https://virgool.ir/feed/@Omid.al.56متولد28بهمن1356 ،محل تولد:(کرمانشاه)اسلام آباد غرب، شاعر و نویسندهfa2026-11-10 21:57:07https://files.virgool.ir/upload/users/2668054/avatar/pwROj8.pnghttps://virgool.ir/@Omid.al.56https://virgool.ir/@Omid.al.56/خانه-ای-بدون-فرشته-xshe6deugfuyحالا ده سال است که دیگر روز عید رنگ و بویِ پیش از آن را ندارد،ماهیِ تُنگ بی قرار است،سبزه یِ هفت سین به زردی می زند ، هیچ سکه ای برایمان برکت نمی آورد و کسی نیست تا آیینه دار ما باشد.روز عید سال 94 درست ساعت 5 عصر قلب عاشق و مهربان تو برای همیشه از تپش ایستاد و تو صبور و ساکت پس از تحمل یک دوره ی تلخ و طولانی بیماری پیراهن سفید آخرتت را پوشیدی و پر کشیدی.بعد از تو دیگر هیچ چیز به روال عادی برنگشت.پدر نیز بعد از تو دیگر هیچ گاه مثل سابق نشد،کمتر حرف می زد، به ندرت توی جمع حاضر می شد،غالبن غذایش را پیش از همه و به تنهایی صرف می کرد و بیشتر وقتش را در اتاقش می گذراند،همیشه نگاهش به نقطه ای دور در ابدیت خیره بود و ما هیچ گاه به عمق چشم هایش پی نبردیم ؛ و در نهایت شبی تاریک و طولانی تنها کمی پیش از یلدا و با آخرین برف پاییز پدر هم لباس سفید آخرتش را پوشید و‌ رو به جاده ای که تو رفته بودی به راه افتاد و اینگونه شد که تنهایی ما دیگر در قلب و تن و جانمان جا نمی شد و ریخت توی زندگی هامان .کاش می شد به کودکی برگشت ،به روزهایی که هنوز مرگ در خانه ی ما رخنه نکرده بود، فرشته ای در خانه داشتیم که عطر غذایش کوچه را بر می داشت و ما را از نان و عشق سیراب می کرد،به واسطه ی تلاش شبانه روزی  و دست گشاده ی پدر و خوش رویی و مهمان نوازیِ مادر خانه مان همیشه پر از میهمان بود و شبانگاه بر بالش آسودگی به خواب می رفتیم و از قیل و قال و زیر و بم  جهان آگاه نبودیم.مادرم با آن اندام تکیده و لبخندی که تا دم مرگ بر لبش می درخشید تصویر مهر مجسم بود وپدرم با آن عینک ذره بینی و عصا و اعتقادات خاص و تجربه بیش از پنجاه سال ایران گردی آموزگار وفاداری و ادب و احترام بود و با آنکه چونان گذشته جیب هایش از حجم پول متورم نبودند سخت وفادار سخاوت و مهمان نوازی اش مانده بود؛بهشت خانه ی ما بود و لاغیر  و بعد از کوچ مادر و پدر حجمی بزرگی از زندگی مان خالی شد ،آنگونه که بقول فاضل نظری:« انگار که یک کوه سفر کرده از این دشتآنقدر که خالی شده بعد از تو جهانم »امسال دهمین عید بدون مادر و هفتمین نوروز بدون پدر خواهد بود و من زخم یادهای  قشنگِ دور را همیشه با خود مرور خواهم کرد ،تا لحظه ی واپسین.