https://virgool.ir/feed/@Parvin_Danandehمن پروین داننده هستم.شغلم طراحی طلا و‌جواهرات هست و به نوشتن علاقه‌مندم.fa2026-11-11 22:55:47https://files.virgool.ir/upload/users/3949273/avatar/tXDpXm.jpghttps://virgool.ir/@Parvin_Danandehhttps://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/سرود-مرگ-amvfhcwacyk1روی تاب آهنی که آقام همین جلوی حیاط درست کرده بود نشستم. رو به روم درخت کاجی هست که توی این چند سال کم کم قد کشیده و شاخه و برگاش به هر طرف  رو به آسمون قنوت کردن . کوه درفک ، سرسبز از درختایی که پوشوندنش ،ته قاب عکس رو بروم ذره ذره زیر مه و ابر دفن می‌شه .با صدای هو هوی باد که علفای هرز کف زمین و برگای درختا رو فوت می‌کنه ، صدایی شبیه جارو کردن رفته گری که توی سکوت نیمه شب جاروش رو کف آسفالت کوچه و خیابونای خلوت می‌کشه ، صدای خش خش همه جا پخش می‌شه.‌کفشام رو یه گوشه می‌اندازمو نوک پنجه‌ام رو روی زمین و سنگ ریزه‌های زیر پام می‌ذارم. تاتی تاتی خودمو روی تاب به عقب می‌برم، تا جایی که دیگه پاهام قدرت عقب رفتن نداشته باشن.جام رو روی صندلی محکم می‌کنم ، توی دلم تا سه می‌شمرم و پنجه‌ام رو از زمین جدا می‌کنم . من روی تاب معلق بین زمین و هوا به جلو ‌و عقب تاب می‌خورم . با هر رفت و آمد چند قدم به قاب عکس رو بروم نزدیک و دور می‌شم …صدای ناله‌ی لولای زنگ زده‌ی میله‌ی بالای سرم که زنجیر‌های تاب قدیمی بهش وصله شروع می‌شه . با ریتم مشخصی لابه‌لای افکارم چنگ می‌اندازه و از هم می‌شکافه‌…درست مثل صدای شیپوری که سرود مرگ رو‌ تمرین می‌کنه…پروین داننده۶ خرداد ۱۴۰۴پروین دانندهپروین دانندهTue, 27 Oct 2026 20:22:25 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/ای-مطرب-بگو-که-جهان-شد-به-کام-من-widabtrir4ufگاهی زندگی طوری یقه‌تو می‌گیره که از شدت غم دچار خفقان میشی.انگار غم شبیه به یه آدم قوی هیکل شده و طناب ضخیمی به پاهات بسته و با تمام زورش تو رو با خودش توی لجنزار فرسودگی می‌کشونه!اولش به همه چیز و همه کس چنگ می‌زنی که باهاش نری!اما گاهی به جایی می‌رسی که دیگه قدرت مقاومت نداری.اونجایی که به سرت می‌زنه تسلیم بشی.اونجایی که تا گلو توی غم فرو رفتی…همون جایی که با صدای خفه شده توی گلوت ، که به گوش هیچ کسی جز خودت نمی‌رسه ، فریاد می‌زنی…فریادی که نمیخوای کسی بشنوه ؛فقط میخوای صدات رو به گوش صاحبش برسونی .و قلبت فریاد میزنه:« ای مطرب بگو که جهان شد به کام من!»پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهTue, 20 Oct 2026 16:52:25 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/قطار-lkyefhyyixmkروی صندلیِ زردِ تهِ سکو نشستم.صدای همهمه‌ی مسافرا، به‌محض باز شدن درِ قطار، ایستگاه رو پر می‌کنه.لوکوموتیوران درهای قطار رو می‌بنده و قطار با سرعت از ایستگاه خارج می‌شه.صدای جمعیتی که از سکو دور می‌شن هم، لابه‌لای صدای حرکت قطار روی ریل، کم‌کم محو می‌شه.با اومدن و رفتن هر قطار، باد نسبتاً شدیدی می‌وزه و موهای باز روی شونه‌هام رو مثل گردباد به هم می‌پیچونه.به آدمایی که میان و می‌رن نگاه می‌کنم.ذهنم ماشین‌حسابی شده که، بدون نیاز به هیچ انگشتی، مدام در حال محاسبه‌ست…محاسبه‌ی تعداد آدمایی که میان و می‌رن.محاسبه‌ی هر چیزی که اتفاق می‌افته.محاسبه‌ی تعداد نفس‌هام،یا ثانیه‌هایی که همین حالا ازشون عبور می‌کنم…و دوباره، ایستگاه از قطار و آدما خالی می‌شه.