https://virgool.ir/feed/@Parsa_12Pfa2026-11-11 06:17:19https://files.virgool.ir/upload/users/327435/avatar/ZUm4xE.pnghttps://virgool.ir/@Parsa_12Phttps://virgool.ir/@Parsa_12P/دل-بردگی-yffh3h8dfhsxاز گل‌ها خوشت می‌آید؟ آرزویم هدیه دادن دسته گلی به تو است. نیلوفر آبی مقدس، رز جولیت، فوشیا، گل لاله و... دقیق‌تر بخواهم بگویم لبخند زیبایی که بر لبان سرخگونت می‌نشیند قصد نهفته پشت این آرزوست. لبخندی که حس عشق را در بند بند وجود من رها می‌سازد؛ لبخندی که سراسر حس خوشبختی است. گرفتن دست‌هایت و نوازش موهایت گرما را به قلبم برمی‌گرداند. خیره شدن به نگاهت و بوسیدنت، آزادی از زندان دنیا است. آغوشت زیباترین حس جهان و ترک آن به دوش کشیدن تمامی غم‌هاست. تنها زمانی که تمامی صدا‌های درون ذهنم و عواطفم با هم یکصدا می‌شوند وقتی است که نام تو را بر زبان می‌آورم. تو را می‌خواهم زیرا آرامش درون من مایه‌ی عشق تو است. در قبال آن تمامی وجود من از آن تو.ParsaParsaSun, 01 Dec 2024 12:49:53 +0330https://virgool.ir/@Parsa_12P/استیصال-djh5fdjtgbbhجهان بدون کوچکترین توجه و ارج نهادن به اجزایش در حال تغییر است. ذرات گیتی دستخوش تغییراتی گاه کوچک و گاهی شگرف می‌شوند گویی هیچگاه از ابتدا عضوی از این هرج و مرج نبوده‌اند و من ایستاده در این بی‌نظمی تنها نظاره‌گر دگرگونی‌های مهیب هستم. آشوبی که چشمانم می‌بینند، گوش‌هایم می‌شنوند و با بند بند وجود خود حس می‌کنم اما زبانم از توصیفش ناتوان است و ذهنم در هیاهوی خیالات نظم‌دهی به آن گم می‌گردد. نتیجه این گم‌گشتگی فردی درمانده از من می‌سازد که مستاصل بهترین توصیف برای اوست.جهانی را تصور کنید که آتش بر سر فرو خواهد ریخت. خود که هیچ، عزم برای نجات دیگران بدون اثر است؛ نظاره‌گر بودن تنها کاری است که می‌توان انجام داد و تنها می‌توان استیصال را در آغوش فشرد. جهانی که کودکان مورد آزار قرار می‌گیرند و ظالمانه می‌میرند و تنها می‌توانی نظاره‌گر باشی. جهانی که فاسد است، گندیدگی امری روزمره است و همچنان باید نظاره‌گر باشی. جهانی که بی‌ارزشی ارزش آن است و تنها باید نظاره‌گر باشی. جهانی که خیانت اصل زندگی است و تو هم خیانت دیده تنها می‌توانی نظاره‌گر باشی. جهانی که عزیزترین افراد زندگیت می‌میرند و در غم، تنها می‌توانی رنج بکشی و نظاره‌گر باشی. جهانی که غم دنیا بر دوش همدمت و دوستت سنگینی می‌کند و دلت ‌میخواهد می‌توانستی با مهربانی شانه او را بفشاری، دستانش را در دستان گرمت بگیری و بگویی: "نگرانی در دل مهربانت جایی ندارد. چرخ زندگی خواهد چرخید و از این اتفاق شوم خواهیم گذشت زیرا اتفاق بین ما پیوندی قوی‌تر از آن است که هرج و مرج جهان از بین ببرد. از پس هر دشوار برخواهیم آمد." اما کدام شانه؟ کدام اتفاق شوم در حالی که از هیچ چیز خبر نداری؟ کدام دستان گرم در حالی که دستانت سرمای تمام تاریخ را در خود جای داده است؟ کدام دوست و همدم وقتی حتی نمی‌توانی مطمئن باشی که همدلی بینتان پنداشته ذهن گم گشته خودت نیست؟ کدام همدلی وقتی قلبی برایت باقی‌نمانده؟ تنها می‌توانی نظاره‌گر باشی. ای کاش حس درماندگی در همینجا به پایان می‌رسید اما عمیق‌تر از آنکه بتوان تصور کرد ریشه دوانده تا حدی که اتفاقات به ظاهر کوچک نیز بر درماندگیم می‌افزاید. برگی می‌افتد، گلی پژمرده می‌شود و می‌شکند، کبوتری می‌میرد، فریادی رسا پرده عالم را می‌درد، تیکه‌ای گم می‌گردد، وجودی محو می‌شود، آب، آن دلیل زندگانی ما کمیاب شده و شاخه‌ای خشک می‌شود، فرهنگی از یادها رفته و آیینی زیر پا گذاشته می‌شود و تو می‌خواهی با دستان برهنه خود این آتش برزخی را بگیری و در وجود خود دفن کنی شاید که با نابودی خود، زندگی را به ارمغان آوری. اما دستانت در گردباد ناتوانی برای همیشه از دست رفته‌اند. تنها می‌توانی نظاره‌گر باشی.پایانی وجود ندارد و تا ابد سایه استیصال بر جهان حکومت خواهد کرد. رهایی از آن در آغوش گرفتن مرگ است که تو را به اعماق تاریکی ناشناخته هدایت کند. تنها آن زمان است که از زندان خود رها خواهی شد و مجازات این رهایی، محکم‌تر شدن زنجیرهای بسته شده بر دستان عزیزانت خواهد بود تا برای همیشه این استبداد ادامه یابد؛ اگر واقعا کسی برای تو ارزش قائل باشد.ParsaParsaWed, 27 Nov 2024 23:07:51 +0330https://virgool.ir/@Parsa_12P/دوست-snl3cyzr00abداشتن فردی کنار خود که بتوانم عمیقا او را دوست بنامم، موهبتی است که از آن همواره بی‌بهره بوده‌ام. این امر به دلیل آن است که نقطه مشترک، علاقه مشترک و حرف مشترک با هیچ یک از اطرافیانم پیدا نمی‌کردم. در طول این سال‌ها رفته رفته بر حس تنهایی درونم افزوده می‌شد تا جایی که دیگر اهمیتی برای آن قائل نبوده و این حس را پذیرفته و دوست می‌داشتم. تنهایی باعث می‌شد بتوانم خود را وقف اموری کنم که به آنها علاقه دارم، اموری که هیچ کس به آنها علاقه‌ای نداشت. پیشرفت همراه با تنهایی برای من نقطه قوتی شده بود که آن را محکم در آغوش گرفته بودم. این سِیر زندگی تا به الان ادامه داشت تا آنکه تحولی در زندگی من رخ داد. اتفاقی زیبا که تا لحظه مرگ در دل خود برای خودم نقل خواهم کرد. یک دوست.آشنایی با او غیرمنتظره بود؛ گویی رشته اتفاقات در هم پیچیده و به ظاهر نامرتبط به یک روشنایی در زندگی من منجر شده است. او کسی است که احساساتش را حس می‌کنم، عواطفش را درک می‌کنم و زندگی او را در دنیایی دیگر در همین جهان زندگی می‌کنم. درباره تمام علایقم می‌توانم با او صحبت کنم بدون آنکه حس کنم مرا قضاوت می‌کند. درباره احساساتم می‌توانم با او صحبت کنم زیرا حس می‌کنم او می‌فهمد. البته هیچگاه این امر به حقیقت نمی‌پیوندد زیرا نمی‌خواهم تاریکی قلبم، روشنی زیبای درون او را کم نور کند، بلکه بالعکس، می‌خواهم غم او، غم من باشد تا همیشه دلش روشن بماند. ملاقاتمان تبدیل شد به زیباترین خاطره‌ای که در طول عمر خود داشته‌ام. زمانی که ذوق او را دیدم، شخص درونم شادی وصف نشدنی را تجربه کرد که در چهره خودم پدیدار نشد. احساسات درونیم به ندرت در جهان مادی صورت پیدا می‌کنند. ای‌کاش او هم خوشحالی من را از خوشحالی خودش می‌دید و امید دارم که از این موضوع گمان بد نبرد. بسیار حرف‌های ناگفته‌ای ماند که بیان نکردم و ای‌کاش به او می‌گفتم. با تمامی اینها، خوشحالم. عمیقا خوشحالم که او را می‌شناسم.