https://virgool.ir/feed/@Pantea13روانشناس‌ بالینی بزرگسالان هستمfa2026-11-11 14:13:22https://files.virgool.ir/upload/users/1714667/avatar/PhfztX.jpghttps://virgool.ir/@Pantea13https://virgool.ir/@Pantea13/بدترین-پیام-ممکن-در-ساعت-۲۳۱۷-شب-ynkfra7mrypeیکی از بدترین پیام‌هایی که می‌توانی ساعت ۲۳:۱۷ شب در واتساپ دریافت کنی، همین است که من دیشب دریافت کردم:«سلام وقتتون بخیر خانوم وثوق. فرمودید اطلاع بدم، بله ما مجبوریم چون صاحبخانه ما خونه خودش رو می‌خواد و ما هم این هفته دنبال خانه گشتیم، خانه مناسب پیدا نکردیم. بیاییم خانه خودمون بشینیم و شما هم دنبال جای مناسب باشید که موعد قرارداد تمام شد ما خانه رو از شما تحویل بگیریم. ممنونم، شبتون بخیر.»پیام مالک محترم پنجشنبه شب، نهم مهرماه ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۱۷و این‌گونه، بعد از ۱۰ ماه زندگی در خانه‌ای که برای قابل‌سکونت شدنش کلی زحمت کشیده بودم، در ماه یازدهم فهمیدم باید دوباره همه‌چیز را از اول شروع کنم.اما بگذارید از ابتدا تعریف کنم.وقتی وارد این خانه شدم، نمی‌دانستم قرار است بخش قابل‌توجهی از این ۱۰ ماه صرف تعمیر، پیگیری و سر و کله زدن با خرابی‌های خانه شود.اولین ماجرا وصل شدن تلفن بود. برای وصل خط تلفن در مخابرات آن‌قدر دوندگی کردم و دعوا شد که بالاخره بعد از دو ماه آمدند و درستش کردند.بعد هم خرابی‌های ریز و درشت خانه یکی‌یکی خودشان را نشان دادند.کنار دیوار دستشویی، کاشی بالاست و زیرش چسب ریختم که انگشتم گیر نکند.بست در ورودی خراب بود و خودمان وصلش کردیم.اما شاهکار اصلی، پکیج بود.پکیج مال حدود ۲۰ سال پیش بود و روزی ۵۰ تا ۷۰ بار باید ریستش می‌کردم تا روشن شود. مدام خاموش می‌شد.یک حمام رفتن به دوی ماراتن تبدیل شده بود!ریست کن، شیر آشپزخانه را باز کن، بدو برو داخل حمام، شیر آب را باز کن، دوباره بدو برگرد آشپزخانه، شیر آب را ببند، دوباره بدو حمام...اگر این کارها را نمی‌کردم، پکیج دوباره قطع می‌شد و دیگر نمی‌شد از حمام استفاده کرد.چهار ماه همین وضعیت بود.شب می‌خوابیدم و صبح که بیدار می‌شدم، می‌دیدم خانه سرد است؛ چون پکیج در طول شب خاموش شده بود.دریچه‌های کولر را با پلاستیک بستم، ولی باز هم خانه سرد بود. شب‌ها کیسه آب‌جوش و کیف آب گرم را آماده می‌کردم، در بغلم می‌گرفتم و می‌خوابیدم که سردم نشود.بعد از کلی اصرار و خواهش و تمنا، مالک بالاخره قبول کرد کسی را برای تعمیر بیاورد. می‌گفت قبلاً این پکیج را تعمیر کرده بودند و همان‌طور تحویلش داده‌اند.چند نفر آمدند. من هم یک نفر پیدا کردم.تقریباً همه یک حرف می‌زدند:«ما دست نمی‌زنیم به این پکیج؛ خیلی قدیمیه، قطعاتش توی بازار پیدا نمی‌شه.»یک نفر هم ظاهراً فقط یک جارو داخلش کشید، پولی گرفت و رفت!چندین ماه خانه من محل رفت‌وآمد تعمیرکارها بود.