https://virgool.ir/feed/@Paperpianofa2026-11-12 02:59:10https://files.virgool.ir/upload/users/14273/avatar/a7hSwB.pnghttps://virgool.ir/@Paperpianohttps://virgool.ir/@Paperpiano/والس-گرینکو-lpqietpoujny جوانی با سیگاری بر لب در دشتی سرسبز در حال نواختن پیانو است. همین تصویر و موزیک ویدئو با ضربآهنگ والسی زیبا کافی است تا هر علاقه مند به موسیقی را مجذوب خود کند. این جوان بی تفاوت با صورتی نه چندان آرام “یوگنی گرینکو” آهنگساز و نوازنده این قطعه زیبا است. کسی که خود را آهنگسازی از حاشیه مسکو معرفی می کند.آشنایی یوگنی با موسیقی در دوران کودکی آغاز شد اما در سن ۱۶ سالگی زمانی که گرینکوی جوان با موسیقی پانک و راک آشنا شد قوت گرفت. پس نواختن گیتار را آغاز کرد و درمدت کوتاهی گروه راک خود را تشکیل داد. بعد از دو سال نواختن درامز را آغاز کرد و همکاری خود را با گروه هایی که سبک هایی همچون Noise Rock ، Experimental Rock مینواختند آغاز کرد. خودش درباره درامز می گوید “درامز چیزی بیشتر از ورزش و مدیتیشن است. بهترین روانشناس که به شما کمک میکند تا بر استرس غلبه کنید “.یوگنی اولین تور جدی خود در روسیه را در سال ۲۰۰۸ همراه با Damo Suzuki و آهنگساز مینی مالیست آمریکایی Rhys Chatham آغاز کرد.محبوبیت این والس برای چیست؟این والس را بارها به پیشنهاد هنرجویانم به آنها آموزش داده ام. همینطور بسیاری ازدنبال کنندگان پیانو کاغذی بارها از من خواسته بودند که این قطعه را آموزش دهم. پس با خودم فکر کردم چرا والس گرینکو برای این افراد تا این حد جذاب است. برای من که با سبک های مختلف موسیقی آشنا هستم و همیشه در حال کشف و گوش کردن آلبوم های جدید هستم این همه علاقه عجیب بود، می دانستم که صدها آهنگ زیبای دیگر از آهنگسازان اسم و رسم دار معاصر وجود دارد. چرا این قطعه را می خواهند؟ پس شروع به تحقیق کردم.از آنجایی که هیچ اطلاعات فارسی درستی در سایت های ایرانی پیدا نکردم تصمیم گرفتم مطلب کوتاهی درباره یوگنی گرینکو و آهنگ والس بنویسم. جالب است بدانید حتی در سایت های انگلیسی زبان هم مطلب یا زندگی نامه قابل قبولی پیدا نکردم. ( تقریبا چیزی نبود) بیشترین چیزی که پیدا کردم در دو سایت ترکیه ای بود که یکی از آنها مصاحبه کوتاهی با او در سایت “رادیکال” بود. همچنین اطلاعات کمی در اسپاتیفای که همان اطلاعات سایت شخصی اوست. همچنین صفحات اینستاگرام و توییتر او را هم بررسی کردم. و تمام این گشت و گذار ها با هدف رسیدن به جواب سوالی است که در اکثر مواقع بی جواب می ماند : دلیل محبوبیت یک اثر هنری چیست؟این والس تنها در یوتیوب ۱۵ میلیون بار دیده شده است. ۱۵ میلیون بازدید برای این سبک موسیقی عدد قابل قبولی است. بسیار ساده و بدون هیچگونه تجهیزات ویژه تصویربرداری ساخته شده است.پس چرا اطلاعات کافی از این آهنگساز و والسی با این همه بازدید در اینترنت موجود نیست؟در اپلیکیشن اسپاتیفای آهنگ والس حدود دو و نیم میلیون بار شنیده شده است. همینطورکانال یوگنی کرینکو در اسپاتیفای ماهانه نزدیک به هفتاد هزار شنونده دارد. جالب است که بیشترین طرفداران گرینکو در کشور ترکیه هستند. و او چندین کنسرت در شهرهای مختلف ترکیه برگزار کرده است. در مصاحبه ای در جواب این سوال که چرا او در ترکیه بیشتر از روسیه شهرت دارد و فعالیت می کند می گوید به دلیل اینکه موزیسین هایی با سبک مشابه او اما بهتر و مشهور تر از خودش در روسیه زندگی می کنند.