انگار افکار درهم‌وبرهمِ توی سر من هم، لابه‌لای جمعیت گم می‌شن.قطار سوم رسید.خلوت‌تر از قبلی‌هاست.از روی صندلیِ زرد بلند می‌شم.از بین جمعیتی که گاهی محکم بهم برخورد می‌کنن، وارد قطار می‌شم.قطار حرکت می‌کنه.حالا ایستگاه از من هم خالی شده.پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهFri, 02 Oct 2026 23:45:21 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/این-روز-ها-ydk5vu8i8ffaیه روزایی تنهایی یه‌جوری بغلت می‌کنه که حس می‌کنی دست‌وپات بهش زنجیر شده…روزایی که یه بغض سنگین محکم دستشو دور گلوت انداخته و اون‌قدر فشار می‌ده تا مطمئن بشه روحتو کشته.روزایی که اون‌قدر خوشحالی که می‌خوای هر چی توی قلبته با شوق تعریف کنی، ولی هیچ‌کسی نیست و مجبوری شوقتو توی قلبت چال کنی.روزایی که می‌فهمی یه مدته تنهایی و حرفای آدما، جز چند تا جمله‌ی ساده واسه دلگرمیت، چیز دیگه‌ای نبوده… و خودتی و خودت.حداقل این خوبه که هنوز خودت کنار خودت ایستادی.پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهSun, 13 Sep 2026 21:31:50 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/هنوز-xresepvc5ygtهنوز هم گاهی دلم می‌گیرد،هنوز هم گاهی مثل ابر بهار گریه می‌کنم،هنوز هم دلم تنگ می‌شود،هنوز هم‌ گاهی می‌ترسم.و البته …هنوز هم ، هرچند کمتر، اما می‌خندمهنوز گرمای خورشید اول صبح حالم را بهتر می‌کند ،هنوز هم سکوت شب روحم را سبک‌تر می‌کند،  هنوز هم چراغ را که روشن می‌کنم، آن شبحِ توی تاریکی چیزی جز لباسِ آویزان به چوب لباسیِ گوشه‌ی اتاق نیست.پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهSun, 13 Sep 2026 21:30:05 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/پدر-oyye9tiq2orcطبق عادتش با پشت دستُ با ناخن‌های کجُ کولُ تَرَک خوردش، ضربه‌های ریز و پشت سر هم با ریتم مشخصُ همیشگی‌ که عادتش بود،روی در به صدا در آورد. اگر دستش پر بود حتما صبر میکرد یکی در رو براش باز کنه .اما جز اون کیف چرم قهوه‌ای پر از کاغذ و مدارک که تقریبا هر روز صبح با خودش می‌برهُ میاره چیز دیگه‌ای همراهش نبود.بعد از اینکه با ضربه‌هایی که به در زد به نوعی اعلام کرد کسی که پشت در هست،‌خودشه ،کلید رو که به سوییچش آویزونه، به قفلِ در انداختُ با کلی تلقُ تلوق چرخوندُ در رو باز کرد.طبق عادت با کلی اِهنُّ اوهونُّ  ، نفس نفس زدن که با صدای هوف هوف از دهن و دماغش بیرون می‌داد وارد خونه شد. البته اِهنُّ اوهونِّ اضافی جزو عاداتش بود که میتونست معانی مختلفی بسته به موقعیت داشته باشه.( مثلا اعصابم خورده ، شنگولم، خسته‌ام و الی آخر .)اینجوری هم نفس میگیره، هم توجه!بلاخره اون هیکل پر، با شکم بزرگ و قد تقریبا متوسطش ،با کمی قوز ،و صورت ریز‌نقشُ ابرو‌ها‌ی خاکستری شلخته و سبیل پرپشت خاکستری با همون پیراهن دکمه دارُ آستین تا آرنج راه راه خاکی رنگ، و شلوار پارچه‌‌ای مشکی که با کمر‌بند زیر شکمش به زور نگه داشته بین قاب چهار‌چوب در ظاهر شد.مثل‌ اکثر اوقات اول با اون چشمای بادومی که گوشه‌اش به علت سنُ سالش که حالا ۶۵ ساله شده و طرز خندیدنش که چشماشو جمع میکنه چروک ‌های عمیقی افتاده، زیر چشمی یه نگاه انداخت ببینه کی هستُ ،کی نیست. اگه یکی بهش لبخند میزد یا با روی باز ازش استقبال میکرد تازه گل از گلش می‌شکفت .ابروهاشو به همراه یه لبخند جانانه به پهنای صورتش تقدیممون می‌کرد،که تمام ابهتش رو کنار میزد.اما امروز از اون روزا نیست ، سگرمه‌هاش تو همه.