https://virgool.ir/feed/@Nourian.xfa2026-11-12 03:12:27https://files.virgool.ir/upload/users/1641671/avatar/t0V8qN.jpghttps://virgool.ir/@Nourian.xhttps://virgool.ir/@Nourian.x/هم-گناه-xqojkvg871blما همه، هم گناهیم... این اولین جمله من برای نوشتن است.میخواهم بنویسم بدون هیچ اما و اگر و آرایه ای. کلمه ها فقط گناهمان را برای مدت زمانی پوشش میدهد. میخواهم صادق باشم: دلم برای لمس دکمه های این کیبورد تنگ شده بود.باید خیلی زود تر برای درد و دل کردن به سراغ نوشتن می آمدم. هنوز هم دیر نیست... میدانم به موقع نیست ولی از هرگز نیامدن بهتر است.سردرد عجیبی دارم و بیشتر از یک روز است که نخوابیده ام. پلک هایم عجیب از هم دوری می کردند ولی حالا که دلشان تنگ شده من به دنبال نوشتن آمده ام.از اصل حرف دور نشوم... برای گفتن این اراجیف تا اینجا نیامده ام. ما همه هم گناهیم... بدون هیچ حرفی!! گناهکار برای لبخند هایی که کشته ایم، برای احساساتی که سرنگون کرده ایم، برای لحظه های خوش زندگی که از هم دیگر دریغ کرده ایم و هزار و یک گناه بزرگ تر از این ها...همه چیز متلاشی شده و حالا فقط خیره در حال نگاه کردنیم... هیچ کسی به دیگری رحم نمی کند. هیچ چیز در جای خودش نیست؛ کسی که راست می گوید هراسان شده و کسی که عاشق شده دیر رسیده. آنهایی که به هم رسیدن خسته ی راه هستند و کسی که به دنبال مسیر خودش رفته ناپیداست...این جملات آشنا نیست؟ درسته!! تک به تک لحظه های زندگی به خاطر تباه بودن انسان های دیگه از بین رفته و ما نظاره گر این نابودی هستیم. میتوانم از ای کاش ها بگویم و آن چیز هایی که حسرت شد و در ته دلمان چال شد یا از امید و آینده که هنوز نوشته نشده و ما با اراده میتوانیم نوشته شده اش را هم تغییر دهیم ولی حرفم هیچ کدام از اینها نیست یعنی این حرف ها اصلا مهم نیست... من فقط آمده ام درد دل کنم. من 20 سال از زندگی ام گذشته و در حال حاضر هیچ ندارم. میدانی حالم چطور است؟ مُرده...جهان سراسر ظلم است چون زندگی آدم ها را آدم ها نابود میکنند. با روح خراب و شکسته ای که ترمم نشده و به نسل بعد منتقل شده و حالا فقط با یک نسلی مواجه شده ایم که به خاطر تربیت تروما گونه ی نسل قبل حالا به جامعه ای تخریب گر تبدیل شده اند. و عمق فاجعه اینجاست که این نسل فقط خودش را تخریب میکند و این یعنی نابودی یک نسل به دست خودش اما بدون تقصیر!! از یک شخص روانی Liuana.noriuanLiuana.noriuanFri, 12 Dec 2025 10:55:36 +0330https://virgool.ir/@Nourian.x/مهمان-سپید-yjbqawtydl8cهنگام گشودن پنجره، هوای سرد صورتم را نوازش کرد و روحم با دیدن زمین سفید پوش شده تازه شد. نفس عمیقی کشیدم و با لبخند، مهربانی طبیعت را پاسخ دادم. شاخه ی درختان با قبای سفید رنگی که به تن داشتند؛ خیابان را جان تازه بخشیده و لذت خیره ماندن به شهر را دو چندان کرده بودند. فرش سپید، قدم به قدم رد پای رهگذران را در دل جای می داد و برای هر کدام یک گذر خاطره انگیز باقی می گذاشت. چهره ی هر عابر پیاده نمایی از احوال روحش را به تصویر می کشید. یکی شبیه مجنون هجران کشیده، سر گشته و حیران؛ دیگری مانند فرهاد کوه کن، خسته و پریشان و برخی چون زلیخایی برگزیده در چشم یوسف، شادان و خندان.