https://virgool.ir/feed/@Omid.zofa2026-11-12 04:05:03https://files.virgool.ir/upload/users/61121/avatar/dmT5Yx.pnghttps://virgool.ir/@Omid.zohttps://virgool.ir/Sugook/امامزاده-lmx2idmsrhd6امامزادهبا علی دو طرف پتو را گرفته بودیم و به زحمت به دنبالمان می کشاندیم. علی گفت:- پتو را نگاه! از آن تکه پارچه ای که من و زنم رویمان می اندازیم هم تمیزتر است.عرق پیشانی ام را گرفتم و گفتم:- برای سگشان که از این پولها می دهند، ببین واسه ی خودشان چطور خرج می کنند.رسیدیم جلوی در امامزاده. پیرزن به استقبالمان آمد و بی هیچ سلامی گفت:- خادم امامزاده تا چند ساعتی این طرفها پیدایش نمی شود.و از ما خواست تا دنبالش برویم. خودش به سرعت توی مه حرکت می کرد و ما هم پشت سرش. به نفس نفس افتادیم. جلوی چاله ی قبری ایستادیم و جنازه را کنارش گذاشتیم. علی به صرافت افتاد که:- می خواهید برایش چیزی بخوانم. صدایم بدک نیست.چشمکی به من زد و بدون اینکه منتظر جواب پیرزن شود رفت و نشست بالای چاله ی خالی و شروع کرد به خواندن نوحه ی حضرت عباس و تشنه لبان کربلا. شانه های پیرزن تکان می خورد و بی صدا اشک می ریخت. گفتم:- خیلی دوستش داشتید؟جوابم را نداد. تنها انگشتان شست و سبابه اش را بیشتر به زیر عینک دودی اش فرو کرد. آنطرف هرچند ثانیه یکبار، نوحه ی علی جایش را به صدای گریه ی مردانه اش می داد. ادامه دادم:- حالا چرا آوردینش اینجا؟علی از جایش بلند شد و در حالیکه با دستمال پارچه ای بینی اش را می گرفت، گفت:- تو چه کار به این کارها داری؟ قسمت بوده تا یک نانی به من و تویِ بیچاره برسد و روح آن زبان بسته شاد شود.سگ را داخل چاله گذاشتیم و رویش خاک ریختیم. پیرزن پاکتهایِ مزدمان را جلویمان گرفت و به علی یک پنجاه هزار تومانیِ اضافه هم داد و بدون خداحافظی از ما توی مه ناپدید شد. توی راه برگشت با علی هیچ کداممان چیزی نمی گفتیم حتی وقتی توی تاکسی کنار هم نشسته بودیم. فقط هر از چندگاهی شانه های علی تکانی می خورد و می دیدم که دارد اشک می ریزد.امید ذوالفقاریامید ذوالفقاریSun, 15 Sep 2019 19:46:07 +0430https://virgool.ir/@Omid.zo/خودکارِ-بیکِ-آبی-emhsaojkecejخودکارِ بیکِ آبیمرد کت و شلواری از روی صندلی اش بلند شد و کمی آنطرف تر به دیوارِ سیمانی تکیه داد و گفت:- من اگر جایت بودم، امضا نمی کردم. فکرش را بکن می خواهند بعد از مرگ، دل و روده ات را بریزند بیرون.با دست راستش چیزی را در هوا گرفت و کشید سمت خودش. حرفش ادامه داد:- والله میت هم حرمت دارد.مرد عینکی که پشت میز داشت برگه هایش را ورق می زد، نیم نگاهی به مرد کت و شلواری انداخت و گفت:- اینطوری هم که جناب دادستان می گویند نیست. تمامی مراحل پیوند با حفظ احترام کامل و همینطور رعایت تمامی موازین شرعی صورت می گیرد. مطمئن باشید بیماران قدر این کارتان را می دانند.دادستان سری به چپ و راست تکان داد و گفت:- حرف دکتر را قبول ندارم. آقای وکیل! نظر شما؟وکیل دستش را روی دست لرزان زندانی گذاشت و گفت:- به فکر خانواده ات باش. با این فداکاری ات، هرچی نباشد تا یک مدتی دستشان جلوی کسی دراز نیست.دکتر نفس عمیقی کشید. عرق پیشانی اش را خشک کرد و گفت:- در آن صورت دیگر خبری از طناب هم نیست. فقط یک تزریق ساده، مثل بیهوشی.دادستان کتش را درآورد و جلوی پنکه دیواری ایستاد و زیر لب گفت:- فقط یک آمپول! همه چیز را به مسخره گرفتند.زندانی خودکار بیکِ آبی را در دستش گرفت و به پشتی صندلیِ فلزی اش تکیه داد. از همان ابتدای صحبتها، سرش را از برگه های روی میز بلند نکرده بود. چیزی هم نمی گفت. تنها با انگشتانش بدنه پلاستیکی خودکار را لمس می کرد.