https://virgool.ir/feed/@Nilooufarیک دهه پنجاهی که ساده و معمولی می نویسدfa2026-11-11 12:48:50https://files.virgool.ir/upload/users/4952988/avatar/xZIVdz.jpghttps://virgool.ir/@Nilooufarhttps://virgool.ir/@Nilooufar/بوی-خوش-نارنگی-bs5hh9f0anavپریروز ، خسته از پیاده‌روی ، به پارک کوچیک محله‌مون رسیدم ؛ پارکی که فقط دو تا نیمکت داره. روی یکی سه نفر نشسته بودن و روی اون یکی یه پسر نوجوان. ازش خواستم کمی اون‌طرف‌تر بشینه تا منم جا بشم.نشستم و کمی با هم حرف زدیم. از حرفا و لهجه‌ش فهمیدم افغانه. از سر کار اومده بود و چند تا نارنگی برای خودش خریده بود. با اصرار یکی‌شو بهم داد.نارنگی هاشو یکی یکی پوست می کند و با لذت می خوردبوی خوش نارنگی مشاممو پرکرده بودمنم نارنگیمو پوست کندم و خوردم شیرین بود بعد، تمام نارنگی‌هاش رو که خورد، پوست‌ها رو جمع کرد توی نایلون، درش رو گره زد و موقع رفتن انداختش توی سطل آشغال. بعد هم خداحافظی کرد و رفت.نمی‌دونم چرا، اما تصویرش توی ذهنم مونده. شاید به خاطر مهربونی بی‌تکلفش، شاید به خاطر لذتی که از خوردن نارنگی‌هاش می‌برد. انگار برای خودش چند تا نارنگی خریده بود که همون لحظه، بی‌هیچ عجله‌ای، ازشون لذت ببرهبعضی وقتا یه صحنه‌ی ساده از زندگی یه غریبه ، بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم توی ذهنمون می‌مونه.نیلوفرنیلوفرThu, 05 Nov 2026 23:00:09 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/یک-غریبه-یک-مهربانی-axlcgbbkdmltکنار جاده راه می‌رفتم. در مصاحبه رد شده بودم و حالا با این همه راهی که آمده بودم، نمی‌دانستم باید چه کار کنم. حتی حاضر شده بودم هر روز این مسیر طولانی را با اتوبوس و مترو تا خارج از شهر بروم و برگردم.از موجودی کارت بانکی‌ام خبر داشتم، اما یک بار دیگر گوشی‌ام را بیرون آوردم و موجودی حسابم را چک کردم.جیب‌هایم را گشتم. کیفم را هم زیرورو کردم، اما فقط به اندازه کرایه اتوبوس تا مترو پول داشتم. برای بقیه مسیر چه کار باید می‌کردم؟خسته بودم. کنار جاده هم ایستگاهی نبود که بتوانم بنشینم. اتوبوس‌ها و ماشین‌های عبوری معمولاً مسافران را در مسیر سوار یا پیاده می‌کردند. تخته‌سنگی پیدا کردم و روی آن نشستم.کمی بعد، ماشینی به من نزدیک شد. راننده صدایم زد:ـ خانم! کجا می‌خوای بری؟ اینجا برای برگشتن به شهر و رسیدن به مترو خیلی سخت می‌شه وسیله پیدا کرد. اگه مترو می‌ری، مسیر من همون طرفه، بیا برسونمت.برای لحظه‌ای خوشحال شدم، اما زود به خودم آمدم و ترسیدم. با خودم گفتم: «من چطور می‌تونم کنار جاده به یه مرد غریبه اعتماد کنم؟»راننده که انگار متوجه تردیدم شده بود، گفت:ـ نترس آبجی، شما هم مثل خواهر خودمی.با تردید به سمت ماشین رفتم و پولی را که در دست داشتم به راننده نشان دادم و گفتم:ـ من فقط همین‌قدر پول دارم.راننده گفت:ـ آبجی، این چه حرفیه؟ بیا سوار شو، مترو تو مسیرمه، نگران نباش.با کمی شک و ترس سوار شدم و ماشین به راه افتاد. کم‌کم ترسم ریخت. وقتی به نزدیکی ایستگاه مترو رسیدیم، نفس راحتی کشیدم و به راننده گفتم:ـ آقا، شماره کارت بدین تا تو اولین فرصت کرایه‌تون رو واریز کنم.