تا اومد همون جور که یکم روی پای چپش لنگ میزد (بخاطر پیوند عضله‌ای که چند سال پیش‌ از ساق به ‌پاشنه‌ی پای چپش که توی بچگی بر اثر سوختگی که داخل تنور افتاده )رفت ته حال نشست. روی مبلِ تکی کنار در اتاقش .همون جای همیشگیش . انگار این مبل ۴دانگ به نامش خورده فقط اونجا میشینه. با بی حوصلگی دستشو به سرُ صورتش کشید . سیبیل پرپشتشو یکم مرتب کرد.دست چپشو تکیه داد به دسته‌ی مبلُ دست راستشو گذاشت روی زانوی پای راستش که حالا گذاشته روی اون‌یکی پاش و درگیر افکارش شد.مامان که توی اشپزخونه سرگرم آشپزیه تازه متوجه حضورش شد: اا «اومدی … کی اومدی نفهمیدم!؟»آقا بدون اینکه جوابی بده ، بدون هیچ مقدمه‌ای دوباره شروع کرد به قیلُ قال کردن. ..رفتم دارایی  فلانی فلان چیزو گفت … پدرسوخته‌ها  چقدر سر دووندن منو… آخر هم فلان قدر پول دادم به فلانی … آدم خیلی خوبیه … دلش سوخت براش تعریف کردم… گفت کارتو راه میندازم…بهم گفت معلومه آدم خوبی هستی …(نیاز به توجه)بعد رفتم شهرداری …گفتم برای فلان مسئله  از شریکم شکایت کردم … باید مامور بفرستن ساختمونو بررسی کنن … بی شرفا گفتن باید فلانُ بیسار کنی…همون‌جا زنگ زدم به این فلانی وکیله که بهش پول دادم … قضیه رو بهش گفتم . گفت… نگران نباش … این شریکت نمیتونه غلطی بکنهُ …بعد از روی مبل خزیدُ نشست روی زمین. کیف چرمشو برداشتُ کلی کاغذُ مدارک پخش کرد دورُ برش.شروع کرد قرار داد مستاجر مغازه رو بلند خوندن که مشورتُ تایید بگیره… من که سر در نمیارم! اما مامانو بچه‌ها که بیشتر تو جریان هستن درگیر حرفاش میشن.بعد از کلی حرف زدن . مامان میگه: «تو چرا هی به همه پول میدی برات کاری کنن ؟! »آقا هم  اعصابش به هم‌میریزهُ لرزش دستش که از پارکینسونه شدید‌تر میشه .با فریاد میگه: «زن تو به این کارا چکار داری نشستی توی خونه نمیدونی پول ندی کسی کاری برات نمیکنه … من اگه کَسُ کار داشتم وکیل می‌گرفتم!؟ اون از برادرای فلان شده‌ام … اون از خواهرای فلان شده‌ام …خانواده توام که …»خلاصه سیل فحشُ دری وری از دهنش سرازیر میشه .مامان هم دستُ پاشو گم می‌کنه ، میگه :«من دلم برات می‌سوزه میگم پولتُ به باد نده . وکیله برات کاری نمیکنه و …»تهش آقا تمام سعیشو میکنه به فحش دادنش خاتمه بده و ادامه بحث رو دست بگیره.بچه‌ها بهش میگن مراقب شریکُ ، وکیلُ… باشه . و بهش امید میدن که درست میشه…زمزمه کنان انگار به خودش جواب میده : «اره … اون که نمی‌تونه غلطی کنه و …»مشخصه این‌ها چیزی نیست که میخواد بشنوه!بار سنگین مسئولیت داره ذره ذره روحشو می‌خوره. ترس، دلهره‌ی آینده ، تنهایی… کینه‌ی آدم‌های گذشته …‌کسی متوجه نیست که دلیل این همه پرخاشگری ، ترسُ تنهاییه.اون میخواد حرف بزنه و حمایت بشه. نه اینکه نصیحت بشنوه!مثل همیشه با عصبانیت کاغذ‌هاشو جمع میکنهُ میزاره تو کیفشُ از جاش بلند میشه میره .توی اتاقشو در هم پیش میکنه. بلافاصله به یکی زنگ میزنه. اول یه سلامُ علیک با لحن متلک نثار مخاطبش می‌کنهُ بعد هر چی به ما گفته رو به اون میگه . از لابلای حرفاش معلومه همون وکیلشه...پروین داننده.پروین دانندهپروین دانندهSat, 29 Aug 2026 09:03:14 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/مارمولک-jbubmknp94lnعروسک کجو کوله‌ی زوار در رفته‌اش رو که کنارش افتاده برمی‌داره ، زیر بغلش می‌ذاره طوری که مطمعن باشه نمی‌افته . از اتاق پذیرایی که پر از همهمه‌ی مهمون‌هاست خارج میشه و راه می‌افته.