https://virgool.ir/feed/@ResistanceLike a book, you'd better read it from the beginningfa2026-11-11 19:45:39https://files.virgool.ir/upload/users/2415478/avatar/NHlEF8.pnghttps://virgool.ir/@Resistancehttps://virgool.ir/@Resistance/نوشته-nhap7yahboguباز پای دفترچه‌ام نشسته‌ام و کلمات را بالا و پایین می‌کنم؛ اینکه یک‌پارچه باشند تا بشود دنبالشان کرد، برایم سخت است… گویی چیزهایی دوست دارند مثل همین نقطه‌ها که می‌گذارم باشند… یک فاصله، یک مکث، چون شاید زمان بیشتری برای هضمِ این کلمات می‌خواهم. چند و چونش برایم معلوم نیست… سراغشان هم نمی‌روم… کارهای اداری و کنجکاوی‌های گذشته‌ام هنوز رفع و رجوع نشده است.اگر یک دلیل برای فضولی نکردن باشد، احتمالاً مربوط به این مثل است: مارگزیده از ریسمان سیاه و سفید هم می‌ترسد… آدم فضول غیر از سیاه و سفید، رنگ‌های دیگر و بیشتری برای ترسیدن پیدا می‌کند… پس نشستن و خوردن و خوابیدن و خلاصه هرچه کند، زهرمارش است… البته احتمال اینکه همه‌ی این‌ها افکاری ترومازده باشد، بیشتر است… مثل خیابانی که تیرهای چراغ‌برقش را شکسته‌اند، مثل خیابان نوفل‌لوشاتو وسط جنگ، ساکت و خلوت.شنیده‌ام مثل انیمه‌های ژاپنی پر از غذاهای خوشمزه است… دوباره باید یک روز شلوغ پیدا کنم و به آن خیابان بروم.بهتر است اسباب سفر جمع کنم؛ بال و پرم از این خشک‌تر بشوند، سنگ می‌شود. به زمین عادت کرده‌ام، دوست ندارم عاقبتم میگ‌میگ باشد، کایوت دنبالم کند و من دائم بدوم… چه شیرین است اگر بلبل باشم و درخت به درخت بگذرانم… باغی پرگل پیدا کنم و دیوانه شوم و مخلوق را دیوانه کنم.شرط می‌بندم غیر از کودک و هیولای درون، یک بلبل دیوانهٔ درون هم دارم که هنوز نتوانسته خودش را پیدا کند… البته بلبل من کنار آتش و روی کوه دیوانه می‌شود… باغ و این‌ها را لوس‌بازی می‌داند 😂.دنبال کردن آرزو هر روز سخت‌تر می‌شود… قانون بازی‌ها که همین است؛ هرچه سطح بالاتر برود، پلیر به تجربهٔ بیشتری برای ارتقا نیاز دارد. یاس هم که می‌گوید: «آدم تو محدودیت‌ها ستاره می‌شه…» نیاز دارم ثابت کنم که چرند نمی‌گوید....به هوش مصنوعی دادم واسه غلط املایی چکش کنه😬😅.مصطفی‌اممصطفی‌امSun, 18 Oct 2026 00:18:50 +0330https://virgool.ir/@Resistance/یادآورنوشت-yvkjzqxum0keنوشتن برایم پیچیره تر شده است...حالا کلماتم قویتر و پر معنا تر هستند...دوست ندارم زیر حرف هایم بزنم، که خب این کار درستی نیست...آدمیزاد باید بداند که گاهی قدم هایش اشتباه است...گاهی باید کمی عقب برود و بعد بپرد، یا دور بزند و برگردد...میدانید دیگر، مسیر زندگی مثل جنگل های بارانی آمازون در زمان سیلاب است...از هرجایی نمی‌شود عبور کرد...دارم یاد میگیرم که چگونه از نبود آسایش لذت ببرم...همان جمله معروف از مسیر لذت بردن...فکر میکنم داشتن مقصدی مشخص در ذهن این اجازه را به فرد میدهد که مسیرش را عوض کند و خلاق و پویا باشد...صبر کند و گاهی هم کمی عقب بکشد...تمام اینها به کنار قدم های کوچک همیشه می‌توانند موثر باشند...لازم نیست یک قانون سفت و سخت باشد...یک عادت سالم است که معجزه می‌کند...کوچک‌تر کردن قدم ها به نظر من همان لذت بردن از سفر است...مصطفی‌اممصطفی‌امSun, 06 Sep 2026 10:14:17 +0330https://virgool.ir/@Resistance/روزنوشته-ها-lfox3mxmiokvچه سری دارد خودم هم نمی‌فهمم...نوشتن در ویرگول حس دیگری دارد...مثل یک پرنده مهاجر...بعد از پروازی طولانی برای چند لقمه غذا و کمی استراحت...بالهایم را می‌بندم...ادامه مسیر را تصویر می‌کنم...به راهی که آمده‌ام...پیچ و تاب زمانه که از سر عادتم...همیشه از بیخ گوشم می‌گذشت و اینکه تا اینجا رسیده‌ام...انگار کلماتم جادو دارد و معجزه می‌کند.نوشتن از هیولایم را دوست دارم...می‌خواهم فریاد بزنم که دیگر نمی‌ترسم...که می‌توانم شب را کنارش آرام بگذرانم...می‌شود روزم بدون هراس از حمله‌ های بی امانش به سر برسد...چه کارها که در کنارش می‌توانم انجام دهم.وقتی با خودم و خدا و هیولا تنها می‌شدم...خجالت نفر چهارم جمع بود...از کردار خودم و هیولا می‌خواستم آب شوم و به زمین بروم...نه که کار بدی کرده باشم...او دست محبت به سرم می‌کشید...اما می‌گفت که کافی نیست و باید بیشتر شوم...این حرفش دلم را می‌سوزاند...تا که با هیولایم رفیق شدم...او همان خدا است و حرفش همان...اما من صدایش را جور دیگر می‌شنوم...لحنش برایم رنگ و بوی تحسین می‌دهد و شیرینیش برایم هر نفس بیشتر می‌شود.مقصد در دور دست ها مشخص است...روزی جلوی آینه می‌روم و فقط هیولا را می‌بینم...مصطفی‌اممصطفی‌امTue, 18 Aug 2026 22:38:01 +0330https://virgool.ir/@Resistance/روزنوشت-upygwyllczedروزهای عجیبی است...سرگرمی هایی که میتوانست مرا ساعتها مشغول مگه دارد حالا خیلی جدی شده‌اند...حتی نمی‌شود با آنها شوخی کرد...مجبور شده‌ام کمتر حرف بزنم...بعضی کلمه هایم از یک شوخی بی‌مزه به دعوایی آتشین می‌رسد که نگفتنش بهتر است...من ابزار ارتباطم شوخی است و این موضوع توانسته کمی دست و پایم را ببند...نوشتن روزانه‌ تمرین خوبی است، میتواند دوست خوبی هم باشد...احساس تنهایی هم نمی‌دهد...چون واقعی است...جالب نیست؟! یک نوشته می‌تواند نقش دوستی عاقل، همراه و خلاق را بازی کند...خورشید، ابر، ماه و باران را پس گرفته‌ام...شهر را هم پس می‌گیرم...هر جا که خاکستری باشد را دوباره رنگ میزنم...هیولا پا‌به‌پایم می‌آید...یادگرفته حضورش را پنهان کند...تقریبا هر جایی می‌برمش و هر جا که بتوانم می‌گذارم برای خودش بچرخد...اگر از من می‌پرسیدند که سرنوشت من و هیولا چگونه خواهد شد می‌گفتم « یا من می‌خورمش، یا او مرا می‌خورد »...