https://virgool.ir/feed/@OutofDotsfa2026-11-11 16:18:55https://files.virgool.ir/upload/users/4916090/avatar/Yz01DK.pnghttps://virgool.ir/@OutofDotshttps://virgool.ir/@OutofDots/نوازنده-ly8iusqvtcsqگل گلدونِ من شکسته در بادتو بیا تا دلم نکرده فریادگل شب بو دیگه شب بو نمیدهکی گل شب بو رو از شاخه چیده؟...هنرجو های آماتور، صدایی نه چندان پخته و شاید کمی سوخته، چشم های بسته و فشردن کلاویه های پیانو؛دقایقی بعد، صدای سوت، جیغ، دست.اولین موسیقی دفترچه نت های ابتدایی پیانو که کمی از فضای صرف یادگیری کمی فاصله گرفته و نوازنده تازه کار را در لباس پیانیستی زبردست معرفی میکند.به صفحه نوت های دفترم نگاه میکنم، انگشتم را روی تنها کلاویه تقریبا 10 سانتی متری پیانو میگذارم، به صفحه خالی نگاه میکنم و موسیقی خودم را با جوهر کلاویه مشکی ام از بین چند حرف دردسترسم، " فا سُل لا سی دُ رِ" می نویسم.ظاهر هنرمندانه ام را حفظ میکنم، صندلی ام را جلو میکشم و بالاخره، آغاز.من از روزها متنفرم، از زیبایی و روشنایی و غیره اش میگویند ولی هیچکدام از خواب خود دست نکشیده اند تا بتوانند بعد از اینکه چشمشان به تاریکی عادت کرد، تازه سکوت شب را ببینند.من از موفقیت متنفرم، از موفق ها ، از پکیج های موفقیت اجباری متنفرم، من افتادن را دوست دارم ، زمین خوردن، شکستن را دوست دارم، من آن بغض و درد و گریه لعنتی را دوست دارم.من شکست خورده ها را دوست دارم، کتاب شکست را هیچکس نمیخواند تا دردش نگیرد، ولی درنهایت شکست بر پیروزی پیروز است.من از دوازدهه سال های تحصیلی، آن سالهای سخت جنگ های تحمیلی را دوست دارم، خاطرات روزهای پرفشار، دعا، موشک، بمب، هزار هزار.من، چاله ها را دوست دارم که آنقدر عمیق شده اند همه ازشان فرار میکنند. روزی هم که یک نفر به اعماق چاه نگریست، لبانش تکانی خورد، سنگی زد بعد چاه گریست.من از باران متنفرم، آب میریزد به راحتی و خوش خیال بی توجه اند؛ از عشاق زیر باران می گویند، از بوی خاک خیس آب می گویند، از ریختن بی بهانه در آن روزهای تکراری.من بیابان را دوست دارم با آن تشنگی اجباری ، وقتی که هر قطره ات برایش زحمتی باشد تازه میفهمد که ابر عجب رحمتی دارد، وقتی میکند با قطره شاد میشود، با پیاله ای سیراب میشود و وقتی قطرات میبارد، ببین که چطور چتر میگیرد و مینویسد که "در این روزها چمن های خیس چه عطری میگیرند!"من از حرف زدن متنفرم، واژه ها بدون فکر، ناگهان، شل یا سفت، درهوا رها میشوند، عمقی ندارند و اگر هم دارند خوش خیالان بی توجه اند، من آن جمله های پیچ دار شکسته کج و معوج چین دارَت را دوست دارم.چون در میان برچسب های بسیار فقط یکبار ساخته شده‌ست و مال توست، خاص و بدون هیچ "مِید این چین"ی روی آن.من از مهمانی های طرب پرطمطراق و مستی با بهانه متنفرم، من این مستی ام را بی بهانه دوست دارم، من آن رقص وحشی تا حد جنون درد را دوست دارم.متنفرم از صفت های تفضیلی و برترین های کنار دوست چون از بهارش پیداست، آن سالی که نکوست. ساقه جوانه گل شکست، باران بند آمد، سنگ آمد و گلدان شکست.من این تنفر ها را دوست دارم که جمله‌هایم خسته‌تر از بار منفی‌اند و شاید دیگران جمله هایم را با همین خود بودنش دوست دارند.