شهرتی کم در اسپاتیفایجالب است که در اسپاتیفای – اپلیکیشنی برای شنیدن موسیقی و دنبال کردن آهنگسازان است- تعداد مخاطبین و شنونده گان یوگنی گرینکو تعداد کمی هستند و او با اختلاف بسیار زیادی از موزیسین های مشابه قرار دارد. Joep Beving آهنگساز هلندی که او هم تنها ۲ آلبوم منتشر کرده است و والس های مشابهی دارد ماهانه دو میلیون شنونده دارد. Alexis Ffrench انگلیسی حدود یک میلیون شنونده در ماه و بسیاری آهنگساز دیگر با قطعاتی مشابه این والس همین شرایط را دارند.تعداد کم مخاطبین قابل توجه است و هنگامی که آثار او را می شنویم متوجه می شویم که آثار گرینکو با وجود زیبایی در ملودی و تنوع در سازبندی ، فرم و سبک هنوز کمی ناپخته و متاثر از آثار دیگران هستند. گویی هنوز زبان مشخص خود در آهنگسازی را پیدا نکرده است.طبیعتا والس گرینکو قطعه زیباییست که تا این حد محبوب شده است. اما به نظرم محبوبیت این اثر در ایران بیشتر به خاطر موزیک ویدئوی آن است. اگرچه بسیار ساده ساخته شده است اما حسی در این فیلم جریان دارد که بیننده را همراه خود می کند. نوازنده ای با ظاهری ساده و خودمانی پشت سازی نشسته است که معمولا در خانه ها و سالن های کنسرت دیده ایم و نه در دل طبیعت .شاید بهترین نمونه ی ایرانی چنین اجراهایی را بتوان در فیلم اجراهای خیابانی مهرداد مهدی نوازنده آکاردئون و آسو کوهزادی پیدا کرد. آنها هم والس تهران را به همین ساده گی در گوشه و کنار شهر تهران خودمانی، زیبا و دلنشین اجرا می کنند.و کلام آخر اینکه من این قطعه رو در سایت پیانو کاغذی آموزش داده ام. توضیحات تخصصی درباره ملودی و هارمونی آهنگ کامل توضیح داده شده است. همچنین اثر برای علاقه مندان به آهنگسازی هم تحلیل شده است.نویسنده: جمال سامری(تصاویر از صفحه اینستاگرام گرینکو برداشته شده اند)PaperpianoPaperpianoMon, 10 Sep 2018 19:22:35 +0430https://virgool.ir/@Paperpiano/فردیناند-بیر-fhqhth6rbotn فردیناند بیردر سال 1803 میلادی پسری متولد شد که نام او را فردیناند گذاشتند. علاقه مند به پیانو و آهنگسازی و مشتاق به ساختن و تنظیم سبکی از موسیقی بود که آن را موسیقی سَبُک (light music  ) می نامند. سَبُک در مقایسه با موسیقی کلاسیک که پیچیده تر و به لحاظ بافت غنی تر است.فردیناند بیر در سال 1863 با طرفداران نه چندان بی شمار خود خداحافظی کرد و دار فانی را وداع گفت.حاصل تلاش حرفه ای فردیناند بیر آهنگسازی و تنظیم چندین قطعه بود. که تقریبا هیچکدام آثار مهمی در تاریخ موسیقی به حساب نمی آیند. اما بزرگترین دستاوردش تهیه کتابی برای آموزش پیانو است که در ایران به «بیر اپوس 101» معروف است . کتابی که گفته می­شود از اولین کتاب های آموزش به حساب می­آید . اگرچه بنده هیچ منبعی برای تایید این حرف پیدا نکردم.این کتاب هیچ شباهتی به کتاب های آموزشی قرن اخیر ندارد و بیشتر از اینکه حاوی یک متد مشخص آموزشی باشد، شبیه کتاب­های افزایش تکنیک پیانوست. جالب است بدانید که محبوبیت این کتاب در کشورهای آسیایی بیشتر از کشورهای دیگر است و این محبوبیت در ایران حیرت انگیز است.متاسفانه این کتاب خشک و بی­روح برای هنرجویان علاقه­ مند همچون هفت خوان رستم می­ماند . کودک 7، 8 ساله را به جنگ دیو سپید می­فرستیم که بعد از تمام کردن کتاب و پیروزی، نه نای نواختن آهنگ دارد، نه علاقه­ مند به نواختن یا حتی شنیدن آثار زیبای موسیقی کلاسیک است. بعد می­گوییم استعداد نداشت یا بچه های این نسل تنبل هستند و ما فلان بودیم و بهمان.چرا در دورانی که به راحتی می توان انواع متد­های آموزش را با جستجویی ساده در اینترنت پیدا کرد باز هم یقه بیر را ول نمی­کنیم؟ آیا غیر از این است که بسیاری از مدرسین، آموزش صحیح را تنها در آموختن سنت­ هایی می دانند که بی­ تامل در این مملکت رواج داشته ؟راه رسیدن به جایزه شوپن از مسیر کتاب فردیناند بیر اپوس 101 می گذرد؟کدام شیر پاک خورده ­ای گفته که راه رسیدن به جایزه شوپن از مسیر کتاب بیر اپوس 101 می گذرد؟ با نگاهی ساده به کتاب و کمی تامل می­توان فهمید که آموزش بر اساس کتابی که در سال 1851 منتشر شده است هیچ نتیجه درستی نمی­دهد. این کتاب در زمان اوج موسیقی رمانتیک در اروپا منتشر شده اما هیچ نشانی از نوگرایی زمان خود را هم همراه ندارد و تنها صدای کلمنتی و موتزارت جوان از آن شنیده می­شود.در این 150 سال شنوندگان و متخصصین موسیقی انواع سبک­ها را تجربه کرده ­اند و منطقی نیست که همچنان با کتابی آموزش دهیم که هیچ نشانی از بزرگان دوران بعد از بیر ندارد. چطور می­توان از نوجوانی که موسیقی مدرن، پاپ، متال و راک را شنیده است انتظار داشت تا قطعات حوصله سر بر و بی هدف کتاب بیر را بیاموزد؟و سخن آخر اینکه مدرسین عزیز که در شیوه ی آموزش خود پافشاری می­کنید و حاضر نیستید این کتاب متحجر را کنار بگذارید، جان بیر بیخیال شوید. ما کارگران موسیقی کلاسیک یا هیچ سبک دیگری نیستیم. سنگ کلاسیک را به سینه زدن و کوبیدن چوب بیر بر سر شاگردان با این تصور که راه بتهوون از کتاب بیر می­گذرد اشتباه است و هیچ منفعتی برای هیچ کسی ندارد حتی آن مرحوم فردیناند بیر.و هنرجویانی که این متن را خواندید از معلم خود بخواهید تا در حد توان خود و سطح شما از همان ابتدا به شما آهنگ بیاموزند. وگرنه نه تنها به سر منزل مقصود نمی­رسید که مجبورد خواهید شد در آخر عقده­ های فروخورده خود را بر سر یک کیبورد 4 اکتاو در عروسی فردی نا شناس در باغی ناشناس­تر خالی کنید.پانویس : توضیحات تخصصی تر درباره عدم استفاده از این کتاب را در جلسه اول پیانو سایت پیانو کاغذی توضیح داده­ ام.جمال سامری- مدرس پیانوPaperpianoPaperpianoFri, 17 Aug 2018 15:26:04 +0430https://virgool.ir/@Paperpiano/صدای-جاری-در-شکل-های-بیشمار-urnb5ajjrp8h راجع به یک موسیقی پس از گوش سپاری به آن، عملی است که خودآگاه یا ناخودآگاه توسط هر موسیقی‎دان یا مخاطب آماتور صورت می‎گیرد. به نظر می‎رسد بروز این عمل از طرف فرد غیر‎حرفه‎ای واکنشی است که بیشتر مبنایی عاطفی احساسی داشته و معمولا ناشی از رودررویی فرد با یک موضوع کلی به نام موسیقی و تأثیر پذیرفتن از آن می‎باشد. البته این واکنش در برخی موارد که مخاطب غیرحرفه‎ای حساسیتهای ویژه‎ای الحاظ دریافت، ثبت و تعبیر عاطفی حسی موسیقی دارد، با وجود عدم دانش کافی و تخصصی در این رشته، دارای اهمیت به سزایی می باشد. لیکن آنچه مهم است رویکرد و ارزیابی موسیقی‎دانان نسبت به پدیده‎های مختلف موسیقایی می‎باشد و مسئله دیگر اینکه آیا می‎توان شاخص‎های مشخص و معینی برای اندازه گیری ارزش موسیقی‎های مختلف در نظر گرفت یا نه؟! نکته قابل ذکر در این قسمت این است که صرف دارا بودن سابقه حرفه‎ای در یکی از شاخص‎های موسیقی به معنی صلاحیت‎مند بودن فرد مورد نظر برای ارزیابی نمی‎باشد. چرا که در بسیاری از موارد مطالبی آنچنان دور و بی‎ربط با واقعیت یک پدیده صوتی شنیده و خوانده می‎شود که به نظر می‎رسد فرد به ظاهر کارشناس عمر خود را صرف کوبیدن آب در هاون نموده است. اما در مورد موسیقی‎دانانی که دارای قدرت فهم و شناخت زبان موسیقی و صدا هستند اوضاع متفاوت است. معمولاً این گروه از متخصصان طی زمان طولانی حشر و نشر با پدیده موسیقی همواره در حال کاوشی خاموش، دائمی و سیال راجع به این مقوله بوده اند. به این معنی که این گروه در هر مرحله از رشد و تحول هنری خود با وجوه، اشکال و انواع متفاوتی از موسیقی رو به رو شده اند و در هر مرحله از مواجهه با این دنیای گسترده و بی انتها همواره درصدد دستیابی به عیاری برای سنجش گونه های بی‎شمار این گستره بوده‎اند. سؤالی که مطرح است اینکه با وجود وسعت دامنه موسیقی آیا می توان مجموعه اصولی واحد برای ارزیابی کلیت این پدیده به دست داد یا باید هر موسیقی را در بستر وجودی آن و نسبت به عناصر همجوارش ارزیابی کرد؟ آنچه که با نگاهی بدون تعصب، کل‎گرا و واقع بین دیده می‎شود اینست که موسیقی هم مانند هر هنر دیگر دارای دو قشر روبنا و زیربنا می‎باشد که هر کدام از این دو لایه دارای مشخصات خاصی هستند. در بخش روبنای موسیقی ما با عناصری چون ریتم، اندازه و فاصله اصوات در نردبان صوتی (تنالیته، مدالیته)، ملودی، فرم، هماهنگی و چیدمان اصوات (هارمونی و کنترپوان) و رنگ آمیزی (ارکستراسیون، ساختار اجرا و …) رو به رو هستیم. بدیهی است که دانستن و تسلط بر مجموعه عناصر روبنایی البته با توجه به رشته تخصصی هر موسیقی دان امریست غیرقابل انکار چراکه مجموعه این عناصر برای یک موسیقی‎دان حکم کلمه را دارند برای ادیب و بدون کلمه سخن گفتن امری است موهوم و ناممکن لیکن مطلب مهم این است که با وجود تمام اهمیت پایه ای و بنیانی که تمامی این عناصر در راه تولد یک موسیقی دارند، حضور یگانه و مطلق اینها نیست که یک پدیده صوتی را شایسته نام «موسیقی» می گرداند؟ در واقع عناصر روبنایی موسیقی در حکم پیکره ای ظریف و دقیق و متناسب‎اند که حاملان روح و خون موسیقی می باشند. این پیکره منظم، متوازن و هماهنگ حیات خود را مدیون جائی است که هنرمند در آن جای می سازد. در حقیقت هنرمند واسطی است بین طبیعت هستی و اشیاء و اشکال. به همین دلیل است که اطلاق کلماتی چون چوب، لاستیک، میله، چکش یا هر چیز دیگر به مجموعه تلنبارهای صوتی برخی افراد بسیار برازنده‎تر از کلمه حساس و والای موسیقی می باشد. البته دقت، وسواس، ظرافت و پختگی در ساماندهی به عناصر صوری موسیقی خاصیتی است که خود دارای ارزش زیبایی شناسانه می باشد. در موسیقی هم مانند هر هنر دیگر ما می توانیم دو شاخه هنر تجربی و تجربه هنری را قائل شویم در شاخه اول صرف تجربه در رسیدن به افقهایی جدید از لحاظ ساختار و دستور زبان موسیقی اهمیت اصلی را داراست. در این شاخه هنرمند به فکر پیامدهای حسی و تأثیرگذاری حادثه صوتی مخلوق نمی‎باشد و یا این مسئله در درجه اول اهمیت نیست بلکه تلاش می کند در میزان دارایی های خزانه صوتی فرهنگ مورد نظر افزوده و زبان موسیقی را از لحاظ فرهنگ و ساختمان متحول سازد. در شاخه دوم یعنی تجربه هنری هنرمند علاوه بر داشتن دغدغه های گروه قبلی هنر تجربی در جستجوی معنی هستی و تغییر و تفسیر آن نیز می‎باشد. در واقع اتفاقات حائز اهمیت در این شاخه اتفاقاتی هستند که از حد زبان موسیقی و هنرمند مورد نظر فراتر رفته و آزادکننده قسمتی دیگر از بینهایت درونیات نهفته انسانی می باشند. آنچه که مسلم و بدیهی است اینکه آثار مرجع و معیار موسیقی جهان تلفیقی از دریافتها و بینش انسانی ژرف و حساس و متفکر به عنوان هنرمند با مواد و اشکالی بدون نقص، یکپارچه و واضح می باشند. از موسیقی پلی فونیک قرون وسطی تا موسیقی مدرن قرن ۲۰، موسیقی بومی، موسیقی تلفیقی (Fusion)، موسیقی عصر جدید (New Age)، موسیقی ذاتی (Concrete Music)، موسیقی اتفاقی (Music of Chance)، موسیقی فیلم و دهها و دهها انواع و اشکال و ژانرهای دیگر موسیقی همه شاهدی هستند بر این مدعا که حجمها و شکلها و صداها بستری هستند که موسیقی‎دان خود و هستی خود را با آنها و در آنها تعریف می‎کند. به نظر می رسد در مقوله آموزش موسیقی قبل یا همزمان با آموزش روبنا باید تفکر، تهذیب نفس و طبیعت گرایی و واقع گرایی به هنرجویان آموخته شود چون همانگونه که قبلاً گفته شد حیات، جوشش و تحرک اصوات تحت تأثیر عواملی فراشکلی و فراساختاری می‎باشد که به هر حال در تشخیص هنر، طبیعت انسان یا انسان طبیعی بهترین داور می باشد. شاید روند زندگی ذهنی معاصر