هیچ کسی حتی مامان هم متوجه رفتنش نمی‌شه.به حال که می‌رسه ، خواهرش رو می‌بینه با سینی چایی، که از کنارش رد می‌شه، عمو داره کنار در ورودی با تلفنش حرف می‌زنه و اصلا متوجه اون نیست.توی مسیر سعی می‌کنه پاهای لاغر و کوچیکش رو فقط روی گل‌هایشاه‌عباسی فرش بذاره و دونه دونه از روشون رد می‌شه تا می‌رسه به اتاق تَهی.دستگیره‌ی رنگ و رو رفته‌ی طلایی رو با دستای نحیفش می‌گیره ، با سنگینیه وزن بدنش دستگیره رو پایین می‌کشه و از میون در‌های چوبیه قهوه‌ای با شیشه‌ها‌ی ۶ ضلعی سبز و نارنجی روی هر در ، که از یه تیغه به تیغه‌ی بعدیه خونه ،کنار هم ردیف شدن ، رد می‌شه.توی اتاق هیچ کسی غیر از خودش نیست. در رو پشت سرش می‌بنده.این بار با قدم‌های منظم ،درست از روی شیار‌های کنار فرش زرشکی که‌کف اتاق پهنه رد می‌شه .به ته اتاق می‌رسه که سمت چپش در آهنی با شیشه‌های بزرگ بین اتاق و حیاط خلوت حریم گذاشته.پرده‌ی توری رو‌کنار میزنه و خودش رو به زحمت زیر پرده جا میده، در رو باز می‌کنه،پاهاش رو توی دمپایی‌های بزرگی که روی اولین پله کنار هم‌جفت شده می‌ذاره.تقریبا یک وجب از دمپایی از پشت پاهاش خالی مونده.هنوز دیوار سیمانی و کف حیاط از شست و شوی قبل از مهمونی بوی خاک نمدار میده.یه گوشه‌ از پله که کمی خشک‌تر شده رو پیدا می‌کنه، آروم می‌شینه، و از پایین تا بالای دیوار رو با دقت نگاه می‌کنه.چند دقیقه‌ای میگذره…اره…یه دونه با سرعت از روی دیوار رد شد!اما زیادی بزرگه.اینارو دوست نداره.همینطور که با عروسکش وارد نقش مادر و فرزندی شده و همون دیالوگ‌های همیشگی رو زیر لب تکرار می‌کنه ، چشمش به گوشه‌ی حیاط می‌افته.عروسکش رو کنار می‌ذاره ، نزدیک‌تر می‌ره.درسته ، این یکی یه بچه‌مارمولکه.انگار خیلی جون نداره، به پشت افتاده ، انگشت اشاره‌اش رو آروم سمت شکم مارمولک میبره و نازش می‌کنه، چقدر نرمه! درست مثل پوست نوزاد!مطمعن میشه مارمولک قرار نیست فرار کنه ، آروم روی کف دستش می‌ذاره، نزدیک صورتش میاره و شروع می‌کنه به نوازش کردن دست‌های کوچیک و چهار انگشتیش…خیلی کوچیکه ،دوستش داره.کف دست و پاش رو ناز می‌کنه. دوباره نزدیک صورتش میاره و این‌بار بچه‌مارمولک رو آروم می‌بوسه!با خودش فکر می‌کنه:مامان و آقا چرا می‌گن مارمولک‌ها خطر‌ناکن!؟اما خیلی زود فکرش پراکنده می‌شه و طبق معمول ادامه‌ی بازی رو با بچه‌‌مارمولکِ کم جونِ روی کف دستش ادامه میده…پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهFri, 28 Aug 2026 10:09:36 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/الان-yeyrqefgudu0این لحظه همون لحظه‌‌ای هست …که گذر ثانیه‌ها ،گذشته رو با همه‌ی خوب و  بدش بلعیده.که آینده با همه‌ی ناشناخته‌هاش حتی اگر دهن‌کجی هم بکنه! دستش به این لحظه نمی‌رسه .الان همون لحظه‌ای‌ست که می‌تونم از ته دل قهقهه بزنم،و خط قرمز روی گذشته بکشم،و آینده رو فقط برای همین حالا به  مرخصی بفرستم.پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهWed, 05 Aug 2026 11:12:42 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/آخرین-بار-fj3mwzszutyaهنوز گوشه‌ای از قلبم داغ می‌شود ،انگار گدازه‌ای‌‌ رویش گذاشته‌اند.چرا آن‌روز ،همان روزی که همه چیز مثل همیشه بود ، قبل از رفتنت محکم تو را در آغوشم نگرفتم ؟چرا حرفی که باید می‌گفتم را نگفتم؟حالا حسرت همان چند لحظه بار‌ها و بار‌ها قلبم را داغ می‌کند.خیال می‌کردم شاید تولدت زمان بهتری باشد !