بالاخره بعد از کلی التماس و خواهش و تمنا، حوالی اسفند یا فروردین، مالک دستگاه را عوض کرد و یک پکیج ارزان‌تر خرید؛ نصبش هم هم‌زمان با بمباران انجام شد.شوفاژها را هم خودم با کمک یکی از دوستان فنی نصب کردم تا کار زودتر پیش برود؛ چون معمولاً وقتی کاری را به مالک می‌گفتم، به دلیل مشغله کاری ایشان، انجامش زمان می‌برد.بعد رسیدیم به کولر.از همان ابتدا گفتم کولر مشکل دارد و باید تعمیر شود.گفتند:«حالا بذار تا تابستون.»تابستان که رسید، دوباره تماس گرفتم:«خیلی گرمه، لطفاً یکی رو بیارید درستش کنه.»بالاخره تعمیرکار آمد و درستش کرد، اما دوباره خراب شد. دوباره تماس گرفتم و دوباره تعمیرکار آمد.گفتم پوشال‌های کولر هم خیلی قدیمی است و باید عوض شود. حتی پیشنهاد دادم خودم بخرم، به هرحال آن زمان انجام نشد.بعد که تقریباً مرداد شده بود، گفتند پوشال دیگر پیدا نمی‌شود و باید یک هفته صبر کنیم، اصلاً پوشال لازم نیست چون به‌زودی هوا سرد می‌شود.یک هفته دیگر، در اوج گرما!البته کولر فقط همین مشکل را نداشت.یک بار نشسته بودم که ناگهان یک سوسک از کانال کولر افتاد داخل خانه!از آن سوسک‌های گنده و بالدار!از چاه توالت هم مدام سوسک می‌آمد. کل طبقات را سم‌پاشی کردیم و خودم هم جداگانه سم گرفتم و ریختم، ولی باز هم کفاف نداد.یک بار وسط جلسه مشاوره آنلاین بودم که دیدم یک سوسک دارد به من حمله می‌کند!مجبور شدم به مراجع بگویم:«یک لحظه صبر کن، سوسکه رو بکشم.»مراجع صدای ضربه را شنید و فکر کرد بمب بوده!گفت:«صدای چی بود؟ صدای بمب بود؟»نه عزیزم، بمب نبود؛ سوسک بالدار بود! 😁ماجرای گاز هم جالب بود.مستأجر قبلی می‌گفت پول گاز روی شارژ است.مالک هم طبق معمول نمی‌دانست. من خودم سرچ کردم و فهمیدم اصلاً کنتور و قبض گاز کدام است!آشپزخانه هم بسیار قدیمی و بی‌رنگ بود؛ مخصوصاً قسمت جلوی آن که رنگش تکه‌تکه ریخته بود.رنگ خریدم و خودم رنگش کردم. حتی به مالک نگفتم که هزینه‌اش را بدهد؛ فقط گفتم این قسمت را رنگ می‌زنم.درهای کابینت‌ها همه رگلاژ می‌خواستند. از یکی از دوستان گرامی خواستم بیاید و آن‌ها را درست کند. خود مالک هم آمدند و همکاری کردند.سقف کاذب آشپزخانه هم مشکل داشت.سیم‌کشی چراغ‌ها پوسیده بود و بعضی چراغ‌ها یک خط در میان کار می‌کردند. یکی دو تا از چراغ‌ها را خودمان سیم‌کشی کردیم، ولی باز یکی از آن‌ها سوخت.چراغ وسط از اول کار نمی‌کرد. لامپ خریدم و گذاشتم؛ دیدم باز هم روشن نمی‌شود.مشکل از لامپ نبود؛ سیم‌کشی کل سقف مشکل داشت و ظاهراً همه سیم‌ها باید تعویض می‌شدند.این کار هنوز هم انجام نشده.پریزها هم وضعیت جالبی داشتند؛ بعضی دل‌وروده‌شان بیرون بود، مثل پریز تلویزیون.دادم یکی از اقوام گرامی درستش کرد.کف ساختمان هم بسیار کثیف و قدیمی بود. انگار جرم در درز کاشی‌ها نفوذ کرده بود و بیرون نمی‌آمد.