https://virgool.ir/feed/@Pouryamin.elnazسبک من ... پروانگیfa2026-11-10 19:47:11https://files.virgool.ir/upload/users/1187540/avatar/GpOXqg.jpeghttps://virgool.ir/@Pouryamin.elnazhttps://virgool.ir/@Pouryamin.elnaz/شیر-درون-من-rbx0gkljyb3xاز بچگی عاشق شیرها بودم.هر چیزی که به شیرها مربوط می‌شد، برایم هیجان‌انگیز بود. از خواندن شعرهای کودکانه، تا رنگ کردن کتاب‌های رنگ‌آمیزی که عکس یک شیر رویشان تصویر شده بود.با انیمیشن «شیرشاه» زندگی می‌کردم، به‌خصوص صحنه‌ای که «سیمبا» وسط شعله‌های آتش، برای انتقام با عموی خائنش «اِسکار» در حال جدال بود… و یا صحنه‌ای که بعد از چند سال، «نالا» رو پیدا کرد و حس دوست داشتن را تجربه کرد…اما من، برخلاف شیرها، از چیزهای کوچکِ دنیای زمینی می‌ترسیدم.از حشره‌ها، از ارتفاع، از سرسره، حتی از پله‌برقی، می‌ترسیدم. از هر چیزی که برای اولین بار باید تجربه می‌کردم، می‌ترسیدم. از حرف زدن جلوی جمع یا از امتحان ورزش مدرسه. از اون روزی که باید بارفیکس می‌زدم و می‌دونستم دست‌هام عرق می‌کنه و از میله سر می‌خورم پایین. حتی وقتی شانزده سالم شد و خواستم گواهی‌نامه رانندگی‌ام را بگیرم، از پشت فرمان نشستن، می‌ترسیدم.ترس‌هایم ادامه داشت تا روزی که دوست جدید ۱۷سالگیم رو ملاقات کردم…از بچگی شناگر حرفه‌ای بود، به قول خودش از چهار سالگی تو آب بود. یه دختر بی‌باک و نترس. از هیچ حشره‌ای نمی‌ترسید. مار و عنکبوت هم براش مثل بچه‌گربه‌های بانمک بود. سوسک روی دستش نگه می‌داشت و باهاش بازی می‌کرد! توله‌سگ‌های خیابونی رو می‌آورد خونه و «اسکارلت» و «ملانی» صداشون می‌زد. کوه می‌رفت، کمپ می‌زد، برعکس من ، با آدم‌ها زندگی می‌کرد.و عجیب که حیوان مورد علاقه‌اش «جوجه» بود.هر چیزی که دوست داشت، برایش لقب «جوجه» را درنظر می‌گرفت. چون جوجه، قشنگ‌ترین چیز دنیا به چشمش بود.ترس..ترس چیست؟چرا شدتش در من بسیار بود و در دوستم هیچ…چرا هرچیز ناشناخته در دنیای من مهمانی ناخوانده بود و در زندگی دوستم به مثابه یک شی کم‌ارزش.گاهی خیال می‌کنم ترس را با من فرستاده‌ بودند به این دنیا، مثلِ بسته‌ای که موقعِ تولد همراهِ تنِ من باز کردند تا ببیند در این جهان آیا می‌توانم ماموریت کهکشانی‌ام را به یاد بیاورم یا نه؟اگر چنین باشد و شجاعت کلیدِ عبور از آزمون‌ها، پس من حتی برای یک کارگر ساده‌ی کهکشان راهِ شیری هم مناسب نبودم.، چه برسد ماموریتی این‌چنین……یک شب پاییزی بود که چیزی در من شروع به تکان خوردن کرد…نه مثل لرزش ناگهانی یک زمین‌لرزه، که آرام، نامحسوس، مثل تکان خوردن برگ‌های خشک در باد. انگار در جایی عمیق‌تر از تنم، در جایی که خودم هم هیچ‌وقت نرفته بودم، چیزی داشت نفس می‌کشید.نشسته بودم کنار قفسه کتاب‌هایم، در کنج اتاق به ساعت که عدد ۹ را نشان می‌داد نگاه می‌کردم، صدای شاخه‌های درختان در گوشم می‌پیچید. با هر وزش باد، شکسته می‌شدند و شبیه صدای ورق خوردن کتابی ناپیدا به گوش می‌رسیدند. همان‌جا حس کردم ورق تازه‌ای در زندگی‌ام دارد برمی‌گردد، ورقی که نه با دست من، که با دستی نامرئی، از جایی دورتر از ستاره‌ها ورق می‌خورد.پرسیدم، چرا اینجا هستم؟و جوابی شنیدم…«آموختنِ گوش‌دادن به پیام‌های ترس، تبدیل‌کردنِ لرزش‌های قلب، به چراغ‌های کوچکِ بیداری. »اگر ترسی در کار نبود، این «من» هیچ‌وقت مجبور نمی‌شد به درون خم شود، هیچ‌وقت پرسشی  درونش جوانه نمی‌زد، و هیچ‌وقت مسیر آگاهی گشوده نمی‌شد..