اما آن روز که رفتی، عقربه‌ها برای همیشه به خواب رفتند.از آن روز به بعد دیگر ثانیه‌ها فرصتی ندادند ،که خوب به صورتت نگاه کنم و بی مقدمه بگویم :«می‌دانستی خیلی دوستت دارم؟»پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهSun, 02 Aug 2026 08:16:04 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/زرافه-qullnwagb2tq-واقعا احمقانه نیست !؟-چی؟-خب همین که اینقدر فکر می‌کنی!من جای تو بودم می‌شدم یه زرافه‌ی گردن دراز که لم داده روی کاناپه‌ی کهنه‌ش و پاهای لاغرش رو دراز کرده و دمنوش گل‌گاوزبون و نباتش رو با خونسردی می‌نوشه .و البته هر‌ از گاهی یه چشمی از بالای گردن درازش دنیای اطرافش رو با تمسخر برانداز می‌کنه .۲۹ تیر ۱۴۰۵پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهTue, 21 Jul 2026 20:03:46 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/بوق-ممتد-xsrzwyayjgl6«الووو…»«می‌خوام با‌ یکی حرف بزنم. الووو…»«کسی اونطرف خط نیست!؟»…صدای  بوق ممتد…گوشی رو از گوشش دور می‌کنه، می‌گیره جلوی دهنش…یه نگاه به اطرافش می‌کنه، جز خودش و  چهار‌دیواری خونه‌اش هیچ کسی  اون جا نیست.گوشی رو به دهنش نزدیک‌تر می‌کنه… یکم شونه‌هاشو جمع می‌کنه و با صدای خیلی آروم شروع می‌کنه به حرف زدن…:«الووو…سلام …دلم می‌خواد حرف بزنم…»صدای بوق ممتد…هیچ کسی اون طرف خط نیست!گوشی رو می‌ذاره ... می‌ره سمت چوب لباسی، بارونیش رو برمی‌داره، می‌ندازه روی دوشش، کلید رو از روی میخی که به دیوار کوبیده برمی‌داره و می‌ذاره توی جیب شلوارش…دستش رو می‌ذاره روی دستگیره‌ی در و بازش میکنه، برمی‌گرده و یه نگاه به تلفن روی میز می‌ندازه ، آروم در رو می‌بنده…… پاش که به خیابون رسید، همه بودن!شاطر مشغول پخت نون بود و چند کلمه‌ای با هر کسی رد و بدل می‌کرد . بوی نون تازه به مشامش می‌رسه . اونطرف‌تر زن جوونی قربون صدقه‌ی سگش می‌ره و سگ گهگاه بهش نگاه می‌کنه و دوباره مشغول بازیگوشی می‌شه ،صدای پارس کردن سگ رو می‌شنوه. پسر بچه‌ها با هم دعوا و بازی می‌کنن ، پیر مردی هم جلوی در مغازه‌اش به گربه‌ها غذا می‌ده….به خودش اومد … صدای ‌پرنده‌ها از بین شاخه‌ی درخت‌ها توی گوشش پیچید، وزش باد رو روی پوست صورتش حس کرد…مرد جوونی از کنارش رد شد و محکم بهش برخورد کرد ، برگشت و محترمانه عذر خواهی کرد… و او جواب داد: «اشکالی نداره آقا….»بلاخره یکی دو کلمه حرف زد …مهم نیست با کی .۲۲ مهر ۱۴۰۴پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهSun, 19 Jul 2026 16:23:33 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/عطر-lugrvwounkjkچقدر زود به زود هوای تو به سرم می‌زند…هیچ می‌دانی وقتی به تو فکر می‌کنم ، تمام خیالم بوی تو را می‌گیرد ؟چقدر دوست دارم در فکر تو غرق شوم.دوست دارم مدام به تو فکر کنم؛به دوست داشتنت،به داشتنت،به بودنت.هر روز خیالم را به تو گره می‌زنم ؛به دیدنت ،به آغوشت ،به بوسیدنت.راستش را بخواهی ؛ دوست دارم آنقدر به تو فکر ‌کنم که همه‌ی وجودم به عطر تو آغشته شود .من دوست دارم از همه‌ی لحظه‌هایم با عطر تو  عبور کنم.می‌دانی ؟انگار زندگی‌ام بدون عطر تو نفس نمی‌کشد.پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهMon, 13 Jul 2026 08:46:13 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/همه-چیز-عادی-به-نظر-می-آمد-ldquqkdfouqqهمه چیز عادی به نظر می‌آمد.