کودکان خورشید در کوچه و خیابان های شهر با همراهان برفی خود سرگرم و در هیاهوی شادیشان غرق شده بودند. چشم هایشان نجواگر دنیایی سرشار از محبت بود. تماشای گذر زمان از قاب چوبی پنجره، احساس رهایی را برایم به ارمغان آورده بود. وسعت پهناور آسمان، عظمت و جلال پروردگار را به رخ می کشید. نگاهم به سقف بی انتهای زمین خیره ماند و وجودم سرشار از آرامش شد. چشم هایم را بستم و روحم را در آغوش پر مهر خداوند رها کردم._ خدایا شکرت_ :) 10:00 _ 1402/9/13 Liuana.noriuanLiuana.noriuanMon, 04 Dec 2023 11:14:46 +0330https://virgool.ir/@Nourian.x/برای-خلاء-می-نویسم-ac6k0gmxd3ozسنگینی اکسیژن داخل اتاق اجازه ی نفس کشیدن را از من سلب می کند. سلول های مغزم در میان تمام داده های نداشته اش به دنبال راه گریز می گردد. خاکستر استخوان هایی که از فشار و وزن صبر درهم خورد شده اند، چشمانم را به سوزش انداخته است؛ ناگهان به یاد دنیای خلاء افتادم. اتاقش سه قدم و نصفی با قفس من فاصله دارد. تمام توانم را برای راه رفتن جمع می کنم و قدم بر میدارم. صبر کن! تا الان ندیده ام با کسی سخن بگوید... چگونه باید حروف را برای صحبت کردن با او مرتب کنم؟... همیشه چند قدم توی راهروی منتهی به محوطه با لبخند تلخی قدم می زند و بعد روی اولین صندلی سمت چپش می نشیند. اطراف را نگاه می کند و آرام آرام جمله هایی را با خودش زمزمه وار تکرار می کند. دیگران نامش را خلاء گذاشته اند. معتقدند دنیایی که او می بیند و در آن نفس می کشد با دنیایی که آدمیان در آن زندگی می کنند زمین تا آسمان فرق می کند. شاید حقیقت همین باشد؛ او دنیایی دارد که به اندازه ی یک زمین و آسمان از دنیای آدم ها فاصله دارد. با چند ضربه ی آرام به در کوبیدم. نجوایی از درون اتاق به گوشم رسید که برایم مفهوم نبود، اما با اجازه ی خودم وارد اتاق شدم. آرام زانوهایش را در بغل گرفته بود و روی تختش تکان تکان می خورد. چشمانم به دستان گره کرده اش افتاد. چند زخم کهنه که نشان از یادگاری زمان بود؛ خودنمایی می کرد. شکل عجیبی داشت، گویی به زبان خط و نقطه نوشتاری باقی مانده بود. آهسته روی تخت کنارش نشستم. دلم میخواست با یک قدم به درون دنیایش پرتاب و در وجودش غرق شوم. دستم را روی شانه های لرزانش گذاشتم. لرزش دستان خودم با آن هماهنگ شد. نفسم را در سینه حبس کردم و برای جنگیدن با کلمات آماده شدم. گفتم: می خواهم دنیای تو را درک کنم ، توان نفس کشیدن در زمین را ندارم. به من هم نشانش بده. سرش را بلند کرد و به چشم هایم خیره شد. لب هایش از حرکت ایستاد. صدای نامفهوم پیچیده در اتاق ساکت شد. نفس عمیقی کشید که با ترس آمیخته شده بود، گفت: دنیای من به درد تو نمیخورد، تو در آن جایی نداری؛ از اینجا برو! صدای لرزانم را ساکن کردم و غرق در واهمه ای درونی جواب دادم: من در میان یک مشت گوشت و استخوان متحرک که در خفگی نفس می کشند، هیچ جایی ندارم. تو دیگر مرا از دنیای خودت روانه ی آوارگی نکن. به دیوار سفید پیش رویش خیره ماند و گفت: تو همانی که نامش در میان آدمیان شنیده می شود؟ آرام گفتم: من آشوبم. در انتهای راهرو به فاصله چند قدم از اتاق تو در چهار دیواری سیاهی زمان را تحمل می کنم. + گاهی از زبان دیگران درباره ی سر و صدا های اتاقت شنیده ام. سکوتی که گوش تمام دیوار ها را کر کرده است._ نجوایی که تو در اتاق داری از سنگینی فریاد های بی صدای من دردناک تر است. + درد هر کسی به اندازه ی وسعت دنیای خودش است، مانند انسان ها با مقیاس رنج و ناراحتی درد را محدود نکن._ راست می گویی! درد بی انتهاست...