کلی سابیدم؛ در نهایت تقریباً بی‌فایده بود.شیشه بالکن اتاق هم از ابتدا ترک باریک و بلندی داشت.بعد در جریان ترکش‌های جنگ و موج انفجار، ترک‌ها بیشتر شد و تقریباً کل شیشه پر از ترک شد.چندین بار هم از همان ابتدا گفتم این شیشه باید تعویض شود، اما تعویض نشد.در نهایت دو طرفش را چسب زدم که اگر شکست، روی سرم نریزد.کتابخانه را هم جلویش گذاشتم که اگر در بمباران ناگهان ریخت، حداقل کتابخانه جلوی آن باشد!اجاق گاز هم بسیار قدیمی بود.وقتی به برق وصلش می‌کردم و فندک می‌زدم، اتصالی داشت و تمام شعله‌ها هم‌زمان جرقه می‌زدند.پس مجبور شدم از فندک معمولی استفاده کنم.بعد متوجه شدم زیر کابینت و پشت گاز بوی گاز می‌آید.یکی از دوستان همه‌فن‌حریفم را آوردم که بررسی کند.مشخص شد شلنگ پشت گاز نشتی دارد.یعنی ماه‌ها بود که در خانه خودم بوی گاز استنشاق می‌کردم.پلک چشمانم هم حساسیت پیدا کرده بود و حتی با خودم فکر کردم شاید این موضوع بی‌ارتباط با آن نباشد؛ البته نمی‌توانم علتش را قطعی بدانم.این را هم خودمان درست کردیم.در ورودی بسیار قدیمی بود و درز داشت. هوا از لای آن می‌آمد. ازش خواستم تعویض کند، اهمیت نداد.درزگیرهای پنجره خریدم و با فلاکت لای در گذاشتم؛ چون هر طرف را می‌بستی، طرف دیگر باز می‌ماند!اینترنت هم اینجا با اینکه طبقات بالا هستم، یک مقدار نابسامان است.نرده در هم باز نمی‌شد و خیلی سفت بود.خودم کلی آشغال زیر نرده را جارو کردم و گریس خریدم، روغن‌کاری کردم تا نرم‌تر حرکت کند.و هر بار که درباره یکی از این مشکلات به مالک می‌گفتم، جواب تقریباً این بود:«ظاهر و باطنش همینه دیگه.»اما این خانه فقط تعمیرات نداشت.اسباب‌کشی به این خانه هم خودش یک داستان بود که قبلاً درباره‌اش در لینکدین نوشته‌ام.۷، ۸ تا از ظرف‌هایم را کارگرها شکستند. پایه مبلم لق شد و خسارت‌های دیگری هم به وسایلم وارد شد.نزدیک ۲۰ تا ۳۰ میلیون تومان فقط هزینه جابه‌جایی، کامیون و آسانسور باربری شد.حالا دوباره باید همان مسیر را بروم.دوباره کامیون.دوباره کارگر.دوباره پلاستیک‌پیچ کردن وسایل.دوباره کارتن‌های کتاب؛ همان کارتن‌هایی که سنگین‌اند و باید با بند ببندی و با کلی زور جابه‌جا کنی.راستی، دیسک خفیف کمرم از همین کارتن جمع کردن و پهن کردن‌ها نیامده؟! 🤔آسانسور باربری اینجا هم ۶ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان هزینه دارد و اگر مشکلی برایش پیش بیاید، ظاهراً هزینه‌اش بر عهده خود فرد است.این همه شارژ ساختمان دادیم که چی پس؟! 🙄😐و حالا...بعد از ۱۰ ماه.۱۰ ماهی که در آن برای وصل تلفن، پکیج، شوفاژ، کولر، گاز، برق، کابینت، در، نرده، شیشه، سوسک و ده‌ها مشکل ریز و درشت دیگر وقت و انرژی گذاشتم؛بعد از اینکه با کمک خودم، دوستانم و خانواده‌ام، خانه بالاخره کمی قابل سکونت شد؛در ماه یازدهم، ساعت ۲۳:۱۷ دقیقه شب، آن پیام را دریافت کردم:و من ماندم و یک خانه پر از اسباب و یک واقعیت بسیار ساده:روز از نو، روزی از نو.