پدر جان ،مادر جان مراقب حال ما باشید.26اسفند1403پدر جان ،مادر جان مراقب حال ما باشیدامید الماسیامید الماسیThu, 22 Jan 2026 17:12:54 +0330https://virgool.ir/@Omid.al.56/روایت-دیو-دوری-jcfgoyzlnj56روایت دیو دوریتو روزای ساکت و سیاه بی خبری هر چیزی رو چنگ می زدم که بتونم یاد تو رو تازه کنممی رفتم توی اکانت سرد و سوت و کور تلگرامت چمباتمه می زدم و هق هق گریه می کردم،مثل بچه ی مادر مرده ای که میره توی کمد رخت مادرش می شینه و لباساشو بغل می کنه و بو می کشه جای خالی تو رو نگاه می کردم ،حتا حالم بدتر از اون بچه بود ،اون بچه از مادرش کلی یادگاری داشت اما سهم من از تو فقط جای خالیت بود،یه روسری هم ازت نداشتم حتا ،که به صورتم بمالم و عطر گیس تو رو بدم توی ریه هام ،تو با من چه کردی خانوم  .حالا منم و تویی هفت سیاره سکوت ،منم و تویی هفت دریا دوری ،منم و تویی هفت آسمون فاصله ،منم و تویی و هفت عالم بی خبری،هییییییه زمانی همینجا،توی همین اکانت تلگرام چقدر دل به دل هم می دادیم و پته ی دلمون رو واسه هم  رو می کردیم و دار و ندار قلب وامونده مون رو می ریختیم رو دایره،وااای که چه روزایی بود.من و تو نه گلی رز به هم دادیم ،نه همو به آغوش کشیدیم ؛ نه نامه ی عاشقانه ای رد و بدل شد و نه بوسه ی عاشقانه ای به لب هامون بخشیدم؛ نه دست همو گرفتیم و نه پابه پای هم تو خیابون قدم زدیم، نه حتا همدیگه رو از نزدیک دیدیم. نه با هم کافه ای رفتیم و نه لیوان آبی از دست هم گرفتیم که بنوشیم و رفع عطش کنیم ،هر چه بود همینجا بود ،توی همین اکانت .اکانتی که روزهای زیادیِ که من از صبح سپیده سر بی صاحاب موندم رو پای دیوارش میذارم و چشم می دوزم به مسیر نیومدنت،روزی هزار بار عکسای تو‌ رو می بینم و زار زار گریه می کنم ،بعد می رم سروقت ویس هات و محو نت های رنگی صدات می شم ،کاش دست عزیز و مهربان تو منو خلق می کرد کاش شعری بودم که تو سروده بودی، قصه ای که تو نوشته بودی،یا حتا خطوط کج و معوجی بودم که از سر بی حوصلگی رو یه تیکه کاغذ باطله ترسیم کرده بودی،اما مخلوق تو بودم.بعد از تو با هیچ بنده ای الفتی ندارم و از هر خدایی بی نیازم .دم به دقیقه میرم توی کانال خبری شهرتون بی اهمیت ترین خبرها رو با ولع می خونم ،برام مهمِ که بدونم امروز اونجا خیلی سرد نباشه که اذیت شی،مسیرهای بین شهری بسته نباشن، از خبر دستگیری خواستگار قلابی تا رژه ی فلامینگوها توی دریا ، همه رو می خونم.تموم خبرا برام مهم ان چون تو هم بخشی از اون شهر هستی.از اون روزی که تو بی خط و بی خبر رفتی و من بی کفش و بی کلید توی تاریک ترین جای جهان تنها شدم می رم ورودی شهرا، جلو ترمینال اتوبوس رانی،تو ایستگاه راه آهن ،توی سالن انتظار فرودگاه ها از هر مسافری که از راه می رسه سراغ تو رو می گیرم، بی چتر و بی چراغ با دل کبودم کورمال کورمال تموم راه ها رو مث  رود می رم که نشانی ازت پیدا کنم اما هیچ جا نیستی. خسته و خمار ،بی نا و بی نفس تموم اون روزای تلخ و طولانی رو مث سگ از بی کسی زوزه می کشیم.