کمی تکان خورد و پاهایش را از کنار تخت آویزان کرد؛ گفت: دنیای من در انتهای درد است. با رسیدن به سه حرف مطلق می توانی وارد شوی، اما هرگز نمی توانی از درون آن خارج شوی. مگر... کلماتش تبدیل به نقطه شد. چهره اش در هم پیچید و با نیم نفسی عمیق ادامه داد:همه چیز بی حس و پر از خالیست. گویی سیاه و سفید زمین تبدیل به حاله ای خاکستری رنگ شده و تمام هویت زمان را در بر گرفته است. ثانیه ها جریان دارد و می گذرد اما حرکت نمی کند و ثابت است. همه چیز وجود دارد اما خنثی و بی هویت. ساختار دنیای من از تلاطم های بی تحرک و آرام ساخته شده و در آن قدم گذاشتن نیازی به جاذبه ی زمینی ها ندارد؛ اما انرژی مطلق برای تجربه ی بُعدی میان بودن و نبودن می خواهد تا روح در مواجه با آن تبدیل به غباری در هوا نشود. صدایی از درونم فریاد می کشید. تمام وجودم با شنیدن، گریسته بود. میدانستم اگر علامت سوال های مغزم را بالا بیاورم تمام تنم از سنگینی سخنانش آب می شود. نمی توانم باور کنم می شود خلاء بود اما، ناباوری ام به فاصله ی چند انگشت، کنار نگاهم نفس می کشد و در سکوت نقطه های سفید دیوار را می شمارد. باید برای رهایی از زمین تلاش کنم اما دنیای او، وجودم را نقض می کند. من از تحرک و آشفتگی ام ولی برای خلاء شدن باید آرام و ساکن بود. دستش را روی دستم گذاشت. آرام نگاهش کردم و پرسیدم: این زخم ها نشانه ی چیست؟ گفت: کلمه ای به زبان دنیای خودم. با کمی تعجب گفتم: شبیه به خط و نقطه است. لبخندی زد و گفت: درست است. خط و نقطه می تواند خیلی کلمه ها را برای سخن گفتن بیان کند. گفتم: این نشانه چه کلمه ای را بیان می کند؟ نگاهی به دستش انداخت و گفت: خط نقطه نقطه، نقطه خط نقطه و تکرار خط نقطه نقطه؛ سه حرف مطلق به معنای درد. نگاهی کردم و با مکث گفتم: در دنیای تو درد معنا نمی شود. چرا با زخم درد را این گونه هک کرده ای؟ پاسخ داد: من درد را در دنیای خلاء حس کردم. همان جایی که درد معنا نمی شود. چقدر از شنیدن جواب سوالم درد کشیدم. همان خط و نقطه هایی که برایم معنا کرد. سرم را بالا آوردم. چشمانم به چشم هایش افتاد. آن قدر رنگ هایش عمیق بود که مرا در خودش غرق کرد. چند قطره اشک روی گونه هایم سرازیر شد. دستانم را باز کردم و او را در آغوش کشیدم. هیج نگفت. بعد از چند ثانیه صدای گریه ام فضای اتاق را پر کرد. ناگهان در اتاق باز شد و همان پرستار همیشگی به سمتم دوید. می خواست مرا به قفس خودم بازگرداند. قدم هایم را احساس نمی کردم. هنگام رفتن سر برگرداندم و گفتم: دنیای زیبایی داری! شاید کسی متوجه زمزمه هایت نشود اما با دیوار های اتاقت صحبت کن. دلشان برایت تنگ می شود. مراقب خودت باش. نگاهم کرد. زمزمه وار جوابم را داد و من هرگز نفهمیدم. مسیر سه قدمی تبدیل به سیصد قدم شده بود؛ برای بازگشت به قفس خودم تقلا می کردم. خیره به سرامیک هایی که نمیخواستم دوباره روی آن ها قدم بردارم، به مقصد رسیدیم. پرستار در را باز کرد. مرا روی تخت نشاند، باز هم همان قرص های تکراری را برایم آورد. هیچ وقت نمی گذارد بیداری را تحمل کنم. به حرف هایش توجه نکردم اما مدام تکرار