https://virgool.ir/feed/@Painterمن گنگ خواب دیده و عالم تمام کر، من عاجزم ز گفتن و خلق از شنیدنشfa2026-11-11 23:00:53https://files.virgool.ir/upload/users/110698/avatar/PcllEk.pnghttps://virgool.ir/@Painterhttps://virgool.ir/@Painter/هیاهو-fmnf2hkx3a9jهر روز خودم را در میان هزاران خیال گم می‌کنم. گاهی فکر می‌کنم که شاید اصلاً نمی‌خواهم این همه فکر کنم، احساس میکنم سنگینی مغزم همهمه ایست مبهم که هرلحظه از گوشه ذهنم بیرون می‌زند.گویی که هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند، سؤالاتی که همیشه بی‌جواب می‌مانند و فکرهایی که باید تبدیل به واژه و سطر به سطر نوشته شوند... نوشتن برایم گاهی مانند همین نفس کشیدن است.البته نه از روی اجبار،بلکه نیازی درونی، که برای زنده ماندن باید انجامش دهم. همیشه به این فکر کرده‌ام آیا این واژه ها بخشی از خود من هستند یا فقط تلاشی برای ساختن دنیایی جدید؟ وقتی کلمات روی کاغذ می‌آیند، برای لحظه‌ای حس می‌کنم به چیزی دست یافته‌ام، اما حقیقتا نمی‌دانم آن چیز چیست.امروز مصاحبه‌ای از گارسیا مارکز دیدم که در آن از رنج نوشتن سخن می‌گفت، از نیاز به آرامشی که گویی قرار نبود فراهم شود، از بی‌وقفه نوشتن و لحظاتی خود را از دنیا جدا دیدن. حرف‌هایش انگار خود من بودند..."چطور می‌توان نوشت با ذهنی که آرام باشد؟" این سوالی ست که به نظر بی‌پاسخ می‌آید. شاید هیچ‌گاه این آرامش حاصل نشود. شاید نوشتن همیشه با نوعی درد و بی قراری همراه باشد، چیزی در دور دست و یا حتی دست نیافتنی. احساس می‌کنم گمشده‌ای هستم میان واژه‌ها، بی‌آنکه بدانم به کجا خواهم رسید.. نکند تنها راه رسیدن به نقطه‌ای امن همین نوشتن باشد،اما من که نویسنده نیستم... هستم؟#شبنم__ یگانهShabnamShabnamWed, 29 Jan 2025 08:07:34 +0330https://virgool.ir/@Painter/زندگی-جاریست-lhh4qomwe9eqامروز به همراه نسیم دلچسب اردیبهشتی آمده ام پیاده روی ، طول خیابان انوشیروان را گرفته ام و می روم. هوا، هوای دونفره است. من با "تنهایی" دست در دست هم راه می رویم. بی مقصد. با یک مانتوی توسی سبک و کتانی سفید به پا. این راه رفتن سهم کوچکی از تنهایی ام است که هیچ گاه نمی خواهم با کسی قسمتش کنم." تنهایی" عادت عجیبی به سکوت دارد.از وقتی یادم می آید با هم دوست بوده ایم و از اولین دیدارمان سالیان درازی گذشته. تنهایی همیشه با من است،یک انزوای خودخواسته دلچسب که فقط او حال مرا می فهمد. رفیق همیشه حاضریست که برای هروقت و زمان آماده همراهیست. عاشق رفتن است. پا به پایم می آید. گاهی زیر گوشم شعر می خواند و گاهی آدمها را نگاه می کند. با او که راه می روم، نبض تند زندگی را بیشتر حس می کنم. او همه چیز را می بیند. مردی که خسته از کار با شانه های فرو افتاده راه می رود، دختران زیبارویی که می خرامند و مردانی که برای دیدنشان سر برمی گردانند، کودکی که هم نوا با پرندگان روی درخت هیاهو می کند، همه را نشانم می دهد.به خیابان اصلی که می رسیم خیلی ها همچنان ماسک و دستکش به دست دارند ،در پیاده رو از جلوی میوه فروشی که رد می شویم بوی طالبی میدهد. روبرو دختری با کفش پاشنه بلندی که باعث برهم زدن تعادلش شده فارغ از حال این روزها مشغول صحبت با تلفنش است.