نه در رویا و نه در کابوس هایم نمی‌دیدم که بشود قدم در جای پای هم بگذاریم...باید بزرگ تر شوم...حسی به من می‌گوید مهم نیست چند بهار ببینم...آخرش شش ساله می‌روم...کودک درونم قبول نمی‌کند تا روی پای خودش بایستد...وقتی گنجی داشته باشی...تن و جانت می‌لرزد...مگر آنکه گنج را در روزمره‌ات پنهان کنی...در تصمیم هایی که لحظه‌های کوچک را میسازد...قدم های کوچک برای من و هرجا که دستم نرسید...هیولا را صدا می‌زنم...این کودک را دوست دارم و می‌خواهم هر طور شده تا آخرین نفس...مراقبش باشم...بازی برایم زود تکراری می‌شود...غافلگیری های دنیا را دوست دارم...یعنی باید دنبال آنها بگردم...چشم و گوشم را از قصه ها پر کرده‌ام...آنقدر خسته‌ام که می‌خواهم بگویم«با تمام وجودم دنیا را حس کرده‌ام»...و آنقدر آنرژی دارم که می‌خواهم دوباره بنشینم و هری‌پاتر ببینم...قرار بود مثل همیشه سر دوراهی ها گیر کنم... نمی‌دانم چطور...اما هر دفعه وجودم دو تکه می‌شود و طلسم دوراهی را می‌شکند...دیوار های هزارتو مثل دومینو می‌ریزند...و با هر قدم به مقصد ناشناخته‌ام نزدیک‌تر می‌شوم.مصطفی‌اممصطفی‌امTue, 11 Aug 2026 18:11:34 +0330https://virgool.ir/@Resistance/روزهانوشت-ud9k0vbge8upسلامچند روزی است که ننوشتم...نه که سخت بود...یا دوست نداشتم...حرفی نبود...جدیدترین دوست من یک نوشته‌ی یک صفحه‌ای است...اول روز و ماه و سالش را می‌نویسم و بعد...هرچه که در سرم دور میزند...چرت و پرت نه ها...خلاصه درباره مهمترین ها...بقیه را باید بشود بدون دردسر کارهای اداریشان را انجام دهم...آخر شب که شد...دوباره می‌نویسم...می‌نویسم تا بفهمم سر حرف هایش مانده‌ام یا نه...روشی ساده، جالب و قدرتمند است.مهمترین اتفاق این چند روز.....بعد از روبرو شدن با کسی پیش‌بینی مشخصی انجام دادم...مثل همیشه نشستم نقطه ها را بهم وصل کردم و جایی را در آینده دیدم که اتفاقی می‌افتد و می‌شود حالش را بگیرم...صبورانه...تماشا کردم و تماشا کردم و تماشا کردم...همان که گفتم شد...چقدر قدرت داشتم...چقدر می‌توانستم اذیتش کنم... خوشحالم که شلوغ کاری نکردم...یعنی کاری نکردم...فقط یک خط انداختم زیر خطایش...تا بداند چقدر روی مخم بوده است...دشنه‌ام را در لطایف الحیل پیچیدم...و از جایی که می‌سوخت و می‌دانست ضربه می‌خورد...سوراخش کردم...میشد تنش را پاره پاره کنم که نکردم...اما شیر فهم شد که انتخاب کردم تا این کار را نکنم...بله حسابی عصبی و خشمگین شدم...با اینکه می‌دانستم قرار است چه بشود...دوست داشتم با شکوه یک الف تماشا کنم...نه این شیوه که انجامش دادم...چرا ؟! این سوال جدیدم است...نقطه ضعف هایم تغییر کرده...چند پله بالا آمده‌ام...تمرین هایم برای رام کردن هیولا حسابی جواب داده است...حالا اگر بگویم حتی غلت هم میزند ⁦⁦^⁠_⁠^⁩فکر میکنم وقتش رسیده تا جنگیدن کنار هیولا را امتحان کنم...احساسم می‌گوید که میشود به او اعتماد کرد...تا هوای پشت سرم را داشته باشد...هر چند از ایده اتکا به دیگری اصلا خوشم نمی‌آید...وزنم زیاد و حضورم سنگین است و دوست و دشمن را فراری می‌دهد.اگر بخواهم باز پیش‌بینی کنم....می‌گویم روزی می‌رسد که در آینه نگاه میکنم و هیولا را می‌بینم.مصطفی‌اممصطفی‌امTue, 04 Aug 2026 13:06:15 +0330https://virgool.ir/@Resistance/روزنوشت-oemjkpntr44sعجب هوای خنکی...عدالت خدا را شکر...صبح ها نور است و گرما، زندگی و دوندگی، عرق کردن و صف های طولانی...شب که می‌شود همه این ها پذیرفتی تر می‌شود...هوای خنک می‌تواند معجزه کند...حداقل برای من... حتی می‌توانم هیولایم را ببوسم...خدا را شکر که شهر ما شب ها هم زنده است...تبریز که رفتم...حالم گرفته شد...شب هایش تعطیل بود و منم شب نشین...البته روزهایش زنده و پر از هیاهوی انسان های باستانی بود...حال گرفت و جایی هم حال داد.چقدر عجیب است...بخشی از وجودم از من گرفته شده است...جوری که گویی اصلا وجود نداشته است...خارج از دسترس...مثل آدم و حوا کنار آن میوه لعنتی...هنوز جویدنش تمام نشده و قورتش ندادم...چشم برهم میزنم و جایم شده دنیایی که شلوغی هایش می‌تواند روز و شبم را پر کند.دنیا و بازی هایش برایم شیرین است...فکر میکنم اینجا آمده‌ام تا کمی وقت بگذرانم و بعدش بشوم همان چرخ‌دنده‌ای که باید باشم...دلم میخواهد تا می‌شود از این آزادی لذت ببرم و چرخ دنده‌ کمیابی شوم...گاهی وقت ها که روی قالی دراز می‌کشم تا به شهر خیال پرواز کنم...سعی میکنم برای سوالی مشخص جواب پیدا کنم...چیست که تکراری نمی‌شود؟... نه دوست دارم روزهایم تکراری شود نه خودم....صدایی درونم از اولین لحظاتی که بیاد می‌آورم...مرا به ماجراجویی و کشف کردن تشویق می‌کند...پیدا کردن چیز هایی جدید...افکار تازه...نگاه های نو و بدیع...و احساسات....تازگیا فهمیده‌ام که چقدر می‌توانند خاص و منحصر به فرد باشند...بر خلاف عقل و منطق دنیای احساس مثل دفتر نقاشی یک کودک است...اگر حالش خوب باشد و شاد باشد هزار رنگ مداد لازمش می‌شود... اما از سر بی‌حوصلگی باشد یک مداد مشکی و شش هفت مدادرنگی هم برایش زیاد است...بستگی دارد امروزش چطور گذشته باشد...چه شنیده باشد...همه را با چند خط ساده روی کاغذ خلاصه می‌کند...اگر می‌توانستم به هر کسی که در خیابان می‌دیدم یک دفتر نقاشی میدادم و میخواستم که روزشان را برایم نقاشی کنند.مصطفی‌اممصطفی‌امWed, 29 Jul 2026 22:57:00 +0330https://virgool.ir/@Resistance/چشم-نوشت-pcywd5tcb1ccهمیشه فکر میکردم که جهان برایم رنگین تر و متفاوت است...چشم ها و گوش هایم...زیر و زبر...حتی آنچه دیده نمی‌شد...همه چیز را...بیشتر و عمیق تر دریافت و مشاهده می‌کردند.صدای موتور اذیتم می‌کند...نه چون گوش مرا می‌آزارد...