غروبا که غم نبودنت قلبمو مچاله می کنه جهان چنان دلگیر می شه که خورشید تلألوش رنگ خون می شه و فلق رو سرخ می کنه،من دوس دارم چنگ بزنم توی سینه م قلبمو بکشم بیرون مث یه پرنده رهاش کنم که تو قفس سینه م نمیره،با خودم می گم چی می شد من کمی به تو نزدیک تر بودم،مثلن پلیس راهنمایی رانندگی سر چهار راه که هر روز تو رو پشت چراغ قرمز می بینه،یا باغبان پارک کنار خونه تون،رفتگری که جلوی خونه تون رو جارو می کنه ،شیر آتش نشانی مسیر آمد و رفتت یا موزاییک سنگ فرش خیابونتون ، یکی از وسایل خونه تون بودم ،بی استفاده ترین شون ،کم اهمیت ترینشون؛مثلن کاش ترازوی آشپزخونه ت بودم ،یا کلید برق اتاق خوابت که روزی چند بار متبرک می شدم به ضریح عزیز دستات،دسته کلیدت یا قاب موبایلت بودم که همیشه توی دستات جا خوش می کردم،کاشکی آویز گردنبند تو بودم و همیشه لای سینه های گرم و نرمت بودم، پرده ی اتاق نشیمن خونه ت بودم که با شاخه ی یاس دستای تو به کناری می رفتم و بعد دوباره باز می شدم.شانه ای بودم که توی جنگل موهات می خزه،لیوانی که باهاش آب می خوری،فرشی که روی اون راه می ری،دستگیره ی دری که می چرخونی؛کاش بند دوربین عکاسی تو بودم یا خودکاری بودم رو میز کار تو.غباری بودم روی قفسه ی کتابخونه ت ،قلم موی کهنه و بی استفاده ی نقاشی تو ،یا حتا یه برگ دستمال کاغذی که از توی جعبه ی رو میز آرایشت بیرون می کشی و آرایش صورتت رو باهاش پاک کنی و بعد توی سطل آشغال می ندازی.هیییییی دختر تو با من چه کردی؟سردمه سردمه،مث لحظه ی تولدم سردمه ،انگار منو از آغوش عزیزترین کسم بیرون کشیدن ،بیا و گرمم کن .شنیدم که دکتر به مادرم گفت :امیدی به بهبودی پسرت نیست ،اونو ببر خونه و بذار به حال خودش،زخمش کاریه ،دردش لاعلاجه ،ببین اشکش همش جاریه.دواش پیش من نیست بگرد طبیب دل بیمارش رو پیدا کن.مادرم می گفت پسرم ،امیدم حرف بزن ،بگو کی تو رو به این روز انداخته ،می رم باهاش حرف می زنم دلشو به دست میارم،با بزرگ ترش حرف می زنم،حتمن یه راهی هست.سرمو بردم زیر پتو و هق هق گریه مو فرو خوردم بعدش قرصای خوابم رو خوردم و خوابیدم،توی خواب بس که اسمت رو صدا زدم مادرم اومد کنار تختم دستمو گرفت و پیشونی تبدارمو بوسید.گفت پسر جان تو رو روح بابات قسمت می دم بگو اون دختر کیه که اینطور آتیش به دلت انداخته.گفتم مامان تموم جونم آتیشه ،همینو بدون که سر و همسر داره و من فقط از دور می تونم نگاش کنم ،خییییلی دور ،اونقدر دوستش دارم که عکس همسرش هم توی گوشیمه،هر چیزی که اونو یاد من بیاره رو دوس دارم و هر کی برای اون عزیز باشه واسه منم عزیزه،حتا اگه شوهرش باشه و دوباره سرمو بردم زیر پتو،صورتم خیس اشک بود،همونجا با گریه پرسیدم مامان ،گفت جونِ مامان . گفتم راسته که می گن دو نفر که همو دوست  دارن اگه این دنیا هم  سهم هم نشن اون دنیا مال همن ،گفت آره قربونت برم دو نفر که همو با جون و دل بخوان چه به هم برسن چه نرسن دنیای دیگه با همن ، اون دنیا همه کنار محبوبشون هستن ،من و بابا الان با همیم،بابات منو راهی کرد ،گفت برو ببین این بچه چشه؟