درنهایت، گل گمشده گلدون گِلی شکسته‌ام روزی می‌آید و شاید تا آن روز نوازنده بهتری شده باشم؛دست هایم را از روی صفحه بلند می‌کنم، پایم را از روی پدال برمی‌دارم، صندلی را به جلو هل می‌دهم و اتاق را ترک می‌کنم.اتاق خالی، پیانوی سفید با کلاویه های مشکی و سیمین غانم که هنوز می‌خواند:گل گلدونِ من شکسته در بادتو بیا تا دلم نکرده فریادگل شب بو دیگه شب بو نمیدهکی گل شب بو رو از شاخه چیدهگوشه ی آسمون پر رنگین کمونمن مثِ تاریکی تو مثلِ مهتاباگه باد از سر زلفِ تو نگذرهمن میرم گم میشم، توو جنگلِ خواب....Out of DotsOut of DotsThu, 15 Oct 2026 01:16:06 +0330https://virgool.ir/@OutofDots/شهر-خاکستری-gb7dp4ypbokeشهر دیگر رنگ ندارد، شهر دیگر بو ندارد، شهر دیگر نه سرخ است، نه سبز است (جز میان اتوبان های خاکستری) ، نه هوای آبی دارد.این منم، منم که درکلاس نشسته‌ام و استاد خاطراتش را نقل می‌کند و از "چقدر بده شده" بودن زمانه انتقاد میکند، از همدلی میگوید، از اینکه همسایه ها هوای هم را داشتند، از اینکه یک نفر برای کل محل نان میخرید، از نخوابیدن های همسایه کنار همسایه گرسنه.میگوید:" اون زمانا همه خبر داشتن همسایشون شب شام چی خورده، الان ما حتی به هم سلام نمیکنیم و..."در دلم میگویم البته من میدانم همسایه دیشب چه خورده و حین خوشحالی و داد زدن "قمار قمار!" دیشب و میان جیغ و داد های از سرِ مستی بیش از حد اش چه حرف هایی درمورد پدرشوهر دزدش و جنس ناب ردواین امشب و مهارت فوق العاده‌‌اش در تخمیر زده.دیروز همین همسایه و همسرش را دیدم و سلامی کردم و رد شد سلامی نه چندان گرم تحویلم داد و رفت. همسرش هم مثل همیشه اعتنایی نکرد و مثل همیشه گویی که با رعیت روبرو شده برخورد کرد و رفت.از فساد میگوید که ریشه در جامعه دارد، از واژه هایی که دیگر معنی ندارند، حق الناس بیت‌المال و تمامی این عربی هایی که دیگر دینی نیستند، قلبی نیستند.و ما محکوم میشویم، محکوم به ادامه دادن، محکوم به پایان، بوی خاک نم زده بعد از باران بزرگترین دلخوشی شده؛ چون هیچ پایان خوشی وجود ندارد.تو جلو می‌روی، تو عزمت را جزم می‌کنی، می‌روی در دل خطر، زمین می‌خوری، بلند می‌شوی، زمین می‌خوری، بلند می‌شوی ...زمین می‌خوری... زمین می‌خوری....زمین می‌خوری ......شهر دیگر بو ندارد، شهر نه بوی بهارنارنج می‌دهد، نه بوی چوب مرطوب می‌دهد، نه این بویی ازین بابت است که بینی‌مان از برف های درحیاط می‌گیرد ، نه کیف‌پول هایمان بوی قرمه سبزی و ته‌چین و آلبالو پلوی مادربزرگ خدابیامرز را تحمل می‌کنند؛ شهر دیگر. بو، ندارد.و تو می‌رسی، تو می‌رسی برای همه فرهنگ های سوخته، برای آرامش چشم های چشم به در دوخته، برای زخم های قلب مغز جانمان، برای ترک های اجتماعی، برای وعده های آزادی، می‌دانم... روزی بالاخره می‌رسی.و اگر نرسی؟ از خانه خارج می‌شوم، سوار اتوبوس های قرمز رنگ بی‌آر‌تی می‌شوم، در ایستگاه پیاده می‌شوم، هدفون خسته زمین خورده که قابش دیگر نای شارژ کردن که هیچ نای نگه‌داری را هم ندارد از جیبم خارج می‌کنم، از وسط خط مشخص شده برای ترمز نگرفتن و فحاشی به عابر پیاده از میان فرهنگ سنتی رانندگی بی‌قانون به سختی عبور می‌کنم، روی چمن‌زار های زیر پای میدان آزادی می‌نشینم و به آرامی ولوم صدا را افزایش میدهم تا کم کم همهمه و شلوغی شهر خاکستری درمیان صدای گیتار و نوازش گرم و ملایم باد کم بیاورد و گم بشود...