد، افزود که دولت به دنبال استفاده از این اطلاعات برای ایجاد توجیه قانونی بالقوه حملات نظامی علیه ایران و نمایندگان آن است. اندک کارشناس تروریستی یا کارشناسان امور ایران هستند که موافقند ایران رابطه فعالی با القاعده دارد. Reza AryaReza AryaSat, 04 May 2019 19:34:26 +0430https://virgool.ir/@Reza.Arya/چقدر-از-مشکلات-ونزوئلا-حاصل-تصمیمات-مادورو-می-باشد-txvx9rebg6y0 ریشه مشکلات اقتصادی تا چه حد به عقب بر می گردد؟جناح مخالف دولت ونزوئلا اغلب استدلال می کند که نباید هیچکدام از دو عامل تحریم ها و کاهش بین المللی قیمت نفت را عامل بروز مشکلات اقتصادی این کشور فرض کرد، بلکه تنها باید سوء مدیریت اقتصاد را مقصر دانست. در خوشبینانه ترین حالت، شاید کاهش قیمت نفت به ظهور مشکلات کمک کرده باشد، لکن دلیل اصلی آن نبوده است. با اشاره به اینکه اقتصاد کشورهای دیگر عضو اوپک همانند ونزوئلا به صادرات نفت وابسته بوده اما به همان سطح تنزل نیافته است، برخی از تحلیل گران جناح مخالف اهمیت قیمت نفت را بعنوان یک عامل انکار یا به حداقل می رسانند. استدلال اصلی جناح مخالف در اینجا آن است که مشکلات وخیم اقتصادی ونزوئلا به قبل از اعمال تحریم ها از سوی دولت ترامپ و حتی به قبل از کاهش شدید قیمت بین المللی نفت از اواسط سال 2014 میلادی بر می گردد. یعنی، ابتدا نابخردی دولت با پیامدهای فاجعه آمیز آن، سپس کاهش قیمت نفت و بدنبال آن تحریم ها را باید مقصر دانست. هنریک کاپریلس که دو دوره نامزد ریاست جمهوری جناح مخالف بوده است ادعا می کند این بحران به قبل از سقوط قیمت نفت بر می گردد، اما برای مدت زمان طولانی از سوی دولت (( نادیده گرفته، سرکوب و کاملا" لاپوشانی شده است.)) دو استدلال غلط در این خط فکری وجود دارد. در وهله اول، جنگ به اصطلاح اقتصادی علیه ونزوئلا، که در نهایت مشمول تحریم های اعمال شده از سوی ترامپ علیه ونزوئلا گردید، پیش از هر چیز دیگری قرار دارد. واشنگتن تقریبا" از زمان آغاز ریاست جمهوری هوگو چاوز در سال 1999 میلادی بیکار ننشست، حال آنکه وی با وفاق نئو لیبرال واشنگتن و همچنین استیلای ایالات متحده مخالفت کرد. خصومت واشنگتن به شیوه های مختلف آسیب های شدیدی به اقتصاد ونزوئلا وارد کرده است. به عنوان مثال، دولت جورج بوش فروش قطعات یدکی جنگنده های گرانقیمت اف-16 نیروی هوایی ونزوئلا را در سال 2006 ممنوع ساخت ؛ در نتیجه، این کشور مجبور شد برای خرید 24 هواپیمای جنگنده سوخوی اس یو-30 به روسیه متوسل شود. علاوه بر این، تحریم های بین المللی با ترامپ شروع نشد، بلکه به دولت اوباما در سال 2015 بر می گردد و اعلان ونزوئلا به دستور اوباما بعنوان تهدیدی برای امنیت ملی ایالات متحده مؤید این ادعا است. دستور اوباما سیل عظیم خروج شرکت های چند ملیتی از جمله فورد، کیمبرلی کلارک، جنرال موتورز، کلاگز و تقریبا" تمام خطوط هوایی بین المللی را از ونزوئلا به همراه داشت. در وهله دوم، قیمت نفت در زمان دولت مادورو نه تنها از سال 2014 پایین بوده بلکه بشدت تنزل یافته است، درست مخالف آنچه در دوران چاوز رخ داد. این امر بویژه مشکل ساز است، قیمت های بالا انتظارات و تعهدات را بدنبال دارد که پس از تنزل شدید به ناامیدی و خشم تبدیل می شوند. به رغم بهبود قابل