https://virgool.ir/feed/@ParastooKhپرستوی خردلی گاهی پشت پنجره می‌نشیند و صداها را می‌نویسد.fa2026-11-11 03:27:35https://files.virgool.ir/upload/users/4855137/avatar/HcEUAn.jpghttps://virgool.ir/@ParastooKhhttps://virgool.ir/@ParastooKh/سه-گانه-ظهر-جمعه-vdpnumiyj8sy-vdpnumiyj8syجمعه ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ساعت ۱۵:۴۵ :ظهر است. خانه‌ها خاموش و مردم خوابند، هلیکوپتر ارتش به سمت شمال تهران به پرواز درآمده، خواهرم آوا از یک ساعت پیش تپش قلب دارد. بهش گفتم: "پرانول بخور". با اینکه قرص خورده اما همچنان تپش قلب دارد. بی حال است و مضطرب. و این اضطراب را به من و مامانم هم منتقل میکند، آوا به من می‌گوید : "شنبه یا یکشنبه جنگ میشه و بهتره فردا (شنبه) نری دانشگاه"اما من می‌خواهم بروم، دیدار هفتگی‌ام با مانی تنها چیزیست که در این روزهای سخت مرا به زندگی پیوند می‌زند، به بهانه کارهای پایان‌نامه میرم دانشگاه، از پارکینگ خانه‌مان، یا شاید خانه‌ی کناری، صدای سلام و علیک دو مرد می‌آید. دو گل رز زرد و سه رز قرمز در باغچه جا خوش کرده‌اند. در کنارشان چهار گلدان شمعدانی صورتی قرار دارد. همگی در سایه‌ی درخت عرعر هستند. صدای فشرده شدن کاغذ شکلات توسط مامانم را می‌شنوم. سکوت ظهر جمعه هم ترسناک است هم آرامش‌بخش.انگار‌ همزمان هم نفس‌هایمان را حبس کردیم هم نفس می‌کِشیم، نگاهم به کبوترها و قمری‌های رو پشت‌بام‌هاست و دوتا گربه که از روی دیوارهای همسایه‌ها می‌آمدند و رد می‌شدند و می‌رفتند. هلیکوپتر از مسیری که رفته بود برگشت. هواپیمایی به سمت فرودگاه مهرآباد پرواز میکرد. و من نمی‌دانم فردا میتوانم بروم دانشگاه مانی را ببینم..ساعت ۱۷:۰۵ :از سکوت ظهر جمعه دیگر خبری نیست. تلویزیون در حال پخش فیلم «غرور و تعصب» است و صدای موسیقی‌ای که در فیلم نواخته می‌شود تا اتاق من می‌رسد.پرنده‌ها می‌خوانند. سمت راست فکم درد می‌کند و باز و بسته کردن دهان برایم سخت است. گوشی را برمی‌دارم و صفحه‌ی چتم با مانی را بالا پایین می‌کنم. آخرین پیام‌ها را من فرستادم و جوابی نگرفتم. صدای موسیقی فیلم پخش می‌شود، انگار مراسم رقص است. دیالوگ‌ها را خوب نمی‌شنوم اما صدای موسیقی را کامل می‌شنوم.نگاهم به تقویم روی میزم می‌افتد که حاوی تصاویر آدری هپبورن است. آدری با سر کج کرده و نگاهی نافذ به من نگاه می‌کند. شاید می‌خواهد بگوید: «آیدا، ناامید نباش.»بابام می‌پرسد: «این دختره باعث می‌شه اون یکی با دارسی ازدواج نکنه؟»مامانم جواب می‌دهد: «همشون آخر سر ازدواج می‌کنن.»یاد خودم و مانی می‌افتم. کاش مامانم درباره‌ی ما هم همین نظر را داشته باشد.باد خنک و مطبوعی از پنجره به داخل اتاقم می‌وزد. کاش مانی کنارم بود. از هیچ چیز نمی‌ترسیدم.قلم‌موهایم را که شسته‌ام روی ظرف خالی پنیر خشک می‌شوند..