امید ذوالفقاریامید ذوالفقاریMon, 12 Aug 2019 15:07:22 +0430https://virgool.ir/Sugook/هیولا-b11yqwr2isbaهیولادرست ساعت هفت و دوازده دقیقه بود که دیدمش. ساعت را برای آن یادم است که جلوی ویترین یک کتابفروشی ایستاده بودیم و من قفل نوشته‌های قرمزِ صفحه‌ای که رویش تقویم را نشان می‌داد، شده بودم که یک‌مرتبه پسر جوان از مغازه بیرون زد و جلویمان ایستاد. بهش می‌خورد که هم سن و سال خودم باشد. تنها موهایش در چند جایی سفید شده بود و در حاشیه‌ی چهره‌ی ترسناکش چند چین و خط نمایان بود. صورتش، درست از پایین پیشانی انحنایی غیرعادی داشت که فاصله‌ی بین ابروهایش را زیاد کرده بود. نگار را که دید، همانطور ماتِ چهره‌اش ماند و وقتی به حرف آمدم که: ((کم‌کم برویم)) نگاه سردی به سر تا پایم انداخت و قلاب میله‌اش را در حلقه‌ی فلزی سایه‌بان مغازه انداخت و بالا کشیدش. از دیدنش جا خوردم و نمی‌دانم چرا ازش ترسیدم. احساس ضعف می‌کردم. یک لحظه به این فکر کردم که اگر قصد کند تا نگار را به زور تصاحب کند، در برابرش هیچ کاری نمی‌توانم انجام دهم. فکر احمقانه‌ای بود. حرفم را دوباره تکرار کردم: ((بیا برویم)). نگار اما بی‌اعتنا به حرف من، محوِ جلد کتاب‌ها شده بود. حس کردم که پسر جوان دارد زیرچشمی نگار را می‌پاید. مشخص بود که شیفته‌اش شده. شاید اگر آن نقص را در صورتش نداشت حالا انگشت‌های او در انگشت‌های نگار حلقه شده بودند. مطمئن بودم که او هم داشت به همین موضوع فکر می‌کرد. نمی‌دانم، شاید او بیشتر از من لیاقت این دست‌ها را داشت. حس می‌کردم ترسم از او کم‌کم دارد جایش را به دلسوزی می‌دهد. دوست نداشتم برایش احساس ترحم کنم اما لحظه‌ای به ذهنم رسید که اگر جلو می‌آمد و از من می‌خواست که گونه‌های نگار را لمس کند، به او اجازه می‌دادم. کار نگار تمام شده بود. دستم را که گرفت ساعت شده بود هفت و شانزده دقیقه.امید ذوالفقاریامید ذوالفقاریMon, 12 Aug 2019 14:42:41 +0430https://virgool.ir/Sugook/موزاییک-ترک-خورده-uj4g6p5nabd0امید ذوالفقاری | 05 مرداد 98 | ا?موزاییک ترک خوردهاز میان دودِ ته سیگار به جایی خالی روی موزاییک ترک خورده زمین خیره می­‌شوم و چهره‌­هایمان را می‌­بینم؛ خطِ روی پیشانی، پوست تیره‌شده. موهای مینا چند جایی سفید است و سینه­‌هایش افتاده. روی صورت من هم پر است از لکه‌­های قهوه‌­ای. در ادامه‌­ی پیامش _درست پشت بند عکس­ها_ کلی شکلک خنده و قلب ردیف کرده بود و زیرش نوشته بود "به پای هم پیر شیم" و بعد یک شکلک خنده­‌ی بزرگتر. نمی­دانم کجایش خنده‌دار است. این که قرار است پیر شویم یا این که تا آن موقع کنار هم هستیم. پکِ دیگری به سیگار می‌­زنم. نمی­دانم چرا این قدر حساس شدم. فقط دو تا عکس؟ برایش می‌­نویسم: ((جالبه)) و از توی گوشی به آخرین عکس دوتایی­‌مان نگاه می‌­کنم. یعنی تا چند سال دیگر قرار است از ریخت بیفتیم؟ آن هم کنار هم.صدای پیام دیگری می‌­آید. نوشته: ((بی ذوق)) و بعدش تصویر دختر بچه‌­ای که اخم کرده. نباید برایش چیز تازه­‌ای باشد. از همان زمان دانشگاه همیشه بی­‌ذوق بودنم را توی سرم کوبیده بود و بهم می‌گفت یُبس. چند ثانیه می­‌گذرد و پیام دیگری می­‌فرستد: ((نظرت؟؟؟)) می‌­نویسم: مطمئن نیستم به پای هم پیر شویم یا حالم از پیری­ات به هم می‌­خورد یا همین الآن هم به زور تحملت می­‌کنم. چند باری چیزهایی می‌­نویسم و ارسالشان نمی‌­کنم. چه چیزی باید بگویم؟ یا توی این شرایط بهتر است بگویم؟ آخر سر تنها یک کلمه برایش ارسال می­‌کنم: ((نمی­دانم)) و اینترنت گوشی را قطع می­‌کنم. سیگارم خیلی وقت است که خاموش شده و خاکسترش روی همان موزاییک ترک خورده افتاده. امید ذوالفقاریامید ذوالفقاریMon, 29 Jul 2019 22:05:18 +0430