https://virgool.ir/feed/@Pa_seنویسندهٔ داستان‌های روان‌شناختی و اجتماعیfa2026-11-12 08:54:09https://files.virgool.ir/upload/users/4916147/avatar/JepEpd.pnghttps://virgool.ir/@Pa_sehttps://virgool.ir/@Pa_se/آغوش-گرم-lec4csmzrp5kسال های دور در شهری قدیمی ونام فراموش شده چنان اتفاق عجیبی افتاد که مردم شهر را دگرگون کرد گویی بر سر آن شهر ، خاک مرده پاشیده باشد. دیگر کسی از ته دل نمیخندید. کسی گریه نمی کردبه جسم زنده و به دل مرده بودند و راه و رسم زندگی کردن از یاد برده،همانند ماشین های مکانیکی از دمیدن نور تا فرورفتن سایه ها مشغول کار و بار خویش بودند و شامگاه زمانی که کوچه ها غرق در خاموشی می شد ؛ به خانه ها باز می‌گشتند. در ژرف ترین جای شهر کودکانی می‌زیستند که قصه خوابشان ناتمام مانده بود . کودکانی که لالایی شبانه اشان صدای سکوت شب بود.کودکان تنها کسانی بودند که  هنوز در دلشان صدایی زنده بود . نجوایی که در سختی ها پژواک آن درگوششان می پیچید . پس فرقشان با اهالی شهر خاموش " صدهزارساله راه " بود . کودکان بیچاره نمی دانستند این نجوا قاتلشان بود یا ناجی شان ؟!بچه های بی یار و یاور زندگی شاد و رنگین خود را داشتند اما این دگرگونی حال آنان به مزاج اهالی شهر خوش نیامد ، چاره اندیشی کردند تا از میان برشان دارند .منشوری در هر کوی و برزن به چشم آمد . . دیده ها به ندیدیده ها و شنیده ها به ناشنیده ها و توانایان به ناتوانان و ....خبر دادند . پیام وعده " غذای رایگان برای همه " بود . یتیمکان شادمان از اینکه دیگر قرار نیست سنگ به شکم ببندند و گرسنه سر بر بالین بگذارند ، جملگی مسرور و مشعوف به میعادگاه رفتند ، غافل از آنکه با پای خود به قتلگاهشان آمده اند !کودکان می رفتند نمی دانستند بازگشتی در کار نیست. پای کوبان به آنجا رسیدند اما... خبری از غذا نبود به جای آن شعله های آتشی را دیدند که بر هر سو زبانه می کشید و همواره آماده بلعیدن آنها بود. ترس چونان آتشفشانی، چهارستون بدنشان را لرزاند . گروهی نقاب دار و مشکی پوش آمدند و کشان کشان بدون توجه به زجه ها و ناله هایشان آنها را به سمت آتش بردند و چون هیزم در آتش انداختند و سوزاندند .آتش چونان مادری آنها را گرم در آغوش گرفت و دیگر هیچ ....من آنجا بودم هنگام ذوب شدن و آب شدنشان . دو چشم کودکی را دیدم -که وااسفا کاشکی نابینا بودم و آن لحظه را نمی دیدم - در تلالوآن حرف های ناگفته ای و نا شنیده ای بود که دیگر قرار نبود بر زبان جاریو ساری شود !پاهایی بود که دیگر قرار نبود زمین را پای کوبان بپیماید دستانی نبود که دست افشان کوچه های تاریک شهر را درهم بنوردد گوشهایی نبود که با زمزمه آب و صدای موسیقی موج به هیجان بیاید قلبی نبود که با تپشش روح حیات را در شهر مرده روان کند و ... گذر زمان گرد پیری بر رخسارم پراکنده و هوش از سرم برده ولی کابوس نیمه شبان کودکان شهرخاموش ، هر لحظه بر لوح دلم صدای آخرین فریادشان را حک می کند که:" تنها گناهِ ما متفاوت بودنمان بود" حالا، سال‌ها گذشته است.شهر، نام تازه‌ای دارد.خیابان‌ها روشن‌تر شده‌اند،و مردم دوباره لبخند می‌زنند.اما من می‌دانم…زیر این نور،هنوز آتشی خاموش نفس می‌کشد.آتشی که فقط منتظر است دوباره کسی رامتفاوت بخوانند، شاید من یا شاید تو.سپندار🌊سپندار🌊Thu, 30 Jul 2026 16:18:55 +0330