https://virgool.ir/feed/@Reyhaneh_xfa2026-11-11 22:52:52https://files.virgool.ir/upload/users/4867832/avatar/3qRumc.jpghttps://virgool.ir/@Reyhaneh_xhttps://virgool.ir/@Reyhaneh_x/سرگذشت-تلخ-zmqmjaafrigmحقيقتا تا به امروز كه فكر مى كنم ٣ ماهى از ورودم به ويرگول گذشته پستی منتشر نكردم.به این دليل كه فكر مى كردم حرفى براى گفتن ندارم كه محتوا داشته باشد و بقيه لذت ببرند.اماالان دقيقا در ساعت۲:۴۰دقيقه بامداد روز پنجشنبه بدون هيچ محتوايى وبدون داشتن دليل خاصى تصميم گرفتم پستى منتشر كنم وحرف هايى كه مدت هاست در خودم خاک كردم وگوش شنوايى در حوالى خودم براى گفتنشان پيدا نكردم اينجا بزنم (شديدا اين پست و اين نوشته ها پر از مشكلاتى هست كه طى مدت نه چندان زياد ونه چندان كم بر سر بنده آمده واگر فكر مى كنيد به حد كافى در زندگى دچار مشكل هستيد ونميتوانيد درد كس ديگرى هم حتى با خواندن نوشته هايش به دوش بكشيد ادامه ندهيد، با تشكر) شروع ماجرا سخته چراكه شروعش را نمى دانم دقيقا از كجاست!از بدوتولد؟از۷سالكَى؟ از ۱۱سالكَى؟ از١٣سالگی؟از۱۵سالكَى؟ هنوز كه هنوزه با رفتن به پیش تعداد بى شمارى از مشاور وروانشناس و روانپزشک ومتخصص مغزواعصاب ندانستم قصه ى درد هاى من از كجا در زندگى شروع شده بود كه اينگونه در نوجوانى مانند يك هيولايى كه سال ها خفته بود و حالا دوباره چشم گشوده بود سر باز كرد!هيولاى درونم بسيار خشمگين بود وهيج گونه محركى رويش اثرى نداشت. با شروع مصرف قرص هاى اعصاب آن هم دقيقا قبل از شروع امتحانات نهايى پایه نهم (قرص هایی که به گفته اطرافیان فیل را هم از پا می اندازد)ولی آیا این تمام ماجراست؟خیردقیقا با شروع کردن به مصرف فکر می‌کردم دست کم تا یک سال آینده بنده کاملا درمان شده و به ادامه ی زندگیه رویایی خود که در سر میپروراندم ادامه میدم(زهی خیال باطل) روز به روز علائم های من شدیدتر و ماه به ماه به تعداد قرصای من افزوده می‌شد و دیگر دوز قرص های مصرفی قابل محاسبه نبود.۱سال گذشت نه تنها شواهدی از خوب شدن یا حتی اندکی رو به بهبودی رفتن در من قابل مشاهده نبود بلکه دیگر حتی رمق پا شدن از تخت هم نداشتم و حساب تعداد روز های بیرون رفتنم در یکسال که معادل است با ۳۶۵روز به ۱۲ الی۱۳روز رسیده بود.نور خورشید که سهل است حتی نور چراغ هم دیگر نمیدیدم کاش این وضعیت انتهای همه چیز بود!بعد از گذشت این روند ؛توهم،فراموشی های مکرر اما کوتاه،خو…زنی و … که ترجیح می‌دهم آنها را شرح ندم به مشکلات بنده اضافه شد . کاش راه خلاصی بود از این موقعیت کاش پدر و مادر دست از نگهبانی دادن من به صورت۲۴ساعت شبانه روز دست برمیداشتند و من خودم را رها می‌کردم.(آن موقع ها که میگفتم دیگر نای ادامه دادن ندارم حرف تمام آدم های اطرافم همین یک جمله بود؛فکر کردی با خلاص کردن خودت همه چی تمام میشه!نه بعد از مرگ بیشتر درد میکشی)بیشتر؟آیا درد بیشتر از نظر شما چیست؟بیش تر از آن که تمام نوجوانیم به باد رفت؟بیش تر از آن که قرص هایی که شما حاضر نیستی کمترین دوز آن هارامصرف کنی من ۱۴ساله شروع به مصرف کردم؟