https://virgool.ir/feed/@Ravenاین پیج برای افرادی که زیر سن قانونی هستند و یا دارای اختلالات مربوط به روان هستند، مناسب نیست.fa2026-11-11 12:59:50https://files.virgool.ir/upload/users/2393283/avatar/Kydb7E.jpghttps://virgool.ir/@Ravenhttps://virgool.ir/@Raven/می-دوزم-qtjmpqqg0qry"خودت تصور کن"چقدر نازه این دختره ...این از اولین کلماتی بود که وقتی یکی اونو میدید، ناخوداگاه تو ذهنش نقش می بست.حتی با اینکه الان حدود 24 سالش بود، ولی به قدری بیبی فیس بود که انگار یه جوون 18-19 ساله است.پوست سفید و موی خرمایی و چشمای درشت قهوه ای، لبای قلوه ای متناسب و بینی معمولی ولی خوش فرمی که تو سرما مثل رنگ لباش سرخ میشد. قد متوسط و بدن خوش فرم که با لباس های over size و رنگ های خنثی ولی شیک و ساده پوشیده میشد.آرایش نمیکرد ولی تینت گونه دوست داشت، میخندید، درس میخوند، تعطیلات کار میکرد، خونگرم و شوخ بود و قابل اعتماد برای همه؛ حتی برای کسایی که بهش حسودی میکردن.میشه گفته زندگیش سراسر در صلح بود. مخصوصا بعد از اینکه تونسته بود کارشناسی ارشد رتبه خوبی بیاره و تو دانشگاه دولتی رشته ی مورد علاقه اش، یعنی بیوپلیمر بخونه. همه چیز طلایی و نورانی پیش میرفت به جز یک عادت کوچیک ولی شاید از نظر بقیه تاریک که از اوایل نوجوونی باهاش بود. اینکه وقتی یکی با کلمات و یا یکی مثل مادرش با دست و لگد بهش آسیب میزد، قلب اون از جنس شیشه نبود که بشکنه، از جنس مخمل بود. باباش اینطوری صداش میکرد تا قبل از اینکه از دنیا بره. علاقه اش به پدرش باعث شده بود همیشه خودش رو مخمل زرشکی نرم بدونه. برای همین وقتی آسیب میدید و تار و پود قلبش میشکافت، عادت داشت بدوزه خودشو.همیشه یه نخ قرمز و چند تا سوزن با سایزهای مختلف تو کیفش بود و در اولین فرصت بعد دلشکستگی میرفت یه جای خلوت، ترجیحا توالت، و اونجا شروع میکرد پوستشو دوختن.اون حتی برای این دوختنا اصول هم داشت، دوتا اصول اصلی؛ یک نوع دوختن بود؛ اگر آسیب سطحی بود، یک کوک با رویی ترین پوست کف دست و کوچیک در حدی که کسی متوجه نشه، اگر کمی آسیب بیشتر بود، روی بازو و جاهایی که کمتر تو دید هستن، تعداد کوک های بیشتر و کمی عمیق تر. معمولا کوک ها سطحی بودن ولی شاید هفت هشت مورد رد سوزن دوزی های عمیق روی رون و ساق پا و شکمش دیده میشد که حکایت از غم های سنگین تر داشت.اصل دوم این بود که همیشه نخ به قدری باید نازک می بود که بعد از التیام قلبش بتونه اون نخ رو بدون قیچی بِکَنه.روزها میگذشت و روزهای بهار با شکوفه ریزوناش سپری میشد. بعد کلاس بود که بوی سیگاری آشنا، باعث شد که خاطراتی که سرکوب میکرد بهش حمله کنن و حس پنیک بهش دست بده. خاطرات روزایی که کتک های شدید و شکنجه های روانی مادرش که با مردهای مختلف رابطه داشت تو خونه، باعث آسیب های جبران ناپذیری براش شده بود و برای این آسیب ها تا سالها تحت درمان بود. با اینکه خیلی وقت بود میگذشت و 5 سالی میشد که تو پانسیون جدا زندگی میکرد ولی اون خاطرات حل نمیشد براش. اون زخم ها بخیه زده شده بودن ولی برای مخمل انگار همیشه تازه ان، بهشون میگفت زخم های عفونی.میدونست نباید وسط محوطه دانشگاه لو بره ضعفش و با چند تا نفس عمیق خودشو کنترل کرد تا برسه سرویس. سرویس ساختمون پر بود. عین آدم های نیازمند به هر دری میزد و در نهایت ناچار رفت به پاتوقش.یکی از درب های فرعی دانشگاه حاشیه اش یک فضای سبز بزرگ و انبوه پر از درخت و بوته های کوچیک و بزرگ شمشاد بود و انتهاش چند تا چنار قطور حلقه زده بودن و هیچ دیدی از دور و بر نداشت و کسی معمولا اونجا نمیرفت.این پاتوقی برای مخفی بودن از همه بود، مخصوصا وقتی میخواست کتاب بخونه و یا تو خودش باشه.