ساعت ۱۷:۳۵ :بوی خوش غذا می‌آید، حس میکنم آن غذا پیاز داغ و رب و گوشت چرخ‌کرده دارد، صدای هم زدن غذا و برخورد قاشق به قابلمه می‌آید. این بو مرا به یاد مخلوط گوشت و سیب‌زمینی مادربزرگم می‌اندازد که یکی از غذاهای موردعلاقه‌ام بود. همان گوشتی که با سیب‌زمینی نگینی سرخ می‌شد و ته دیگ سوخته‌ی شیرینی داشت.روی لحاف خردلی رنگم ولو شدم، آنقدر ولو که بخشی از لحاف روی زمین دارد کشیده میشود و ملحفه هم زیر تنم جمع شده است، صدای پرستوها را می‌شنوم. نمیدانم چه کسی دارد غذا می‌پزد اما مطمئنم دست پخت خوبی دارد.یک‌دفعه نوتیفیکیشن پیام مانی را می‌بینم که نوشته : " سلام جوجوی من، خوبییی؟ چیکار میکنی؟ دانشگاهم الان."جواب میدهم : " سلام پیشییی خوبی؟ کجا بودی؟ نگرانت شدم. من ولوام."به آپارتمانی با دیوارهای سفید سیمانی نگاه میکنم که نور غروب سایه‌ی یک آپارتمان‌ دیگر را رویش انداخته است.مانی نوشته : " جوجو سالن ورزش بودم بعدشم ولو شده بودم خوابم برده بود."راستش برایم این توضیح منطقی نیست چون مانی همیشه به پیام های من جواب میداده، سعی میکنم ندیده بگیرم و نوشتم : " آهاااا، از ظهر سالن بودی؟ آخه هیچی جواب ندادی. خودت بازی میکردی؟"مانی اهل ورزش است، مربی فوتسال دانشجوهای دانشکده‌ بوده و دو بار هم قهرمان جام دانشگاه شده. خودش هم در تیم فوتسال هیئت علمی‌ها بازی میکرد، اما چون زانوش آسیب دیده بود مدتی بیخیال شده بود. هر حرکتی که به فکم میدهم درد می‌گیرد. می‌خواهم بلند شوم لحاف و ملحفه را درست کنم.هنوز دستم روی لحاف بود که پیام مانی رسید، نوشت : "نه، مسابقات قهرمانی دانشگاه‌ها بود. نزدیک ۴ ساعت خواب بودم روی مبل اتاق"یادم می‌آید که مانی عضو شورای ورزش دانشگاه است و احتمالا حضورش الزامی بوده و خیالم راحت میشود و مینویسم : " عههه به سلامتیییی، خوب کاری کردی استراحت کردی پیشی جونم."بوی همان غذا دوباره پررنگ می‌شود. صدای چند جوجه‌ را می‌شنوم و ناگهان آرام می‌شوم..ساعت ۱۹:۱۹ :بوی عود می‌آمد، بویش شبیه به عطر مردانه بود. نزدیک پنجره شدم بوی یاس(پیچ امین الدوله) به مشامم خورد. دیدم غروب کامل تهران را در آغوش گرفته و ساختمان‌های بلندش خاکستری رنگ شده‌اند و چراغ‌های رنگی‌شان خودنمایی میکنند. مادرم برایم شیرینی‌ِ ماتیلدا ویسنزینی می‌آورد. با هم به بالکن می‌رویم تا خرده‌های شیرینی در اتاق نریزد. سرم را بیرون میگیرم و شهر را میبینم که هم خسته است هم شلوغ، نوک شیرینی را گاز میزنم به سمت شرق نگاه میکنم و یک‌دفعه می‌بینم لبه‌ی ماه معلوم است، ماه داشت طلوع میکرد. ماه کامل، پرنور، زرد رنگ، نزدیک و زیبا بود، بسیار زیبا.مادرم خواست تا تنهایی در بالکن دعا بخواند. من به سراغ جعبه شیرینی‌های خوشمزه رفتم و یکی دیگر خوردم.پرستوی خردلی🕊💛پرستوی خردلی🕊💛Fri, 01 May 2026 19:10:47 +0330