و لبخند زنان برای حرف های دلچسبی که می شنود سر تکان میدهد. مرد دستفروشی بهمراه پسر کوچک فال فروشش کنار پیاده رو به عابران خیره مانده. دختربچه ای گریه می کند و بساط عروسک فروش را نشان مادرش می دهد. زنی با دستهایی پر از کیسه های خرید منتظر تاکسی است.زندگی با وجود کرونا همچنان جاریست. به چراغ قرمز که می رسیم "تنهایی" دستم را می کشد تا بایستم پشت خطوط سفید. تنها عابران ایستاده پشت چراغ، ماییم. مرد جوان که ماسک و دستکش دارد با کیف چرمی به دست، خط های سفید را می دود تا آنسوی چهارراه. زنی دست کودکش را در دستش گرفته و آن یکی دستش را دراز می کند به طرف ماشینها و همین طور که توی هوا تکان می دهد از چهارراه می گذرد. باد، گلبرگ های کف خیابان را جارو می کند. چراغ سبز می شود و من و "تنهایی" از خطوط سفید عبور می کنیم.ShabnamShabnamMon, 11 May 2020 05:40:23 +0430https://virgool.ir/@Painter/لبخند-سیزده-dmtbv3ko6ahiامروز اول اردیبهشت ماه نود و نه است و تقویم عمر من نشان از اعداد نسبتا رُندیست که دیدنش مرا بیشتر به فکر میبرد.فاصله زمانی اولین دیدار با جهانی که در آن چشم گشودم تعداد سیزده هزار روز را نشان میدهد. معادل با سی و پنج سال و هفت ماه و هفت روز شمسی. اینکه درست در این روز سیزده هزار بار خورشید در زندگی من آمده و رفته باشد.اینکه در شبهای این زمان سپری شده چه تصمیماتی برای رسیدن به اهدافم از سرم گذشته ،اینکه چه تعداد آدم در زندگیم نقش داشته و در آخر گذر این عمر تا به اینجا چه برایم داشته؟به اعداد نگاه می کنم و برایم جالب است که امسال سیزدهمین سالگرد ازدواجم نیز هست. سیزده سال پیش وارد مرحله دوم زندگیم شدم با یک دنیا امید برای آینده ای که در سر می پروراندم.فردا دوم اردیبهشت مصادف است با اولین دیدارمان در سالهای عاشقی.سه سال و نیم با هم روز شماری کردیم تا اینکه در هفتم دی ماه هشتاد و شش، اسم مان در شناسنامه هم ثبت شد.روزی که هوا بشدت سرد بود و من دلخوش به گرمی دستانی بودم که دستانم در آن گم شده بود.من ساده بودم و یک لبخند داشتم و حرفهایم از قلبم می آمد نه جمله های آماده درون ذهن.و خنده هایم را نمی توانستم پشت دندان هایم طوری نگه دارم که ردیف دندان هایم برق نزند.من خیلی هنرمند و توانا هستم با چشمان خیس خیس هم لبخند زدم و دارایی ام همین لبخند ساده ای است که هیچ کس آن را تفسیر نکرد، حتی یک روز.همیشه به کسانی که من را هالو فرض کردند لبخند زدم، به نیش و کنایه ها لبخند زدم، به کسانی که محبتم را درک نکردند لبخند زدم، حتی وقتی مادرت گفت تو انتخاب خانواده ما نبودی هم لبخند زدم .آخر میدانی گاهی لبخند تنها چیزی است که برای آدم می ماند.و من برای لبخندهایی که درد میکند هم لبخند زدم و هی لبخند زدم...اما شما که غریبه نیستید چند سالیست هوای حوصله ام در ارتفاع های بی تفاوتی پرسه می زند و تنها دلخوشی اش نقاشی هاییست که حال دلم را کوک میکند. و شنیدن موسیقی که هر بار مرا به سویی میبرد خیال انگیز .این روزها..همین روزها را می گویم که انگار زمان را بسته ای به پای لاک پشت پیری که هیچ انگیزه ای برای تند راه رفتن نداردچه فرقی می کند پاییز باشد یا بهار؟چه فرقی میکند چند روز خورشید در دفتر زندگیت سرک کشیده باشد؟چه فرقی میکند چند روز بخاطر قرنطینه اجباری دست خودت را نگرفته و سفر نرفته باشی؟وقتی که فصل به فصل پیر میشوی و سطر سطر خاطراتت میشود شعری نمناک!