ملاحظه از سال 2017 میلادی، قیمت ها در حال حاضر تقریبا" بیش از نصف قیمتهای قبل از فروپاشی کاهش یافته است. نه یک عامل، بلکه سه عامل فاجعه اقتصادی ونزوئلا را توجیه می کنند: قیمت پایین نفت، (( جنگ اقتصادی)) علیه ونزوئلا، و سیاست های اشتباه. نکته قابل توجه در دسته بندی دوم، واکنش سرد مادورو به مسأله اختلاف زیاد بین قیمت های رسمی دولتی بر برخی از اقلام در عرضه کوتاه مدت و قیمت های آنها در بازار سیاه است. دولت در توزیع کالاهای اساسی با مشکلات عمده ای مواجه شده که مردم ونزوئلا را به خرید همان کالاها در بازار سیاه با قیمت بالاتر مجبور ساخته است. این سیستم منجر به فساد و قاچاق بسیاری از محصولات می شود؛ در نتیجه، محصولاتی که باید بصورت خُرده فروشی با قیمت پایین عرضه گردد در نهایت در بازار سیاه به فروش می رسد یا به کشور همسایه یعنی کلمبیا فرستاده می شود. برچسب دیکتاتوری هزاران بار تکرار شداارسانه ها در گزارشهای خود درباره ونزوئلا بشدت نیازمند بررسی حقایق هستند. دامنه اظهارات مربوط به دموکراسی در ونزوئلا از مطالب ظاهرا" گمراه کننده تا دقیق متغیر است، ولی غالبا" بین این دو منتها الیه قرار دارد. یک نمونه از مورد اول، یعنی مطالب ظاهرا" گمراه کننده، ادعای روزنامه گاردین است مبنی بر آنکه دولت ونزوئلا (( اکثر ایستگاه های تلویزیونی و رادیویی را که جریان پیوسته تبلیغات به نفع مادورو انتقال می دهند کنترل می کند )). در حقیقت، 80 درصد از دنبال کنندگان شبکه های تلویزیونی ونزوئلا سه شبکه خصوصی Venevisión، Televén و Globovisión را تماشا می کنند، که بطور جدی نمی توان این شبکه ها را به حمایت از دولت متهم کرد. از طرف دیگر، با اظهارات هیتلند در مقاله منتشر شده اش در فصلنامه Jacobin-NACLA مواجه هستیم، مبنی بر گرفتن حق از هنریک کاپریلس جهت مبارزه برای بدست گرفتن قدرت در نتیجه اتهامات فساد که بیشتر انگیزه سیاسی داشت. این اظهارات دقیق است.در واقع، انگیزه بدتر از آنچه بود که هیتلند بحث می کند. پیشتر از آن، کاپریلس که مواضع سیاسی او به طور قابل ملاحظه ای کمرنگ شده است، موضع مصالحه آمیزتری نسبت به دولت در قیاس با جناح راست راست اتخاذ کرد، که تا حد زیادی اخیرا" بر جناح مخالف حاکم شده است. در واقع، این حرکت بدست راستگرایان و با تلاشهای ضعیف برای ایجاد گفتگوی ملی ضروری انجام پذیرفت. کسانی که مادورو را دیکتاتور می نامند دو اظهارنظر اساسی دارند. در وهله اول، دولت متهم است که به طرز وحشیانه ای تظاهرات مسالمت آمیز چهار ماهه را سرکوب کرده است، تظاهراتی که برای تغییر رژیم در سال 2014 و سپس 2017 میلادی طراحی شده بود. در واقع، تظاهرات یاد شده بندرت صلح آمیز بود. شش گارد ملی و دو افسر پلیس در سال 2014 میلادی کشته شدند . همچنین، در سال 2017 میلادی، معترضان به یک پایگاه نیروی هوایی در کاراکاس تیراندازی و به چندین پاسگاه پلیس در ایالت تاچیرا حمله کردند. نسخه های مختلفی از شرایط مربوط به مرگ و میرهای متعدد در سالهای 2014و2017 میلادی وجود دارد ؛ لذا، این موضوع نیازمند یک تجزیه و تحلیل بی طرفانه است، چیزی که رسانه ها در سالهای اخیر بندرت برای ارائه آن تلاش کرده اند. صرف نظر از شرایط، سرکوب پلیس امری نکوهیده است - و سرکوب در هر دو موقعیت