https://virgool.ir/feed/@Raadyطراح ارشد برند و هویت بصری | مدیر هنری دانشجوی کارشناسی ارشد پژوهش هنر، دانشگاه هنر اصفهانfa2026-11-11 04:45:24https://files.virgool.ir/upload/users/4868979/avatar/xtvoVd.jpghttps://virgool.ir/@Raadyhttps://virgool.ir/@Raady/از-حرف-تا-عمل-فلسفه-کجای-زندگی-ماست-bljtyugrxxfdیادداشتی بر کارگاه «فلسفه و زندگی روزمره» دکتر مرضیه پیراوی ونکاز صحبت‌های دکتر پیراوی این‌طور فهمیدم که اثر یک فکر را می‌شود در طرز رفتار با دیگران دید. در یکی از مثال‌هایش، کسی حرفی از افلاطون نقل می‌کند و کمی بعد در یک تصمیم مالی فقط سود خودش را می‌بیند. اگر انصاف برایم مهم است، در چنین تصمیمی چقدر به طرف مقابل فکر می‌کنم؟ در همان بخش، نگاه و شیوه‌ی رفتار آدم را هم بخشی از زبان می‌داند. از این دید، تصمیمم هم چیزی درباره‌ی ارزش‌هایم به دیگری می‌گوید.غذا پختن، مرتب کردن خانه و شانه زدن موی بچه هم از مثال‌های کارگاه‌اند. شانه زدن مو شاید چند دقیقه طول بکشد. همان چند دقیقه می‌تواند وقتی باشد که برای بچه می‌گذارم و به حالش توجه می‌کنم. اگر شانه به گرهی گیر کند، مکث می‌کنم و آرام‌تر ادامه می‌دهم. حوصله‌ای که به خرج می‌دهم، بخشی از رابطه‌ای است که در همین کار کوتاه شکل می‌گیرد. در زندگی من کتاب خواندن وقت جداگانه‌ای ندارد، زمان مشخصی ندارد و همزمان با انجام دادن کارهای خانه انجام می‌گیرد. سوال من این است که فکری که موقع مطالعه به آن رسیده‌ام، در کدام کار روزانه‌ام دیده می‌شود؟پیر آدو فلسفه را به انتخاب یک شیوه‌ی زندگی گره می‌زند. در روایت کارگاه از سقراط در میدان شهر، گفت‌وگو از حرفی عادی درباره‌ی ظاهر یک نفر شروع می‌شود. شاید چشم و ابروی او توجهم را جلب کند. سقراط می‌پرسد وقتی به این ویژگی می‌گویم زیبا، منظورم از زیبایی چیست؟ با دنبال کردن سوالش می‌توانم بفهمم در یک اظهارنظر ساده با چه ملاکی داوری کرده‌ام. ممکن است سلیقه‌ای را از دیگران گرفته باشم و از سر عادت تکرارش کنم. حالا می‌توانم دوباره به همان چیز نگاه کنم و برای داوری خودم دلیلی پیدا کنم. همین ملاک‌ها روی چیزهایی که در طول روز به آن‌ها توجه می‌کنم و تصمیم‌هایی که می‌گیرم اثر دارند.تجربه گاهی خودِ سوال را پیش می‌آورد. دکتر پیراوی در بحث جان دیویی، از زندگی کنار پدر یا مادری سالمند مثال می‌زند. در چنین موقعیتی ممکن است از خودم بپرسم چه وقت باید کمک کنم و چه وقت بهتر است فرصت بدهم تا کسی کاری را به شیوه‌ی خودش انجام دهد. شاید اول فکر کنم هرچه زودتر کاری را برایش انجام بدهم، کمک بیشتری کرده‌ام. وقتی او و عادت‌هایش را بهتر می‌شناسم، می‌توانم بفهمم در آن موقعیت چه نوع کمکی به کارش می‌آید. این‌طور است که خودِ زندگی فهمم را از مراقبت دقیق‌تر می‌کند.