نمی‌دانم دست تقدیر ما را به کجا خواهد برد اما هر کجا باشد، او دوست من خواهد بود و محبت بی‌بدیل و خالص من همراه او. امیدوارم باز هم او را ملاقات کنم، باز هم بتوانم خوشحالیش را ببینم و باز هم بتوانم مایه‌ی شور و شوق او باشم.ParsaParsaMon, 25 Nov 2024 23:03:21 +0330https://virgool.ir/@Parsa_12P/نفرت-و-انزجار-g8mlys62dquoدر وهله‌ای از زندگی هستم که حس انزجار درون قلبم بیش از پیش خود را نمایان می‌سازد. چندین سال اخیر سعی کرده‌ام که این حس را صرفا درون خود نگه دارم و اجازه ندهم کسی آن را به چشم ببیند و احساس کند. اما نفرت درون من بیش از ظرفیت قلبم و روحم است به طوری که گاه‌به‌گاه توانایی عقب نگه‌داشتن آن را ندارم. در حال حاضر در شرایط مشابهی قرار دارم و این اتفاق باعث شده از بسیاری از وظایفی که بر خودم محول کرده‌ام سر باز بزنم. این موقعیت عمیقا بر شرایط روحی و احساس کمالگرایی من سنگینی می‌کند که این موضوع خود یک بحث دیگر است.پنهان کردن حس نفرت درونی من از تمامی آدم‌ها نیازمند ایجاد نقابی بر چهره بود که تا حد زیادی موفق بوده‌ام. نقابی از همدلی و مهربانی. نقابی از جنس اهمیت به دیگران. صورتی خندان و حس شوخ طبعی عمیق که در هر موضوعی می‌تواند نکته‌ای خنده‌آور پیدا کند و لبخند بر لبانم بیاورد؛ تا حدی که شوخی‌ها و مضحکه‌ها می‌توانند در موضوعاتی بسیار ناراحت‌کننده باشند. در پس این نقاب، بی‌اهمیتی نسبت به تمامی رنج‌ها، عذاب‌ها و احساسات دیگران است. کلمات جاری بر زبانم سرشارند از حس نگرانی عمیق نسبت به موقعیت دشوار طرف مقابل ،که ناشی از ادب و احترام است اما قلبم ذره‌ای احساس ناخوشی ندارد؛ بی‌اهمیتی کامل. در مواردی ابراز همدردی، نشات گرفته از عدم ایجاد حس بد در طرف مقابل نسبت به خودم است.این نوشته‌ها تا حد خوبی توانسته‌اند تیکه‌ای از وجود من را توصیف کنند. اما شیوه ایجاد این نقاب دروغین برای من، دفن کردن خود در انبوهی از کارهاست که حتی فرصت کافی برای انجام دادن آنها را نداشته باشم. اینگونه حتی زمان فکر کردن به حس عمیق داخل قلبم را هم نخواهم داشت. زمان‌هایی مثل حال دچار خستگی روحی و جسمی می‌شوم و از انجام کارها سر باز می‌زنم که نتیجه این امر لبریز حس نفرت درون قلبم است. این خستگی تنها می‌تواند یک عامل بیرونی داشته باشد و آن هم یک آدم است!در پس تمامی این زشتی و سیاهی، نقاط روشنی هم وجود دارند. کسانی که صادقانه به خوشحالی آنها اهمیت می‌دهم. کسانی که حتی از بعضی‌هایشان آسیب دیده‌ام و در رابطه با آنها قسمت تاریک و روشن قلبم در جدل با یکدیگر هستند. و در بین این افراد فردی وجود دارد (یا شاید داشت) که به لبخندش اهمیت می‌دهم (می‌دادم)، خنده‌اش مایه خوشحالی من می‌شود (می‌شد) و غم او غصه من را به همراه دارد (داشت) و همین فرد باارزش (بی‌ارزش) دلیل اصلی خستگی من و افتادن نقاب از چهره‌ام است. در حذف این فرد از زندگی مردد مانده‌ام.اما درس بزرگی گرفتم. باید بیش از قبل مراقب کنار رفتن پرده‌های دروغ از شخصیت حقیقیم باشم و امیدوارم متنی مشابه در آینده ننویسم و در پنهان کردن تنفر خود از آدمیان موفق باشم. پانوشت: این نوشته یک متن احساسی و عاطفی نیست و ابدا عشق و علاقه در آن جایی ندارد.ParsaParsaWed, 20 Nov 2024 21:38:07 +0330