صدای جمعیت که در گروه‌های دو یا چند نفره گرم صحبت بودند ، همهمه‌ای نامفهوم  ایجاد کرده بود.او با ظاهری مرتب ، روی مبل چند‌نفره‌ی گوشه‌ی سالن نشسته و یک پا را روی دیگری انداخته .بی‌اراده هر کسی که در مسیر نگاهش بود، زیر نظر می‌گرفت .رنگ و آرایش موها و لباس‌های پر زرق و برق زن‌ها ، کت و شلوار ، صورت‌های تراشیده‌ و سبیل‌های تاب‌خورده و متنوعِ مرد‌ها .حتی تغییرات اجزای صورت و بدنشان هنگام صحبت را خوب بررسی می‌کرد.اغلب‌ آنها وقتی با دیگری گرم صحبت بودند بشاش و پر انرژی به نظر می‌آمدند …اما به محض اینکه صحبت‌‌شان ته می‌کشید و گروه‌ها پراکنده می‌شدند، هر کدام به نوعی در خودشان و افکاری که هیچ کسی از دیگری خبر نداشت فرو می‌رفتند!در همین افکار غرق بود که با حس کردن دستی روی شانه‌اش غافلگیر شد .برگشت و نگاهی به کنارش انداخت، همان مردی که چند لحظه پیش خوراک ذهنش بود ، حالا کنارش نشسته و با لبخندی خواستار صحبتی صمیمی با اوست…هنوز کامل از افکارش جدا نشده بود ، اما توانست با لبخندی ظاهرا طبیعی هم‌ صحبتی با مرد را بپذیرد……حالا او هم یکی از‌ آنها به نظر می‌آید.پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهTue, 07 Jul 2026 17:20:32 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/کافه-ی-۱۱۱۱-snmj6otlwycbیه گوشه‌ی دنیا توی یه کافه‌ی دنج ، روی یه صندلی چوبی نشسته.پیش‌خدمت سفارش رو‌ میاره . یه قهوه‌ی ساده بدون هیچ پیشوند یا پسوندی.قهوه رو روی میز گرد چوبی روبروش میذاره .پیشخدمت بعد از کمی مکث :بفرمایید.بدون اینکه سرش رو بالا بیاره : مچکرم.…پیش‌خدمت ناپدید میشه.بی اراده شروع می‌کنه و با انگشت اشاره‌اش دایره‌وار لبه‌ی فنجون رو لمس می‌کنه. سطح صیقلی لبه‌‌ی فنجون رو روی بافت پوست انگشتش حس می‌کنه.نه احساسی داره و نه فکر مشخصی .دیگه کسی توی سرش حرف نمی‌زنه .انگار همه‌ی افکار و احساسات اضافی ، با بوی تند قهوه‌ی تلخی که با نفس عمیق به درون وجودش کشیده میشه ، دچار مرگ دسته جمعی شدن.فقط سکوت مطلق …همین طور که به صفحه‌ی ساعت روی میز زُل زده ،آرزو‌یی از ته وجودش قُل قُل می‌کنه…« ایکاش این مرگ تا ابد ادامه داشت.ایکاش هیچ وقت ،هیچ فکری، از  گذشته و آینده توی سرم با هم به نقطه‌ی مشترک نرسن...ایکاش این لحظه یک بار برای همیشه توی وجودم حک بشه»اعداد ساعت روی میز تغییر می‌کنه…توجه‌ش رو جلب کرد.حالا ساعت چهار خط موازی رو نشون میده …درست مثل چهار مسیر موازی که هیچ وقت بهم نمی‌رسن .پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهFri, 03 Jul 2026 12:46:50 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/رز-سفید-h0f7bj58qajoکنارش می‌شینه .گل‌های رز سفید رو که با سلیقه انتخاب کرده روی سنگ قبر می‌گذاره.سنگ سرده...مثل‌ غمی که از شدت سنگینی گَرد بی‌تفاوتی رو‌ی چهره‌ش پاشیده .کسی چه می‌دونه ،شاید روز خاک‌سپاری روح خودش هم ، همراه عزیزش به خاک سپرده .پروین داننده۲۳ بهمن ۱۴۰۴پروین دانندهپروین دانندهFri, 03 Jul 2026 11:50:17 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/قایقی-خواهم-ساخت-grtojt3olkjoقایقی خواهم ساختخواهم انداخت به آببه کجا خواهد رفت ؟من نمی‌دانم… آهیا به شهری دیگر!یا به قعر دریا!پس چرا قایق را به آب اندازم؟یا چرا می‌خواهم بشکافم دریا؟هیچ نمی‌دانم… آهولی خوب می‌دانم که نسیم دم صبحیا صدای امواجلحظه‌ی تابش نوریا درخشیدن ماهخواندن گنجشکی لب بوممرا می‌خواندپس چرا با قایق از این جا نروم؟