https://virgool.ir/feed/@Reezehريز بودن جرم نيست، اما تيز بودن هست!fa2026-11-11 23:04:22https://files.virgool.ir/upload/users/26229/avatar/3kCB2b.pnghttps://virgool.ir/@Reezehhttps://virgool.ir/@Reezeh/و-زندگي-جاري-ست-kstjgglyhsldحدود صد و اندي روز گذشته ... من تو اين مدت علاوه بر اين كه ديدگاهم نسبت به زندگي خيلي تغيير كرده ، نحوهٰ برخوردم با مسايل هم متحول شده.... يك صلح خيلي عجيب و غريبي با خودم پيدا كردم و تنها چيزي كه برام مهمه و سر و ته هر چي رو بزني بهش ميرسم، نقش كليديِ ارتباط آدمها با همه .... ١ ماه پيش برگشتم سر كار بعد از سه ماه ريكاوري و هم زمان ارتقا كاري گرفتم ... ولي يك هفته بعد دقيقا روز تولدم، ١٢ اسفند، نامه استعفام رو نوشتم .... از اون روز تا الان عمق مكالماتم با همكارها به قدري زياد بوده كه تو اكثر مواقع از درون احساس لرزش كردم و مو به تنم راست شده ... اين قدرت اتصال به هم حتي به صورت نا خود آگاه باعث شده همه خيلي خالصانه و صادقانه با هم مرتبط شيم ، چيزي كه معمولا تو ارگانيزيشان هاي بزرگ خيلي مرسوم نيست .... استعفاي عاطفي عجيبي بود، نه از كار به خصوص، بلكه از آدمهايي كه ٦ سال باهم هم سفر بوديم بدون اينكه داستان اصلي رو دونسته باشيم. خيلي ها تو اين دو هفته بهم گفتند كه وجودم رو احساس ميكردند و حسي كه براشون به وجود مي آوردم نافذ بوده ... اينها رو مينويسم كه بتونم در آينده براي خودم يادآوري كنم ... اينكه فراموش نكنيم قدرت نهفته درونيم رو به عنوان يك إنسان ، نه يك كارمند، نه يك رول و نه يك ماشينِ اجرايي... نميدونم اسمش رو چي بذارم، شايد يك صداي دروني، يك نيازِ وافر، يك عطشِ سيري ناپذير كه بعد از عمل يك لحظه اَزم دور نشده ... داره مدام بهم ميگه كه يك چيزي بزرگتر از حقوق و شركت و كار و .... هست كه بايد بهش برسم ...ولي ترسِ حقوقِ سر ماه نگرفتن بعدِ ١٥ سال جرات اين حركت انقلابي رو بهم نميده... ولي اميدوارم همين تغيير از يك كار به كار ديگه، از يك محيط به محيط ديگه بتونه من رو به مسيرم نزديكتر كنه ! يك هفته ديگه كار جديدم شروع ميشه! تمام اين طغيان روحي و معنوي به يك طرف، اين حس توده زايد كه تو قفسه سينه دارم و اين مدت با تمام تلاشي كه كردم انكار كنم، با من همراه بوده و هست ! وزنم هر هفته داره كم ميشه، خوب البته اشتها هم زياد ندارم و بالطبع چيز زيادي هم نميخورم! بالاخره امروز دكتر بعد از اينكه متوجه شديم داروي ريفلاكس معده جواب نداده و دكتر گوش و حلق و بيني هم چيزي تو مجاريم نديده، بهم دستور آندوسكوپي داد .... ترس عجيبي دارم و دلم براي امير اين رو نميخواد! ولي به خودم قول دادم اگه چيزي هم باشه، ديگه باور كنم صداي دروني رو و اينكه شروعي تازه منتظرمه ! خواهم جنگيد خيلي قوي و با عشقِ به تغيير .... و بعد از اينكه موفق شدم، اين عشق و قدرت رو با بقيه تقسيم خواهم كرد ... باشه كه اين سفر واسه همگي پر بار باشه! ريزه ...ريزه ...Fri, 15 Mar 2019 02:14:36 +0330https://virgool.ir/@Reezeh/شيريني-شكر-با-ًًُاُ-zbgyxmg7uhrqروح "ريزه" در اين لحظه داره قرِ ريز ميده .... اينجا تورنتو، داون تون، كافه دينين، ساعت ٢:٥٤ عصر... ساعت ١ دكتر ونيك رو ديدم. دكتر ونيك متخصص اعصاب بينايي يك خانوم آلمانيِ كه اونطور كه خودش ميگه تنها پزشك تو خانواده رياضيدانها و مهندسهاست ! دكتر ونيك با ابزار پزشكي طوري رفتار ميكنه كه مامان با وسايل آشپزخونه، امير با تيكه هاي چوبِ اوك ، رسول با شرابها و عودهاش و من با مداد و قلم ... دكتر ونيك هر روز معاشقه ميكنه! توي ماه نوامبر يعني دو ماه پيش ، قبل