هر بار که در دلِ تاریکی می‌لرزم، در حقیقت به یاد می‌آوردم. به یاد می‌آوردم که من آن مسافری نیستم که بی‌دلیل به این خاک آمده باشد، آمده‌ام تا در تاریکی‌ها چراغی روشن کنم، و آن چراغ چیزی نیست جز خودِ من…دیگر وقتی صدای قلبم تند می‌شد، به جای فرار، می‌ایستادم و تکرار می‌کردم: «این همان لحظه‌ای‌ست. بخوانش. لمسش کن. و بپذیر.»کم‌کم آگاهی‌ام جان گرفت و «شیر درونم» را دیدم… دستانش را گرفتم و با او یکی شدم…من مانند معصومی بودم که ناگهان تبدیل به جست‌و‌جو‌گری بی‌باک شد… امروز که در این جایگاه هستم… شاید هنوز هم شبیه برگ‌های لرزان به‌نظر برسم، افتاده و لرزان، اما می‌دانم که در سفرم. سفری که با افتادنم از درخت در همان شب پاییزی شروع شد… و آماده‌ام تا به خاک برسم و دوباره مانند دانه‌ای از دل خاک سر برآورم..آری… اگر بپرسیدهنوز هم می‌گویم از ناشناخته‌ها می‌ترسم…اما دیگر می‌دانم شیرها هم قبل از دیدار میمون راهنمایشان، دچار واهمه می‌شوند…و ، شما… اگر روزی صدای ورق خوردن را درونتان شنیدید، بدانید که دارند تو را ‌فرا می‌خوانند. و بگذاریدکه ورق برگردد، بگذارید خاک شما را بخواند. شاید وقتی برگ‌ها آرام کنار روند، شما هم شیر درونتان را بیابید…الناز پوریمینالناز پوریمینMon, 22 Sep 2025 19:09:52 +0330https://virgool.ir/@Pouryamin.elnaz/آیین-بی-نقصی-بودن-xkx5chlx6oevخیلی زیاده…کلی کتاب نخوانده، کلی فیلم ندیده، کلی جای نرفته…چقدر زمان کوتاه است برای داشتن همه تجربه‌های شیرین دنیا.خوابم می‌آید، اما خوابم نمی‌برد.کتاب می‌خرم و روی هم تلنبار می‌کنم، اما ماه‌ها طول می‌کشد تا یکی‌شان را باز کنم.فیلم‌ها را دانلود می‌کنم، هارد اکسترنال روی هارد اکسترنال اضافه می‌کنم… ولی وقت دیدنشان را ندارم.انگار زمان از من جلو زده.یا شاید من از زمان عقب مانده‌ام.گیر کرده‌ام در بخشی از زندگی که می‌خواهم آهسته و پیوسته مزه‌ی همه چیز را بچشم، اما جامعه با سرعت نور می‌رود.حتی نفهمیدم ۲۰۲۵ کی رسید؛ من هنوز فیلم‌های اسکار ۲۰۲۴ را ندیده‌ام.و وقتی وقتش می‌رسد، ترجیح می‌دهم برای یازدهمین بار «فرندز» را ببینم.چرا؟ چون شروع کردن چیزی تازه… ترسناک‌تر است از ادامه دادن یک چیز آشنا.افتاده‌ام در لوپی بی‌پایان از «باید انجام بدهم» و «حسش را ندارم» و «انجام نمی‌دهم».شاید من کمالگرا نیستم…شاید فقط سرعت من با بقیه‌ی جهان یکی نیست.شاید اگر روی مریخ زندگی می‌کردم، همه چیز بهتر می‌شد.روزها آنجا بلندترند، ثانیه‌ها کش می‌آیند، حتی نور کمی کندتر حرکت می‌کند.تصور می‌کنم شبی روی مریخ، وقتی همه خوابند، می‌توانم بی‌عجله زیر آسمانی که سه برابر پرستاره‌تر است، کتاب «کافکا در کرانه» را تا ته بخوانم و بعد بروم قدم بزنم…انقدر آرام که حتی ردِ پایم، پیش از محو شدن، فرصت کند با من حرف بزند و بگوید:«ببین… این‌جا زمان مال توست، نه تو مال زمان. دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند به تو بگوید جغد شب.»اما وقتی چشم می‌گشابم، جهان … همان جهان است…خیابان‌ها پر از حرکت‌اند، پیام‌ها و اعلان‌ها به هم می‌رسند، و هر دقیقه احساس می‌کنم از فرصت‌هایم عقب می‌مانم.انسان‌ها با شتاب می‌دوند، و من هنوز دلم می‌خواهد طعم بستنی وانیلی همرا با توت‌فرنگی را دوباره مزه کنم… مدرنیته و تکنولوژی، که قرار بود ما را قدرتمندتر و آزادتر کند، چرا حالا زمانمان را ربوده است؟ طبیعت را از ما گرفت هوا را از ما گرفتباران و برف را.،،و حالا… نوبت به زمان رسیده است.. باید به کدامین گناه پناه ببریم؟