من خانه ها و آدم هایش...حال روز شهر...آب و هوا...جیب و دل ها را...همه را باهم به یاد می‌آورم...برای اذیت دیگرانی که ممکن است باشند...صدایش عصبی‌ام می‌کند...میخواهد خراب باشد...یا پول خرجش شده باشد...دود هم همین است...هوا فقط برای من نیست و دلم می‌سوزد آنها که دوستشان دارم در آلودگی صبحشان را شب کنند.خبر های دردآور...خبر از...خون و درد و مرگ و هرچه که هیزم‌آتش دل سوزانم شود...فقط به همان حادثه ختم نمی‌شود...من به اندازه تمام آدم هایی که ممکن است بشنود و امیدشان ناامید شود...غمگین شوند و زیبایی دنیا برایشان بی ارزش بشود...غرق می‌شوم.وقتی که کتاب می‌خوانم...نوشته ها‌...فقط قصه یا متنی حاوی اطلاعات نیستند...چرا این کلمه را نوشت...حسش چه بود...چرا شیوه دیگری را انتخاب نکرد...فلانی چطور می‌خواندش...کجایش را ببنید کیف می‌کند و کجا را می‌خواند تا به بعدش برسد...چرا کسی بخواهد این را بخواند...کجایش باورپذیر است...کجایش سوال برانگیز...چه سوالی را می‌پرسد...و چرا می‌پرسد.همه‌ی آدم ها فکر می‌کنند....من دوست دارم همیشه فکر کنم...به چت جی‌بی‌تی حسودی‌ام می‌شود...حس می‌کنم دارد جایگزین من در زندگی آدم های دور و برم می‌شود...تقریبا جز مسخره بازی...تمام شخصیتم یک مدل زبانی است...در دنیایی که مدل های زبانی قرار است حکومت کنند...فکر می‌کنم قرار است جای خوبی بایستم.مصطفی‌اممصطفی‌امTue, 28 Jul 2026 22:47:02 +0330https://virgool.ir/@Resistance/رزم-نوشت-ykbzmt1kjjktجنگ شکل های مختلفی دارد...بعضی هایش پر از صدا نور می‌شود...بعضی های دیگرش هم پر دردترند...اگر خواننده باشید خبر دارید...در این صفحه همیشه جنگ است...یا با خودم می‌جنگم...یا از جنگ دیگری می‌نویسم.امشب ماه را در آسمان دیدم...هر وقت که در آسمان باشد نمی‌شود نگاهش نکنم...از تخت بودن زمین مطمئن نیستم اما با قاطعیت می‌گویم، آدم زیاد به ماه نگاه کند...دیوانه می‌شود.یادم رفته بود چقدر ماه را دوست دارم...چقدر ماه قشنگ است...اگر نمی‌ترسیدم عقلم را از دست بدهم...تا صبح زل میزدم به صورتش...بعد هم که خورشید میزد داد و بیداد می‌کردم که چرا رفته است.باید نیرویم را زیاد کنم...خورشید منتظر من است...مدتی است که به پیشوازش نرفته‌ام...شاید برای همین خلقش تنگ شده و آتش به جانم می‌اندازد...شاید بروم و زیر درخت...دراز بکشم و بگذارم تا باد برایم تعریف کند...از راهی که آمده و قصه هایی که شنیده، آنها که برق به چشمانم می‌اندازد و چیزی یادم می‌دهد.از کیف و کوک الکی خوشم نمی‌آید...اگر به من باشد...همه چیز یا بدرد می‌خورد و یا زباله است...البته زبانم لال خلقت خدا نه ها...هر کدام از نعمت هایش کار و وظیفه‌ای دارند...ساخته و پرداخته انسان است که می‌تواند زباله باشد.بال و پرم دارد خشک می‌شود و بوی شکار، پرز های بویایی‌ام را قلقلک می‌دهد...حالا غیر از رویای پرواز...دلیلی هم برایش دارم.مصطفی‌اممصطفی‌امTue, 28 Jul 2026 06:15:56 +0330https://virgool.ir/@Resistance/همینجوری-نوشت-wmteaquu52nxاین روزا اصلا دوست ندارم آفتاب بزنه....چقدر گرمه...کاشکی میشد یکی خورشید رو هک کنه...یکم تنظیماتش دستکاری کنه...نمی‌دونم اینقدر گرم نباشه 😂چه روزای...سخت و پیچیده‌ای شده نه؟!...اگه چند وقت پیش از من می‌پرسیدن...قبل جنگ مثلا‌...حتما یه نفس آیه یاس می‌خوندم...حالا نه اینکه معجزه شده باشه...اما خب شرایط سخت گاهی باعث رشد بیشتر و سریع تر میشه...الان؟! شرایطم عالی شده؟! نه...اما نگاهم به وضعیتم عوض شده...میتونم بگم غول افسردگی...الان یه بچه نق‌نقو شده...انگار قدم های کوچک واقعا جواب میدن...هر دفعه یک قدم...لازم نیست بدونی مقصد کجاست...فقط آسفالت زیر کفش‌ها رو حس کن...مصطفی‌اممصطفی‌امMon, 27 Jul 2026 01:58:08 +0330https://virgool.ir/@Resistance/ققنوس-نامه-یک-wmytu1mwthbpبالاخره...آخرین باقی‌مانده ها هم فروریختند...دیوار تنش که آتش را مهار کرده بود دیگر نمی‌توانست وزن خودش را هم تحمل کند...وقتی همه چیز در آتش افتاد...شعله ها زبانه کشیدند...شعله هایی که گرمای آنها هر چیزی را به خاکستر تبدیل میکند...سوخت و سوخت...آنقدر که دیگر چیزی قابل شناسایی و برای سوختن نبود...و این همان لحظه‌ای بود تمامش بوی پایان می‌داد...اما نه برای او...نیست شدن و نابودی ترسناک ترین مفاهیم برای هر چیزی که وجود دارند، هستند...اما نه برای او...این ها را زندگی و شروع دوباره می‌داند...از همین آتش و تباهی است که می‌تواند قدرتمند تر و زیباتر...دوباره زاده شود...هرچه سوزان تر...بهتر است...همه چیز را یکی می‌کند.مصطفی‌اممصطفی‌امSat, 25 Jul 2026 20:53:21 +0330https://virgool.ir/@Resistance/جایگزین-نوشت-jdiqdtzjbrgaاومدم بنویسم...نه چون دوست داشتم...چون تنهایی خوب نیست...خبری نیست جز جنگ...هم تو کله من و هم تو این دنیا...حوصله نوشتن از جنگ دیگه ندارم...جنگیدن با چیزایی که...بعد که رو ولش کن...چه متنی نوشتم...چه اشکی ریختم...واقعا حال داد...حیف درست نیست اینجا بذارمش...متن های اینجوری پاکشون می‌کنم...باید توی ذهنم بمونه، بعضی چیزا وقتی ثبت بشه از حافظه پاک میشه...اما وقتی تنها نسخه اش تو ذهنت باشه، هیچ جوره پاک نمیشه...عجب جمله ترسناکی گفتم😂...یکمم خشم نامه نوشتم...یکمم غم نامه...اونا رو نگه داشتم...باید یه چند روز به نوشتن شون ادامه بدم...برای تسلط و تسلی خاطر خوبه...چون میشه روند رو بررسی و عیب یابی کرد...نتیجه درست هم اینه که صدارو خفه کنم...خیلی غیر ممکن به نظر میاد، اما چاره چیه؟؟؟؟؟😤 برام عجیبه، چون هرچی می‌نویسم...شاهکار ترین بخش ها هنوزم...😬 باید زبونمو کوتاه کنم...