از جراحي ، بهم گفت كه تو پرونده كاريش حتي يك نَفَر هم كور نشده! دكتر ونيك حدودِ ٨٠ سالِ كه دنيا رو جاي بهتري كرده ... دكتر ونيك دو تا بال كم داره... امير هم از روزي كه جراحي كردم، دوست داره تمام ملاقاتهام تو بيمارستان رو باهام بياد. فكر ميكنم اين طوري ميخواد قدر شناسيش نسبت به اين قشر بينهايت آسموني رو نشون بده. اين كه فكر ، روح ، قلب و كُلّهُم همه وجود "ريزه" و شوهر و خانواده، تو اين چند ماه تحت تاثير احوالات لحظه اي أعم از هر چي كه فكرش رو ميشه كرد بوده درِش شكّي نيست. مقدار اضطراب و ترس و شعفي كه تو اين چند وقت تجربهِ خماري و درد و خلسه رو بدون دارو براي ما ايجاد كرده قابل وصف نيست. ولي امروز كه با امير از بيمارستان سنت.مايكل اومديم بيرون، به حدّي روحمون رقصون بود كه شُكر كُنون و خندون توي سرماي ٧- تصميم گرفتيم قدم بزنيم به سمت يك كافه و يك قهوه به سلامتيِ سلامتي بنوشيم . شيريني اين شُكر گذاري، شيرينترين تجربه من بوده تو اين عمر ٣٧ ساله . نه كه تا به حال شكر گذار نبودم ، چرا خيلي وقتها با تمام سلولهاي وجودم "خدا رو شكر" رو حس كردم، زندگي كردم .... ولي اين بار دوباره متولد شدم ... شيريني اين شكر طور ديگه اي بود!٢٠ قدمي بيشتر نرفته بوديم كه به خونه اون زن و شوهر و سگشون رسيديم ... خونه سر نبش كويين و يانگ... خونه نه چندان نرم و گرم وسط اين شهر سرد و سنگي...پتوها و بطريها و جعبه هاي روي هم، ستون خونه ؛چراغ راهنمايي و در خونه؛ خط عابر پياده .... زير هجومِ بار تلخِ اين صحنه، به راه رفتن ادامه داديم .... شيريني شُكرِ ما رو خودمون خوردين با قهوه و ته دلمون سوخت.... ولي هيچي نگفتيم .... ولي ....ريزه ...ريزه ...Wed, 16 Jan 2019 01:13:50 +0330https://virgool.ir/@Reezeh/خوب-حالي-iz8zmvtnhpqlديروز روز خوبي بود ...خوب كلمه وسيعيه، سر و ته كه نداره هيچ، اگه نشه دقيق هم تعريفش كرد، انقدر اون تهِ دل خاك ميخوره كه "ريزه" كه جاي خود داره، بزرگترها هم فراموشش ميكنند .... فراموش كردنِ چيزي كه ديده نشده ...!يك بار ديگه شروع كنيم پس! ديروز روز خوشحالي بود.... يعني "ريزه" خوشحال بود، قهوهُ بادوم خوشحال بود، آواكادوي روي تست خوشحال بود، هوا خوشحال بود، حتي بي خانمان كنار خيابون كويين شرقي هم خوشحال بود، كلاً زندگي خوشحال بود! نرگس رو كه ديدم، مدّتي بود چشمم به جمالِ واقعي يك دل خوب باز نشده بود. شايد براي همينه كه ديروز روز خوشحالي بود... هوا هم نفسِ يوگايي ميكشيد!برف مي اومد و ميشد هر دونه برف رو روي پوست صورت حس كرد، از بس كه تپل و گرد بودند هر كدومشون ...هتل برادويو كه سالهاي نه چندان دور جاي مبادله بالا خونهُ عشق و پايين خونهُ عشق بوده، الان تبديل شده به يك مكان نيويورك نماي يك ريزه قرتي واسه كافه دوستهاي نه هيپي و نه دماغ بالا؛ يك چيزي اون وسط، كه به ريزه ها جلون ميده قدي راست كنن و سر تريبوني برن ! حالا تجسم كن تو اين فضا، نرگس هم با اون نگاه آرومش جلوت نشسته باشه! نرگس ريزه ها رو خوب ميفهمه... نرگس كلاً دنيا رو ريز ميبينه ولي انقدر بزرگ نقاشي ميكنه كه توش رقص كنون و آواز خون، گم ميشي.... نرگس ميدونه كه ريزه ريزه ميشه حركت هاي بزرگ بزرگ كرد ... وقتي با نرگسي، اين رو خوب يادت مياره ! انقدر اين كار رو با مهارت و سادگي انجام ميده كه با خودت ميگي عجب خوب بلده رسم زمونه رو ! نرگس دنيا رو برات مثه يك ميز نهار خوشگل ميچينه... از اون نهار ها كه دلت نميخواد تموم شه ولي وقتي هم تموم شه راضي اي و آماده ميشي واسه آماده كردن ميز بعدي..... ريزه ...ريزه ...Thu, 10 Jan 2019 20:41:04 +0330