مادرم با گوشه ی روسریش اشک چشاشو پاک کرد و رفت ،گفتم کجا مامان ،گفت بابات منتظره ازت خبر ببرم،نگرانت بود ،شاید دفعه بعد با هم اومدیم.گفتم مامان منو با خودت ببر قلبم توی سینه جا نمیشه روحم توی تنم ، بی قرار و دل آشوبم،یه لحظه سردم ،لحظه ی بعدش انگار وسط کوره م،توی سرم پر از صداس،چشام سیاهی میره، مادر کجا رفتی؟؟توی خواب و بیداری حس کردم کسی دستمو توی دستش گرفته ،گرمی لب شعله ور کسی رو روی پیشونی ام حس کردم ،کسی که مثل هیچ کس  نبود،چشمامو وا کردم تو بودی ،دردی حس نمی کردم ،دیگه نه تنم روی یخ قطب بود و نه توی سرم کوره ی آتیش روشن بود ،سکوت بود و آرامش،همه جا نور بود ،یه نور سبز زیبا،سالم و سبک شده بودم؛یهو در باز شد مامان بابام با لبخند اومدن  دستامو گرفتن، از روی تخت پا شدم و همراهشون رفتم.پایانسه شنبه 15خرداد1403ساعت 3:35عصر#بامداد_sunامید الماسیامید الماسیMon, 05 Jan 2026 19:07:55 +0330https://virgool.ir/@Omid.al.56/شعر-دنیایی-که-در-ان-زندگی-می-کنم-qfxmbwjcqwfhشعر برای شاعر اکسیر ماندگاری و جادوی جاودانگی ست ،تن پوشی ست که رویین تن اش می سازد  و اهرمی که ایمن اش می کند  .برای خواننده اش اما چشمه ای ست که در ذلالی خویش او را غسل می دهد و باده ای ست که هُشیارش می کند.شعر با بیان عاطفی سبب تقویت همدلی و افزایش توانایی های شناختی می شود.امکان بیان احساسات پیچیده را با زبانی روان و شیوا و شیرین میسر می کند،به پردازش احساسات دشوار کمک می کند و حتا می تواند احساس راحتی،رهایی و التیام را ارائه دهد، افزون بر این شعر می تواند ادراکات ما را به چالش بکشد ،تفکر خلاق را تشویق کند و درک عمیق آری از خود و دنیای مان به ما بدهد.شعر دریچه ای قدرتمند برای ابراز طیف وسیعی از احساسات نظیر غم ،شادی ،عشق،اضطراب،خشم،ترس و... فراهم می کند،به افراد این امکان را می دهد تا احساساتی را که ممکن است به روش های دیگر قادر به بیان آن نباشند با کلمات و واژه ها. و عبارات و ادبیات بیان کنند.سرودن شعر به نوعی تخیل هیجانی ست که احساسات را پردازش می کند ،به بال خیال می سپارد و سپس رها می سازد .شعر تفکر خلاق و توسعه ی مسیرهای عصبی جدید را تشویق می کند.شعر تفکر خلاق و توسعه ی مسیرهای عصبی جدید را تشویق می کند ،می تواند انعطاف پذیری شناختی و توانایی تعمیق در معانی متعددی را بهبود بخشد که در نتیجه در پیمایش زندگی زندگی روزمره کارآمد و کاربردی و مفید واقع خواهد شد.با پرداختن به شعر افراد می توانند درک هوشیارانه و ظریف تری از جهان ایجاد کنند.