ولی امروز نه.دستاش میلرزید و قلبش تند میکوبید و نفسش به زور بالا میومد. با هر روشی بود نخ قرمز همیشگی رو در اورد و سوزنو نخ کرد. عدد و جای کوک ها رو تعیین کرد، پنج کوک روی بازو با عمق کم ولی نه سطحی. دردناک ولی التیام بخش. از نظر پزشکی هم منطقی بود، وقتی درد بیشتری در بدن ایجاد بشه میتونه دردهای دیگه رو کم رنگ تر کنه و اینو مخمل با گوشت و استخونش زندگی کرده بود.شروع به کار کرد و با هر فرو رفتن سوزن تو پوست و گوشتش و مورمور بدنش موقع حس کردن نخ، دردش کم و کمتر میشد. غرق دوختن بود که یهو سرشو بالا اورد و بالاسرش یکی از همکلاسی های پسرش بود که بی هیچ ری اکشنی ولی غمزده و کمی شوکه نگاه میکرد.مخمل که بیشتر شوک شده بود، تند تند آستینشو کشید پایین و پسر که انگار تازه به خودش اومده باشه با همون حال ولی کمی مضطرب تر گفت نمیخواسته مزاحم بشه فقط کتابای سارا (که دوست صمیمی دختر هست) دستش بوده و چون امروز سارا دانشگاه نبود، دیده دختر رو که اومده بین درختا و اونم پشت سرش اومده کتابا رو بده.هر دو مردد و مضطرب بودن و چیزی نمیگفتن و هر دو سکوت کردن و داستان عاشقانه از همینجا شروع شد.بعد از اون روز، کم کم نگاه های بینشون بیشتر شد، گپ ها طولانی تر شد و بیرون رفتن ها و گفتن و خندیدن ها هم همینطور. انگار دانشگاه برای هر دو معنای دیگه ای پیدا کرده بود. عشق، آروم و بی‌صدا از لابه لای شکوفه ها، بوی خاک نم‌خورده و تو سایه درختای کهنسال چنار جوونه زد.پسر به نظر آدم خوبی بود. از نظر ظاهری هم قد بلندی داشت، تیپ اسپرت، قیافه ی بی نقص جذاب و بدنی تقریبا ورزیده.رابطه ی مخمل و پسر به مرور جدی تر شد. غم ها یکی یکی میرفتن. پسر فهمید گاهی وقتا دختر ناراحته ولی نمیخواد از زخماش بگه و پسر درک می کرد. روزهای نورانی دیگه با نخ های قرمز خط خطی نمیشدن. دختر آروم آروم جون می‌گرفت. خنده های واقعی، درد هایی که به سوزن نیاز نداشت؛ آغوش و حرفای پسر از آینده و بچه هاشون و حمایتاش تو هر لحظه که پر از محبت بود؛ همه چی بالاخره سرجاش بود و اون روزی که رفتن مزرعه ی گندم و با دست های باز میدویدن و میخندیدن و از شادی جیغ میکشیدن، با گره زدن گندم ها بین خودشون پیوندشون رو رسمی کردن و مال هم شدن.سه ماه میگذشت و روزها تمام‌عیار قشنگ بودن تا اینکه اون روز کذایی آفتاب غروب کرد. همون عصر سه شنبه تو پارک جنگلی؛ وقتی که پسر رفت قهوه بگیره از دکه و مخمل همونطور که رو نیمکت نشسته بود کتاب توی کیف پسر رو از سر کنجکاوی برداشت و نامه ی بین اون رو اتفاقی دید، ویزای کانادا و بلیط پرواز ماه دیگه.بعد خوندن نامه از صورتش که انگار خشک شده بود، اشکا بی اختیار پایین می ریختن. تو سرش هزار تا سوال بود و هزاران هزار از این سوال ها فقط "چرا" بود. مخمل قبل از اومدن پسر به زندگیش میتونست با همه ی زخماش بخنده، میتونست سرپا باشه با وجود همه چی و زندگی رو تحمل کنه. ولی اون روز هیچ سوزن و نخی نمیتونست دردشو کم کنه.یاد داستان پیرمردی افتاد که نگهبان در قصر بود و ماه ها تو سرما بدون لباس گرم نگهبانی میداد. یه روز شاه دیدش و گفت که دستور میده براش لباس گرم بیارن ولی چند روزی گذشت و خبری از لباس گرم نشد. چند وقت بعد نگهبان از سرمازدگی فوت کرد.سرما اون رو نکشت، امید به لباس گرم اونو کشت.پسر وقتی رسید و حال دختر و نامه دستش رو دید فهمید قضیه چیه و دختر با همون حال بلند شد و لباس پسر رو گرفت و بین اشک ها و هق هق هاش مکرر میپرسید چرا بهش نگفته، چرا چرا چرا و هر بار بلند تر داد میزد و میپرسید و گریه میکرد.