می کرد که نباید بدون اجازه بیرون بروم و با دیگران صحبت کنم. در جوابش سر تکان دادم و رفت. دراز کشیدم. صدای افکارم تمام فضا را پر کرد. تمام لحظات و چهره ی خلاء پیش چشمانم مرور می شود. پر از حرف هایی شده ام که اگر فریاد شود تمام دیوار ها را روی سرم آوار می کند. طاقت ندارم، وجودم در میان افکار سیاه و دیوار های سیاه تر در حال متلاشی شدن است. دلم می خواهد از بند خودم رها شوم و از زندان درونم بگریزم. به سمت کمد چوبی کنار اتاقم خم شدم و آینه را برداشتم. چشمم به چشمانم افتاد. از دیدن آشوب خسته شدم ام. دستانم را مشت کردم و محکم روی صورتم در آینه کوبیدم. چهره ام شکست. تکه ای که چشمانم را نشان می داد؛ برداشتم. تصمیمم را گرفته ام، نمی خواهم تردید کنم. شاید جای من در دنیایی انتهای تاریکی و سکوت است. صدای فریاد روحم کمی دل دیوار را شکست. چشمانم سرگیجه گرفته است. حالا تکه های صورتم غرق در خون شده و آشوبم در حال آرام گرفتن است. دیگر کسی برای مراقبت از من آزار نمی بیند و وجودی در دنیای آدمیان اضافه نیست. همه چیز آرام است و آرام است و آرام... اینک آسایشگاه فقط یک خلاء دارد بدون هیچ آشوبی. برای خلاء می نویسم: خط نقطه نقطه، نقطه خط نقطه، خط نقطه نقطه. این بار که احساسش کردم قشنگ شد. من نیز دنیای خودم را پیدا کردم و برای همیشه از زمین می روم. در میان آدمیان مراقب چشم هایت باش.( از طرف آشوب برای خلاء ) _ / آرامش / 21:00 _ 1401/12/29Liuana.noriuanLiuana.noriuanMon, 20 Mar 2023 22:06:01 +0330https://virgool.ir/@Nourian.x/روح-پیر-xj9srew7zdv5هنوز ایستاده بود و کفش هایش را نگاه می کرد. آرام گوشه ای از پرده را کنار زدم و به او خیره شدم. مدت زیادی نیست که در کوچه ی ما ساکن شده است اما با چشم گشودن خورشید بر چهره زمین، کنار دیوار خانه ی همسایه می آید و همراه با رسیدن ماه به مهمانی شب به چهاردیواری خود باز میگردد.مردی با موهای کوتاه مشکی که تار های سفید چند تا یکی در میان آن خودنمایی می کنند. چهره ای گندمگون و محاسنی که سریع تر از ساعت و عقربه ها در حال به رخ کشیدن گذر زمان هستند. چشم هایی که انتظار در میان آن ها موج می زند و سنگینی درد و دل هایش ترک های دیوار را به گریه وادار می کند. همیشه لباس خاکستری و شلواری به همان رنگ فقط چند پله تیره تر به تن می کند؛ همراه با کفش مشکی که مشخص است سال ها از دیدار او با آب میگذرد و مدام گرد عمر را بر دوش خود این طرف و آن طرف می برد.یک گردنبند چوبی به گردن دارد که گویی هنگام خواب هم آن را از خودش جدا نمی کند. با هر دور چرخیدن عقربه در میان اعداد زمان آن را در دست می گیرد و به روی قلبش می فشارد، به گونه ای که احساس می کنم شیشه عمر او همان تکه چوب مثلث شکل است.هر بار که چهره ای غریبه از کنار او می گذرد؛ مرد به او سلام می کند. گاهی جواب می گیرد و برخی مواقع تصور می کند صدایش شنیده نشده است. بچه ها را متفاوت تر از غریبه های شهر دوست دارد و همیشه شکلاتی برای آن ها در جیب شلوارش پیدا می شود. صدایی آرام با لحنی مهربان دارد. اندک لرزشی که در دستانش است؛ شکستگی و آشفته حالی او را نمایان می کند. احساس می کنم قلبش در میان معانی برخی حروف مانند: صبر، تنهایی، انتظار و... له شده و تمام سلول هایش یکی شده است.