بهترین انتخابت میشود حفظ همین لبخند،همین لبخند ساده ای که هیچ کس آن را تفسیر نکرد، حتی یک روز.ShabnamShabnamMon, 20 Apr 2020 22:27:35 +0430https://virgool.ir/@Painter/بی-بی-oydcu17as7ngروز اول عید که می رسید لباس نو مان را تن میکردیم و راهی منزل بزرگان فامیل میشدیماول از همه میرفتیم خانه بی بی،جایی که هر روز از سال هم که میرفتیم فرقی نداشت وهمان پذیرایی مخصوص را برای ما که تنها نوه هایش بودیم انجام می‌داد. هروقت صحبت از بابا میشد بی بی چشمان شیشه ای اش پر از اشک میشد و همان داستان همیشگی را از نو برایمان تعریف میکرد: خدا بهم پنج تا اولاد داد اما هیچکدومشون نموند برام،چهارتاشون همون بچگی با سرخجه مردن،دعا کردم خدا این پسر اخری رو بهم ببخشه،نذر امام علی کردم گفتم بهش رحم کن و واسه همین اسمش گذاشتم علی رحم،اینجا که میرسید شانه هایش تکان میخورد و با صدای خفه ای میگفت اونم آخرش ازم گرفتن.بی بی زن تنهایی بود،همیشه میگفت دیگه کاری ندارم اینجا،دعا کنید خدا ازم راضی بشه منم برم ،وقتی سال های آخر به اصرار خودش رفت خانه سالمندان، هر پنجشنبه به ملاقاتش میرفتم ،مینشستم کنار تختش و برایم حرف میزد، انگشتان همیشه سردم را با مهربانی خاصی میگرفت و من هم چروک های دستش را نوازش میکردم.بی بی وقتی رفت زمستان بود ..ShabnamShabnamThu, 26 Mar 2020 06:14:49 +0430https://virgool.ir/@Painter/بدون-عنوان-imyhtopyypeyامسال سال موش است،سالی که من بدنیا آمدم هم سال موش بود،نمیدانم چه کسی و در چه زمانی این سال ها را به این شکل نامگذاری کرده،اصلا موش یا اسب یا ببر و...چه فرقی در احوالات این ملت دارد، نمیدانم.تصمیم دارم کمی نقاشی بکشم،ادامه تابلوی رنگ روغنی که از دو روز پیش درحال آماده سازیست،چند شاخه گل روی بومی که قرار است زینت بخش خانه مان باشد.روی تمام دیوارهای خانه مان تابلوهایم خودنمایی میکنند،تنها چیزی که به من حس زندگی می بخشد همین نقاشیست.تا کنون هیچ نمایشگاه نقاشی شرکت نکرده ام،یعنی راستش را بخواهید علاقه ای هم به این کار ندارم،فقط میدانم که دوست دارم در کنار درس و دانشگاه و کتاب هایی که می خوانم همچنان نقاشی بکشم و کارهای نقاشان بزرگ را به تماشا بنشینم ، از بین نقاشان ایرانی بهمن محصص برایم هنرمند متفاوت و قابل احترامیست.جزو معدود افرادیست که وقتی مصاحبه هایش را میخوانم یا آثارش را می بینم همچنان تا مدت ها ذهنم درگیر آن خواهد بود..در مصاحبه سال 1373 گفته بود :من آگاهانه به میل خود همه آثاری که مرا ماندگار می کرد را از بین بردم.این چیزها به چه کاری می آید وقتی حتی نمی خواهم آنها را برای پاکسازی رفتگران باقی بگذارم.از این گذشته،یک نقاشی چه معنایی دارد وقتی که آسمان بی پرنده است،دریا بی ماهی و جنگل بی جانور؟ShabnamShabnamMon, 23 Mar 2020 05:50:43 +0430https://virgool.ir/@Painter/دل-نوشته-های-یک-نقاش-i7qzxvk4to1nسومین نیمه شب از سال جدید است و من چند دقیقه ایست از پنجره اتاقم خیره مانده ام به خیابان ،سه هفته ای میشود که تنها ارتباط من با دنیای بیرون از همین چشم انداز است. مدتیست ویروسی بلای جان آدم ها شده ،اینروز ها همه جا صحبت از این بیماریست و تنها راه مقابله یا بهتر بگویم پیشگیری از ابتلا به آن قرنطینه خانگیست.با اینکه ساعت سه و چهل دقیقه بامداد است دیدن اتومبیل های در حال گذر برایم عجیب است،چرا این افراد در خانه نمانده اند؟ حتما کار مهمی دارند،یا شاید اصلا این موضوع چندان برایشان اهمیتی نداشته و برخلاف ما نمی توانند دید و بازدید عید و مسافرت را نادیده بگیرند و...ناگفته نماند من هم برای تعطیلات نوروز تصمیم داشتم بروم سفر،شمال یا جنوبش مهم نبود،فقط میدانم خیلی وقت است که این وعده را به خودم داده بودم دستی به روی شیشه غبار گرفته روحم بکشم و به اصطلاح نفسی تازه کنم.میدانم که تماشای طلوع خورشید لب ساحل مرا به وجد می آورد و یا قدم زدن در جنگل های گیلان، نفس کشیدن در هوایی به دور از شلوغی شهر و شنیدن صدای پرندگان ، روحم را جلا می بخشد ولی بخاطر وضعیت فعلی ،برنامه ام را به وقتی دیگر موکول کرده ام.این روزها در همه جای دنیا صحبت از این بیماریست.اما به راستی چرا تا این حد این موضوع مهم است؟ مگر قبل از این ویروس آدم ها با بیماری های دیگر یا مسایل دیگری مثل جنگ و... جانشان را از دست نمی دادند؟یک مطلبی در تلگرام خواندم که نوشته بود :تعداد آدم هایی که از گرسنگی می میرند خیلی بیشتر از آدم هاییست که از ویروس کرونا می میرند، منتها گرسنگی مشکل حادی به حساب نمی آید چرا که مشکل آدم های پولدار نیست..نفسی عمیق میکشم. واژه ای به زبانم نمی آید، این روزها حتی واژه ها و کلمات هم از ما آدم ها خسته تر هستند،آخر فکرش را کنید هر لحظه حال و روزمان را جمله می شوند و هی تکرار و تکرار و در آخر هم به گوش آن کس که باید برسند نمی رسند و این درد بزرگیست که من خوب میفهممش...از وقتی که خودم را شناخته ام زمان زیادی گذشته،سال هاست حس یک خانه خالی را دارم که رو به ویرانیست،خانه ای با دیوارهای ترک خورده و پنجره های شکسته ای که شب ها وجودش پر میشود از همهمه باد و صدای گنگ و خفه زنی که برای تنهایی خود شعر میبافد. صدا ها در من تکرار می شوند ،تهی شده ام ،همه واژه ها در من تکرار می شوند.چشمانم را میبندم و فکر میکنم به پوچی تکرار زمانه ای که برای هر کس تعاریف خاص خودش را دارد،نمیدانم تا چند وقت دیگر این روزهای تکراری را نفس خواهم کشید،تنها دل خوشیم اینست که نبودنم باعث تنهایی دختری نخواهد شد که همیشه آرزوی داشتنش را داشتم..بودن در این دنیا بدون بعضی آدم ها درد بزرگیست که با هیچ چیز التیام نمیابد،هیچ کس دیگری نمی تواند جایش را پر کند،با گذر زمان جای خالی اش التیام نمیابد،بعضی از نبودن ها درد بزرگی هستند که هر لحظه که یادش بیفتی میچسبد به خرخره دلت،یکی از این درد ها مرگ پدر است،کسی که با رفتنش برای همیشه روشنی را از دل خانه مان برد..چشمانم را باز میکنم،چراغ های روشن خیابان از پشت چشمان سیاه ترم در هم پیچ میخورد..شب را دوست دارم،شب ها می شود بدون دغدغه احساست را رها کنی،برود هرجا که دلش خواست ،شب ها می شود خود خودت باشی،می شود ساعت ها بدون اینکه نگران برملا شدن احساست باشی با خیالی آسوده پیچ خوردن چراغ های خیابان و نور اتومبیل ها را نگاه کنی.چراغ های خیابان ، همچون تابلوی شب پر ستاره ونگوگ درهم پیچ می خورند،سیاهی با روشنی درهم می شود،نور اتومبیل ها،درختان ماتم زده بلوار دانش آموز،نمایشگاه اتومبیل آن طرف خیابان،همه و همه در هم پیچ میخورند. پنجره را باز میکنم و دستم را رو به آسمان میگیرم،چند قطره باران در دستم می ریزد،آسمان هم امشب حال دلش ابریست.ShabnamShabnamMon, 23 Mar 2020 05:22:37 +0430