شاگردی که یک هنر را کنار یک هنرمند یاد می‌گیرد، از نزدیک می‌بیند او چطور کار و زندگی می‌کند. اگر هنرمند برای یک ریزه‌کاری وقت می‌گذارد، شاگرد می‌بیند دقت برای او چه معنایی دارد. برای منِ دانشجو، همین دیدن بخشی از یاد گرفتن است. می‌توانم معنی یک توصیه را در کاری که پیش چشمم انجام می‌شود دنبال کنم. بعد نوبت تمرین خودم می‌رسد. در کارگاه، گفت‌وگو، خواب و ورزش از نمونه‌های تمرین‌اند. می‌توانم اثر شیوه‌ی استراحتم را حتی در حوصله‌ای ببینم که فردا برای شنیدن حرف کسی دارم. این کارها هر روز پیش می‌آیند و فرصت می‌دهند آنچه را فهمیده‌ام در رفتارم امتحان کنم.در بحث نیچه، دکتر پیراوی «هنر زیستن» را به «آری گفتن به زندگی» ربط می‌دهد. وقتی از خطاهای گذشته حرف می‌زند، می‌گوید «من با همه‌ی اون تجربه‌ها این آدمم.» بخشی از شیوه‌ی تصمیم گرفتن امروز من از همین تجربه‌ها آمده. اگر قرار باشد همین زندگی را دوباره تجربه کنم، آیا روزهای سختش را هم می‌پذیرم؟ در مثال موسیقی، زندگی شبیه قطعه‌ای است که ممکن است جایی فالش شود. چیزی که بعد از آن نت می‌نوازم، می‌تواند روی نحوه‌ی شنیدن همان بخش اثر بگذارد. برای من این یعنی تجربه‌ی گذشته در ساختن ادامه‌ی کار هم سهم دارد.آشپزی هم یکی از مثال‌های همان بخش از سخنرانی است. فرض کنم برای شام سوپ می‌پزم. قاشق چوبی را که در قابلمه می‌چرخانم، ردش چند لحظه روی سطح سوپ می‌ماند. کمی از سوپ به قاشق می‌چسبد و آرام پایین می‌ریزد. می‌فهمم غلیظ‌تر از چیزی شده که می‌خواستم. کمی آب جوش اضافه می‌کنم و می‌گذارم دوباره قل بزند. این بار، سوپ راحت‌تر از قاشق پایین می‌ریزد. کمی از آن را می‌چشم، چون آب مزه‌ی سوپ را هم عوض کرده است. چیزی که وسط کار دیده‌ام، هم تصمیمم را برای ادامه‌ی پخت عوض کرده و هم دفعه‌ی بعد به من می‌گوید زودتر سراغ قابلمه بروم.اثر بعضی از تصمیم‌ها را تازه وقتی می‌بینم که چند بار تکرارشان کرده‌ام. اینکه چطور به حرف کسی گوش می‌دهم یا بعد از یک اشتباه چطور کارم را ادامه می‌دهم، کم‌کم به شیوه‌ی زندگی‌ام شکل می‌دهد. برای همین، پرسش نیچه را به همین انتخاب‌های کوچک برمی‌گردانم. اگر این‌طور ادامه بدهم، آیا دارم زندگی‌ای می‌سازم که حاضرم دوباره انتخابش کنم؟این یادداشت بر اساس فایل صوتی ضبط شده کارگاه «فلسفه و زندگی روزمره» در خانه فرهنگ و هنر اصفهان تهیه شده. است.رضا رادمهررضا رادمهرTue, 10 Nov 2026 16:43:28 +0330https://virgool.ir/@Raady/نرخ-نامه-ای-در-مقیاس-پرواز-گاوها-چرا-تعرفه-های-جدید-انجمن-گرافیک-با-واقعیت-بازار-غریبه-است-fhxdve1egohzطراحی شده توسط رادی استودیوانتشار نرخ‌نامه جدید انجمن صنفی طراحان گرافیک برای سال ۱۴۰۵، بار دیگر بحث‌های داغی را در جامعه طراحی ایران برانگیخته است. قبل از هر چیز، باید بر یک اصل بدیهی تاکید کنم: وجود نرخ‌نامه و تلاش برای استانداردسازی دستمزدها، نه تنها لازم، بلکه حیاتی است. طراحی گرافیک یک فعالیت فکری، تخصصی و پرمسئولیت است که نباید مورد اجحاف قرار گیرد. اما سوال کلیدی اینجاست: وظیفه یک نرخ‌نامه صنفی صرفاً ایده‌آل‌گرایی است یا ایجاد یک مبنای «قابل اجرا» برای تنظیم روابط مالی بازار؟