روزی موقع برگشت از خرید، کنار دیوار چند کلمه ای با او هم کلام شدم. کلماتش پر از شیرینی تجربه بود ولی حرف هایش با لایه ای خاکستری رنگ از غصه و ناراحتی پوشیده شده بود. ظاهرش تنهایی او را نشان می داد. در میان کوچه می آمد؛ با دیوار درد و دل می کرد. از فرزندانی که او را فراموش کرده اند، از دلتنگی برای ملکه ی خانه که تنهایی به مهمانی خاک رفته است و اینک او مانده و زمان اضافه ی دنیا برای زنده ماندن بیهوده. دلش میخواست بار دیگر با تمام وجود خسته اش شهر و آدمیان را در آغوش بگیرد و بعد آرام برای استراحتی طولانی چشم هایش را ببندد و کوچه و دیوار را ترک کند.مغزم احساس سنگینی می کند. دنیا به این همه عظمت انسان هایی دارد که در اوج تنهایی با یادگاری چوبی همراه زندگیشان و خاطرات شیرین کودکان پر سر و صدای خانه ، در هیاهوی کوچه و شهر نفس می کشند. زمان را با تمام وجود احساس می کنند و زندگی را تحمل می کنند تا به پایان خودش برسد.احوالات مرد و رد و بدل کردن چند کلمه ای کوتاه مرا به یاد تعریف فاضل انداخت:یاد شیرین تو بر من زندگی را تلخ کرد تلخ و شیرین جهان اما چه فرقی می کند؟هیچ کس هم صحبت تنهایی یک مرد نیست خانه من با خیابان ها چه فرقی می کند؟_روی این کره خاکی بیشتر مراقب روح یکدیگر باشیم_ :)1401/10/30 _ 03:33 Liuana.noriuanLiuana.noriuanSat, 21 Jan 2023 04:37:27 +0330https://virgool.ir/@Nourian.x/آدم-فضایی-ea0rexuigu6iاز خستگی زیاد خواب به چشم هایش نمی آمد، نگاهش به کتابخانه اتاق افتاد، در میان اسامی قدیمی، نامی آشنا خودنمایی میکرد. کتاب دست نخورده از هفته ی قبل که از یک دست فروش غریبه نزدیک خانه ی مادربزرگ خریده بود. از جا بلند شد و تصمیم گرفت در دنیای قصه ها ماجرایی تازه را آغاز کند.تا آن زمان داستان های تخیلی برای خواندن انتخاب نکرده بود ولی تصور میکرد همه چیز در انتها مانند دیگر داستان ها به خوبی به پایان میرسد اما...شلیک گلوله تمام جنگل را بیدار کرد. صدای بال و پر پرندگان، فضای آسمان را پر کرده بود. چند لحظه ای طول کشید تا متوجه زمان و مکان شوم. منتظر شلیک دوم شکارچی برای زمین گیر کردن پرنده در حال پرواز بودم اما شکار دور شد و خبری از شلیک شکارچی نبود. حتما موضوع مهمی برایش پیش آمده وگرنه امکان ندارد او بدون شکار جنگل را ترک کند و راهی خانه شود. نزدیک درختی که او را دیده بودم ایستادم. چشم هایم خیره ماند...دریاچه ای از خون که سر متلاشی شده ی شکارچی در آن شناور بود. من صدای آخرین تیر او را شنیده بودم. درست فکر میکردم، او بدون شکار به خانه بازنمیگشت؛ آن شب شلیک اول گلوله ی آخر او بود که خودش را شکار کرده بود :) از آن لحظه به بعد جنگل میتوانست در سکوت، شب های مهتابی خود را به طلوع درخشان خورشید برساند. با دست های لرزان کتاب را بست و کنار گذاشت. از ترس تمام وجودش یخ زده بود و رنگش به آبی تیره تغییر کرده بود. به تخت خواب رفت و پتو را تا روی سرش بالا کشید؛ نمیتوانست چشم هایش را روی هم بگذارد، چهره ی شکارچی و صدای شلیک از ذهنش بیرون نمیرفت.آن شب تا صبح مدام با صدایی گرفته و ترسیده با خودش زمزمه کرد: حقیقت ندارد... آدم ها وجود ندارند... دنیای آدمیان دروغ و ساختگی است... _نترس_ :) 1:02 _ 1401/6/29 Liuana.noriuanLiuana.noriuanTue, 20 Sep 2022 02:00:55 +0430