که در آن هرگونه واقعیت ملموس و محسوس توسط ذهن شکاک و بیمار انسان امروز وارونه و تحریف می‎شود، باعث التقاط سره و ناسره شده باشد. لیکن در موسیقی هم مانند هر زبان هنری دیگر گفتار گزیده انسان متفکر است که جریان ساز و تاریخ ساز می‎شود و لاغیار نظر راجع به یک موسیقی پس از گوش سپاری به آن، عملی است که خودآگاه یا ناخودآگاه توسط هر موسیقی‎دان یا مخاطب آماتور صورت می‎گیرد. به نظر می‎رسد بروز این عمل از طرف فرد غیر‎حرفه‎ای واکنشی است که بیشتر مبنایی عاطفی احساسی داشته و معمولا ناشی از رودررویی فرد با یک موضوع کلی به نام موسیقی و تأثیر پذیرفتن از آن می‎باشد. البته این واکنش در برخی موارد که مخاطب غیرحرفه‎ای حساسیتهای ویژه‎ای از لحاظ دریافت، ثبت و تعبیر عاطفی حسی موسیقی دارد، با وجود عدم دانش کافی و تخصصی در این رشته، دارای اهمیت به سزایی می باشد. لیکن آنچه مهم است رویکرد و ارزیابی موسیقی‎دانان نسبت به پدیده‎های مختلف موسیقایی می‎باشد و مسئله دیگر اینکه آیا می‎توان شاخص‎های مشخص و معینی برای اندازه گیری ارزش موسیقی‎های مختلف در نظر گرفت یا نه؟! نکته قابل ذکر در این قسمت این است که صرف دارا بودن سابقه حرفه‎ای در یکی از شاخص‎های موسیقی به معنی صلاحیت‎مند بودن فرد مورد نظر برای ارزیابی نمی‎باشد. چرا که در بسیاری از موارد مطالبی آنچنان دور و بی‎ربط با واقعیت یک پدیده صوتی شنیده و خوانده می‎شود که به نظر می‎رسد فرد به ظاهر کارشناس عمر خود را صرف کوبیدن آب در هاون نموده است. اما در مورد موسیقی‎دانانی که دارای قدرت فهم و شناخت زبان موسیقی و صدا هستند اوضاع متفاوت است. معمولاً این گروه از متخصصان طی زمان طولانی حشر و نشر با پدیده موسیقی همواره در حال کاوشی خاموش، دائمی و سیال راجع به این مقوله بوده اند. به این معنی که این گروه در هر مرحله از رشد و تحول هنری خود با وجوه، اشکال و انواع متفاوتی از موسیقی رو به رو شده اند و در هر مرحله از مواجهه با این دنیای گسترده و بی انتها همواره درصدد دستیابی به عیاری برای سنجش گونه های بی‎شمار این گستره بوده‎اند. سؤالی که مطرح است اینکه با وجود وسعت دامنه موسیقی آیا می توان مجموعه اصولی واحد برای ارزیابی کلیت این پدیده به دست داد یا باید هر موسیقی را در بستر وجودی آن و نسبت به عناصر همجوارش ارزیابی کرد؟ آنچه که با نگاهی بدون تعصب، کل‎گرا و واقع بین دیده می‎شود اینست که موسیقی هم مانند هر هنر دیگر دارای دو قشر روبنا و زیربنا می‎باشد که هر کدام از این دو لایه دارای مشخصات خاصی هستند. در بخش روبنای موسیقی ما با عناصری چون ریتم، اندازه و فاصله اصوات در نردبان صوتی (تنالیته، مدالیته)، ملودی، فرم، هماهنگی و چیدمان اصوات (هارمونی و کنترپوان) و رنگ آمیزی (ارکستراسیون، ساختار اجرا و …) رو به رو هستیم. بدیهی است که دانستن و تسلط بر مجموعه عناصر روبنایی البته با توجه به رشته تخصصی هر موسیقی دان امریست غیرقابل انکار چراکه مجموعه این عناصر برای یک موسیقی‎دان حکم کلمه را دارند برای ادیب و بدون کلمه سخن گفتن امری است موهوم و ناممکن لیکن مطلب مهم این است که با وجود تمام اهمیت پایه ای و بنیانی که تمامی این عناصر در راه تولد یک موسیقی دارند، حضور یگانه و مطلق اینها نیست که یک پدیده صوتی را شایسته نام «موسیقی» می گرداند؟ در واقع عناصر روبنایی موسیقی در حکم پیکره ای ظریف و دقیق و متناسب‎اند که حاملان روح و خون موسیقی می باشند. این پیکره منظم، متوازن و هماهنگ حیات خود را مدیون جائی است که هنرمند در آن جای می سازد. در حقیقت هنرمند واسطی است بین طبیعت هستی و اشیاء و اشکال. به همین دلیل است که اطلاق کلماتی چون چوب، لاستیک، میله، چکش یا هر چیز دیگر به مجموعه تلنبارهای صوتی برخی افراد بسیار برازنده‎تر از کلمه حساس و والای موسیقی می باشد. البته دقت، وسواس، ظرافت و پختگی در ساماندهی به عناصر صوری موسیقی خاصیتی است که خود دارای ارزش زیبایی شناسانه می باشد. در موسیقی هم مانند هر هنر دیگر ما می توانیم دو شاخه هنر تجربی و تجربه هنری را قائل شویم در شاخه اول صرف تجربه در رسیدن به افقهایی جدید از لحاظ ساختار و دستور زبان موسیقی اهمیت اصلی را داراست. در این شاخه هنرمند به فکر پیامدهای حسی و تأثیرگذاری حادثه صوتی مخلوق نمی‎باشد و یا این مسئله در درجه اول اهمیت نیست بلکه تلاش می کند در میزان دارایی های خزانه صوتی فرهنگ مورد نظر افزوده و زبان موسیقی را از لحاظ فرهنگ و ساختمان متحول سازد. در شاخه دوم یعنی تجربه هنری هنرمند علاوه بر داشتن دغدغه های گروه قبلی هنر تجربی در جستجوی معنی هستی و تغییر و تفسیر آن نیز می‎باشد. در واقع اتفاقات حائز اهمیت در این شاخه اتفاقاتی هستند که از حد زبان موسیقی و هنرمند مورد نظر فراتر رفته و آزادکننده قسمتی دیگر از بینهایت درونیات نهفته انسانی می باشند. آنچه که مسلم و بدیهی است اینکه آثار مرجع و معیار موسیقی جهان تلفیقی از دریافتها و بینش انسانی ژرف و حساس و متفکر به عنوان هنرمند با مواد و اشکالی بدون نقص، یکپارچه و واضح می باشند. از موسیقی پلی فونیک قرون وسطی تا موسیقی مدرن قرن ۲۰، موسیقی بومی، موسیقی تلفیقی (Fusion)، موسیقی عصر جدید (New Age)، موسیقی ذاتی (Concrete Music)، موسیقی اتفاقی (Music of Chance)، موسیقی فیلم و دهها و دهها انواع و اشکال و ژانرهای دیگر موسیقی همه شاهدی هستند بر این مدعا که حجمها و شکلها و صداها بستری هستند که موسیقی‎دان خود و هستی خود را با آنها و در آنها تعریف می‎کند. به نظر می رسد در مقوله آموزش موسیقی قبل یا همزمان با آموزش روبنا باید تفکر، تهذیب نفس و طبیعت گرایی و واقع گرایی به هنرجویان آموخته شود چون همانگونه که قبلاً گفته شد حیات، جوشش و تحرک اصوات تحت تأثیر عواملی فراشکلی و فراساختاری می‎باشد که به هر حال در تشخیص هنر، طبیعت انسان یا انسان طبیعی بهترین داور می باشد. شاید روند زندگی ذهنی معاصر که در آن هرگونه واقعیت ملموس و محسوس توسط ذهن شکاک و بیمار انسان امروز وارونه و تحریف می‎شود، باعث التقاط سره و ناسره شده باشد. لیکن در موسیقی هم مانند هر زبان هنری دیگر گفتار گزیده انسان متفکر است که جریان ساز و تاریخ ساز می‎شود و لاغیر. سپهر رفیعیان- نوازنده و مدرس سنتور در سایت پیانو کاغذی PaperpianoPaperpianoSun, 05 Aug 2018 12:17:03 +0430https://virgool.ir/@Paperpiano/گذری-کوتاه-بر-شاخص-های-بداهه-نوازی-jqbg5gp29xso گذری کوتاه بر شاخص های بداهه نوازی: در هنر ایران و بویژه موسیقی ردیف دستگاهی یا اصطلاحاً موسیقی سنتی شهری، “بداهه نوازی” به عنوان شیوه ای خاص، غایت اجراکننده-نوازنده یا خواننده- در مسیر یادگیری، از مراحل ابتدایی تا دوره عالی محسوب می شود. در موسیقی سنتی شهری ایران، واژه ترکیبی “بداهه نوازی” و واژه “سنت” همواره به عنوان دو مفهوم اصلی در نظر گرفته می شده که در نگاه اول با توجه به معنی بداهه نوازی به عنوان گونه ای نوسازی و دگر گونه سازی و معنی سنت به عنوان تکرار موضوعات از پیش موجود؛ ممکن است برخی تضادها و تعارضات در ارتباط با اصول بنیانی این موسیقی به وجود بیاید. اما این دو مفهوم، دو روی یک سکه هستند و در حقیقت بداهه نوازی، در طول تکرار گذشته یا عمل سنتی قرار دارد. به بیانی دیگر، بداهه نوازی مرحله ای از اجرا و نواخت است که در آن اجراکننده با استفاده از مصالح و مواد صوتی که از ادبیات گذشته موسیقی مورد نظر و تکرار آنها بدست آورده، به