فاصله‌ی معنادار «سند دیپلماتیک» با «کفِ بازار»وقتی به اعداد و ارقام جدید نگاه می‌کنیم، اولین چیزی که جلب توجه می‌کند، شکاف عمیق میان برآورد انجمن و واقعیت‌های اقتصادی جامعه است. قیمت‌گذاری، دانشی است که مستقیما با «توان پرداخت» و «چرخه نقدینگی» در اقتصاد گره خورده است. انجمن صنف در تدوین این تعرفه‌ها، گویی بر مبنای اقتصادی با ثبات جهانی (مانند اروپا یا آمریکا) تکیه کرده، در حالی که ما در اقتصادی با محدودیت‌ها و قوانین خاص ایران فعالیت می‌کنیم.ما نمی‌توانیم صرفاً با نگاه به استانداردهای دلاری، نسخه‌ای برای بازاری بنویسیم که بخش بزرگی از نیروی کار آن (کارفرمایان و مشتریان متوسط) با درآمدهای ریالی محدود دست‌وپنجه نرم می‌کنند. این رویکرد باعث می‌شود نرخ‌نامه از یک «سند مرجع» پروژه‌ای، به یک «سند تزئینی» تبدیل شود که شاید فقط در همایش‌های صنفی کاربرد داشته باشد.کدام بخش از صنف دیده شده است؟نقد اصلی من به تغییر رویکردی است که گویی فقط یک «بخش خاص و شیک» از بدنه طراحی را ملاک قرار داده است. در این نرخ‌نامه، جای خالی فریلنسرها، طراحان جوان، استودیوهای متوسط و کسب‌وکارهای نوپا به شدت حس می‌شود. وقتی نرخ‌ها به شکلی تعیین می‌شوند که با بودجه‌ی بخش بزرگی از پروژه‌های واقعی بازار فاصله نجومی دارند، عملاً بخش بزرگی از صنف (یعنی اکثریتِ فعال) نادیده گرفته شده‌اند. این پرسش ایجاد می‌شود که این نرخ‌نامه برای کدام بازار نوشته شده؟ برای چند شرکت بزرگ معدود که بودجه‌های میلیاردی دارند، یا برای بازاری که حیاتش در گرو توازن میان «مالک برند کوچک» و «طراح مستقل» است؟حمایت از طراح؛ عددِ بزرگ یا منطقِ اجرایی؟حمایت واقعی از صنف صرفاً با بالا بردن عددها اتفاق نمی‌افتد. اتفاقاً برعکس؛ وقتی عددی فراتر از منطق بازار ارائه می‌دهیم، طراح را در جلسات مذاکره خلع‌سلاح می‌کنیم. کارفرما با دیدن اعدادی که با بودجه‌اش هم‌خوانی ندارد، کل اعتبار نرخ‌نامه (و به تبعِ آن، ارزش کار طراح) را زیر سوال می‌برد.حمایت واقعی یعنی تدوین ساختاری که طراح بتواند از آن به عنوان یک اهرم فشار منطقی در جلسات قرارداد استفاده کند؛ عددی که هم شأن هنر را حفظ کند و هم برای کارفرما قابل دفاع باشد.سخن پایانی: نیاز به بازگشت به زمینتعرفه‌ای که نتواند خودش را به نبضِ بازار وصل کند، محکوم به منزوی شدن است. من به عنوان کسی که روزش با چالش‌های دیزاین شب می‌شود، معتقدم انجمن باید با بدنه واقعی طراحی (طراحان مستقل و استودیوهای خرد) وارد گفتگو شود. ما نیازمند یک نرخ‌نامه حرفه‌ای هستیم، اما حرفه‌ای بودن به معنای جدا شدن از واقعیت‌های اقتصادی نیست.امیدوارم در بازنگری‌های آتی، شاهد نرخ‌نامه‌ای باشیم که به جای «پرواز بر فراز بازار»، روی پاهای خود در «کف همین بازار» ایستاده باشد. ما به سندی نیاز داریم که به جای حسرت خوردن، به ما در گرفتن دستمزد منصفانه کمک کند.رضا رادمهررضا رادمهرSun, 17 May 2026 18:30:55 +0330