مخمل یهو فکر کرد نکنه داره میره و میخواد مخمل رو هم ببره. یه لحظه گریه اش رو قطع کرد و اشکاشو با آستینش پاک کرد و مستاصل و با هق هق و چشمای خندون و لبخندی که آخرین ذره ی امیدش توش بود پرسید منم میخوای با خودت ببری؟ آره؟ این سوپرایز بود؟ آره این سوپرایز بوده حتما ...و وقتی پسر سرش رو پایین انداخت، مخمل تار و پود قلبش شکافت.گریه ها شدت بیشتری گرفتن و صدای دختر بلند و بلند تر میشد. پسر اولش سعی کرد آروم باشه و دختر رو آروم کنه، صدای بلند دختر و آشفتگیش اونم کم کم عصبی کرد و به جایی رسید که پسر بلند فریاد زد بسته! توقع داشتی بین آینده ام و تو روانی، تو رو انتخاب کنم؟!دختر یهو سکوت کرد و بین نفساش که انگار گلوش رو میسوزوند و با صورتی خیس و با چشمایی که انگار داشت از حدقه بیرون میزد، پسر رو نگاه کرد.آروم با چشمایی به رنگ خون و صورت اشک آلود و نگاهی که با کلمه ی "روانی" حالا پر از خشم و نفرت شده بود شروع کرد به بلند خندیدن یه قدم رفت عقب و با لبخند سرش رو کج کرد و گفت دوباره تکرار کن. پسر که عصبی بود و این تهدید هم عصبی ترش کرده بود گفت: جرئت دارم و میگم، من نمیدونستم روز اول چه مدلی ای؛ خوشگل و مهربونی آره، برای همین گول خوردم. تا اینکه وقتی پوست تنتو دیدم که جای سالم نداری اوغ ام گرفت، سر دلسوزی تحملت کردم از اون روز، الانم به جای تشکرت داد و بیداد راه انداختی، همون بهتر که مثل چرخ خیاطی بیوفتی به جون پوستت دختره ی مادر ... لیاقتت همینه. وقتی از مادرت گفتی اولین فکر میدونی چی بود؟ اینکه تو اصلا میتونی مادر خوبی بشی و یا یکی مثل مادرتی. الان به جواب سوالم رسیدم.دختر سکوت کرد و انگار که خشک شده باشه وایستاده بود و با نگاه مات. تو چند ثانیه لبخندش محو شد.پسر سوار ماشین شد و رفت و دختر همچنان ایستاده بود.نمیتونست راحت بیخیال بشه.باید چیزی رو به پسر میداد که لایقش بود.انتقامی از جنس ترس و اضطرابی که آرزوهاش براش بشه جهنم.چند هفته ای میگذشت و تابستون بود و دانشگاه ها تعطیل. پسر برگشته بود به اکسش و دختر رو خواست فراموش کنه و دختر دیگه آدم خوشحال سابق نبود. هم اتاقیش بارها پرسیده بود چی شده و حالت خوبه و ... ولی اون میرفت سرکار و بعد خونه و فکر و خواب. نه دیگه می خندید نه دیگه خبری از اون آدم مهربون بود.چشم های بی رحم ... این اولین چیزی بود که اگر کسی چشماش رو میدید به ذهنش می رسید.تا اینکه یه روز مخمل یه پیام برای پسر فرستاد. فقط یه پیام: "گوشه ی لباستو درست کن" و سیمش رو برای همیشه از دسترس خارج کرد.پسر که تو کافه همیشگی نشسته بود یهو دورو برش رو با استرس و تند نگاه کرد و یقه لباسشم تو آینه دید که چیزی نشده بود. با خیال راحت و کمی اعصاب خورد، نفسی کشید و فکر کرد قراره دختره سیریش شه و فقط باید تا زمان سفرش اونو نادیده بگیره. رفت تو اینستا و گوشی گردی تا اینکه بعدش بره پیش خانواده اش. اوایل شب بود و رسید و حسش خیلی بهتر شده بود و با خانواده گرم گرفته بود که یهو ترسناک ترین چیزی که میتونست مادرش بگه رو شنید: "پسرم یقه پشت لباست چرا توئه؟! بزار درستش کنم"پسر رنگش پریده بود و واقعا ترسیده بود. واقعیت حتی روز آخر هم برای اولین بار چشمای خونی دختر رو دیده بود و حالت جنون آمیزش، اونجا هم ترسیده بود ولی به روش نیاورده بود. ترسی که داشت از رو ندونستن بود، چون دقیقا نمیدونست چی ممکنه پیش بیاد و دختر تا کجا میتونه پیش بره؛ ولی بعد یکی دو هفته که هیچی نشد کم کم از یادش رفت.روز رفتن رسید. تو گیت هواپیما فرودگاه امام، کل خانواده پسر خوشحال و شاد و خندون دور هم بودن. تو همین حال یک خانومی میانسال گفت پسرم این برای شماست. یه پاکت بود و پسر بازش کرد و بدنش منقبض شد. نخ قرمز با سوزن. انگار گوش هاش صدا ها رو نمیشنید و بدنش یخ زده بود و با چشمای درشت شده همه جا رو میگشت دنبال دختر، ولی خبری ازش نبود. از طرفی مجبور شد سوار هواپیما بشه و به خاطر خانواده اش هم شده الکی لبخند بزنه.