شعر می تواند در مواقع استرس زا آرامش بخش باشد و خلق و خو را تقویت کند ،می تواند به کاهش انزوا و تقویت حس ارتباط کمک کند .می تواند به کاهش احساس انزوا و تقویت حس ارتباط کمک کند ،مطالعات نشان داده اند که خواندن و نوشتن شعر می تواند احساس ترس ،غم ،خشم ،نگرانی ،خستگی و سایر احساس های منفی را کاهش دهد.شعر می تواند دیدگاه های ما را به چالش بکشد و‌ما را تشویق کند تا جهان را از دریچه ای متفاوت ببینیم.شعر قادر است با ایجاد امکان ارتباطی با تجربیات و احساسات دیگران همدلی را تقویت کند. همینطور با کاوش در صداها و دیدگاه های متنوع شعر می تواند ما را در درک پیچیدگی های انسانی کمک کند.شعر چنان ابزار تاثیر گذار و قدرتمندی است که می تواند باعث ایجاد تغییر اجتماعی و عدالت خواهی بشود،می تواند کلیشه ها را به چالش بکشد و با تقویت همدلی به ایجاد جامعه ای دلسوز تر و متصل تر کمک کند.مطلب فوق را با شعری از خویش به پایان می برم:شعر اگر نباشد چه فرق می کندانسان باشم یا کلاغ؟چگونه مرا یارای راه رفتن خواهد بود؟و اندیشیدن،و راه رفتن،و عشق ورزیدن ،و مردن؟من نیز چون همه لحظه هایم را در احتمال فاحش مرگ سپری می کنمخرسندی اما چرا که میوه ی درخت شعر را چیده امو شاعر خواهم مرد.امید الماسی شاعر و نویسنده اردی بهشت۱۴۰۴امید الماسیامید الماسیTue, 05 Aug 2025 23:09:22 +0330https://virgool.ir/Reeraaaaa/کلیدر-کتابی-که-باید-بخوانیم-m1xshuacbplvبه نام خدای کلمه و کتاب  ماه‌های آخر سال ۱۴۰۱ بود که همراه با تنی چند از عزیزان گروه کفشدوزک بر آن شدیم که از فروردین ۱۴۰۲ کلیدر خوانی را با هم بیاغازیم و هر ماه یک جلد را به فرجام برسانیم،سالها وسوسه و شوق خواندن کلیدر در من بود اما به دلایلی این پیش آمد هیچگاه رخ نداد.از بد اقبالی من در همان ماه‌های آغازین خوانش کلیدر درگیر بیماری سختی شدم که موجب شد  نتوانم همراه با دیگر عزیزان کتاب را پیش ببرم، به خاطر شرایط جسمی‌ام پیش می‌آمد که برخلاف میل درونی‌ام هفته‌ها از کلیدر دور بمانم و از خانواده کلمیشی و اهالی کلیدر بی‌خبر، اما دلم همواره در لابلای اوراق کتاب بود .تصویرسازی ها در کلیدر اگر بی مانند نباشند بسیار کم نظیر هستند.دولت آبادی در کلیدر چنان تصاویر زنده ای به ذهن خواننده متبادر می کند که در ذهن و ضمیر او عکس می شود و تا همیشه می ماند. تصویر سازی هایی ناب و بکر که برای نمونه می توان به زیر کشیدن قرآت اسب یکه شناس مارال بدست گلمحمد را مثال زد و یا درگیری و کشته شدن مدیار و حاج حسین چارگوشلی ،فرار ماه درویش با شیرو،خشم بیگ محمد و بریدن گیس شیرو و خشتک ماه درویش،جان باختن گورکن گورستان برک شاهی در نیمه شب و با نیش مار و....