https://virgool.ir/feed/@Q.Qfa2026-11-12 17:51:35https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Q.Qhttps://virgool.ir/@Q.Q/خودتان-را-دوست-داشته-باشید-aocud4sp4wisهفده ساله بودم، با دوستام داشتیم از راهروی‌ دانشگاه خارج می‌شدیم، با اشاره‌ی یکی از بچه‌ها متوجه شدم که همون پسرِ کلاس بغلی داره میاد و میخاد دوباره با دوستاش اذیتم کنه. با غرور تمام می‌خواستم از جلوش رد بشم که یهویی پسرِ داد زد «مه با ای دختر عروسی می‌کنم…»اون لحظه من از شدت عصبانیت و خجالت قرمز شده بودم، جز خنده‌ی دوستام و بقیه‌ی دانشجو‌ها چیزی رو نمی‌دیدم، از کوره در رفتم و هر چی از دهنم در اومد بارش کردم، آخرش هم گفتم قیافه‌تو توی آیینه دیدی اومدی با من حرف می‌زنی؟!فکر می‌کردم حرف آخرم براش تیر خلاص باشه اما نه، پسرِ با پُر رویی تمام گفت: «ای قواره ره خدا داده و به نظر خودم خیلی هم مقبوله نظر کس دیگه حتا "تو" هم برم مهم نیست.»با اومدن یکی از اساتید قضیه تموم شد و بعدش هم دیگه اذیتم نکرد ولی اون روز من درس جالبی ازش گرفتم؛ این که خودمو دوست داشته باشم، به خودم احترام بذارم و نظر بقیه حتا کسانیکه دوست‌شان دارم برای چیز‌هایی که در تغییرش نقشی ندارم مهم نباشه. :)قافقافFri, 01 Oct 2021 14:31:52 +0330https://virgool.ir/@Q.Q/شهر-کهنه-ی-کابل-qvujn1aglic2ساعت ده صبح بود، در سیت پیش روی تونس نشسته بودم از شدت گرمای هوا پنجره موتر را پایین کرده بودم تا شمالک‌های کنار کوه‌ها به رویم بخورد و عرق سرازیر نشود، به چندوال رسیدیم. پیر مردی که حدود هفتاد سال سن داشت یا شاید هم پنجاه بود و سختی‌های زندگی او را هفتاد ساله می‌نمود، ظاهر لاغر، نحیف و قد کوتاه داشت. جوراب پشمی جیگری رنگ و کلوش‌های سیاهش توجه مرا به لاغری ساق پاهایش جلب کرد که به یک بچه هشت ساله می‌ماند. من و راننده که در سیت پیش رو بودیم صحنه‌‌ی غم‌انگیزی را دیدیم که با دیدنش راننده ناخودآگاه پایش را روی بریک گذاشت و ترمز گرفت، این صحنه را قبلا فقط در مقابل یک حیوان دیده بودم، حیوان عاجزی که بیش از حد توانش بار کرده بودند و پاهایش زیر فشار بار خم شده باشد.پیر مرد بیچاره باربری بود که جفت پاهای لاغر و باریکش زیر فشار بار گاری به شکل وحشتناکی لِه شده بود….قافقافWed, 29 Sep 2021 17:47:06 +0330https://virgool.ir/@Q.Q/دو-ساعت-کوری-szclzqg979kzدراز کشیده بودم مادرم صدا کرد بیا موهایم را بباف، از جایم بلند شدم به طرف صدای مادرم رفتم تا اینکه دستم به پشتش برخورد کرد و توقف کردم برس مو را از مادرم گرفتم و دو سه برس آخری را کشیدم برادر کوچکم از آن طرف صدا زد تو که نمیبینی چطوری میخواهی ببافی، با بی توجهی به حرفش به کارم ادامه دادم موهای مادر را به سه دسته تقسیم کردم و از پشت گوشش و جلویش تمام موها را با دست به عقب آوردم بعدا دانه دانه شروع کردم به بافتن نمیدانستم موهای مادرم سفید بود یا سیاه یا شاید هم جو گندمی برایم فرقی نداشت آن لحظه برای اولین بار فقط نرمی موهای مادرم که مثل ابریشم بود را حس کردم ، روی دستانم احساس گرما میکردم از مادرم پرسیدم هوا آفتابی شده؟ جواب داد بله دیگر کم کم آفتاب آمدهبافت موها که تمام شد یک دست روی موها کشیدم حس کردم خیلی منظم و دقیق‌تر از سابق که می‌دیدم بوددوباره به جای خودم رفتم روی فرش دست کشیدم با خود گفتم آیا میتوانم به یاد بیاورم چه رنگی بود اما جز چند رنگ اصلی چیزی یادم نمیامد پس فرش را پیش خودم سیاه قبول کردم همینطور با خود فکر میکردم که کسانی که کوری مادرزاد هستند چطور رنگها را تشخیص میدهند و آیا برایشان فرقی هم میکند....که مادرم از اتاق دیگر آمد و خواهرم برایش گفت چه لباس قشنگی و چقدر با شلوار سفید برایت خوب میگه٬ خیلی دلم می‌خواست ببینم مادرم چه لباسی پوشیده که خواهرم انقدر تعریف میکنه همینطور که روی خانه دراز کشیده بودم صدای مادرم از نزدیک من میآمد دستم را به شعاع دایره‌ای چرخاندم تا به دامن مادرم اصابت کند و بفهمم جنس لباس چگونه است اما دستم فقط با هوا و دیوار برخورد می‌کرد صدای مادرم دور شد به دلم ماند که آن لباس چطوری بودبرادر کوچکم ازین خانه به خانه می‌دوید آن موقع تمام استرسم فقط این بود که او سر یا شکم مرا لگد نکند چند لحظه بعد دیدم صدای فیشششششششششس آمد و یک بوی مطبوع و آشنا به​ دماغم زدیک حدسی زدم که درست بود و بلند فریاد زدم طاهاااااا اسپری منو استفاده نکن مگه دستم بهت نرسه حتما با خود فکر کرد اون که نمیبینه و نمیفهمه بعدش باز دوید و فرار کردیک ساعت از کوری گذشته بود ازینکه جایی را نمی‌دیدم نفسم می‌گرفت، دلم تنگی می‌کردمادرم قرار بود جایی برود و قبل از رفتن همان نصیحت‌های مادرانه همیشگی خود را کرد و رفتبه محض شنیدن صدای در شروع کردم به ملامت کردن برادرم که چرا همراه مادرم نرفت و گذاشت تنها برود او هم گفت اگر اینقدر دوستش داشتی خودت میرفتی مگر حقوق مساوی نیست؟منم گفتم سرم درد میکنه نمی‌بینی مگر سرم را بستم؟گفت اِهِم تو سرتو نبستی چشمایت را بستیمنم گفتم پس با دستمال سرم را نبستم با پیتزا بستم؟جمله را تا آخر نتوانستم بگویم چون خنده‌ام گرفت و خواهرم هم بلند خندید او که در حال ریختن چیزی سنگ مانند داخل ظرف بود البته سنگ که بوده نمی‌توانست حتما لوبیا یا نخود بود(البته من میدونستم غذا لوبیا هست اینجا الکی خودمو به ندونستن زدم) این قضیه پیتزا هم یک جوک احمقانه در خانه ما بود که فقط خودمان میفهمیدیمبا بالا رفتن مشاجره من و برادرم، منم دستمال را  آنطرف پرت کردم و دو ساعت کوری تمام شد.قافقافFri, 28 Feb 2020 18:45:15 +0330