تا کجا ؟ من چه می‌دانم … آهپروین داننده۱ تیر ۱۴۰۵#پروین دانندهپروین دانندهMon, 22 Jun 2026 19:26:57 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/شب-fugso0v1u0x3شهر خوابه…انگار سنگینی برف و بوران اخیر همه‌ی آدم‌ها و سر و صدا‌هاشون رو دفن کرده!کتاب رو می‌بندم و روی میز، کنار فنجان خالی چای‌‌ام میذارم.به سمت پنجره‌‌ میرم و به دیوار کنار اون تکیه میدم .سرمای دیوار رو روی بازوم حس میکنم.سوز سرما خودش رو از درز پنجره به داخل اتاق هول میده .از این بالا ،تاریکیِ آسمون و سایه‌ی سیاه درخت‌ها و ساختمون‌های بلندی که حالا کف خیابون نقش بستن رو خوب میبینم.حتی از گربه‌ها و موش‌ها هم خبری نیست. مثل این که زندگی توی این شهر متوقف شده.ساعت از نیمه شب هم گذشته . تاریکی مثل یه چاه عمیق‌تر و عمیق‌تر میشه…اما هنوز قرص ماه از وسط آسمون آویزونه و کم و بیش سوسوی نورش سایه‌ها رو روی زمین تاب میده.هنوز کسی اون بالا یکی‌یکی ستاره‌های ریز و درشت رو مشت مشت روی سفره‌ی آسمون می‌پاشه…حتما فردا که خورشید دوباره از شرق طلوع کنه ، آدم‌ها هم بیدار میشن.پروین داننده۲۵ خرداد ۱۴۰۵پروین دانندهپروین دانندهMon, 15 Jun 2026 08:55:53 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/آلزایمر-m8dclrmpfqq7هارمونی صدای آب توی مخزن سیفون، زحمت مضاعف موتور یخچال و هووی ممتد شعله‌ی بخاری با صدای پا کوبیدنِ توی راه‌ پله از هم پاشید.همسایه رو به‌ روییه. دسته کلید رو‌ با سر و صدای اضافی از کیفش در میاره و در رو باز می‌کنه.با لحن بچه‌گونه شروع می‌کنه به قربون صدقه رفتن  دو تا گربه‌ی خیابونیش که چند سالیه توی آپارتمانش نگهداری می‌کنه.طبق روال همیشه در خونه رو باز می‌ذاره تا هوای خونه‌ش عوض بشه.پیر مرد شروع می‌کنه به غُر زدن. ظاهرا تازه اثر قرص‌های آرام بخشی که ساعت‌های متمادی اون رو  از این عالم خارجش می‌کنه از بین رفته.همین جور که روی کاناپه‌ی درب و داغون با ملحفه‌های سوراخ سوراخ ‌ ، با لباس‌های کهنه و رنگ و رو رفته ،قوز کرده ، و پای راستش رو زیر پای چپش که از لبه‌ی کاناپه آویزونه گذاشته ؛ نشسته .با صدای پیر و بی رمق اما دستوری بدون اینکه به دختر نگاه کنه: «بهم یه چایی بده…»دختر بدون اینکه به پیر مرد توجه کنه ، کتری رو روی شعله‌ی اجاق گاز می‌ذاره.پیر مرد صداش رو بالا‌تر می‌بره:« یه چایی بده… »دختر بدون اینکه جوابش رو بده و قبل از اینکه اجازه بده چایی دم بکشه با سرعت یه استکان چای  کم‌رنگ میذاره روی میز جلوی پیر مرد.پیر مرد چای رو هورت می‌کشه.دوباره با لحن دستوری میگه: «سیگارم کو؟ … سیگارمو بده…»دختر توجهی نمی‌کنه و با تلفن مشغول حرف زدنه…پیر مرد همراه با فحش‌های رکیک داد می‌زنه… : «سیگار من کو… چرا سیگارمو برداشتی؟»دختر از کوره در میره و سر پیر مرد داد میزنه : «همین الان سیگار کشیدی  فلان فلان …شده!»…پیر مرد زیر لب غر میزنه و فحاشی می‌کنه…اما مثل بچه‌ها صداشو پایین میاره و کم کم به فکر فرو میره….شاید دنبال سر نخی میگرده تا یادش بیاد کِی آخرین سیگارش رو کشیده!دختر یه لنگه پا روی لبه‌ی پایین دَر می‌ایسته و خم میشه توی راهرو ، شروع می‌کنه به صدا زدن یکی از گربه‌ها که با باز شدن دَر خونه به طبقات پایین رفته…: «میشاااا … میشاااا … »گربه  میو میو میکنه و جواب دختر رو میده…دختر : «بیا بالا میشا… »گربه بعد از چند دقیقه از پله‌ها بالا میاد و به داخل خونه برمی‌گرده…دختر در خونه رو می‌بنده .