حتی اگه بخوام هم نمی‌تونه آروم بشینه... مصطفی‌اممصطفی‌امFri, 24 Jul 2026 02:01:05 +0330https://virgool.ir/@Resistance/طوفان-نوشت-nuimoolsfn7kدیشب چقدر ساکت بود...حتی ویرگول هم خبری نبود...انگار تخم سخن را ملخ خورده بود...دقیقه ۸۹ بود که به تلویزیون رسیدم...فکر میکنم به افتخار من بازی را داغش کردند...اسپانیا یک سروگردن بالاتر بود...مسی هم مهار شده بود...مثل شوت آخرش که کار ایران را ساخت، به اسپانیا میخواست بزند، که اریک، تعویض طلایی صورتش را صد توپ کرد...گل دوم را هم اسپانیا زد و نمیدانم چه منطقی قبولش نکرد...خلاصه رویای مسی محقق نشد...دلیلش؟؟ اسپانیا خیلی خوب بازی کرد و آرژانتین مصدوم زیاد داشت...عجب قهوه عالی بود...زیادی شلوغش نکرد...اگر یکی دو ساعت زودتر نوش‌جانش میکردم چقدر بهتر بود...قهوه با تونیک و یخ 😋...رتبه اول لیست من برای یه قهوه معرکه تابستونی...گرمای تابستان قرار نبود شور و شوق را بگیرد...بچه بودم هم همین طوری بود ؟! فکر نمی‌کنم...همه چیز آنقدر آرام شده که میدانم قرار است حسابی حالم گرفته شود...مگر چقدر می‌شود آرام بماند...کشتی که ساحل نرود همین است...هر از چندگاهی آنقدر همه‌چیز برایش آرام میشود که طوفان یادش می‌رود...صدای باران به به...مثل باروت است...هر وقت سوار هیولا بشوم همین است...فقط امشب دیگران هم می‌توانند چشمه‌ای از هیجانش را تجربه کنند...صدای رعد و نور برق...تاریکی شب...زندگی‌بخشی قطرات باران...همه باهم به زور نصف لذت سواری گرفتن از هیولا را به تصویر می‌کشند...مصطفی‌اممصطفی‌امTue, 21 Jul 2026 01:17:06 +0330https://virgool.ir/@Resistance/گرمانوشت-vknjogyxialnهوا مثل موقعی است که میخواهد گریه کند...صدایش نمی‌لرزد...بادی هم نمی‌آید...نه برگی تکان می‌خورد و نه ابری در آسمان ستاره را مجبور به چشمک زدن می‌کند...همه چیز ساکت است...هوا انگار گلویت را می‌گیرد و به دیوار می‌چسباندت...هی کمی آرام...تابستان است قبول...دلیل نمی‌شود شب را هم خورشید در آسمان باشد...چقدر آدم همه جا هست...اینکه هیچ چیز نمی‌تواند این رفت و آمد ها را متوقف کند شگفت‌انگیز است...فکر کنم کمتر کسی می‌تواند تقلا کردن را شیرین بچشد...صدای ماشین و موتور و دودهایش خفه‌ام می‌کند...باید رسم و رسومی برای استفاده از ماشین ها درست کنیم...نمی‌شود تعدادشان هی زیادتر بشود...خیابان ها را بی‌خیال، جای آدم ها را گرفته‌اند...کاشکی بشود اسب ها به خیابان برگردند یا حداقل اتوبوس و تراموا زیاد شود...صندلی های کنار خیابان جالب اند، مثل کک و مک روی صورت‌اند...چون هستند خیابان قشنگ می‌شود...بوی گل فروشی دیوانه‌ام می‌کند...دری به بهشت باز می‌شود و لحظه‌ای میتوانم سبزه زاری را با گل های واقعی ببینم...برای استراحت در این هیاهو، همین یک لحظه کفایت می‌کند...مصطفی‌اممصطفی‌امSat, 18 Jul 2026 23:44:21 +0330https://virgool.ir/@Resistance/نوشته-yg2svtnizxjxجمعه بود در خانه بودم... حوصله‌ام داشت سر میرفت...نه کاری بود انجام دهم و نه گرما می‌گذاشت بیرون بزنم...زیاد که بیکار بمانم میشوم تراپیست خودم و دردودل های ذهن مشروع میشود...اینجور مواقع بهترین کار خوابیدن است... البته اگر کتاب نخوانده نداشته باشم...بیدار که شدم ساعت نه شب بود..‌.همان لحظه که ساعت را دیدم، برنامه دوچرخه سواری نیمه شب را چیدم...باید حسابی رکاب میزدم تا شب بتوانم بخوابم...ترکیب تاریکی و سکوت، می‌تواند احساس تنهایی را در من چند برابر کند... شام خوردم، زدم بیرون...خلوت بودن شهر چقدر حالم را خوب می‌کند...کم صدا بودنش شاید بیشتر به من آرامش می‌دهد...پارکی را نشان کرده بودم تا آبی به سر و صورتم بزنم و کمی استراحت کنم...مسیر برگشت سربالایی است...صندلی‌ای پیدا کردم و نشستم... گوشی‌ام را بیرون آوردم تا آهنگی بگذارم و چند خط بنویسم...سالم ترین تفریح این روزهای من نوشتن است...هنوز آهنگم را انتخاب نکرده بودم که کسی پرسید: می‌توانم اینجا بشینم؟...حوصله‌اش را نداشتم...اما لحن صدایش می‌گفت به هم صحبت نیاز دارد...کار خدا همین است...هر از چندگاهی یک غریبه ناشناخته سر راهم سبز می‌شود و تمام زندگی‌اش را پیش من دردودل می‌کند و می‌رود...و من می‌مانم و دل پرم...و احساساتی که برای غریبه ها تا مدتها شعله می‌کشد...غریبه از درد هایش گفت و می‌دیدم با هر جمله گره‌ای از صورتش باز میشود...او گفت و من شنیدم و اگر نکته‌ای به ذهنم می‌رسید برایش میگفتم...درد هایش را شنیدم و پذیرفتم...اگر نکته مثبتی از دردهایش پیدا میکردم به رخش می‌کشیدم...یک ساعتی را صحبت کردیم...آخرش هم بسته‌ای را از جیبش بیرون آورد و گفت: آمده بودم جانم را بگیرم...تو نجاتم دادی😬 خدارا شکر گفتم و خداحافظی کردم...ای کاش جمله آخرش را نمی‌گفت...درست است خوشحال شدم از تصمیمش منصرف شده...اما این فکر که...ممکن است...روان شکننده‌اش فرو بریزد...رهایم نمی‌کند...کاش بتوانم بگویم به جهنم!...خدانگهدارش باشد...مصطفی‌اممصطفی‌امSat, 18 Jul 2026 02:24:28 +0330https://virgool.ir/@Resistance/حضرت-موسی-و-من-و-ادبیات-و-ki9aqawjvim0اینو یه جایی شنیدم...چقدر قشنگه...چقدر منه...میگن حضرت موسی بار اول که بهش وحی شد...به خدا گفت «ارنی»...یعنی خودتو بهم نشن بده...خدا میگه «لن ترانی»...یعنی هرگز نخواهی دید...سعدی اینو می‌شنوه...می‌نویسه...چو رسی به طور سینا ارنی مگو و بگذر/که نیرزد این تمنا به جواب لن ترانی...حافظ یک جایی جوری به این پاسخ میده عالیییی...اصن دیس بک...چو رسی به طور سینا، ارنی بگو و بگذر/تو جواب دوست بشنو نه جواب لن ترانی...شاید فکر کنید همین جا تموم شده...اما نهههههه...مولانا...