کلیدر کتابی است که هم شخصیت محور است و هم حادثه محور ،در واقع شخصیت‌ها به اندازه رویدادها مهم اند ،شخصیت‌ها وارد صحنه می‌شوند تاثیر خود را می‌گذارند و می‌روند اما آنان که حضورشان لازم است هرگز محو و ناپدید نمی‌شوند و برمی‌گردند. استاد دولت آبادی در داستان پردازی و خلق شخصیت‌های کتاب به قدری دقیق و ظریف کار کرده که حتی اگر کسی اهل مطالعه نباشد با خواندن چند ورق از این شاهکار ادبی بی‌گمان تا انتهای این قصیده همراه کتاب می‌ماند جلوه‌های زیباشناسی و نثر شاعرانه کلیدر دارای چنان نیرویی است که یکباره هم بر می‌انگیزاند و هم عنان سرکش احساس را می‌گیرد گلوی آدم را می‌چسبد و مجال نمی‌دهد نفس تازه کنی. جادوی زبان دولت آبادی خواننده را به وجد می‌آورد؛ در کنار نثر ساده ، دلنشین و آهنگین کلیدر شاعرانگی کم نظیری در جای جای متن نهفته است. کلیدر دایره المعارف   کاملی از کلمات و لغات است   گنجینه‌ای از واژگان ؛ خواننده با خواندن کلیدر به چنان توقعی از کلمات ، عبارات ،الفاظ ، استعارات و توصیفات می‌رسد که بعد از آن خواندن هر کتابی او را این چنین سرمست و سرخوش نمی‌کند و در ادامه بعد از خواندن این رمان بلند کتاب بعدی‌اش را با دیدی عمیق‌تر و بالاتر و وسواسی بیشتر انتخاب می‌کند و به خواندنش می‌پردازد .دولت آبادی چنان تصاویر نیرومند و زنده‌ای در این رمان روایت می‌کند که در لحظه لحظه ی کتاب همراه قهرمانان قلب به تپش می‌افتد و روح میان کلمات به پرواز در می‌آید .از دیگر جذابیت‌های کلیدر برای من تغییر احساسم نسبت به شخصیت‌ها بود چنانکه در بخشی از کتاب دلم به حال یکی از شخصیت‌ها می‌سوخت و در جایی دیگر حرص مرا در می‌ آورد ، در جایی دوستش داشتم بعد در جایی دیگر از او متنفر می‌شدم .استاد دولت آبادی با قلم و ذهن زیبا و سرشارش تمام احساسات زنانه را چنان به وضوح و با جزئیات بیان می‌کند که به روح آدم چنگ می‌زند عشق و نفرت و حسادتی که در دل زیور بود شرم و شهوت مارال ،قلب بزرگ و سخت بلقیس، دلدادگی شیرو و بسیاری مثال دیگر.کلیدر بر روی سه بافت عشایری و ایلیاتی، روستایی و شهری پیش می‌رود؛ ستار پینه دوز نماینده ضلع شهری مثلث است باب قلی بندار نماینده ضلع روستایی و گل محمد یاغی قهرمان نماینده ضلع ایلیاتی که قهرمان رمان نیز هست.تعدد شخصیت‌های در کلیدر نه تنها آسیبی به این اثر فاخر نزده بلکه با پیش بردن موازی بی نقص ده ها روایت زیبا و جذاب چشم و ذهن خواننده را به کتاب منگنه می کند. روابط میان شخصیت‌ها نیز چنان با مهارت بیان شده که در ذهن خواننده حک می‌شود ،در اینجا به برخی از آنها اشاره می‌کنیم  زیور با هوویش مارال، عباس جان با پدرش کربلایی خداداد ، شیرو با شویش ماه درویش، گل محمد با رفیق شفیقش ستار، خان عمو با دامادش صبراو،بندار با فرزندانش اصلان و شیدا، نادعلی با نامزدش سوقی ،بلخی با پدرزنش، آتش با دخترش رعنا ،مندلو با موسی ،لالا با چپاو، آلاجاقی با پسرش جلیل و ... تمام این روابطی که در هم تنیده اند شاهکاری شده به نام کلیدر .