وجود داشت - اما زمینه باید به تصویر کشیده شود. در وهله دوم، جناح مخالف نمی پذیرد که انتخاب مجدد مادورو در ماه می سال گذشته قانونی بوده باشد، زیرا فراخوان انتخابات توسط مجمع ملی ونزوئلا (ANC) صورت گرفته بود، که وجود آن هیچ مشروعیتی ندارد. هرمان اسکارا، یکی از برجسته ترین وکلای کشور از مشروعیت این مجمع دفاع کرده است، حال آنکه دیگران استدلال های موجه خود را در مقابل اظهار داشته اند. بار دیگر، رسانه های جریان غالب در به نمایش گذاشتن هر دو جناح و تحلیل عینی مسأله ناکام بوده اند. در حقیقت، تقریبا" تمام احزاب مخالف که حاضر به شرکت در انتخابات ریاست جمهوری سال 2018 میلادی نبودند در انتخابات ایالتی فرمانداری ها در سال گذشته شرکت داشتند، انتخاباتی که فراخوان آن توسط همان مجمع صورت گرفت. استدلال اعلان شخصی خوان گوایدو به عنوان رئیس جمهور ونزوئلا در 23 ژانویه ادعایی بر عدم مشروعیت مجمع مذکور بیان شده است. نقض هنجارهای مردم سالاری و موارد سرکوب پلیس فی النفسه نشان نمی دهد که یک دولت استبدادی یا دیکتاتوری است. در آن صورت، ایالات متحده را به سختی می توانستیم حکومتی مردم سالار در نظر بگیریم. بطور روشن، مسأله واقعی این است که آیا تقلب در انتخابات رخ می دهد که در آن آراء به درستی شمارش نشود یا خیر. جای این قبیل اتهامات در مجادلات پیرامون انتخابات اخیر، حتی در میان رهبران جناح مخالف راست، تا حد زیادی خالی است. رسانه های جریان غالب و سیاستمداران واشنگتن بطور صریح مادورو را فردی ((خودکامه))، (( دیکتاتور)) و ((اقتدارگرا)) می خوانند. بیش از هر چیزی که پیرامون مشکلات اقتصادی ونزوئلا گفته می شود، استفاده از این اصطلاحات تأثیر زیادی بر سیاستگذاری این کشور داشته است. مشکلات اقتصادی یک کشور نباید هرگونه مداخله را توجیه کند. بنابراین، مسأله اصلی بحث وضعیت مردم سالاری در ونزوئلا بوده، همانطور که توسط روایت غالب نیز بیان شده است. بعلاوه، شگفت است که هیچگونه عامل اصلی در سیاست جریان غالب و رسانه های آن وجود ندارد که بخواهد این روایت را با تمام ادعاهای مشکوک آن پیرامون دولت مادورو به چالش بکشد. https://twitter.com/M_R_Tahami/status/1124244950856667137 Reza AryaReza AryaFri, 03 May 2019 16:01:17 +0430https://virgool.ir/@Reza.Arya/ترامپ-تحریمهای-مربوط-به-صادرات-نفت-ایران-را-تشدید-میکند-هند-چه-واکنشی-نشان-خو-nffbl13g8gnkاین اقدام در زمان نامناسبی برای مودی، نخست‌وزیر هند، انجام گرفته است؛ چون دولت او به دنبال تجدید انتخابات است و احتمالا از سوی مخالفان با اتهام ضعف در برابر فشارهای آمریکا مواجه خواهد شد. به همین دلیل و در راستای حفظ روابط با ایران، هند همچنان به خرید نفت ایران از طریق مکانیزم پرداخت روپیه ادامه خواهد داد (هرچند که ممکن است باعث ناراحتی آمریکا شود). علاوه‌براین، دهلی نو نگرانی‌های دیگری نیز در خصوص این اقدام ایالات متحده دارد: تاثیر بالقوه بر قیمت نفت و روند توسعه هند و استفاده از بندر چابهار در ایران جهت تسهیل ارتباط با افغانستان.این مسائل در صدر فهرست گفتگوهای آلیس ولز، معاون وزیر امور خارجه ایالات متحده در سفر به هند قرار خواهند داشت. مقامات هند امیدوارند همتایان آمریکایی خود را به تجدید نظر در این خصوص وادارند.