بیانی شخصی با ترکیبی خاص و در لحظه ای واحد دست می زند. در واقع ما با پدیده ای به نام “سنت بداهه نوازی” رودررو هستیم. حدود و ثغور بداهه نوازی نکته مهمی که در این نقطه لازم به ذکر است، تعیین حدود و ثغور بداهه نوازی است، از لحاظ لغوی ما می توانیم واژه ترکیبی بداهه نوازی را به اجرای آزاد و پیش بینی نشده هر اجراکننده-نوازنده یا خواننده- با هر سطح از توانایی و مهارت در لحظه ای خاص اطلاق کنیم. لیکن آنچه که از لحاظ فرهنگ موسیقایی بدیهی به نظر می رسد این است که واژه ی بداهه نوازی دارای باری ارزشی چه از لحاظ توانایی و مهارت نوازنده و خواننده و چه از لحاظ معانی صوتی متبادر از آن است. منظور از توانایی و مهارت یا تکنیک در حیطه ی اجرا، اشراف کامل و تسلط اجراکننده بر ابزار خود و توانایی بیان ذهنیات و احساسات در قالب ترکیبات مختلفی از صداها می باشد. سکوت درونی در بحث معنای صوتی شکافتن و تحلیل مشکل تر به نظر می رسد ولی می توان گفت که عنصر تأمل، سکوت درونی و گوش سپاری به صدای حال لحظات، عنصری است که برای باردار کردن صداها از فضایی اثرگذار، حائز اهمیت است. در حقیقت می توان گفت که بداهه نوازی بازگویی هستی در حال جریان توسط انسانی حساس و صاحب بلاغت موسیقایی، تعریف می شود. شیوه ی بداهه نوازی در اشکال عالی خود –اجرای اساتید مسلم بداهه پردازی در انواع موسیقی های دنیا- در کل جهان، به نوعی سند و مدرکی دال بر ویرتئوزیته (استادی و تبحر) اجراکننده ی آن است. به طوری که حتی در کشورهای غربی و سنت موسیقی کلاسیک که معمولا رپرتوار- برنامه اجرایی- نوازنده یا خواننده از پیش مشخص است، بداهه نوازی مختص بزرگانی چون موتسارت، بتهوون و شوپن بوده و هر اجراکننده تازه کار و کالی حق و جسارت اجرایی به این شیوه را ندارد. تا اینجا به برخی از شاخص های بداهه نوازی اشاره کردیم که می توان آنها را به شکل زیر دسته بندی کرد: مهارت و تبحر و تسلط نسبتاً کامل اجراکننده- تکنیک- بر ابزار اجرایی مورد نظر. احاطه کامل اجراکننده بر رپرتوار آن موسیقی. دوری گزیدن از فرمها، ریتم ها و ملودی های از پیش تعیین شده و واگذاری این عناصر به لحظه ی اجرا. گرایش به اتفاقات و تصادفات صوتی در لحظات مختلف و طلب پیشآمدهای غیر قابل انتظار (در ادامه ی بند قبل). پرداخت به شنیدن به جای اندیشیدن در لحظه لحظه ی اجرا (تمرکز و مراقبه). از دیگر نکاتی که توجه به آن در کنار بندهای بالا با اهمیت به نظر می رسد، خصوصیات فردی نوازنده یا خواننده چه از لحاظ فیزیولوژیک و جسمی و چه از لحاظ مغزی و ذهنی است. مسلماً اجراهای معیار در کل جهان و در موسیقی ما دارای معدلی بالا از مجموع شاخص های گفته شده است. نکته ی دیگر در ارتباط با این شیوه، ساختار اجرای نوازنده یا خواننده است که این مورد نه تنها در بداهه نوازی بلکه در شیوه های دیگر اجرای موسیقی نیز از اهمیت فراوانی برخوردار است. سونوریته –صدا دهی ابزار صوتی و صداسازی اجراکننده- موزیکالیته- بیان موسیقایی اصوات و تعبیرهای مناسب- و تکنیک- توانایی و مهارت و تسلط اجراکننده بر ابزار صداده- جملگی شاخص هایی هستند که در هر اجرای موسیقی شدیداً مورد تأکید واقع می شوند و شیوه بداهه نوازی نیز از این قواعد مستثنی نیست. ما می توانیم در اجراهای مختلف قطعه ای واحد توسط مجریان مختلف، از واژه “بداهه پردازی اجرایی” استفاده کنیم، بدین معنی که در زمانها و مکانهای مختلف اجرای قطعه ای واحد توسط اجراکنندگان مختلف تفاسیر و تعابیر متفاوتی را پیش روی ما قرار می دهد که می توان از آن تحت عنوان بداهه پردازی اجرایی یاد کنیم. با توجه به موضوعات طرح شده می توان شیوه بداهه نوازی را در قالب جملات زیر بیان کرد: بداهه نوازی شیوه ای