تپش قلبش بالا و عرق سرد رو پیشونی که قراره چی بشه؟ نکنه دختره کاری کنه؟ نکنه، نکنه و نکنه های بیشمار.بالاخره به آرزوش رسیده بود ولی تنها حسش استرس و وحشت بود.با خودش گفت اشکالی نداره یه شوخی بی مزه بود و تمومه و دیگه نیستش و ... و بعد کلی کلنجار بالاخره آروم شد.تورنتو-کانادا آخرین مقصد پروازش فرود اومد و انگار فراموش کرده بود همه چیو و درگیر گرفتن ماشین و شور و ذوق رسیدن و ....پسر: نه! نه! نه! و صورتش خشک شد.روبه روش یه پسر خارجی یه نخ و سوزن قرمز گرفته بود روبه روش و به انگلیسی گفت یکی گفت این رو بدم به شما و رفت همراه یه نامه ی پرینت شده. خوش اومدی به جهنم :)دختر جای اقامت پسر رو میدونست و هر ماه یکی دوبار به مدت سه سال با یکی از افراد مقیم کانادا ولی ایرانی هماهنگ کرده بود که برای پسر همراه با نخ و سوزن، نامه های کوتاه برسونه به روش های مختلف و سیف. تو نامه ها جملات کوتاه ولی ترسناک نوشته میشد؛امروز چقدر آبی بهت میاد!دوست داری جایی که امروز بستنی خوردی همو ببینیم؟این دختره که باهاش دوچرخه سواری رفتی میخواد بهت نزدیک شه؟ مطمئنی که مشکلی پیش نمیاد؟ :)این روند با هزینه ارثیه پدری مخمل که تونسته بود بالاخره بگیره از مادرش و استاکری که دیگه دوست مخمل حساب میشد دیفالت انجام میشد. دختر بعد از هماهنگی های انتقام، همزمان شروع کرد به ریکاوری کردن و پسر ماه ها پشت ماه ها همیشه حس میکرد زیر نظره.پسر به مرور نسبت به همه ی آدمای دورش شکاک شد. اون هایی که خوشش میومد رو با وسواس هایی که داشت از دست میداد و آدمایی که نزدیکش میشدن رو با رفتاراش ناراحت میکرد. این وسواس به حدی بود که دوربین لپتاپ و گوشیش رو از ترس هک، چسب زده بود و یا حتی نشونه میذاشت که بدونه کسی وارد خونه اش شده و یا نه.به مرور این شکاکیتش رو کار و زندگی و درسش تاثیر گذاشت. حتی یه بار تو محل کارش دعوای فیزیکی داشت فقط به دلیل اینکه حس کرده بود نخ سوزنی که امرزو دستش رسیده، شوخیه همکاریه که باهاش قبلا درد و دل کرده. سر همین هم از کارش تعلیق شد و هم دوست جدیدش رو از دست داد و هم ارزش رزومه کاریش از بین رفت.پسر از نظر روانی استرس زیادی تحمل می کرد و تحت درمان قرار گرفت ولی حالش بهتر نشد، فقط به نخ سیگاراش و دوز قرصاش اضافه میشد و نتونست اقامتش رو تمدید کنه و برگشت ایران. آخرین خبرها هاکی از این بود که خانوادش دارن سعی میکنن کمکش کنن. ولی مخمل میدونست حتی کمکش کنن، پسر رویاش، سلامتی و امنیت ذهنیشو تو اوج زندگیش باخته بود. همین کافی بود.و برای مخمل، روزهای نورانی هر چند سخت و خنده ها هر چند فیک، ولی برگشتن. فقط تنها چیزی که تغییرکرد نخ ها بود. نخ های ابریشم به جای نخ های نازک کتان. فرقش تو قانون دومش قابل لمس بود. اینجوری آروم تر بود و اینبار بی رحم تر و شاید قوی تر.ravenravenSat, 08 Aug 2026 00:26:41 +0330https://virgool.ir/@Raven/17-تا-لوبیا-v7kspm5q3gmc" خودت تصور کن "سینا تو بچگی یه پسر شیطون و پر از آرزو های عجیب و بزرگ بود و خوی زودجوش و به قول ایرانی ها دعوایی داشت.طفلک مادرش سر کتک کاری هایی که با بچه ها داشت همه اش یا داشت زخمای پسر رو تیمار می کرد و یا داشت رضایت والدین دیگه رو جلب می کرد.کاری نمیشد کرد و هر صحبت و نصیحتی براش کارساز نبود. تا اینکه پدربزرگ پدریش یک روز صداش کرد. کنارش کشید، بوسیدتش و بهش شکلات داد. سینا به شخصه خیلی پدربزرگش رو دوست داشت و برای همین بدون شیطنت تو بغل اون نشسته بود.