پیاده رو، در تمامِ شهرپشتِ پای تو، ریحان می دهدلبهات، هاتِ هاتزیبا بوسه هاتدبشِ دبشچشمات، دست به دستمی نشاندم رو ابرِ رویاخیسِ خیس، نمناک می شومتویی و باد و اتوبانغمناک می شومU-Turnنیست که نیستراهِ بازگشتی نیستبه خواب میروم، آکورد می شوماز فا تا دو به مـی گریمحال، لختِ لخت مادرزادپهنِ این پیادرو در بادچشم های عابران بر خاکو ما و ماتنها، نشسته ایم به چیدنِ رویادمنوش، نعناع، نارجتویی و باد و اتوبانچشمات، دستاتتویی و باد و اتوبانلبهات، بوسه هاتتویی و باد و اتوبانرویاU-Turnتویی و باد و اتوبانتویی و باد و اتوبانتویی و باد و اتوبانتویی و باد و اتوبانتویی و باد و اتوبانتویی و باد و اتوبان-"باد و اتوبان" از بمرانی و ماکان اشگواری-و درنهایت، تنها عضو خاکستری با نیمچه روح باقیمانده!...Out of DotsOut of DotsWed, 19 Aug 2026 19:26:31 +0330https://virgool.ir/@OutofDots/خط-خطی-های-ولیعصر-hkdynw91rq6gبعضی وقت‌ها که تنها می‌شوم، به خیابان روبرو نگاه می‌کنم، به ولیعصر که یک ثانیه از حرکت نمی‌ایستد.به آدم های پردغدغه بی‌حوصله بی‌کار، به لیوان های خالی روی میز، به شوخی بی‌مزه دست فروش های چندتومنی روبروی مال های میلیاردی، به خط خطی های روی دیوار که رویش را با اسپری یا رنگ پوشانده‌اند، به خط خطی های اعصاب افراد، به خصوص اعصاب این مردی که با یک تنه نه‌چندان فنی از کنارم عبور کرد، به زندگی‌ها نگاه میکنم.بعضی وقت‌ها که تنها می‌شوم با خودم زمزمه می‌کنم، بعضی وقت‌ها می‌خندم، بعضی وقت‌ها آنقدر در حسرت غرق می‌شوم که حتی فریاد های ولیعصر و دست تکان دادن هایش برای نگاهی خارج از افکارم هم نمی‌تواند سگرمه های درهم رفته‌ام را بگشاید.بعضی وقت‌ها بلند بلند می‌خوانم، مثل همان نوازنده دوره‌گرد دم کوچه که وسط حساس‌ترین موقعیت فیلم با صدای آکاردئون ناهنجارش گوش های مارا با آواز دل‌نَشینش لبریز میکرد، با خودم فکر می‌کنم بهزاد عمرانی اکنون در تار های صوتی من تجلی کرده و حال باید بخوانم، چی بخوانم؟ صبر میکنم تا صدای آکاردئون تمام شود، بعد با کمی ناز خواننده‌وار صدایم را بلند میکنم:در بندر تهران، به غروب های بی تو،به کشتی ها به نفتکش ها، نگاه می کنم.به مستی مردم، بر عرشه های انزواگوشه گیر و تنها، نگاه می کنمبعد خرسند از خوانده‌ام نفسی با یک "پوووففففف" محکم تازه می‌کنم، خرسند از نگاه های نه‌چندان غریبانه مردم، خرسند از گیتار خانم نوازنده که هرروز کنار خودپرداز با ماسک سفیدش می‌ایستد، از حس لمس آن اسکناس پنجاه هزار تومانی در جیبم که دیگر آن خودپرداز های لعنتی مثلش را به انسان نمی‌دهند، حال با این اندیشه میتوان گفت پس ، نه چندان هم از لمس اسکناس پنجاه هزاری خوشحال نمی‌توانم باشم.لااقل هنوز در این شهر خاکستری خاک گرفته خسته‌ با شنبه صبح خواب‌آلود، همچنان زندگی جریان دارد، هرچقدر هم دل‌ها و جیب‌ها و طبقه‌های اجتماعی و مالی و معنوی و عقیده هایمان از هم دور شوند، هنوز هم شنبه صبح های ولیعصر با میوه فروش های روبروی مبل فروشی میلیاردی شروع می‌‌شود و آدم های خط خطی، همچنان تنه‌هایشان پابرجاست و شهر برجاست و درد برجاست و برجاست...Out of DotsOut of DotsSun, 02 Aug 2026 00:39:43 +0330