خواننده در حین خواندن کلیدر ترس،غم،حسرت، کینه،شادی،غرور،رندی،رذالت،شهامت،افتخار ،پستی ،تردید، تعجب،عشق،شهوت و هر احساس دیگری را که در ذهن و ضمیر انسان می گذرد تجربه می کند،مثلاً عباس جان شخصیتی رذل، پست ،فرومایه، فریبکار، دروغگو، خبرچین، بدبخت و بیچاره است که حتی برای یک کف دست نان یا یک پیک عرق جاسوسی می‌کند  و کارش به جایی می‌رسد که دست به قتل پدرش می‌زند، یا غدیر لمپن روستایی که هرچند تلاش می‌کند آدم بماند اما در حقیقت بی‌فایده است یا مثلاً ماه درویش عاشق سینه چاک ،رند تمام عیار ،عارف صوفی که کارش گدگی و نوکری خانه باقلی بندار است ؛پهلوان بلخی دروگر نمونه، مرد عیال واری که فشار بی‌امان روزگار هم باعث نمی‌شود که گردن خم کند ؛موسی جوان پرکار و خوش ذوق و باهنر،استاد قالیباف ،مبارز کم تجربه و بسیاری شخصیت دیگر ،و اما ستار پینه دوز شخصیت مورد علاقه من در رمان کلیدر،  ستار  از شخصیت‌های اصلی رمان است،  پینه دوزی که پیامبر گونه ناگهان کنار گل محمد کلمیشی قهرمان داستان ظاهر می‌شود و به نوعی نقش عقل منفصل گل محمد را ایفا می‌کند ،ستار توده‌ای است و تفکرات چپ دارد ،ستار آنقدر به گلمحمد نزدیک می شود که گل محمد واگویه ها و  درد دل های خود را با ستار در میان می‌گذارد و ستار خواه ناخواه تفکرات و مجاهدت‌های گل محمد را تئوریزه می‌کند.چه خوب که هر مجاهدی، هر عصیانگری، هر گل محمدی، بلکه هر انسانی در زندگی ستاری در رکاب خود داشته باشد .دولت آبادی حتی در انتخاب نام‌ها برای شخصیت‌های رمان نیز وسواس و دقت بسیار  زیادی به خرج داده و در اینجا نیز ظرافت هنر و هوش خود را به رخ مخاطبش می کشد ، اگر ریز بینانه به نام‌ شخصیت ها بنگریم به راز عمیق آن ها پی خواهیم برد ،سرآمد انتخاب نام ها ستار پینه دوز است. ستار؛ کسی که عیوب را می‌پوشاند و در عین حال کارش وصله پینه کردن است.کلیدر رمان عشق و مرگ و زندگی ست؛ روایت عشق است: مثلث عشقی صوقی مدیار و نادعلی، مدیار جان بر سر عشق می‌بازد و نادعلی زندگی را و صوقی آبرو ،آرامش ،پدر و خانواده را. عشق شیرو به ماه درویش که شیرو ترک خانمان می‌کند ،فرار می‌کند و به همه چیز پشت پا می‌زند اما شکست می‌خورد و سرافکنده می گردد و عشق بزرگ گل محمد به مارال ،عشقی سنت شکنانه که در میان سنت های طایفه ای شکل می گیرد و سرآغاز عناد و خصومتی بزرگ بین اقوام ساکن در آن منطقه می شود.کلیدر رمان مرگ است: مرگ‌های فراموش نشدنی  که باز هم با مرگ مدیار شروع می‌شود مرگ حاج حسین چهارگوشلی ، علی اکبر حاج پسند پسرخاله گل محمد مرگ سرباز مزدور افغان مرگ پدر غدیر کربلایی خداداد پدر کشی عباس جان  مرگ بیگ محمد خان عمو ستار و در پایان مرگ جانانه گل محمد.