پدر بزرگ سینا با همون تن استخونی و لبخند ملیح و ریش بلند سفید و لباس های تمیز و روشن همیشگیش، سینا رو نشوند روبه روش.سینا اونموقع فقط 6 سالش بود و همیشه شکم کوچولوش، تیشرتش رو براش تنگ می کرد و لپاش، چشمای میشی‌شو ریز تر نشون میداد. اون روز همینطوری که داشت با ولع شکلاتشو می خورد، به چشمای پدربزرگش نگاه میکرد و از لبخندش که دندون های شیری اش رو نشون میداد معلوم بود که شکلات بیشتری رو میخواد با ترفندای کودکانه اش بگیره.پیرمرد از جیبش یک مشت لوبیا چیتی بیرون اورد و گذاشت جلوی سینا و شروع کرد شمردنشون.دقیقا 17 تا.رو کرد به سینا گفت: این لوبیا ها جادویی ان.سینا که چشاش چهارتا شده بود پرسید: یعنی چی!؟پدر بزرگ داستانی تعریف کرد از اینکه این لوبیا ها رو پهلوون اشکان از بالای 17 کوه برداشته و هر کوه سختی های خودش رو داشته، اژدهای دو سر و یا روستاهای با آدم های خطرناک و ... ولی پهلوون با یک روش به همه شون پیروز شده بود.سینا که داشت رو ابرا پرواز می کرد و جلوش گنجینه عظیمی میدید با کنجکاوی تمام پرسید: چجوری؟ چجوری آقاجون؟پدربزرگ گفت: پهلوون اشکان وقتی به مشکلی میرسید، مثل همون اژدها یا حتی وقتی عصبی میشد مثل وقتی که راهزنا اذیتش کردن، یه راه حل داشت، اول صبر میکرد تا درونش آروم بشه و بعد که آروم شد راه حل های هوشمندانه به ذهنش میرسید.سینا سرتا پا گوش شده بود. پدر بزرگ لوبیا ها رو جمع کرد و ریخت تو دست سینا و بهش گفت: از این به بعد این ها دست تو باشن. هر وقت تو یک موقعیت سخت قرار گرفتی اول باید مثل پهلوون صبر کنی و آروم باشی بعد سعی کنی فکر کنی چه کاری بهتره، بعدش اتفاقای خوبی میوفته. بعد از اون، یکی از دونه های دستت رو ببر بکار تو گلدون، این لوبیا ها جادویی ان، اگر چند روز مراقبشون باشی برات لوبیاهای جادویی بیشتری میارن.ولی اینم گفت که اگر کاری کنی که هوشمندانه نبود و موجب دردسرت بشه، این لوبیا ها دیگه رشد نمیکنن.پسرک لوبیا ها رو گرفت و شروع کرد روش پهلوون رو رفتن و مغرور بودن به دارایی اش. البته سینا بیشتر از 17 بار تو مخمصه افتاد ولی چون میترسید لوبیا ها دیگه رشد نکنن باز هم روش اشکان رو میرفت.رفتار سینا دیگه خوب شد. حتی بعد از چند سالی که گذشت و براش مشخص بود این داستان خیالی بوده، دیگه این روش براش درونی تر شده بود. ولی کم کم از بعد شروع دبیرستان و نزدیک کنکور که زمان براش حیاتی بود، بعد از صبر، سکوت رو پیش میگرفت و به نظرش این از نظر پهلوون اشکان هم هوشمندانه ترین تصمیم بود.هر اتفاقی به معنای صبر و سکوت بود براش و این از نظر بقیه خوب بود تا اینکه هم کلاسیاش شروع به اذیتش کردن، تا اینکه تو دانشگاه دختری که سینا دوستش داشت با دوست سینا بهش خیانت کرد، تا اینکه سر کار به جرم خیانت در امانتی که ثابت نشد حقوق سه ماهش رو ندادن، تا اینکه بقال سرکوچه جواب سلامشو تو جمع نداد، تا اینکه مامانش حواسش نبود و شالگردن مورد علاقه اش که یادگار پدربزرگش بود رو داده بود به بچه ی خواهرش، تا اینکه پدرش گفت کاش همه ی بچه هام مثل علی (برادر کوچکتر سینا که سر زبون دار تر بود) باشن، و غم ها، پرسش های چرایی و خشم ها، همه جوابشون صبر و سکوت بود.سینا ازدواج کرد. دیگه از آرزوهای بزرگش خبری نبود، فقط فکر کرد آدمی که رنج کشیده میتونه رنجشو بفهمه ولی دختر هم شروع به رنج دادن سینا کرد. توهین ها، شک ها، بی احترامی جلوی خانواده ها به سینا و ضربه ی آخر وقتی بود که دختر گفت: تو یه آدم لالِ بازنده ای. گاهی یک حرف ساده و کم اهمیت که حتی فکر هم روش نشده، میتونه دقیقا قفل دری از ناخوداگاه باشه که هیولای درون رو آزاد کنه.جرقه زده شد.