https://virgool.ir/feed/@Penombraساکن جایی میان تاریک و روشنِ خیال.fa2026-11-11 13:06:55https://files.virgool.ir/upload/users/235184/avatar/0znCfn.pnghttps://virgool.ir/@Penombrahttps://virgool.ir/@Penombra/چای-کیسهای-lwj8ki686iudلخ لخ کنان خودم را می‌رسانم به آشپزخانه. دیر بیدار شده‌ام، یک ساعتی هست که رفته سر کار و چای توی قوری یخ کرده است. از روی تنبلی، کتری برقی را فقط با یک لیوان آب پر می‌کنم تا حتی معطل جوش آمدن آب هم نشوم. چای کیسه‌ای را که می‌اندازم توی آب جوش و عطرش که بلند می‌شود، می‌بینم تنها نشسته‌ام جلوی بوفه دانشگاه و در برابر تابش مستقیم آفتاب چشمم را تنگ کرده‌ام و زل زده‌ام به هیچ. سوز سرما رفته است تا مغز استخوانم و از دهان و لیوان چای بخار بیرون می‌آید.جرعه اول را که سر می‌کشم، نشسته‌ام روی موزاییک‌های سرد دانشکده و چای تنها پناه من برای فرار از خواب‌زدگی است.جرعه دوم، توی پارک منتظر نشسته‌ام منتظر تا بقیه برسند.جرعه سوم، پایین‌تر از بساط باقالی و لبو و عدسی داغ، تکیه داده‌ام به سنگ، چای هورت می‌کشم و الاغ بی رمقی که جلویم ایستاده را نگاه می‌کنم که صاحبش با گوشی موبایلش سرگرم است.جرعه چهارم، رسیده‌ام به بالای کوه و شهر دود زده را نگاه می‌کنم و هیچ در حدقه چشمانم نقش بسته است. صدایت را می‌شنوم که می‌پرسی یک لیوان دیگر بریزم؟عطرت به مشامم می‌رسد، چشمانم را می‌بندم، عمیق نفس می‌کشم و عطرت را در سینه حبس می‌کنم. نفس را که بیرون می‌دهم و چشمانم را که باز می‌کنم، ایستاده‌ام وسط آشپزخانه و فقط لیوان خالی چای مانده است.PenumbraPenumbraTue, 08 Dec 2020 14:31:26 +0330https://virgool.ir/@Penombra/این-متن-عنوان-ندارد-s2p0er5avxzfحس می‌کنم یه غروبی تو تابستون خوش و خرم نشستیم دور هم و برق رفته، هوا چند دقیقه بعدش کاملا تاریک شده. اولش به گمانه‌زنی برای علت قطع برق گذشته و کمی سر به سر هم گذاشتیم، ولی حالا ساعت نزدیک ۱۲ شب شده و هنوز برق نیومده. گرما کلافمون کرده، دیگه با هم حرف نمی‌زنیم. دیگه مهم نیست چرا برق رفته، فقط دلمون میخواد زودتر بیاد، حتی اگه بلافاصله چراغ ها رو خاموش کنیم و بخوابیم.PenumbraPenumbraTue, 13 Oct 2020 11:16:16 +0330https://virgool.ir/@Penombra/آدمها-در-من-جا-میمانند-zl919zrlamwhآدم‌ها در من جا می‌مانند. لشکری از آن ها که دوستشان داشته‌ام کوچه‌ها، خیابان‌ها و شهرها را با من طی می‌کنند. از جلوی خانه دایی بزرگه که رد می‌شوم، با پیژامه و زیر پیراهنی خنک ایستاده باغچه جلوی در را آب می‌دهد. گاهی پیراهن آبی آسمانی‌ش هم تنش هست، یکی از همان پیراهن‌های آسمانی که کهنه شده بود و می‌داد روی لباسمان بپوشیم و برویم شاتوت بچینیم و دست آخر پر می شد از لکه‌های خونِ شاتوت. چقدر پیراهن به تنمان بزرگ بود، چقدر دایی از نظرمان بزرگ و با وقار بود. باغچه جلوی خانه را که آب می‌دهی، رد شلنگ آب را دنبال می‌کنم، به خانه‌ات نمی‌رسد، می‌رود در خرابه‌های ساختمان نیمه کاره‌ای که چقدر بدقواره و زشت است. طاقت ندارم ببینم خانه‌ات را خراب کرده‌‌‌‌اند. عزم رفتن که می‌کنم نگاهم به نگاهت گره می‌خورد. لب‌هایت تکان نمی‌خورد، ولی با نگاهت حرف می‌زنی: می‌بینی درخت های تاک را بریدند؟ گل‌های محمدی را چرا با خودتان نبردید؟ پیکان نارنجی را هم فروختند؟فروختند دایی جان، همان سال که رفتی... خانه را هم چند سال بعد فروختند. تو که نبودی چندبار دزد آمد، شمشیر و لباس نظامی‌ات را هم برده بود. باغچه را آب نمی‌دادند، آخرین بار که آمدم گلدان گل محمدی و تاک ها خشک شده بودند. باغچه برهوت بود، اما لک خونِ شاتوت‌ها هنوز روی زمین بود. دلم می‌خواست دراز بکشم توی راهروی وروردی که آفتاب بزند به شیشه های رنگی و نورهای قرمز و زرد و سبز بیفتد روی صورتم، ولی بزرگ شده بودم! توی خانه چرخ زدم، اتاقت هنوز بوی بچگی‌هایمان را می‌داد. دلم می‌خواست بروم قایم شوم لای لباس‌هایت، یا بروم توی انباریِ پشت آشپزخانه در گوشه تاریکش پنهان شوم، ولی حیف که بزرگ شده بودم. سراغ پیراهنت را گرفتم، گفتند پوسیده بوده انداخته اند دور؛ ولی من پوشیدمش، هنوز هم برایم بزرگ بود. دایی جان رد شدن از جلوی خانه‌ای که در آن نیستی سخت است؛ رد شدن از جلوی خانه‌ای که حالا دیگر اصلا وجود ندارد. دایی جان، ولی تو در من جا مانده‌ای، همه شهر را با تو قدم می‌زنم، گاهی هم می‌بینمت که مأیوس و نا امید نگاهم می‌کنی.PenumbraPenumbraWed, 22 Jul 2020 09:51:02 +0430