درد بیش تر از آن که تویی که این حرف ها را می‌زنی آدم هایی چون من را که به روانپزشک مراجعه می‌کنیم و قرص اعصاب و روان مصرف می‌کنیم را دیوانه یا روانی خطاب میکنی؟درد بیشتر از آنکه پدر و مادرت در اوج جوانی رو به روی چشمانت پیر شوند؟درد بیشتر از آنکه پدر و مادرت جلوی چشمانت مانند کسانی که فرزند خود را از دست دادند شیون و زاری میکنند؟درد بیشتر از آنکه در ۱۵سالگی فراموش های مکرر بگیری به طوری که پدر و مادر خود را نشناسی ؟درد بیشتر از آنکه تمام دوست و آشناهای خود را از دست بدهی؟درد بیشتر از آنکه وسط آن همه درد عاشق شوی که باعث شود به زندگی کمی امیدوارتر شوی و او پا به فرار بگذارد و دیگر سراغت را نگیرد؟درد بیشتر از آنکه هدف ها و آرزوهایت را به خاک بسپاری؟این ها کافی نیست؟پس بذار ادامه دهم دردی که بیشتر از تمامیه این اتفاق ها مرا سوزاند! من شروع کردم به جنگ با خانواده . خانواده ای که فقط نظاره گر بودن و در مقابل تمامی اینها سعی کردن مراقب من باشند تا خودشان!من مادرم را خفه می‌کردم و او گریه می‌کرد و سعی می‌کرد من را آرام کند!من پدرم را خفه می‌کردم و او سعی می‌کرد هوشیاری من را برگرداند!من خواهر۱۲ساله خود را خفه میکردم و او در مقابل من از خود دفاعی نمیکرد و بعد از جدا کردن من به حال من میگریست!من حتی با برادرم هم همین کار را کردم!پس چرا پدر و مادرم راضی به بستری من در بخش روانپزشکی نمی شدند؟چرا کل خانواده با تمامی بلاهایی که بر سر جسم و روحشان آورده بودم راضی به بستری من نبودند حتی برای مدت اندکی؟چرا این همه درد و خطر را به جان خریدند؟چرا مادرم دیگر از خانه بیرون نرفت؟چرا پدرم غیر از محل کار دیگر به جایی نمیرفت؟چرا آنها از زندگی دست کشیدند؟آیا من ارزش این را داشتم؟ظرف های شیشه ای مادرم یکی پس از دیگری میشکستند و دیگر چیزی از آن ها باقی نمانده بود تمامی اشیاء تیز و برنده مانند چاقو،تیغ،قیچی و هر وسیله ای دیگر از دسترس من خارج شد!مغزی قفل های تمام در های خانه برداشته شد!تمام قرص هایی که در خانه وجود داشتند را از دید من پنهان کردند و فقط سر تایم مشخص قرص های من را به خوردم میدادند!همه چی شدیدا در هم پیچیده شده بود و زندگی کردن بر همه ی اهالی خانه به واسطه من حرام شده بود.اما کار داشت به جاهای باریکی کشیده می‌شد و من در هوشیاری با تقاضای فراوان از پدر و مادرم که قبول کنند مرا بستری کنند که بیشتر از این حداقل به خواهر و برادر بیچاره خودم آسیب نزنم رضایت دادند . شهر ما بیمارستان بخش روانپزشکی ندارد و بنده تصمیم گرفتم در شهری دیگر به فاصله ۲ساعت در بیمارستان بستری شوم.روز بستری فرا رسید .من به همراه پدر و مادر بعد از گرفتن نامه از روانپزشک خود به بیمارستان مراجعه کردیم و پس از برو و بیاهای طولانی بنده رسما در بیمارستان و در بخش روانپزشکی بستری شدم .ایا بعد از اینکه کار اداری تمام شد و من بستری شدم پشیمان شدم؟بله شدم!