همه چیز در یک آن بود، خود بچگیش، آقاجونش، خوشحالی اوایل، شروع غم ها، آسیب ها، خشم ها و در نهایت نفرت. چشمای سینا از شدت فشار و خشم پر از خون شده بود و انگار داشت از حدقه بیرون میزد و یهو زد زیر خنده؛ نه یک خنده ی معمولی، بلکه قهقهه های بلند و بدون کنترل.دختر که ترسیده بود و توقع سکوت داشت، هیچی نمیگفت و با ترس نگاه میکرد. انگار با یک بشکن تبدیل به یک انسان وحشتناک شده بود که هیچ چیز انسانی ای در اون نبود.فکر، صبر، سکوت! نهانگار سالها پسر بچه ی 6 ساله درونش تو کنج اتاق تاریکی غمزده کز کرده بوده و حالا یگانه هدف سینا این بود نه تنها ازش مراقبت کنه، بلکه بهش افتخار کنه.و انتقام، مکرر تو سرش تکرار میشد.پسر یک آن به خودش اومد و متوجه همسرش شد؛ اومد سمت دختر و باهمون چشم ها و لبخند غیرعادی گفت: دوباره تکرار کن حرفتو!و اینبار بلندتر داد کشید: تکرار کن.دختر که از ترس داشت گریه میکرد هیچی نمیگفت. پسر موهای دختر رو کشید و دختر رو کشون کشون برد تو اتاق در کشو رو باز کرد و از جعبه ای که مقداری لوبیا بود، لوبیا ها رو به زور ریخت دهن دختر و مجبورش کرد قورت بده و دختر رو پرت کرد رو زمین و بقیه لوبیا ها هم رو زمین پخش شد. خنده هاش بلندتر و وحشتناک تر شده بود انگار. تو همون حال بود که یاد شالگردن محبوبش افتاد، چشمای سرخش برق میزد و لبخند کجی رو لباش نقش بست. خیلی کارای عقب افتاده داشت.ravenravenFri, 13 Feb 2026 07:13:14 +0330https://virgool.ir/@Raven/همه-زود-میمیرن-uldfkw0kgrvt" خودت تصور کن "میدونست قراراه به زودی بمیرهیعنی همه قرار بود به زودی بمیرنبعضیا یکی دوسال بعد، بعضیا بیست سی سال دیگه!با خودش می گفت چه اهمیتی داره، وقتی آدمای بی نهایت طلب رو بزاری تو جسم 100 یا 120 ساله؛ بشر هزار  سال هم عمر کنه براش زوده.ولی خوشحال بود. به طرز عجیبی. حتی با قحطی آب تو تهران، احتمال شروع جنگ دوباره، فقری که ماه هاست گرفتارش بود، با وجود همه ی این ها خوش حال بود. شاید فکر کنید که فکر میکنه اتفاق خوبی در انتظارشه و یا حتی کسیو داره که همدیگه رو خیلی دوست داشته باشن ولی نه!این خوشحالی درونزا از دختر بچه ی درونش بود، شاید هر کی میدید فکر می کرد دیوونه است، البته یه اختلال دو قطبی این حرفا رو نداره، مهم این بود که الان خوشحال بود.جدیدا یاد گرفته بود بدون اهمیت به 27-26 سالی که داشت، با خودش تو خیابون حرف بزنه، آهنگ بخونه و هر چی دلش می خواست بگه و چقدر براش دنیا شیرین تر شده بود از وقتی که مردم رو ایگنور میکرد. اگرچه با ذات خجالتیش یکم جور نبود، برای همین گاهی وقتا سعی می کرد مثل آدمای دیگه باشه. ولی به هر حال، اون برای خانواده و فامیل یه دخترک بیبی فیس با نمکِ تو دل برو بود.از کار که می رسید خونه، خوشحالی دیگه ای روبه رو بود. مثل خواهر کوچولوی ماهش که تا میدیدتش بدو بدو میومد بغلش، یا دیدن مادری که تو آشپزخونه غذای مورد علاقه دخترک که لوبیا پلو هست رو داره می پزه و گپ با پدری که باهاش رفیقه.از خوراکی های مورد علاقه اش شده بود شیر و غلات صبحونه شکلاتی مورد علاقه اش. حتی کسی نمیدونه ولی از شوق این خوراکی گاهی کوچه های خلوت رو بدو بدو میومد تا زودتر برسه. بعد از اون میرفت اتاق خودش و سریال و استراحت و کتاب و آرامش. پر از امید. نگم که جدیدا عاشق رقص تو تاریکی شده بود و با موزیک بلند تو ایربادش، از شدت شوق و بالا پایین پریدن تو اوج آهنگا، انگار میخواست پرواز کنه. امید داشت تا وقتی زنده است، می تونه به آرزوهاش برسه، میتونه همه چیو درست کنه و تلاششو میکرد. حتی جدیدا تو مترو خط یک یاد گرفته بود چه ساعتی جا هست کف مترو بشینه تا تجریش و زبان بخونه یا تایم رفت و آمدش به کار، پادکستای 6minute English  همه اش تو گوشش بود.