سه مشکل بزرگ‌تر نیز باید در نظر گرفته شوند.اولا، مسائل مربوط به تحریم ایران و ونزوئلا در زمانی رخ داده که سایر عوامل موثر بر روابط ایالات متحده و هند پر رنگ شده‌اند. با اعلام دولت آمریکا مبنی بر حذف تخفیف گمرکی هند از سامانه GSP به دلیل نگرانی‌های موجود در خصوص سیاست‌های تجاری و سرمایهگذاری این کشور، سطح روابط تجاری هند با چالش‌های قابل‌توجهی مواجه شده است. مهلت 60 روزه برای تصمیم‌گیری نهایی در این رابطه در اوایل ماه می به پایان می‌رسد، هرچند که ممکن است تا زمان اعلام نتایج انتخابات هند در 23 می به تعویق بیافتد. علاوه‌براین، واشنگتن از قراردادهای دفاعی هند با روسیه نیز ناراضی است، چون آنها را بر خلاف اصل تحریم‌ها می‌داند. تحریم‌ها شامل سامانه موشکی S-400 و موارد دیگر هستند. در عین حال، قراردادهای دفاعی با ایالات متحده همچنان بر روی میز مذاکره قرار دارد. علاوه‌براین، هند نگران مذاکرات صلح افغانستان و امتیازاتی است که واشنگتن می‌تواند به طالبان بدهد. پاکستان نیز به دلیل آوردن طالبان بر سر میز مذاکره در این مجموعه قرار دارد.ثانیا، این اقدام بر خلاف امتیازاتی است که سازمان امنیت ملی در خصوص ارتباط با چین و روسیه به هند داده است.سوما، این تحولات باعث تقویت یکی از خصوصیات ذاتی هندی‌ها شده است که سیاستمداران آمریکایی میانه چندان خوبی با آن ندارند: تلاش برای استقلال استراتژیک، که نشان می‌دهد هندی‌ها ایالات متحده را شریک قابل اعتمادی نمی‌دانند و بر این باورند که این کشور به منافع هند توجه نمی‌کند. دو گرایش رقابتی به طور مداوم در سیاست خارجی هند حضور دارند: نیاز به هماهنگی و میل به استقلال. این مسئله در خصوص چشم‌پوشی از تحریم‌های ایران باعث از بین رفتن سیاست دوم می‌شود. دهلی نو این اقدام را در راستای یکی از همان تصمیمات یک‌سویه ایالات متحده می‌داند و معتقد است که آمریکا منافع این کشور را نادیده می‌گیرد. با اینکه هند هدف اصلی تحریم‌ها نبوده، اما از آسیبهای جانبی آن بی‌بهره نمانده است. از جمله این اقدامات می‌توان به تعرفه فولاد و آلومینیوم، خروج دولت ترامپ از موافقتنامه تغییرات اقلیمی پاریس، کاهش حضور نظامی در افغانستان و همچنین تحریمهای ایران، روسیه و ونزوئلا اشاره کرد. این اقدامات باعث افزایش مخالفت‌ها در دولت هند در خصوص توسعه روابط با ایالات متحده شده است.با این وجود، نباید تاثیر این حرکت دولت ترامپ را بیش از حد بزرگ کنیم. هند اختلافات خاص خود را با ایران دارد. تهران که پیش از این با هند بر سر مذاکره با طالبان در افغانستان هم‌نظر بود، اکنون تغییر موضع داده و با پاکستان هماهنگ شده است (عمران خان، نخست‌وزیر پاکستان هم اکنون در ایران است و اشاره او به توئیت‌های خامنه‌ای به مذاق دوستان هندی او خوش نخواهد آمد). علاوه‌براین، دهلی نو بر خلاف گذشته گزینههای دیگری نیز برای تامین نفت مورد نیاز خود دارد. در نهایت، ایالات متحده به دلایل مختلف، به ویژه استراتژی توازن خارجی و داخلی دهلی در برابر چین همچنان برای هند سودمند است. شاید هند نگران این باشد که واشنگتن استقلال این کشور را خدشه‌دار کرده است، اما نگرانی‌های بیشتری در مورد چین دارد.Reza AryaReza AryaWed, 01 May 2019 17:39:31 +0430