حالا باید دوباره دنبال خانه بگردم.در بازاری که قیمت‌ها نسبت به زمانی که این خانه را گرفتم، به‌شدت بالا رفته‌اند.دوباره باید هزینه املاکی، کارتن، چسب، کارگر، کامیون و آسانسور بدهم.دوباره باید وسایلم را جمع کنم.دوباره باید کارتن‌ها را ببندم.درماندگی، یأس، غم و اضطراب ناشی از اسباب‌کشی مکرر به خاطر افزایش نجومی کرایه‌های خانهدوباره باید خانه‌ای پیدا کنم و امیدوار باشم که این بار خانه ۲۹ ساله نباشد -که با پول من که هرچقدر هم اضافه شود باز هم بی‌کیفیت‌ترین، قدیمی‌ترین ومشکل‌دارترین خانه نصیبم خواهد شد!- حداقل صاحبخانه‌ای پیدا شود که خانه را با مناسب‌ترین امکانات و شرایط قابل‌قبول تحویل بدهد.و بعد؟شاید یک سال دیگر دوباره همین داستان تکرار شود.شاید دوباره خانه‌ای را تحویل بگیرم، تعمیرش کنم، برایش هزینه کنم، مشکلاتش را تحمل کنم، بالاخره به آن عادت کنم و درست زمانی که احساس کردم «خب، بالاخره اینجا خانه من شده»، دوباره بشنوم:«یا اجاره را خیلی بیشتر کن، یا خودم می‌خوام بیام بشینم.»و این چرخه ادامه پیدا کند.من نمی‌دانم در نهایت چه خانه‌ای پیدا خواهم کرد.نمی‌دانم چقدر باید برایش هزینه کنم.نمی‌دانم خانه بعدی چه خرابی‌هایی خواهد داشت.فقط می‌دانم یک مستأجر، علاوه بر اجاره، هزینه‌های زیادی برای جابه‌جایی، تعمیر، نگهداری، زمان، انرژی و فرسودگی می‌پردازد؛ هزینه‌هایی که در عدد اجاره ماهانه دیده نمی‌شوند.و تلخ‌ترین قسمت ماجرا این است کهتو در تمام این مدت، با وجود همه این مشکلات، هنوز دنبال یک چیز ساده‌ای:یک جای امن و قابل‌سکونت برای زندگی.نه خانه لاکچری.نه امکانات عجیب.نه زندگی اشرافی.فقط جایی که مجبور نباشی برای گرم ماندن، شب‌ها کیسه آب‌جوش بغل کنی؛ برای حمام رفتن، دوی ماراتن انجام بدهی؛ برای شیشه شکسته، کتابخانه جلوی پنجره بگذاری؛ برای نشتی گاز، خودت دنبال تعمیرکار بگردی؛ و برای هر خرابی، ماه‌ها منتظر بمانی.و بعد از همه این‌ها، وقتی بالاخره خانه کمی قابل‌زندگی شد، دوباره چمدان ببندی و بروی.و این منم که انگار همیشه باید ویرانی‌ها را بسازم،جان بدهم تا چیزی دوباره سر پا شود،و درست وقتی قابل‌زندگی شد، بروم تا دیگری از آن استفاده کند.این در سرنوشت من است؟ 😔در تمام این مدت، چشمم دنبال یک چیز بود:عدالت.اما عدالت کجاست؟...😔✍🏻 پانته‌آ وثوقیروانشناس بالینی بزرگسالان ✨پ.ن. مشکلات زندگی ما روان‌شناس‌ها هم، درست مثل مراجعان عزیزمان، کم نیست!پ.ن. ۲: مبلغ رهن از ۹۲۰ میلیون تومان به ۱ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان رسید و از توان پرداخت من خارج بود؛ بنابراین مجبورم دوباره دنبال خانه بگردم. 😮‍💨اما عدالت کجاست؟... 😔پانته آپانته آFri, 02 Oct 2026 09:16:13 +0330