است که در آن اجراکننده- نوازنده یا خواننده- متبحر و ماهر با توجه به اشراف کامل به رپرتوار موسیقی مورد نظر دست به اجرایی متمرکز و بدیع در این لحظه ی خاص می زند که صداهای حاصله انعکاسی است از این لحظه ی تاریخی بر این شخصیت بارز، در این مکان کلان جغرافیایی و این مکان خرد اجرایی. در تعریف بالا منظور از لحظه تاریخی، استمرار و تداوم جریان تاریخی و سرایت آن بر روی فرد فرد اعضای جامعه است که قسمتی از این تأثیر خودآگاه و بخشی از آن ناخودآگاه صورت می گیرد. عامل شخصیت که مجموعه ای از خصوصیات ذهنی و جسمی یا ظاهری و باطنی است نیز در بازخوانی یا بازگویش این لحظه ی خاص اساسی ترین نقش را بازی می کند. در حقیقت این حادثه ویژه صوتی- بداهه نوازی- برآیندی است از مجموعه ی عوامل، رتبه ی هر بداهه نوازی نوسان و تغییر می یابد. این شیوه در شکل متعالی خود زبان حال افرادی است که دریافت های شخصی، هوشمند و ژرف از هستی دارند و اگرچه عناصر شکل دهنده ی این زبان در کلیت خود هر کدام وابسته به محیطهای صوتی متفاوتی است، ولی مسئله اصلی قرار گرفتن این عناصر بیگانه در ترکیب بندی نوین، هماهنگ و یکپارچه ای به نامه “بداهه” است و از این روست که محیط هنر بداهه نوازی جای حضور هر ناخالص بی دانش سطحی نگری نیست. سپهر رفیعیان- نوازنده و مدرس سنتور در سایت پیانو کاغذیPaperpianoPaperpianoSun, 05 Aug 2018 12:10:38 +0430https://virgool.ir/@Paperpiano/httpspaperpianoirآیا-واقعا-پیانو-مادر-تمام-سازهاست-gkm8bazkqmayآیا واقعا پیانو مادر تمام سازهاست؟ این جمله را بارها از پدران و مادران هنگام مراجعه ایشان به آموزشگاه و مشاوره برای شروع ساز پیانو شنیده ام. شاید این سوال درست باشد و شاید تصور یا سوء تفاهمی بیش نباشد.بعد از ساخت پیانو توسط کریستوفری در قرن ۱۸ میلادی توجه آهنگسازان روز به روز به این ساز که فرزند خلف هارپسیکورد و کلاوسن به حساب می آمد بیشتر و بیشتر شد. پیانو امکانات بسیاری همچون دینامیک های مختلف و رجیستر صوتی گسترده ای را در اختیار آهنگساز قرار داد. همین امکان نواختن در دینامیک های مختلف باعث شد نام پیانو های اولیه را فورته پیانو یا پیانو فورته (به زبان ایتالیایی) نامگذاری کنند. یعنی سازی که امکان کم کردن و زیاد کردن صدا را در اختیار نوازنده قرار می دهد.پیانو از لحاظ محدوده صوتی وسیع ترین سازی است که در آنسامبل موسیقی غرب استفاده می شود. کمتر سازی همچون پیانو می تواند بیشتر از دو یا سه اکتاو را در اختیار نوازنده قرار دهد. در این ساز از بم ترین محدوده صوتی یا همان رجیستر که برای سازی مانند کنترباس( دابل باس) – بم ترین ساز در گونه سازهای زهی-  نوشته می شود در اختیار نوازنده و آهنگساز قرار دارد تا زیرترین محدوده صوتی که برای سازی مانند فلوت پیکولو نوشته می شود.امکان بسیار مهم دیگر در پیانو قابلیت اجرای همزمان ده نت یا بیشتر- آکورد خوشه ای – برای ساخت آکورد مشخصی توسط نوازنده است. فرانتس لیست آهنگساز و پیانیست مجار با تنظیم مهمترین قطعات ارکسترال تاریخ موسیقی در قرن نوزدهم ثابت کرد که این ساز بدون هیچ محدودیتی می تواند پا به پای یک ارکستر بزرگ توانا و پر از رنگ باشد. همچنین ساز پیانو هیچ محدودیتی در اجرای سبک های مختلف ندارد.همین موضوع باعث می شود هنرجویان پس از طی کردن دوره های آموزشی بتوانند بر حسب سلیقه خود هر سبک موسیقی را به راحتی دنبال کنند. مهم نیست شما بوگی ووگی دوست دارید یا موسیقی سنتی ایرانی ، این ساز بدون محدودیت هرچه در ذهن شما باشد را اجرا می کند.برای رسیدن به پاسخ کامل این سوال به یکی از پادکست های سایت پیانو کاغذی گوش کنیدPaperpianoPaperpianoFri, 03 Aug 2018 14:21:02 +0430