از زمانی که به بخش روانپزشکی روانه شدم وتا برسم به آن بخش دور افتاده و درب اصلی قفل شده نحس که با زندان تفاوت چندانی نداشت من پشیمان شدم . اما دیگر جایی برای سخن گفتن نبود هرچندکه اگر به پدر و مادرم میگفتم از همان جا یک راست مرا به خانه باز میگرداندند اما سکوت کردم.دیگر حرفی نزدم دیگر چیزی برای گفتن نداشتم انگار تازه فهمیده بودم که به کجا رسیدم!و تنها فکری که کردم این بود که این آخرین مکان من است؟همراه خود هیچ وسیله ای نداشتم نه یک دست لباس نه یک دست پتو و بالشت و نه هیچ چیز دیگر!میدیدم برای پدرومادرم چقدر سخت است که من را اینجا تنها بگذارند در چشمهایشان هاله اشک را میدیدم و تصمیم گرفتم که هیچ کدام شب اولی پیشم نماند!پدرم برایم کمی خوراکی آورد و بعد از گرفتن تخت و رو تختی و بالشت از بیمارستان روی تخت مستقر شدم!تنها داراییم و همدمم گوشی همراهم بود که از من گرفتند…بعد از خواندن برگه ای که روی در نصب بود به این مضمون که (داشتن هر گونه لوازم شیشه ای و تیز حتی قلم ممنوع است)به عمق درد پی بردم و به قدری حالم خراب شد که با یک خداحافظی سرسری از پدر و مادرم به خواب رفتم . و آنها هم بعد از مدتی صبر توانستند از من دل بکنند و بروند!فکر می‌کنم ساعتی که به خواب رفتم حدودای ۹شب بود!از خواب پریدم یادم رفته بود کجا هستم!مادرم مثل همیشه کنار تختم نبود!بعد از آنکه دوهزاریم‌افتاد که در چه مکانی به سر میبرم به سرویس بهداشتی پناه بردم همه خواب بودند همه جا تاریک بود و من نمیدانستم چه ساعتی است؟بعد از سرویس بهداشتی به سمت پرستار هایی که شیفت بودند رفتم که پشت آن پنجره با میله های آهنی نشسته بودند . بعد از رسیدن به پنجره  از من پرسیدند که چرا این وقت شب از خواب پا شدی؟بعد از فهمیدن اینکه ساعت۱۲بامداد است بهشان گفتم که از خواب پریدم و دیگر خوابم نمیبرد و در جواب آنها هم فقط گفتند برو روی تخت و سعی کن بخوابی.و من به سمت اتاقی که تختم در آن بود روانه شدم که اتاق دقیقا می‌شد آخرین اتاق راهرو رو به روی سرویس بهداشتی . دراز کشیدم و سعی کردم بخوابم اما نشد هر چقدر گریه کردم و هر چقدر آرزو کردم بخوابم و دیگر برای همیشه بیدار نشوم نشد!نمیدانم آن شب چند بار در دل خدا را صدا زدم و اشک‌ریختم!نمیدانم چه ذکرهایی را گفتم که فقط دلم آرام بگیرد و فقط میدانم با گذشت دو الی سه ساعت که اندازه صد سال بر من گذشت در بین گریه های بی صدای خود به خواب رفتم .ساعت۷صبح هم اتاقیم که یک خانومی بود که همسر و بچه هایش در خانه منتظرش بودند و او اینجا به سر میبرد مرا بیدار کرد و گفت که باید بیایی صبحانه بگیری و۱ساعت دیگر وقت خوردن قرص های تایم صبح است.بعد از گرفتن صبحانه ای که فقط نون آن را خوردم تا ضعف دلم را بگیرد با صدا زدن اسمم برای گرفتن قرص هایم به طرف همان پنجره آهنین رفتم همه قرص هایم در یک ظرف آماده بود و همراه یک لیوان باید در دید پرستار مصرف کنی و بعد داخل دهانت را نشان دهی که مبادا قایمشان کرده باشی.نمیتوانم ادامه ماجرا را بگویم که دوباره همان تیک عصبی به من در بیمارستان دست داد و …پدر و مادر رسیدند و فقط این را بدانید در حالی که تصمیم گرفته بودند که الکتروشوک را روی من امتحان کنند من با اجازه دکتر خود را مرخص کردم و همان روز به خانه برگشتم!