همه چیز  روایتی تکراری از یه تئاتره ، که بازیگران نقش اولش ،هر روز اون رو به روی صحنه می‌برن.پروین داننده۱۲ دی ۱۴۰۴پروین دانندهپروین دانندهSun, 31 May 2026 15:40:24 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/شاید-فردا-دوباره-بر-گردم-zaampncym0lf-zaampncym0lfتیزیِ آفتاب زمین را روشن کرده...شقایق‌های قرمز، گل‌های زرد کوچک و گل‌گاوزبان‌های بنفش لابه‌لای علف‌های هرز و سایه روشن‌ها‌یی از نوری که بهشون می‌تابه خودنمایی می‌کنند.گهگاه تکه ابر‌های سفید خورشید را استتار می‌کنند.باد‌های بهاری با فوت‌های محکم و گاه و بی‌گاه ، شاخ و برگ درختان ، علف‌های بلند و تار‌های موهای قهوه‌ای‌ام را در هم می‌تاباند.دور‌تر از این نقطه که ایستاده‌ام ؛ یعنی سه چهار تپه‌ی بزرگ آن‌طرف‌تر ، همان‌ جایی که قله به آسمان نزدیک‌تر می‌شود ، سایه‌ی‌ ابر‌های غول‌پیکر روی کوهپایه‌ها می‌خزند.سه، چهار، یا حتی پنج آواز متفاوت از پرنده‌هایی که کم پیش می‌آید با چشم دیده شوند ، سمفونی زیبا و منحصربه‌فردی را به طبیعت اضافه کردند.این جایی که نشسته‌ام ، روی چمن‌ها و کنار شقایق‌ها ، پروانه‌هایی سفید با لکه‌ها و طرح‌هایی روی بال‌هایشان به چشم می‌خورند، که از این طرف به آن طرف و از این گل به آن گل گشت و گذار می‌کنند.صدای زنگوله‌ی گله‌ی گوسفندان که بع‌بع کنان روی تپه‌ها در حال چِرا هستند به گوش می‌رسد.از دور همه‌شان کنار هم شبیه به توت‌هایی کرمی رنگ به نظرم می‌رسند که روی تپه‌ها پخش شده‌اند.حتی اگر فقط کمی به دیوار دور زمین خودمان نزدیک شوم ، می‌توانم بوی گوسفند‌ها را به خوبی بشنوم... من از همان کودکی این بو را دوست داشتم!مادرم از داخل کلبه‌ی روستایی‌مان صدایم می‌کند ، ناهار آماده‌ست...خودکارم را بین این صفحه و صفحه‌ی سفید بعدی می‌گذارم و دفترم را می‌بندم...شاید فردا دوباره برای دیدن و نوشتن برگردم.پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهFri, 15 May 2026 20:00:52 +0330https://virgool.ir/@Parvin_Danandeh/حوض-یخ-زده-tlqo7xng1cmhای‌کاش جادویی بلد بودم ، که هر وقت لازم بود زمان و آدم‌ها رو آنی منجمد می‌کردم. اما همچین جادویی بلد نیستم.راستش باید به خودم استراحت بدم ...صبح قبل از طلوع خورشید بیدار شدم . لباس پوشیدم. گونه‌هام رو سرخ کردم یا بهتره بگم صورتمو به اصطلاح با سیلی سرخ کردم و...در چشم به هم زدنی خودم رو توی پارک ، بین درخت‌ها پیدا کردم . کلاغ‌ها غار‌غار می‌کردن، گربه‌ها پرسه می‌زدن، صدای جیک جیک پرنده‌هایی که نمی‌دیدم اما می‌دونستم یه جایی بین شاخ و برگ‌‌ها هستن به گوشم می‌رسید...وزش باد شدید بود، سوز سرما صورتم رو بی‌حس می‌کرد، اما این برای من کافی نبود! اجازه دادم سوز باد پاشو از گلیمش‌ هم دراز‌تر کنه و به عمق افکارم بره...تصور کردم سرما تمام مغزم رو منجمد کرده ؛ اجازه دادم افکارم، همه‌ی آدم‌ها ، اتفاقات تکراری و خسته‌کننده یخ بزنن. یک ساعتی قدم زدم و یکی‌یکی هر چیزی که دوست نداشتم رو توی حوض یخ‌زده‌ی ذهنم انداختم؛ مدتی گذشت و بعد بدون این که سعی کنم هیچ کدوم رو از مرگ نجات بدم از پارک بیرون زدم ...خب شاید هر وقت مطمعن شدم همشون کاملا مُردن برگردم و از حوضچه‌ی ذهنم بیرون بیارمشون و بعد اجازه می‌دم مثل حباب‌های ریز و درشت ، معلق بمونن و هر جایی می‌خوان برن ، جز توی سر من... اینجا دیگه جایی براشون باقی نمونده!پروین دانندهپروین دانندهپروین دانندهMon, 11 May 2026 17:20:18 +0330