الناز پوریمینالناز پوریمینMon, 22 Sep 2025 17:51:57 +0330https://virgool.ir/@Pouryamin.elnaz/دنیاهای-موازی-درون-روایتی-از-تکرار-انتخاب-و-تکامل-qciwfq2j5m6pدر سال‌های اخیر، بیشتر از همیشه درباره‌ی تکرار الگوهای زندگی صحبت می‌شود. موقعیت‌هایی که با ظاهری تازه، اما با حسی آشنا بازمی‌گردند: روابطی که پایانشان قابل پیش‌بینی‌ست، چالش‌هایی که بارها از زاویه‌ای جدید سر برمی‌آورند، و احساساتی که بی‌دلیل، درست همان‌جا که باید، دوباره ظاهر می‌شوند. در پسِ این تکرارها، انگار پیامی پنهان شده؛ نوعی دعوت برای درک، برای آگاهی، برای توقف چرخه‌ای که گویا قرار نیست بی‌دلیل ادامه داشته باشد.یکی از فرضیات اصلی این دیدگاه آن است که اگر الگویی دوباره و چندباره در زندگی رخ می‌دهد، نشانه‌ای‌ست از اینکه فرد هنوز درس لازم را از آن تجربه نیاموخته است. اما مسئله اینجاست که کمتر کسی توضیح می‌دهد “درس گرفتن” دقیقاً به چه معناست. اغلب گفته می‌شود: “باید خودت بفهمی”، یا “زمانش که برسد، درکش می‌کنی.” اما آیا نمی‌توان از خود روند فهمیدن هم سخن گفت؟ آیا نمی‌توان چراغی گرفت به دست و این مسیر را کمی روشن‌تر کرد؟نقطه‌ی آغاز شاید رجوع به خاطرات باشد. به نخستین باری که آن موقعیت یا احساس را تجربه کردیم. بازگشت به منبع، به ریشه، به لحظه‌ای که همه‌چیز برای اولین‌بار شکل گرفت. در آن نقطه، مسیرهایی پیش روی ما قرار داشتند. ما یکی را انتخاب کردیم. و شاید آن انتخاب، درست یا نادرست، ما را به تجربه‌ای رساند که امروز تکرار شده است. حالا زمان آن رسیده که به مسیرهای دیگر فکر کنیم. به راه‌هایی که نرفتیم. به انتخاب‌هایی که از آن‌ها عبور کردیم. در تکرار بعدی، می‌توان مسیر تازه‌ای را آزمود. این بار، برخلاف جهت قبلی.این رفت و برگشت‌ها، این بررسی‌های مداوم، نه فقط اصلاح رفتار، بلکه نوعی حرکت درونی به سوی خودآگاهی‌ست. هر تصمیم تازه، ما را در جایگاهی جدید قرار می‌دهد. و آن‌قدر این انتخاب‌ها را تغییر می‌دهیم تا سرانجام در نقطه‌ای بایستیم که حس کنیم از چرخه بیرون آمده‌ایم. آن‌جا، احتمالاً جایی‌ست که درک رخ داده.از سوی دیگر، برخی نظریه‌های فیزیکی از مفهومی به‌نام دنیاهای موازی سخن می‌گویند: جهانی تازه برای هر انتخاب تازه. اما شاید این دنیاها خارج از ما نباشند. شاید همه‌ی آن‌ها در درون ما زندگی می‌کنند. هر مسیر نرفته، هر انتخابِ رهاشده، در گوشه‌ای از آگاهی ما ذخیره شده است. و در طول زمان، در زندگی، در موقعیت‌های جدید، فرصت پیدا می‌کنند که خود را نشان دهند. بنابراین، دنیاهای موازی تنها ایده‌ای علمی نیستند؛ آن‌ها می‌توانند استعاره‌ای باشند از درون پرپیچ‌وخم انسان.اگر از مفهوم خطیِ زمان عبور کنیم، شاید درک کنیم که آگاهی، از چشم‌اندازی بالاتر، همه‌ی انتخاب‌ها را به‌طور هم‌زمان تجربه می‌کند. و آن‌چه ما در طول یک عمر با تلاش و خطا به آن می‌رسیم، در واقع لحظه‌ای‌ست از یک درک کامل. شاید بتوان گفت که “عمر” چیزی نیست جز فرصتی برای رسیدن به آن لحظه؛ لحظه‌ای که در آن، پاسخ درست خود را نشان می‌دهد.اگر از نگاه معمول به زمان که یک خط مستقیم و پیوسته است فراتر رویم، می‌توانیم تصور کنیم که آگاهی ما در یک لحظه همه انتخاب‌ها و مسیرهای ممکن را هم‌زمان تجربه می‌کند. یعنی به جای اینکه مسیر زندگی را فقط به صورت یک سری اتفاق پشت سر هم ببینیم، آن را مثل نقطه‌ای نورانی تصور کنیم که هم‌زمان در همه جهات در حال گسترش است.