https://virgool.ir/feed/@Noor6825fa2026-11-11 10:22:00https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Noor6825https://virgool.ir/@Noor6825/دوران-حیات-ما-cdgctspwol2rچندی پیش با "دوستی" راجع به مطالعات مان حرف می زدیم. دوست پرسید:-چی میخوونی این روزها+خانه ی لهستانی ها و غزلیات شمس و بیشتر غزلیات شمس-خیلی خوبه، آفرین+حسودیم میشه-به چی؟ +به مولانا و شمس-من به مولانا...آن شب به مکالمه مان خندیدم، اینکه ما به مولانا حسودی می کنیم...چرا؟ برای من علت اش شاید اینست که چون روح لطیف و ذوق سرشار و عشقی عمیق و پررنگ داشته...دوستم را نمیدانم.امشب به این فکر می کنم که با حوادث تلخی که چند مدتی ست همگی مان با آنها رو به رو هستیم می شود خیال کرد که مثل مولانا پر از لطافت و عشق و آرامش و ذوق بود؟؟ و آیا اساسا حسادت من با توجه به دورانی که در آن زیست می کنم، درست و منطقی است یا یک توقع و حس دور از واقعیت؟؟آیا اگر مولانا در دوران حیات من، زندگی می کرد باز هم می توانست اینقدر لطیف و پر از عشق و آرامش باشه؟؟ دورانی که هر روز اخبار تلخ از گوشه و کنار دنیا به آدم میرسد...اگر نخواهی هم میرسد...با اینهمه وسایل ارتباط جمعی...مگر می شود خود را رها و جدای از اخبار و حوادث پیرامون دانست..‌.نمی گویم که در دوران حیات مولانا حادثه ی تلخی اتفاق نمی افتاد..چرا می افتاد، در همه ی دوران ها حوادث تلخ هست اما چه مقدار از آن ها مطلع می شدند...به نظرم کم...همین باعث آرامش و قرار آنها بود...باعث این همه لطافت و ذوق و عشق وگرنه مگر می شود در دورانی پر از حادثه زیست و قرار داشت؟؟؟ نتیجه ی تفکراتم این است که حسادت من به مولانا و شمس شاید در واقع حسادت به دوران حیات آنهاست... دورانی که آنها زیست کرده اند و چه بد که نمیتوان به گذشته رفت...شاید دوران آنها، زیباتر و برقرارتر بود.نورنورFri, 23 Oct 2020 02:24:28 +0330