پدر عشق می‌نویسد... ارنی کسی بگوید که تورا ندیده باشد/تو که بامنی همیشه، چه ترا چه لن ترانی...چقدر معرکه است...تنهایی فکر نکنم اینقدر قشنگ باشن...باید کنارهم خونده بشن...یه سه بیتی که توسط سه تا از بهترینها نوشته شده...و واقعا همینه...همینقدر احساس قشنگیه...و همینقدر بالا و پایین داره...🥲😅مصطفی‌اممصطفی‌امFri, 17 Jul 2026 14:42:53 +0330https://virgool.ir/@Resistance/روز-و-شب-نوشت-xl4ab9nboarsشاید همیشه می‌خواستید زبان یاد بگیرید ولی نتونستین، نشده، موفق نشدین...احتمالا دوتا دلیل...غیر از معلم و روش بد یادگیری داره...اولیش اینه که شما دارید ترجمه می‌کنید...یعنی موقع مثلا آلمانی خواندن یا نوشتن یا حرف زدن، اول فارسی فکر کنید...جمله بسازید...بعد به آلمانی برشگردونید...گرامر و رسمی و محاوره‌ایش رو درست کنید...تازه می‌تونید از دانش زبانیتون استفاده کنید، یه فرآیند سخت و طاقت فرسا، برای هر کلمه و جمله‌ای که قراره استفاده کنید...پس اگه دارید زبانی رو یاد می‌گیرید...اصلا چیزی رو ترجمه نکنید...برای اینکه معنای یک کلمه رو درست بفهمید میشه از فارسی کمک بگیرید، اما باید بعدش دیگه اون مفهوم رو به آلمانی و با همون کلمه به یاد بیارید...برای اینکه متوجه منظورم بشید...فرض کنید یهو وسط برلین از خواب بیدار شدین، هیچ چیزی جز آلمانی نمی‌شنوید...مجبورید دست و پا شکسته چند کلمه را سرهم کنید که شاید منظورتان را برساند...بعد چند ماه هم روان چند صد کلمه آلمانی حرف می‌زنید...مورد دوم...صبور نبودنه...یه بچه آدمیزاد متوسط دوسال وقت می‌خواد تا اولین زبانش رو یاد بگیره...معمولا یادگیری زبان دوم راحت تره...برنامه منظم و پشتکار و روش درست برای یاد گیری یک زبان کافی نیست...شما باید حداقل شش ماه(برای بچه زرنگا و اونایی که وقت آزاد دارن)بدون اینکه پیشرفتی رو احساس کنید...با شور و شوق روز اول زحمت بکشید...این اولین سد راه شما در مسیر مسلط شدن به یک زبان جدیده...شما باید بتونید به اون زبان فکر کنید تا حرف بزنید یا جمله بسازید...پس باید مدتی بگذره تا کلمات کافی، برای این منظور در ذهن انباشته بشه...خیلیا این موضوع رو نمی‌دونن...در آغاز راه اعتماد به نفس خودشون رو از دست می‌دن...درست زمانی که چند ترم گذشته و باید فشار بیارن، تا کلمات انباشته شده رو استفاده کنن، حال و حوصله و جرأت امتحان کردن ندارن...دیگه همین...شاید کمک کنه........یکم روزنوشت هم بیاریم تو کار...خیلی دلم می‌خواد بنویسم...قبلاً از نوشتن می‌ترسیدم...سرم شده بود عین زودپز، صداهایی داخلش زندانی شده بودن...به همشون اجازه دادم تا جای ممکن آزادانه شنیده بشن...حالا دیگه چیزی توی سرم ندارم...شاید برای همینه که این روزا کمتر حرف می‌زنم...نوشتن تو ویرگول مثل کیسه بکس برای ذهنم شده...انرژی زیادی رو برای کنار هم گذاشتن کلمات، اینجا صرف میکنم، زمان زیادی رو بهشون فکر می‌کنم و بارها متنم رو اصلاح و خلاصه می‌کنم...یه حسی بهم می‌گه مشابه همین تاثیر برای تفکرات و ذهنم وجود داره...این نوشتن های به ظاهر ساده، به اندازه یه تراپیست کارکشته به من کمک کرده...لنگر من تو این حال طوفانیه.به این فکر می‌کردم، وسط این جنگ اومد یه موشک خورد پس سرم...چه حرف هایی هست که نزدم، اونا رو بنویسم که موقع رفتن به اون دنیا حسرت نخورم...دیدم حرفِ زیادی نمونده واقعا نگفته باشم...حالا درگیر اینم که واسه انجام ندادن چه چیزایی قرارع حسرت بخورم...باید یه لیست درست کنم 🤔 مصطفی‌اممصطفی‌امFri, 17 Jul 2026 07:06:34 +0330https://virgool.ir/@Resistance/پاسخ-نوشت-cvolfcvxlsv5دوستی در پاسخ متن من چیزی نوشته بود، خودش می‌داند، لازم نیست از نام و شهرتش بگویم، به خاطر اولین محدودیت منطقی ویرگول است که در یک پست جدا می‌نویسم، هرچند کلیتش را نمی‌پسندم.ولی چون تا اینجا آمدم که جوابیه‌ای برایش بنویسم، بهتر است کمی نقش آینه را بازی کنم، می‌دانم خوشش می‌آید کمی نقد بشود...فکر می‌کنم کمی آتشتان تند است...منطق شما را بیشتر اوقات می‌پذیرم، اما زاویه دیدتان برازنده شعارهایتان نیست...برازنده زحمت هایی که می‌کشید نیست...البته نه همیشه ها...جایی که آتش زبانه می‌کشد، آنجا خودتان را می‌سوزانید و بقیه...خب دوست ندارند دودش در چشمشان برود، زمانی که آتش آرام است اما گوشه‌ای دنج و گرمایش شیرین است...همین...جوال دوزش را شما بزن...البته لطایف الحیل بکار ببرید که حاشیه نرود😅........خب جوابیه... دوست ما نوشته بود پزشکیان و دولتش ادبیات ضعف را در مقابل آمریکا و دده هایش به کار می‌برند...و نقدا جنگ تا اینا هستند ادامه دارد...البته ادبیاتش این نبود ولی خب همین ها را منتقل می‌کرد...در جواب باید بگم...یه نکته مهم وجود داره... چرا ؟؟...ریاست جمهوری در ایران به قبل و بعد از سیدابراهیم تقسیم میشه، چرا ؟! در ادامه میگم:به شما ناهار دادن؟! هار هار هار هاررییسی بنده خدا رفته بود جایی بازدید...ناهار که می‌خوره بعد می‌ره سروقت کارگرا...چون خودش شکمش سیر بوده...میاد از وضعیت غذا بپرسه...با این جمله شروع می‌کنه...بعد یه مشت...بی‌خیال...اون حتی از خودش دفاع نمی‌کرد...من...هرجایی می‌رفت مطمئن می‌شد تا پذیرایی و تدارکات از حالت عادی خارج نشه... انگار فقط یه چندتا کارمند ساده دیگه به یه اداره یا کارخونه اضافه شده بودن....هعععیی لوله‌گاز....مافیای دارو و پزشکی و...دقت کردین داروخونه و درمانگاه و اینا زیاد شده...قبلاً چون انحصار وجود داشت...دارو و خدمات توسط گروه محدودی به گروگان گرفته شده بودن...چیزی شبیه خودروسازی...فقط اینجا با بی‌توجهی به تولید داخل و احتکار دارو و بازی با بازار زهرشون رو می‌ریختن...آقای رییس جمهور شهید این انحصار رو شکست و فضای رقابت رو ایجاد کرد...