در این تصویر، زمان دیگر فقط گذشته، حال و آینده نیست، بلکه همه‌ی این‌ها در یک لحظه وجود دارند. ما در زندگی روزمره این مراحل را به ترتیب پشت سر می‌گذاریم تا بتوانیم درس‌های هر مرحله را یاد بگیریم و به مرحله‌ی بعدی برویم. به عبارت دیگر، عمر ما فرصتی است برای درک و پاسخ دادن به سوال‌ها و چالش‌هایی که در هر مرحله برایمان پیش می‌آید.وقتی یک سوال یا چالش حل می‌شود، ما انگار از آن مرحله عبور کرده‌ایم و به مرحله‌ی جدیدی وارد می‌شویم که رسالت فردی تازه‌ای در آن منتظر ماست. این مراحل پشت سر هم به نظر می‌رسند، اما از نگاه آگاهی، همه‌ی این مراحل به طور هم‌زمان درون ما وجود دارند. ما با گذر زمان آن‌ها را یکی‌یکی تجربه می‌کنیم، ولی در باطن، آگاهی‌مان همه‌ی این انتخاب‌ها و درس‌ها را به صورت هم‌زمان نگه می‌دارد و رشد می‌دهد.در نهایت، تکرار موقعیت‌ها، انتخاب مسیرهای تازه، و مواجهه‌ی دوباره با خود، می‌توانند راهی باشند برای بیرون آمدن از دایره‌ی تجربه‌های آشنا. و این شاید همان راهی‌ست که انسان، آگاه یا ناآگاه، برای رسیدن به معنا طی می‌کند. مسیری درونی، از درون دنیاهای موازیِ ذهن و جان، به سوی چیزی شبیه به تکامل.پس می‌توان گفت که مفهوم عمر، چیزی جز فرآیند پیدا کردن پاسخ درست در هر مرحله نیست. هر جواب درست، کلیدی‌ست که درِ مرحله‌ی بعدی را باز می‌کند، و ما در مسیر پیشرفت و تکامل گام برمی‌داریم. این روند ادامه دارد تا جایی که به درک عمیق‌تری از خود و جهان برسیم.الناز پوریمینالناز پوریمینSat, 06 Sep 2025 19:09:03 +0330https://virgool.ir/@Pouryamin.elnaz/هیچ-mb4tgzkmc5muهرچه بیشتر اندیشیدم، فاصله میان کاغذ و کلمه بیشتر شد…زمانیکه پاسخم داد «از پوچی بنویس»__________________________________________________________________________________________________________________________________________پ.ن: چطور میشود ۳۰۰ کارکتر در باب موضوع هیچ نوشت و انتشار داد، این پانویس صرفا برای پر کردن فضا توسط نویسنده برای آب بستن به متن است که شاید بتوان آنچه که نیست را منتشر کرد .. الناز پوریمینالناز پوریمینWed, 03 Aug 2022 18:15:33 +0430https://virgool.ir/@Pouryamin.elnaz/شاید-عبور-hwr5svwc2jrgنشسته بود. ساعت روي دیوار عدد 6 را نشان میداد. احساس ناخوش آیندي داشت. ترس، اضطراب،دلهره. در آخر به کجا میتوانست برسد؟ خانه اش شیرین بود. به نرمی عسل می ماند. به لطیفی گل لاله. هرروز صبح درخشش خورشید بیدارش میکرد. روزش را با صداي شنیدن صداي پرندگان آغاز میکرد. وقتی خنکی نسیم صبحگاهی را احساس میکرد. چشم میگشود. لذت بسیار میبرد. لذت از دیدن آبی بیکران آسمان. لذت از خوردن صبحانه. صبحانه اي که هیچگاه به آن نمی اندیشید. صبحانه اي که خودش می آمد. صبحانه اي که خودش آماده میشد.خانه اش بهشت اش بود. غم و غصه در آن معنا نداشت. بهشت اش نرم بود. آرامش داشت. هرگاه هوس چرخیدن به سرش میزد. برایش مینواخت. موسیقی در عمق وجودش بود. اگر گیج میشد. اگر زمین میخورد. خیالش آسوده بود. بهشت اش او را در خود فرو میبرد. او میخندید. قهقهه میزد.و نمیدانست.همه چیز از آن صبح شروع شد. صبحی که برایش بسته اي تازه آورده بودند. بسته را در گوشه ي نشیمن قرار داد. رویش را گشود. او را با لباس سفید ابریشمی دید. چرخی زد. خانه شروع به نواختن کرد. چرخی زد. زمین به زیر پایش گردش کرد. چرخی زد. زمزمه بلبل ها در گوشش پیچید. چرخی زد. عطر یاس سپید مشامش را پر کرد. ایستاد. رو به روي او. پرسید؟ که هستی؟ و ناگهانبه درون سیاهی پرتاب شد.سوزش و گرماي شدید. گرفتگی و ناآرامی. چشمانش را گشود. خوابیده بر پهلو. در میان سکوت و تاریکی. بر زیر طاقی با دو ستون سپید، خود را یافت. چه اتفاقی افتاده بود؟ به پشت چرخید. زمین سرد و بیجان بود. هیچ ستارهاي چشمک نمی زد. هیچ بادي نمی وزید. دلش گرفت. دیدگانش تار شد. تاري لغزید و روي گونه هایش چکید. همانجا خشک شد. نشست. ساعت روي دیوار عدد 6 را نشان میداد.او در مقابلش نشسته بود. دستش را براي او تکان داد. او هم دستش را تکان داد. دستش را دراز کرد. او هم دستش را دراز کرد. سعی کرد دست او را بگیرد. خیلی دور بود. حرکت کرد. به سمت او رفت. دستش را بالا آورد. او هم دستش را بالا آورد. دستش را روي دست او قرار داد. میانشان دیوار نازکی قرار داشت. دیواري نامرئی. دیواري شکننده. براي او لبخند زد. او هم برایش لبخند زد. لبخند او غمگین بود. چشمانش هم سرخ بود. پرسید. نامت چیست؟ همزمان او هم چیزي گفت. میدانی چه اتفاقی افتاده؟ صدایش در آن طرف دیوار نامرئی بود. دستانش را پایین آورد. جاي انگشتانش روي دیوار نامرئی مانده بود. فکري کرد. دهانش را نزدیک کرد. با یک بازدم قوي نفسش را بیرون داد. دیوار نامرئی بخار کرد. صورت او پشت دیوار محو شد. روی بخار نوشت. تو که هستی؟ او هم همزمان چیزي نوشت. راز فهم او در طرفی دیگر گنجانده شده بود. باید راهی مییافت. تمام ذهنش را یک کلمه پر کرده بود. عبور.میگذشت و میگذشت. تیک و تاك عقربه ها حکایت از عبور زمان را میداد. یادش آمد. تمام آنچه که یادش داده بودند. باور داري که این غذا مورد علاقه ات است؟ بلی. باور داري که این دوچرخه را میخواهی؟ بلی. باور داري که این لاكپشت را میخواهی؟ بلی. باور داري که این شعر را میخواهی در جمع بخوانی؟ بلی. و هم اکنون میدانست. باور داشت که عبور راه نجات است. نفس عمیق کشید. دستش را روي دست او گذاشت. چشمانش را بست. و دستی را لمس کرد. دستی که به او خوش آمد میگفت. سپیده دم نزدیک بودالناز پوریمینالناز پوریمینSat, 16 Oct 2021 01:41:21 +0330https://virgool.ir/@Pouryamin.elnaz/عشق-نهان-hjgzejbjb19jاولین کتابی که مادرم برایم خرید را هنوز به یاد دارم. کتاب داستان بندانگشتی که بعدها فهمیدم نوشته هانس کریستین است. داستانی جذاب و دوست داشتی که من را در کودکی به دنیای رنگارنگ خودش فرو میبرد. داستان زنی که همیشه دلش فرزند میخواست تا بتواند عشق خود را به او هدیه کند و طبیعت از درون خود دختری به او اعطا کرد که به اندازه ی یک بند انگشت بود و آن زن درحالی که کاملا ناامید شده بود، ناگهان تبدیل به مادر مسئولی شد که دگر میتوانست تمام نیازهای بندانگشتی را برطرف کند و خود را راضی نگه دارد. شک ندارم که آن زن عاشق بندانگشتی بود و او را خیلی دوست داشت.واقعیت این است که عشق مفهوم پیچیده ای است که تاکنون تعریف های زیادی برای آن عنوان شده است. با وجود آنکه این مفهوم در اعماق زندگی من همیشه وجود داشته، اما نمیتوانم هنوز تعریف صحیحی برایش در نظر گیرم، شاید به این خاطر که همیشه به صورت نهان وجود داشته. منظور از نهان آنکه همیشه عشق در تک تک اعمال انسان های اطرافم وجود داشته اما به صورت آشکارا آن را به زبان نمی آوردند.وقتی که دانش آموز دوران ابتدایی بودم، مادرم صبح به صبح من را به مدرسه میرساند و ظهرها برای برگرداندن من از مدرسه می آمد و غذای ظهر را برایم آماده میکرد. عصرها با مهربانی به من دیکته میگفت و در ریاضیات کمکم میکرد. وقتی میخواستم نقاشی هایم را رنگ کنم مراقب بود که از خط بیرون نزنم و سعی میکرد تا جایی که میتواند کمک کند تا شعرهای کتاب فارسی را حفظ کنم.مادرم همیشه نگهبان و حامی من بود و دل نگران که، نکند یک وقتی غورباقه ای بزرگ بیاید و دختر کوچکش را با خود ببرد.