ولی همه اش هورمون بود. دو قطبی همینه.چند روز بعد از اون شبی که مادر دخترک لوبیا پلو پخته بود، جسد بی جون دختر که غرق خون بود رو از حموم کشیدن بیرون.میدونست قراره زود بمیره، همه زود میمیرن، بعضیا 2 سال دیگه، بعضیا دو روز دیگه.ravenravenFri, 16 Jan 2026 01:33:09 +0330https://virgool.ir/@Raven/یک-پسر-u7e4iyahxedt" خودت تصور کن "محل زندگیش، یکی از دورترین خونه ها به مرکز شهر توکیو بود.هوا بارون بود، از اون بارونایی که تو عصر میاد و هوای کل شهر رو تاریک و نمور میکنه، از اونایی که موقع تموم شدن تایم کاری شروع میشه و بعضیا فقط میخوان زودتر برسن خونه و بعضیا خستگیشون در میره با قدم زدن زیر بارون و خستگیشونو آبیاری می کنن.بارون تند بود وگاهی صدای رعد و برق هم میومد.پسر، از پنجره خونه اش که مرتفع تر بود نسبت به مرکز شهر و دید خوبی داشت، به بارونایی که میخورد به شیشه نگاه می کرد.چشمای بادومی بی حال و ابرو هایی که به موازاتشون کشیده شده بودن، بهش میومد. لب های کمی شبیه خط و بینی کوچیک گوشتی با موهایی که به خودت میگفتی بین فیلمای ژاپنی سال 2000 تا 2010  حتما دیدی.قدش بلند نبود، به زور شاید 170 میشد ولی همینم خوب بود.صورت استخونیش با پوست رنگ پریده اش هماهنگ بود.کارش تدوین فیلم های جلوه ویژه به صورت پروژه ای بود و حقوق این پروژه اش برای اجاره این خونه و غذا و یکم ذخیره کافی بود. تنها زمانی تو زندگیش لبخند میزد و حس می کرد زنده است که نتیجه های پروژه اش رو میدید و در اون غرق میشد.بارون خیلی تند بود و همه اش میخورد به سفال های شیروونی جلوی پنجره که میشد سقف خونه ی جلویی و پسر میخواست تو تموم این لحظه غرق بشه.اتاقش تاریک بود و با نور مرده ی چراغای سفید کوچه و خیابون های روبه رو پر میشد ولی ذهنش مثل همیشه انگار جلوه های ویژه اضافه میکرد. رنگ های فانتزی، هیولاها، نینجاهای افسانه ای و ... .یه چیزی درونش میگفت باید کاری کنه ولی چه کاری؟ باید کاری می کرد که این صحنه ی رویایی بی مانند بشه و ویژه.بین صدای بارون و زن همسایه که طبق معمول داشت با پسر 4 سالش دعوا میکرد و بهش آسیب میزد میومد و باعث پرش های فکری مکرر پسر میشد.پسر سعی کرد متمرکز بشه رو صحنه. فشار چند روز کم خوابی و استفاده از قرص های کافئین مکرر باعث شده بود یه حالت بین خواب و بیداری داشته باشه. میدونست بدنش میخواد بخوابه ولی نمیتونست.همه چی انگار تکمیل بود، فقط باید یک چیز غیر واقعی کوچیک اضافه میشد.مثلا صدای ققنوس یا حتی خود ققنوس که تو نور بین رعد و برقا از بین ابرا سایه اش دیده میشد.ولی نه، ساده تر. و داشت به ساده ترین تغییرات فکر میکرد و همینجا بود که به ذهنش خطور میکرد.تقریبا یک ساعت بعد برگشت و منبع رنگ قرمز محلول در آب رو بالای شیب شیروونی اتاق خودش گذاشته بود، بارون از رو شیروونی اتاقش میریخت رو شیروونی همسایه و جلوه ی روبه رو پنجره شبیه به بارون خون بود.پسر لبخند زد.دیگه صدای زن همسایه نمیومد.  ravenravenFri, 16 Jan 2026 01:05:10 +0330https://virgool.ir/@Raven/کاترین-با-کش-زرد-zw0r28elmmbf" خودت تصور کن "می خوام از یه شخصیت بگم15 سالشهاسمش کاترینهاون قد متوسطی داره با فرم بدنی نه لاغر نه چاقپوست کمی روشندرونگرا ست ولی نه به صورت افراطیبیشتر اوقات یه هندزفری تو گوششه و یه پلیر تو جیبشبیشتر اوقات مثل اکثر دخترای تگزاس شلوارک جین و تاپ می پوشه تو تابستونبینی معمولی ولی کمی گوشتی با پره های پهن که نه بزرگ هستن نه کوچیک، که نوکش افتادگی نداره و یا رو به بالا نرفتهگونه هایی داره که وقتی می خنده برجسته میشه و چشمای معمولی قهوه ای مثل دو تا بیضی ای که نوک تیز دارن در انتهای انحناشون با مژه های کم پشت قهوه ای، لب هایی که نه بزرگن نه کوچیک نه باریکن نه کلفت، دندونای ردیف که دندون اسیا بالا سمت راستش عصب کشی و پر شده و دوتا دندون جلوش کمی خرگوشیه که وقتی می‌خنده یکم روح میده به صورتش.نگاهش خمار نیست، بیشتر یه نگاه مستقیم و بی معنا داره، انگار یه عروسک بهت نگاه می کنه که به ابروهای معمولی نه پهن و نه باریک کم پشت دخترونه اش که شکلش بیشتر شبیه خط صافه که در انتها انحنا داره، میاد.او‌ن کم می خنده مگر اینکه پیش دوستش جورجینا باشه.مادر اون تو یه رستوران گارسونه و پدرش تو همون رستوران غذاهای مکزیکی می پزه. خواهر و برادری نداره و پدرش با اون شکم گنده اش به طرز مسخره ای شوخ طبعه و مادرش به شکل افراطی ای مهربون.شاید به همین دلیله که کاترین رو پدر و مادرش حساب خاصی نمی کنه و میزاره همینجوری که هست زندگی پیش بره.موهای حالت دارشو باز مثل همیشه با اینکه زیاد بلند نیست و تا سر شونه هاشه گوجه ای بسته. مو های قهوه ای تیره با کش زرد که با تاپ لیموییش هارمونی داره. گوشواره نمیندازه براش مهم نیست ولی به گردنبند با بند بافته شده از یه گیاه هست که یه نماد سرخ پوستی کوچیک رنگی ازش آویزونه و همیشه اونو می بنده.کاترین عاشق جوراب بود یه زمانی. اون کلکسیونی از جورابای کوتاه و بلند داره. امروز جورابای کمی بلند سبز سیج رو با کانورسای سفیدش پوشیده.لاک مشکی انتخابشه. پاهاشو لاک نمیزنه ولی دستاشو مدلای مختلفی تیره می کنه. گاهی فقط انگشت وسط دستاشو گاهی همه رو به جز انگشت وسطش و مدلای دیگه.امروز ولی لاک نداشت. میخواد ناخناش نفس بکشه، لاک حس خفگی و سنگینی داره برای ناخناش.وقتی رسید به خونه، طبق معمول مادر و پدرش سرکار بودن.اتاقش مثل اتاق خیلی از تینیجرای این شهر پر از رنگه. لباس و کتابای مدرسه و تخت و یه پنجره رو به خیابون.کاترین تقریبا مثل همه ی تینیجرای تگزاس بود. تنها فرقش یه سوال بود که وقتی 8 سالش بود و تو اتوبوس مدرسه داشت به خونه برمیگشت، راننده از معلم مدرسه که بغلش نشسته بود تو اتوبوس پرسیده بود. دیلاوگش دقیقا این بود: " گیرم که همه زندگی وفق مراد باشه، اگر فکر کنی که یه جسدی، چه اهمیتی داره؟"کاترین سالها و سالها بهش فکر کرده بود. اوایل نمی فهمید. فکرایی که 8-9 سالگی به فکرش زد این بود که مگه میشه یکی وقتی زنده است فکر کنه مرده؟ سالها بعد حدود 13 سالگی یه مقاله اتفاقی تو فیس بوک دید از یه دختری که باور داره مرده و اسم بیماریش Cotard Delusion هست و این برای کاترین به اثبات رسید که اون مرد اونروز منظورش همین بوده و براش این سوال تموم شد و فورا رنگ باخت و حس لذیذی از دانایی درونش جریان پیدا کرد همراه با غرور.کاترین روی تخت دراز کشید، بدون روشن کردن چراغ، با اینکه هوا تاریک شده بود. به سقف خیره شد و نور رد شدن ماشینا که رو سقف میوفتاد و شکلای مختلفی ایجاد می کرد رو نگاه می کرد.امروز وقتی گربه محبوبش تو کل دوران مدرسه رو له شده تو خیابون دید و بی تفاوت از کنارش گذشت، عین کسی که میگن قبل مرگ کل زندگیشو میبینه، به سرعت کل زندگیش، خانواده، اهدافش و سال های اخیرش از جلو چشماش رد شد و فهمید چقدر به همه چی بی تفاوت شده و چیزایی که دوست داشته براش رنگ باختن و انگار که صورتش مور مور شده باشه فهمید چقدر احمق بوده. حالا روی تخت نه تنها میفهمید منظور راننده اتوبوس رو بلکه درک میکرد، اون مرده بود.کاترین پاشد و بی تفاوت کاتر ماکت مدرسه رو روی رگ های آبی نرمش که رو بازوش میدید کشید و بی تفاوت روی تخت دراز کشید. به گربه محبوبش فکر کرد و بعد از سال ها بالاخره تونست گریه کنه.ravenravenSat, 13 Dec 2025 19:25:49 +0330