البته اینا همه تو سایه اتفاقاتی مشکوک...دیده نشد اصلا....سازمان ثبت اسناد و املاکمن کارای سیستمی و اداری رو خوب انجام می‌دم...چون مدتی رو تو محضر کار کردم...حرفه‌ای شده بودم و نزدیک افزایش حقوق و گرفتن جایگاه بهتری بودم...که یهو سیدآبراهام بت شکن اومد کاسه کوزه محضر های اسناد و املاک رو تو کیفشون کرد...منم بیکار شدم...حالا سید چه زخمی به این محضرا زد؟!! هیچی ما تو محضر برابر همه هزینه های قانونی انتقال سند ماشین...یعنی مالیات،حق التحریر، پول کاغذ وهزینه خدمات...یه پولی می‌گرفتیم به اسم...حق یادم نمیاد چی‌چی...سید اینو جمعش کرد...یعنی هزینه انتقال سند خودرو رو نصف کرد...همچنین محدودیت در تعداد محضر های اسناد و املاک رو برداشت و صرفا شرط قبولی در آزمون رو برای دایر کردن محضر قرار داد...بازم شکستن انحصار و بریدن دست مافیا...ولی همش تو سایه.....یارانه محصولات خوراک اصلیقبل از شهید رییسی...مثلا روغن...حساب میکردن میگفتن یارانه روغن برای کل ایرانیا مثلاً میشه یک میلیون دلار...خب اینو بدیم به شرکت های بازرگانی و تولیدی الف، ب، ج و دال...تا اونا روغن رو ارزون تر در بازار هزینه کنن...سهم هر ایرانی ازین پول روغن میشه چقدر؟! کم...ولی وقتی یکجا دست این شرکت ها می‌رسید دیگه کم نبود...یه ثروت بادآورده...اونم به شکل ارز...ارز یارانه‌ای...تو کشوری که بازار خرید و فروش ارز داغه، تحریمه، در جنگ اقتصادی و اجتماعیه...فرصت های زیادی برای نوسان گیری...کنترل قیمت ها...سرمایه‌گذاری...وام گرفتن...خلاصه یه قدرت وحشتناک در اختیار چند نفر به ظاهر منجی قرار می‌گرفت...سید ابراهیم این راه فساد رو هم حذف کرد...اون مافیا هم مقاومت کردن...زمانی که سید این طرح مرتبط با یارانه رو داشت انجام می‌داد...یه اتفاقی شروع یه روند دومینو وار از...خودتون می‌دونید دیگه... اتفاقی که از چند جهت مشکوکه...منظورم اون لحظه به‌خصوص شروع نیست...توضیح دادنش اینجا ممکن نیست... نمی‌شه...احساست هم تو این موضوع خیلی موثره...پس بهتره زیاد واردش نشیم...ولی مطمئن باشید...دست های مافیا، همون کاسبان تحریم تا کتف تو اون ماجراها دخیله...از روایت اصلی دور نشیم...در میونه همه اون شلوغی ها دوتا اتفاق مهم افتاد...اول طرح شفافیت آرا در مجلس رأی نیاورد...جامعه حواسش جای دیگری بود و فرصت مهمی در دموکراسی و آزادی انتخاب خودش رو ازدست داد...همچنین قوانین مرتبط با صنعت خودروسازی که قرار بود دست مافیا رو کوتاه کنه...با فرآیند هایی مشابه غذا و دارو و اسناد...اون ها هم رای نیاورد...مردم فرصت داشتن در آرامش کامل خودی رو از نفوذی تشخیص بدن...این دو رای گیری یه لحظه بی‌نظیر برای شناختن ذات خیلی از سیاستمداران ایرانی بود...یه اتفاق بدون خونریزی که می‌تونست، نتایجی شبیه به انقلابی سیاسی داشته باشه...خب نشد دیگه...داشتیم می‌زدیم تو سر و کله هم... واقعا ای لوله‌گاز!!!..عرصه سیاست خارجی و تعاملات منطقه‌ای هم که نیاز به گفتن نداره...پیمان های سیاسی که شهید امیر عبداللهیان امضا کرد...اگه ده سال زودتر امضا میشدن...امروز چیزی به نام تحریم برای ایران معنی نداشت...جناب وزیر هم با آمریکا مذاکره می‌کرد...هم می‌رفت پیش گروه های مقاومت و چین و روسیه و آفریقا و...مثل یه وزیر خارجه واقعی...همین آقای نبوییان اومد گفت داره خیانت می‌کنه و مانعش شد...شهید داشت سعی می‌کرد از راه دیپلماسی جلو بره...از قدرت ایران در میدان برای پشتیبانی از حرفش استفاده می‌کرد... احتمالا برای اولین بار در تاریخ سیاست خارجی جمهوری اسلامی...تیم مذاکره کننده و نیروی های نظامی همکاری می‌کردن...بیایین بریم سراغ پرده آخر....خزانهوزارت خارجه ماموریت شکستن تحریم رو به عهده گرفته بود و دولت هم داشت حساب و کتاب دخل و خرج رو انجام می‌داد، باورتون نمی‌شه ولی تا قبل از شهید رییسی ما تو کشورمون چیزی به معنای واقعی خزانه نداشتیم، یعنی یه حساب مادر که بشه دخل و خرج کشور باهاش مدیرت و براش برنامه ریزی کرد وجود نداشت...یه پهنه آبی وسیع مناسب شنای مافیا...گردن کلفت ترین و مخفی‌ترین مافیا...مافیای بانک ها...قبل از حادثه...سانحه...حمله...نمی‌دونم چی بگم...برای بالگرد حامل رییس جمهور و همراهانش...چه همراهانی...بی‌خیال زیاد می‌شه، شاید یه پست دیگه...قرار بود بانک های بدهکار که مثل قارچ از ناکجاآباد میان بیرون...عامل بدهی های وحشتناک برای اقتصاد ایران و تروم تصاعدی در سفره مردم، به سود چندتا ژن‌عنتر...تعیین تکلیف بشن...نفر اول لیست هم بانک آینده بود...که یهو......🖤...اینا ربطش به داش مسعود چیه؟!نمی‌خوام بگم همه کاراش درسته، اما اونم تو مسیر دولت قبلی داره حرکت می‌کنه...کشور وسط جنگه...مافیا داره برای برگرداندن قدرتش مبارزه می‌کنه...جهان درحال تجربه دوره‌گذار از نظام تک قطبیه...فضا خیلی پیچیده است...گرگ و میشه...مذاکره کردن داش مسعود و ادبیات ملایمش باعث می‌شه دولت ما تصویری دقیقا مقابل رفتار دیوانه‌وار ترامپ و دار و دسته‌اش باشه...تو جهانی که رییس جمهور آمریکا مثل بچه ها با سران کشور های دیگه رفتار می‌کنه...محترمانه صحبت کردن دولت، به پشتوانه موشک ها...هیچ ضرری نمی‌تونه داشته باشه...یه مثال ساده...محمود احمدی‌نژاد و زبان هزینه سازش و حسن روحانی بی‌رگ، دو نقطه متقابل، دو سیاستمدار افراطی...به خاطر مذاکرات هردو گروه، هم افشای اطلاعات حیاتی داشتیم و هم امتیازاتی به طرف مقابل دادیم که در ازای اون چیزی دریافت نکردیم...یکی توسط آقای جلیلی و یکی ظریف...لازم به توضیح بیشتر نیست احتمالا...دو تفکر متفاوت و یک نتیجه...برای اینکه ازین بحران عبور کنیم...باید کمی تامل داشته باشیم، با سر و صدا...