همان ۱روز هم که در آنجا سپری کردم در۱۷سالگی مرا اندازه ۵۰سال پیرتر کرد!بعدها فهمیدم که آن شبی که من در بیمارستان گذراندم کل خانواده به اتفاق تمام اعضای خانواده مادری ام دور هم جمع شدند و تا خود صبح گریه کردند.روزها یکی بعد از یکی میگذشتند و حال من چندان تفاوتی ایجاد نمیکرد.مدتی بود سردرد گرفته بودم سردردهای ممتد و وحشتناک!که فکر می‌کنم آبان سال گذشته بود که یک دکتر تشخیص داد که دچار میگرن شده ام آن هم از نوع عصبی!به همراه تمام قرص های دیگری که مصرف می‌کردم حالا باید هر روز یک دانه مسکن دیکلوفناک مصرف میکردم.من به مدت ۵ماه هر روز اینکار را کردم که فرودین امسال دچار درد شدید معده شدم و هر چی آمپول میزدم هم افاقه نمیکرد . تا رسیدیم به اردیبهشت که من دیگر از شدت درد نه میتوانستم قرص هایم را مصرف کنم نه غذا بخورم.فقط و فقط میتوانستم قرص معده مصرف کنم همراه با عرقیجات . آن جا بود که تصمیم گرفتم برای همیشه قرص اعصاب‌را کنار بگذارم در طول این سال ها بار ها همچین تصمیمی را داشتم و حتی زیر نظر دکتر و روانپزشک با کم کردن دوز داروها تا روز سوم دوام نمی آوردم.اما نمی‌دانم این شهامت بعد از این همه مدت از کجا پیدایش شد و  من مصرف قرص را کنار گذاشتم (البته قطع کردن ناگهانی قرص اعصاب را حتی در پایین ترین دوز به هیچ بنی بشری پیشنهاد نخواهم کرد هرگز)خلاصه بعد از قطع قرص ها من فهمیدم که دارای زخم معده و سندروم روده تحریک پذیر هستم که در حال حاضر تحت درمانم و دقیقا ۸۰روز است من قرص اعصاب مصرف نکردم و هر روز سعی کردم از دیروز خودم بهتر باشم و تغییراتی در روند زندگیم ایجاد کنم که موفق هم بودم اما امشب شدیدن معده بنده درد گرفت و باعث شد که من عصبانی بشم و تو سر خودم بزنم و کلی گریه کنم و بعد از آروم شدن تصمیم گرفتم که این سرگذشت رو بنویسم هر چند که خیلی چیزهارا مطرح نکردم!این روزها آدم های دور زندگیم به من می گویند چقدر تغییر کردی!آشناهایم هم که تمام این لحظات را دیدند و شاهد بودند میگویند ما همیشه میدانستیم که چقدر تو قوی هستی و تلاشگر و بیشتر از سن خودت میفهمی!ولی من دلم می‌خواهد بهشان بگویم اره من تغییر کردم چون در حال پیدا کردن خود واقعیم هستم که سال ها او را گم کرده بودم!من تلاشگر هستم اما قوی نبودم و نیستم من فقط زجر کشیدم و ای کاش میتوانستم کاری کنم که بیشتر از سن خودم نمیفهمیدم ! اما اگر کسی از من بپرسد که آیا این همه سختی برای پخته شدنت ارزش داشت میگویم اصلاااااا!ترجیح میدادم مانند هم سن و سال هایم تجربه کنم و اشتباه کنم !نه اینکه در این سن ناتوان در درک کارای هم سن و سال هایم باشم که فقط دارند از زندگی و سنی که باید در آن با اشتباه کردن تجربه کسب کنند!حالا که ۴۲روز مانده تا روزی که شمع بیست سالگیم را فوت کنم از خدا میخواهم دیگر به من درس زندگی ندهد من میخواهم همان دیوانه بمانم و درد معده ام هم آرام بگیرد…ریحانمریحانمThu, 16 Jul 2026 05:19:35 +0330