یادم است یک ظهر جمعه که پدرم ماموریت بود تصمیم گرفتیم به خانه ی مادر بزرگم برویم.. مادرم در حال پوشاندن لباس های خواهرم، فرناز بود و من که به تازگی ۸ ساله شده بودم احساس میکردم میتوانم همه ی کارهای خودم را انجام دهم و تمام لباس هایم را خود به تنهایی انتخاب کرده و پوشیدم.وقتی از خانه بیرون آمدیم، خورشید در وسط آسمان بود، هوا بسیار گرم بود و آدم های کمی در خیابان حضور داشتند. مادرم فرناز را به آغوش گرفته بود و زیر چشمی مراقب من بود که کنارش راه میرفتم. نزدیکی های ایستگاه اتوبوس که رسیدیم مادرم دست من را گرفت و شروع به دویدن کرد، به خودم آمدم و دیدم اتوبوس کنار ایستگاه ایستاده و مسافر سوار میکند. مادرم با مشقت ما را به اتوبوس رساند و همگی سوار شدیم. برعکس خیابان، داخل اتوبوس جای سوزن انداختن نبود.مادرم مجبور شد کنار درب بایستد اما من که همیشه از شلوغی، فراری بودم، به انتهای اتوبوس رفتم و روی سکوی آخر نشستم، اتوبوس های آن زمان مرسوم به«اتوبوس برقی» بود و در انتهایش جایگاه بلندی داشت که من رویش مینشستم و ایستگاه ها را دانه به دانه می شمردم تا مسافت برایم راحت تر طی شود.تا خانه مادر بزرگ ۶ ایستگاه بود، البته گاهی اوقات مادرم اگر خرید داشت ترجیح میداد در ایستگاه ۵ام پیاده شود، با اینکه مسیر دورتر بود اما بین راه مغازه هایی وجود داشت.وقتی به مقصد رسیدم، از درب انتهای اتوبوس پیاده شدم به خیال آنکه مادرم و فرناز از درب وسط پیاده میشوند. اما وقتی اتوبوس درب هایش را بست و در عرض چند ثانیه دور شد، فهمیدم جز من کسی در ایستگاه نیست. خیابان خلوت بود و خورشید همچنان وسط آسمان خودنمایی میکرد. نه احساس ترس داشتم و نه اضطراب. با خودم فکر میکردم، حتما مادرم خرید داشته و ایستگاه قبل پیاده شده است و من کافیست از همین راه به خانه مادر بزرگ بروم تا آنها را پیدا کنم، برای اولین بار به تنهایی از خیابان گذشتم و راه خانه مادربزرگ را پیش گرفتم و در این خیال بودم که تا چند دقیقه دیگر با غرور این ماجرا را برای همه تعریف خواهم کرد، غافل از آنکه حسی به نام حس مادری هم وجود دارد که وقتی میبیند دختر کوچکش از اتوبوس پیدا نشده، سرگردان در خیابان ها به دنبال گمشده میگردد و فکر میکند که غورباقه سبز زشت بلاخره آمد و او را با خود برد!سوال اینجاست که اگر مادرم، دوست داشتن خود را آشکارا نشان میداد، آنطور که من با تمام وجود حسش کنم، آیا ماجرا این چنین پیش میرفت؟همیشه یاد گرفته ایم که عشق یعنی آنکه خود را فدای معشوق کنیم و اگر چنین نباشد از ارزش آن کم میشود. به گمانم سنت در گوش پدربزرگ ها و مادربزرگ ها بسیار لیلی و مجنون خوانده است، و شاید هم پدر و مادرهایمان در دورانی می زیسته اند که گیشه های سینما با اکران فیلم های بالیوود رونق بسیار میگرفتند. در هر حال این را میدانم که عشق ورزیدن به صورت یک طرفه، همانقدر که معشوق را مغرور و خودبزرگ بین میکند، عاشق را نیز مانند مردابی به درون خود میکشد تا آنجا که احساسش به وظیفه مبدل شود.از آن روز به بعد سعی کردم قبل از قضاوت و عمل به کاری که از آن مطمئن نیستم، عینک اشخاص را بر چشم زنم تا بتوانم با احساس درست تصمیم بگیرم که نتیجه ی آن در نهایت توانایی در تشخیص عشق نهان در زندگی ام باشد.