کلیدر رمانِ امید است :چنان که به ما می گوید از پس هر نیستی جوانه ی امیدی برای ادامه دادن می رویدامید الماسیخرداد1403امید الماسیامید الماسیFri, 25 Apr 2025 02:34:44 +0330https://virgool.ir/@Omid.al.56/ناگهان-چقدر-زود-دیر-می-شود-b8ev3pumccmfافسووووووسهمیشه رفتن و رفتنمشغول خواندن رمان تمامن مخصوص عباس معروفی بودم ،چند روزی بود بخاطر مشغله ی زیاد فرصت مطالعه نداشتم،کمتر از پنجاه صفحه به پایان کتاب مانده که امروز صبح در خبرها آمد که عباس معروفی هم بعد از تحمل چند سال درد ، در غربت سرد آلمان از جمع ما رفت،دوست داشت بیاید و پری را پیدا کند،برود سر خاک میرزا عبدالله(پری`معشوقه و میرزا عبدالله `دوست عباس در رمان تمامن مخصوص) و انتشارات گردون را در ایران راه بیاندازد .اما نشد ،نشد که روبروی وضوح کبوتران بنشیند و رفت تا لب هیچ،پشت حوصله ی نورها دراز کشید و هیچ فکر نکرد که ما میان پریشانی تلفظ درها برای خوردن یک سیب چقدر تنها مانده ایم.از میان بزرگان هنر این مرز و بوم بعد از مرگ احمد شاملو در مرداد هفتاد و نه و در فضای پر هراس قتل های زنجیره ای از مرگ دو نفر بیش از بقیه اندوهگین شدم ،یکی خسرو سینمای ایران خسرو شکیبایی و دیگری عباس معروفی،شاید دلیل اندوه مضاعفم بر مرگ این دو عزیز رفتن نابهنگام شان بود ،خسرو شکیبایی باید بیشتر ما را مسحور بازیگری اش می کرد و از هنرش سیراب مان می کرد و شعرهای بیشتری با آن صدای گیرای اندوهگین برای مان می خواند،عباس معروفی هم که ما را مسخ قلمش کرده بود و جهان را برایمان پر از بوی بهشت و پرتقال کرده بود نه وقت رفتنش بود،اولین کتابی که از عباس معروفی خواندم فریدون سه پسر داشت بود ،چنان درگیر کتاب شدم و به پایان کار مجید امانی فکر می کردم که قبل از اتمام خواندن کتاب چند کتاب دیگرش را هم به قفسه ی کوچک کتابخانه ام اضافه کردم. سمفوفی مردگان ،سال بلوا،ذوب شده، تمامن مخصوص، نام تمام مردگان یحیاست و اخیرن هم دریا روندگان جزیزه ی آبی تر را خریده ام که هنوز مجال خواندنش دست نداده،با کاراکترهای سمفونی مردگان و عباسِ تمامن مخصوص احساس نزدیکی بسیاری داشتم؛ با اورهان ،سوجی ، یوسف ،حتا با آیدا اما با آیدین شاعر جوان شوریده سر و شاعر مسلک بیش از بقیه همزاد پنداری داشتم بخصوص آنجا که وقتی به خانه برگشت با باغ سوخته ی کتاب ها و دست نوشته هایش مواجه شد همینطور عباس که در تمامن مخصوص بعد از دردسر و دربدری فراوانی که می کشد با دو عشق و دلبستگی ناکام و ناتمام از ایران تا پاکستان و آلمان شبهایش را با کابوس می گذراند و هنوز نمی دانم چگونه به فرجام می رسد ،خلاصه که از وقتی فهمیدم که معروفی معروف به سرطان مبتلا شده وحشت شنیدن خبر مرگش را همیشه با خود داشتم و امروز صبح خبر تلخ کوچش به سرعت مخابره شد،عباس در این سال بلوا سمفونی مرگ خود را نواخت و رفت.روانش مینویامید الماسیامید الماسیFri, 28 Jul 2023 13:04:35 +0330