استفاده از کلماتی...کلمات شما مثلا...کلمه هایی که شور بیشتری رو در خودشون حمل می‌کنن...حالا هر سرچشمه‌ای می‌خوان داشته باشن...با هر نیتی...نمی‌تونن به چیزی جز هرج و مرج برسن و هرج و مرج آخرین چیزیه که ایران تو این روزا لازم داره...البته اگه از سانسور ویرگول مطمئن بودید و خلاصه مثلا دایرکت درد و دل می‌کردین😅که هیچی من همشو الکی نوشتم.....تو اواخر ماجرای های سال ۴۰۱ تو دانشگاه از استادم پرسیدم...مردم ما میگن ای بابا...این ننه بابا مون چرا انقلاب کردن، نمی‌دونم پنجاه سال عقب افتادیم، جنگ شد، چقدر پول و قرارداد خارجی و آدم موثر تارومار شد...چرا بازم می‌خوان این راه رو امتحان کنن...استادم گفت« ایرانی ها می‌دونن چی رو نمی‌خوان و می‌تونن براش بمیرن پس موفق میشن چیزایی که نمی‌خوان رو کنار بزنن، اما اگه ازشون بپرسید چی میخوای؟؟ نمی‌دونن باید چی بگن، پس نمی‌تونن قدمی هم برای برطرف کردن خواسته هاشون بردارن»گفتم یعنی چی استاد...چطور میشه...می‌تونن مخالفت کنن، ولی همراهی کردنو بلد نیستن؟! مگه موقع مخالفت کردن همدل نمی‌شن ؟! چطور نمی‌تونن باهم چیزی رو بسازن یا بدست بیارن ؟!استادم گفت:«چون عادت کردیم، قبل از مشروطه در جنگ های مختلف با روسیه و عثمانی، حین و بعد از مشروطه که میشه آغاز دموکراسی در ایران، همیشه یا دشمن خارجی داشتیم یا مردم در حال اعتراض و مخالفت با رفتار دولت بودن، تقریبا هیچ زمانی جز موقع مخالفت کردن و جنگیدن و یا حوادث طبیعی کنار هم جمع نشدن...یعنی زمانی که دشمن مشترک وجود نداشته باشه مردم ما توان حرکت جمعی خودشون رو از دست میدن، می‌شه گفت به صلح و زندگی در صلح و همچنین کنش‌گری سیاسی صلح طلبانه عادت ندارن، یا حتی می‌شه گفت بلد نیستن ازش استفاده کنن»فکر می‌کنم وقتش شده که پرسش را تغییر بدیم...به جای اینکه بپرسیم...«دولت چیکار می‌کنه» یا «مافیا چیکار کرد»...می‌شه بگیم...من این وسط چی می‌سازم؟ ...وقتی ساختار کلان در هم ریخته است، تنها راهِ بقا، تبدیل شدن به یک...جزیره‌ی نظمه...ما نیاز داریم از این «کودکیِ سیاسی» که منتظریم تا کسی بیاد و همه چیزو درست کنه، عبور کنیم...ما باید متوجه بشیم که «ساختن ایران و پیشرفتش» به مجموعه‌ای از کنش‌های کوچک و صادقانه‌ افرادی که تصمیم گرفتن به جای هیاهو، کار خودشونو را به بهترین نحو ممکن انجام بدن وابسته است...شاید مسیر نجات ایران...نه در تغییر سیاستمداران، که در تغییر « روایت کنش‌گری سیاسی فردی ایرانیان» باشه؛ از یک شاکیه همیشگی، به یک سازنده‌ بی‌ادعا...موفق و پیروز باشید...سایه جنگ هم بره از کشور الهی...مصطفی‌اممصطفی‌امThu, 16 Jul 2026 14:24:07 +0330https://virgool.ir/@Resistance/جنگ-نوشت-vm4shaut4xuhصدای جنگ دوباره به میان خانه های ما رسیده است، البته این بار فقط جنوب را می‌زنند، هرمزگان جان ایران است و جزایر غرور ایران در خلیج فارس هستند نمی‌شود هر خری بیاید و بمب بیاندازد، باید گستاخان ادب شوند.اگر جنگ بشود چه اتفاقاتی می‌افتد...شلوغ و دروغ می‌شود، درست، اما نیروی پشت این هرج مرج چه خواهد بود ؟ شاید دانستنش به درد کسی بخورد.نفت خام و میعانات گازی...از اهمیت اینا که لازم نیست بگم، از استامینوفن تا هلیوم چیزایی هستند که اصلا بهشون نمی‌خوره از همون جایی که قیر میاد بیرون خارج بشن...اما چقدر تولید میشه ؟! سال ۲۰۲۵ حدود بیست و بشکه¹ از ثروت سیاه کشور های خلیج فارس روزانه از زمین خارج می‌شده، تقریبا هجده درصد از تولید جهانی کل مایعات نفتی، سهم ایران حدود چهار و خورده‌ای میلیون بشکه در روز بوده که میشه به عبارتی دو و خورده از کل، خیلی کمه درسته ؟! نه؟ حذف این هجده درصد از بازار های جهانی فاجعه به بار میاره، و برای حذفش شما حتما نیاز به زدن پالایشگاه و چاه نفت نداری...اینجاست که میرسیم به مرحله بعد...تنگه هرمز، حدود شانزده از کل تولید مایعات نفتی از این اگه عبور می‌کنه، خیلیم تنگه، تمام این شانزده درصد باید از یه جای خیلی تنگ برای نفتکش ها جابجا بشه و تنگ‌تر کردنش کاری نداره...همه دعوا هم سر همینه، اصلا حذف بحرین از نقشه ایران برای کاهش تدریجی تسلط ایران بر خلیج فارس انجام شده، با وجود بحرین آبهای مهم خلیج فارس ملک ایران بوده و...سرتون درد نیارم، این جنگ با اهداف مشخصی که همه بارها شنیدیم، توسط آمریکا و رژیم اشغالگر آغاز شد، اما با بسته شدن تنگه هرمز داستان جنگ کاملا عوض شد وتلاش برای باز کردن این آبراه همه موضوعات دیگه رو به حاشیه برد.آمریکایی ها تمام توان خودشون رو به کار گرفتن تا بتونن یه راهی برای خروج ازین موضوع پیدا کنن، ولی هر گونه عقب نشینی اونها به معنای پذیرش شکست از یک کشور جهان سومیه، یاس خوب می‌گه: فاتح کارش با یه هِــع! تمومه؛ پس نمی‌تونن شکست رو بپذیرن و به تلاش خودشون ادامه میدن.چند ماه دیگه انتخابات مجلسه آمریکاس و دوسال دیگه ترامپ دوره‌اش تموم میشه، اینا اصلا مهم نیست، سیاست آمریکا عوض نمی‌شه، قضیه خر و پالون و...پس اگه چیزی قرار باشه برای ایران تغییر کنه، نه از آمریکا، چین، روسیه و نه هیچ کجای دیگه کمکی از راه نمی‌رسه، محور مقاومت دمش گرم، اما به گفته غربی ها ایران سر این اژدهاست، و محور بدون سر زنده نمی‌مونه.ایرانی باید بیشتر بسازه تا بجنگه، اما ایرانی تنها نیست، وسط جنگ‌زده ترین جای دنیا گیر کرده.فکر می‌کنم واقعا ایرادی نداشته باشه کسی چنین کاری بکند...اما پسری که دوچرخه و لباسش صورتی رنگ باشه حتما تو کوچه حسابی اذیت می‌شه، گاهی نمی‌شه هرکاری دلت می‌خواد بکنی و خلاصه درست و حسابی زندگی کنی ، یه وقتایی مجبوری بد باشی...باید به بعضیا بفهمونی که میتونی بد باشی...ترسناک باشی و صد البته میتونی مهربون و کیوت هم باشی...