الناز پوریمینالناز پوریمینWed, 15 Sep 2021 21:50:43 +0430https://virgool.ir/@Pouryamin.elnaz/اعاده-معدوم-f1fqhgubvx6pامروز وقتی در حال جست و جو عبارت آفرینش بودم، به اصطلاح “اعاده معدوم” رسیدم. معنای این عبارت بازآفرینی چیزی است که از بین رفته. فکر کردم، خب چیزی که از بین رفته را دوباره می­سازیم، مانند ساخت ِ گلدانی شکسته، اما در انتها فهمیدم این بازآفرینی با تکرارِعمل ساختن متفاوت است، زیرا باید دقیقا همان خصوصیت قبل را داشته باشد، یعنی باید گلدان را همان­گونه که قبل از شکستن بود، بیافرینیم، که از نظر ذهنِ منطقی محال است.در لحظه­ ای این موضوع سنجیده آمد، مگر میشود چیزی که معدوم شده و نیست را دوباره بازآفرینی کرد؟ حتی انرژی که صرف به وجود آمدن آن شده با انرژی که قبلا برای آفرینش آن صرف شده، اساسا فرق دارد و آن مخلوق بنیادش با مخلوق قبلی متفاوت است.پس در نتیجه چیزی که از بین رفته،رفته.مانند: آدم از دست­ رفتهاعتماد از دست­ رفتهزمان از دست­ رفتهزندگی از دست­ رفتهو اگر سعی کنی انرژی خود را صرف بازگردانی آن کنی، دگر آن چیزی که بود، نمی­شود.اما سوال اصلی زمانی برایم مطرح شد که فکر کردم آیا چیزی که خلق شده، واقعا معدوم می­شود؟ گلدانی که شکسته، تنها تغییر حالت پیدا کرده است، حتی انرژی که صرف شکستن آن شده خود مخلوق نوینی به وجود آورده است که اگر آن را به انسانی نشان دهیم که تجربه دیدن گلدان سالم را ندارد، حتما فکر می­کند، اثر جالبی است که کاربردش را خواهد فهمید.کودک که بودم، علاقه بسیار به انیمیشن “شیرشاه” داشتم، صحنه­ ای که پدر و پسر بر تخته سنگی نشسته­ و به افق اطرافشان می­نگریستند. از همان سال­ها فرضیه­ چرخه­ زیستی که از زبان شیرِ پدر گفته می­شد، برایم آشکار شد، این­که حیوانات پس از مرگ، جسمشان می­پوسد و تبدیل به خاکی می­شود که بذرِ گیاهان درآن رشد می­کند و آن گیاه دوباره توسط حیوانات خورده می­شود و این چرخه ادامه پیدا می­کند. فرضیه­ ای سازگار با منطق که نشان می­دهد قرار نیست چیزی معدوم شود.پس چرا باید خودمان را زحمت دهیم و اصطلاح اعاده معدوم را برای بازآفرینی چیزی که از بین نرفته و فقط تغییر حالت پیدا کرده، به­ کار گیریم؟حال سوال اینجاست که:آدم ها واقعا از دست میروند؟اعتماد از بین رفتنی است؟زمان و زندگی پوچ میشوند؟الناز پوریمینالناز پوریمینMon, 13 Sep 2021 00:02:37 +0430https://virgool.ir/@Pouryamin.elnaz/رویابافی-drb6m2gwpradاز وقتی که به یاد دارم، نصف بیشتر افکارم حول ساخت صحنه هایی میگذشت که حقیقت نداشت. ساعت ها می نشستم و در خود فرو میرفتم و آینده را در ذهن میساختم، یا که غرق در افکار گذشته، خود را مورد سرزنش قرار میدادم … گاهی اوقات ذهنم به سوی دنیایی دیگر پرواز میکرد، جایی که شبیه به این جهان مادی نبود و گاهی دیگر سوار بر موسیقی در حال پخش، سناریو فیلمی را در ذهن میچیدم که اشکم را در انتها سرازیر میکرد چرا که مبدل به تراژدی غمناکی شده بود. این روزها به این مقوله، تصویرسازی ذهنی میگویند. این قوه تصویر سازی خیلی خوب و به درد بخور بود مخصوصا وقتی که دانشجوی رشته معماری بودم. دانشجوی خلاق و با استعدادی که ذهنش خوب کار میکرد. میتوانستم به راحتی فضا خلق کنم و درونش قدم زنم و تحسین استادانم را برای خود بخرم.. اما متاسفانه این قوه تصویرسازی زمانی برایم دردسرساز شد و جنبه منفی پیدا کرد که پا به دنیای کسب و کار گذاشتم… طرحی که انجام میدادم دقیقا مطابق با چیزی که رویاپردازی کرده بودم نمیشد و ازونجایی که روحیه ای کمالگرا هم داشتم، منو بیش از بیش از خودم ناامید میکرد. به طور مثال برای طراحی استخر یکی از پروژه های ویلایی، ساعت ها ذهنم در گردش بر آسمانش بود و تمام جزییاتش را با دقت در ذهنم متصور میشدم.. استخری بزرگ که باغچه ای در کنارش داشت و هنگامی که شنا میکردی مشامت از بوی گل های رز صورتی و یاس سفید پر میشد، روی استخر آلاچیق بزرگی قرار داشت که پایه هایش در آب فرو میرفت و عکسش در آب منعکس میشد.. به زیر این آلاچیق آبنمایی متصل بود که به آبشاری میماند و میتوانستی از نورپردازی پشت آب، به هنگام ریزشش لذت ببری.. اما برای اجرای این طرح مشکلات زیادی سر راه قرار گرفت.. در ابتدا فهمیدم لوکیشن ویلا در منطقه ای است که ۸۵٪ رطوبت، در اکثر روزهای سال دارد، پس ممکن بود از باغچه ی کنار استخر انواع جانوران اعم از مارمولک، قورباغه، مار آبی و… وارد آب شود، پس مجبور به حذف آن شدم.. بعد از آن برای کارفرما توضیح دادم که باید تجهیزات زیادی برای سیستم تاسیساتی استخر محیا کند، کارفرما که ابتدا از طرح بسیار خوشش آمده بود با حساب دو دو تا چهارتایی که کرد از زدن آبنمای آبشارگونه پشیمان شد چرا که هزینه اش سه برابر یک استخر معمولی میشد، در آخر تصمیم بر آن شد که فقط استخری باشد بزرگ با یک آلاچیق روی آن !همه این موضوع ها باعث میشد فکر کنم کاش هیچوقت دنیای واقعی وجود نداشت و من میتوانستم به صورت ۱۰۰٪ در دنیای خیالی ذهنم زندگی کنم و آرامش داشته باشم.یادم نیست که چه زمانی فهمیدم ذهن تصویرساز و خلاقی دارم اما یادم هست اولین تصویرسازی های ذهنم چه چیزهایی بودند و همچنین مربوط میشدند به اولین خاطراتی که از کودکی ام به یاد دارم. فضای خاطره مربوط به یک مهمانی بود که در خانه ما برگزار میشد، هیچ یاد ندارم که به چه مناسبت بود و چند نفر در این مهمانی حضور داشتند، تنها لحظه ای که یادم هست صحبت های مادرم و آنا دختر عموی بزرگم بود. آنها در رابطه با چند کتابی صحبت میکردند که پدرم در قسمت بالای کتابخانه نگه میداشت، جایی که من دستم به آن نمیرسید و البته چون هنوز سواد خواندن و نوشتن نداشتم نمیتوانستم رویش را بخوانم و تا آن زمان توجهم را جلب نکرده بود. مادرم و آنا در هنگام خواندن کتاب سعی داشتند تصاویر کتاب را از چشمان من پنهان کنند اما درباره ی آنها صحبت میکردند و نظر میدادند و همین امر باعث میشد من خودم را مشغول بازی نشان دهم اما گوش هایم را سمت آنها تیز کنم. بعضی از صحبت های آنها بسیار هولناک و وهم انگیز بود، کاملا حواسشان بود که من متوجه آنها نشوم و تصاویر کتاب را نبینم اما نمیدانستند که ذهن این دختر کوچکه مشغوله بازی در حال ساخت تصاویری است که آنها شرح میدهند. بعدها فهمیدم آنها در رابطه با کتاب کمدی الهی دانته صحبت میکردند. کتاب شعری که دانته آلیگیری در سه جلد در باب موضوعات دوزخ، برزخ و بهشت نوشته است و من تا مدت ها سعی میکردم سمت این کتاب ها نروم. تصاویری که در ذهن من شکل گرفته بود بسیار نا به هنجار بود و موجب ترس من از کتابها میشد، البته فقط در رابطه با بخش دوزخ. زیرا تصاویری که از بهشت در ذهنم نقش بسته بود آنقدر زیبا بود که از قضا همان شب مهمانی خوابش را هم دیده بودم. هنوز آن خواب یادم است. سرزمینی رویایی پوشیده با درختانی بنفش و ارغوانی که در زیر آسمانی صورتی رنگ قرار داشت.. پرندگانی که در آسمان پرواز میکردند و به چه زیبایی میخواندند و کوهستانی در دوردست که آبشاری از آن سرازیر میشد و به دریاچه ای میریخت .. یک بهشت بی نظیر. بعدها که کتاب کمدی الهی را دستم گرفتم، دیدم تصاویرش آنقدر هم ترسناک نیست و تبدیل شد به یکی از محبوبترین کتاب هایی که خواندم و اینبار در قسمت پایین قفسه های کتابخانه نگهش داشتم.الناز پوریمینالناز پوریمینSun, 12 Sep 2021 22:34:17 +0430