این قانون منطقه ماست متاسفانه...اما جنگ تا کجا...؟! نمی‌دونم 😅 هرکس میگه می‌دونه دروغ میگه...ولی اگه بخوام حدس بزنم...خودم گفتم هرکس عدد داد دروغ می‌گه و...😤😂...ولی چیزی که نیاز به فکر و فلسفه چیدن نداره اینه که باید متحد باشیم، صدا هایی که بوی جدایی و تفرقه می‌دن رو...نمی‌شه خفه کرد، کشور از نظم خارج می‌شه، ولی بهشون گوش نکنید، اگه دردی هم هست، که هست پیگیر شدنش ایراد نداره، اما حواسمون باید جمع باشه که سیگنال ضعف نباشه...یعنی چی دقیقا؟! اینم نمی‌دونم، من خبر می‌خونم، اگه چیزی رو دربارش ننوشته باشن منم نمی‌دونم.حرف زیاده ولی از بالا و پایین جنگ نوشتن تو این روزا درست نیست، من دسترسی خاصی ندارم، منابع من همون اطلاعاتی هستند که هر کسی که انگلیسی بلد باشه می‌تونه بهشون دسترسی پیدا کنه، ولی بازم صلاح نمی‌دونم بنویسم، تو این روزا مراقب خودتون و خانواده باشید.¹. بشکه خیلی کلمه درستی نیست، چون از این سی میلیون حدود شش میلیونش در واقع گاز و مواد جانبیه، که تو بشکه فروخته نمی‌شه، ولی خب معادل سازی شده که شلوغ نشهمصطفی‌اممصطفی‌امTue, 14 Jul 2026 23:13:00 +0330https://virgool.ir/@Resistance/روزنوشت-ازتفاوت-کردن-twrwcpdm5mjhخبر می‌خواندم، وقتی سرم شلوغ می‌شود به جهنم دنیا پناه می‌برم، قصه‌ام شده مثل کسی که از جکوزی به سونا می‌رود، نفسش که گرفت بیرون می‌زند، در استخر آب سرد می‌پرد و دوباره جکوزی و سونا...استخری بزرگ و آرام در گوشه‌ای افتاده و من چسبیده‌ام به دوسه چاله خشک و گرم و سوزان🤔حرف هایشان مرا می‌ترساند، همه می‌گویند که می‌توانم، انگار تا امروز نتوانسته‌ام، فکر می‌کنم آدم ها می‌خواهند مرا درست کنند؟؟؟...این ها را آنقدری شنیده‌ام که یواش یواش باورم شده تا امروز را در توهم زندگی کردم...هی شما ها خودتون...استغفار کن پسر😤امروز استعاره ها زیاد است...چند روز است که دارم می‌نویسم، اگر به جای گوشی، مداد و کاغذ زیر دستم بود می‌توانستم بگویم سیاهی هایم را درون کاغذ حبس کردم، مثل یک طلسم که وجودی پلید را به زنجیر می‌کشد، البته هیولای من پلید نیست، خسته و ناراحت است🤗میگفتم...یعنی بگویم...دیگر نوشتن برایم سخت نیست، دست هر گودرزی را می‌توانم در دست هر شقایقی بگذارم...هر وقت که منظم می‌نویسم، این اتفاق می‌افتد، میتوانم نور را آنقدر بپیچانم تا به تاریک ترین گوشه های ذهنم برسد، نپرسید نور از کجا می‌آید که اجازه گفتنش را ندارم، زبان باز کنم دنیایم تاریک تاریک می‌شود🧐درطوفانی سخت گیر افتاده‌ام، بدون هیچ دست آویزی ...اما هر بار که موج هایی بزرگ‌تر از شهرها روی سرم آوار می‌شود، نیرویی مرا ترغیب می‌کند تا خودم را به سطح برسانم، به زندگی برگردم و مغلوب طوفان نشوم...شاید ساحل را پیدا کنم...شاید بشود کمی استراحت کنم...دوست ندارم همه‌ی خاطراتم قصه‌ی ماجراجویی هایم باشد😬مصطفی‌اممصطفی‌امTue, 14 Jul 2026 09:00:19 +0330https://virgool.ir/@Resistance/رونوشت-مثل-همیشه-k9b6rutg8zfdصبحی زدم بیرون، فلاکس چای و نان و پنیر با کمی سبزی، گوجه، خیار و فلفل دلمه‌ای قرمز میتواند معجزه کند، نانش را هم بهتر است تازه بگیرید که بیشتر کیف بدهد...از معایب تنها بیرون رفتن آسیب دیدن گوش ها است، باید هندزفری بگذاری و تا ته صدایش را زیاد کنی...قبلاً کارم این بود حتی روی دوچرخه و وسط خیابان، اما الان در خلوت ترین گوشه هایی که پیدا میکنم هم دوست دارم صدای دنیا را بشنوم...مشکلی ندارم صدای آهنگ هم بیایید اما دوست ندارم همه چیزی که می‌شنوم همان باشد...از دردسر های این رویه جدید فکر کردن بیشتر است، البته فکر کردن همیشه خوب است، اما من زیاد فکر می‌کنم، به اندازه نفس کشیدن.برای اینکه زورم به این هیولای زبان‌دراز برسد چون عقل و منطق بنایش کلمات است زبانش را دراز کردم مثل همیشه از استعاره ها و اسطوره های درون سرم کمک می‌گیرم، البته با این تفاوت که به جای پیدا کردن چیز هایی شبیه مشکل دم دستم، خیالاتی که ذهنم به آنها پناه می‌برد، یا قصه هایی که چیزی را درونم تکان می‌دهد، اینها را بررسی می‌کنم، این یکی از راه های من برای سرپا نگه داشتن روانم است، هر روز هم قوی تر و بهتر می‌شود.قبل‌تر، زمانی که درگیر خودم می‌شدم، با تمام توان احساساتم را ساکت میکردم تا بتوانم قضاوتی منطقی داشته باشم، نبودن احساس در سازه ترازوی ذهنم باعث شده بود تا تبدیل به یک ابزار شوم، شکایت کردن را بد بدانم...برای خودم وظیفه هایی سخت بتراشم...خلاصه‌اش کنم بهتر است، مثل یک زودپز، خواسته ها و نخواسته هایم را درون خودم نگه‌دارم.خب خیلی فکر کردن نمی‌خواهد، این شکلی جواب نمی‌دهد، باید تغییر کند، من از این تغییرات میترسم  ولی چاره‌ای نیست، این بخشی از حقایق سخت زندگی است، یا از خودت انعطاف پذیری نشان میدهی و مسیر را به روش خودت می‌روی، یا زندگی تو را می‌شکند، خورد می‌کند و به زور گوهری می‌سازد.برای همین من تصمیم گرفتم لطیف باشم، لطیف بودن در طبیعت من است، برای محافظت از همین لطافت هم پوسته‌ای سخت از منطق و خشم را دور خودم ساخته‌ام، پوسته‌ای که ظاهرش مثل سنگ است و مقاومتش هم بگیر و نگیر دارد،(شبیه تخم‌مرغ، اگر به تخم‌مرغ در حالت درستش فشار وارد شود می‌تواند نیروی زیادی را تحمل کند، شکننده هم که هست)، به این شرایط عادت ندارم، به منطق هم که نمی‌توانم پناه ببرم، سردرگم شده‌ام، مثل لاک پشتی که سالها درون اقیانوس زندگی کرده و حالا یک طوفان او را به میانه‌ی خشکی‌ای ناشناخته آورده است. چطور قرار است ادامه بدهم؟ چه روزهایی انتظارم را میکشند؟!....نمی‌دانم ولی مطمئنم ماجراجویی در خون من است.مصطفی‌اممصطفی‌امFri, 10 Jul 2026 17:30:17 +0330