می‌دانستم معلوم نیست چه زمانی بتوانم این کار را انجام دهم، اما از اینکه نتوانسته بودم هزینه مسیر را پرداخت کنم، خجالت می‌کشیدم.راننده دوباره گفت:ـ شما هم مثل خواهرمی، اصلاً نیازی به این کار نیست.ماشین را نگه داشت و گفت:ـ بفرما آبجی، اینم ایستگاه مترو.پیاده شدم که بروم، اما راننده صدایم کرد. اسکناسی به سمتم گرفت و گفت:ـ اینم داشته باش برای بلیت مترو.سرخ شدم و با خجالت گفتم:ـ نه، نه! لازم نیست، ممنونم.راننده با اصرار اسکناس را کف دستم گذاشت و گفت:ـ خواهش می‌کنم آبجی، بگیر.بعد هم گفت «در امان خدا» و گاز ماشین را گرفت و رفت.نیلوفرنیلوفرTue, 03 Nov 2026 22:48:40 +0330https://virgool.ir/@Nilooufar/جارو-برقیِ-بد-قلق-lhnwjj68jg6wجاروبرقی زوزه می‌کشید. من می‌کشیدمش، اون فقط زوزه می‌کشید! هی آشغال تو گلویش گیر می‌کرد و خرخر می‌کرد. حالش اصلاً خوش نبود.دکمه‌ی تنظیم قدرتش شکسته بود و روی دور تند گیر کرده بود. با چنان قدرتی به قالی می‌چسبید که انگار قالی رو گروگان گرفته بود!هرچی می‌کشیدمش، ول‌کن نبود.می‌گفتم:ـ ول کن بابا! ول کن دیگه!اما مگه ول می‌کرد؟دستم رفت سمت دکمه‌ی خاموشش که دیدم ای وای! اونم گیر کرده، خاموش نمی‌شه!کفرم دراومد. از برق کشیدمش و گفتم:ـ باز چه مرگته؟ باز چی تو گلوت گیر کرده؟ تازه بردمت تعمیر! آخه مگه چقدر کار می‌کنی؟زنگ زدم احمدآقاگفتم: این دوباره بدقلقی می‌کنه!ـگفت : عکس بگیر بفرست واتساپ.گفتم :مگه از جاروبرقی هم عکس می‌گیرن؟گفت : آره!نگفتم سلفی بگیر که! از دکمه‌ش عکس بگیر!عکس گرفتم و فرستادم.جواب داد:ـ خب، ورش دار بیار.گفتم:ـ سنگینه!گفت:ـ خب جرثقیل خبر کن!زنگ زدم جرثقیل، گفت:ـ دبر وقته، خوابم میاد!همون موقع همسایه زنگ زد:ـ چیه دو ساعته صدای جیغ میاد؟ ما آسایش نداریم!گفتم:ـ جاروبرقی حالش خوش نیست!گفت:ـ خب از برق بکش!گفتم:ـ چشم!اومدم سیم جمع‌کن رو بزنم که صداش دراومد:ـ هوی! چیکار می‌کنی؟ چرا می‌کشی؟گفتم:ـ می‌خوام سیم‌تو جمع کنم.گفت:ـ جمع نمی‌شم!گفتم:ـ چرا؟گفت:ـ چون زورم زیاده!گفتم:ـ آخه تو که دیگه از زور افتادی!اومدم بکشمش ببرمش تعمیر، چرخش در رفت!گفتم:ـ چرا حالا در میری؟گفت:ـ نه پس وایسم منو بکشی!بردمش مغازه‌ی احمدآقا.گفت:ـ بذارش برو، فردا بیا.تا اومدم برم، جارو ناله کرد:ـ می‌خوای منو بندازی اینجا؟! من این همه سال تو خونه‌ت جون کندم، جوونیمو پات گذاشتم...گفتم:ـ احمدآقا، همراه قبول نمی‌کنین؟گفت:ـ نه، ثابت نداری؟گفتم:ـ نه!دستی به سر جاروبرقی کشیدم و گفتم:ـ غصه نخور، فردا اول وقت میام دنبالت.اومدم خونه. جاش وسط خونه خالی بود. شب تا صبح صدای زوزه‌ش تو گوشم می‌پیچید.صبح نشده رفتم مغازه.احمدآقا گفت:ـ پنج تومن بده!گفتم:ـ واسه چی؟گفت:ـ سیم جمع‌کنش رو درست کردم، کلید قدرتشم درست کردم ، کلید خاموش روشنشم گیر کرده بود گفتم:ـ فشارش بالا بود!گفت:ـ الان دیگه خوب شده!پنج تومن کارت کشیدم و آوردمش خونه.گذاشتمش وسط خونه، زدمش به برق و روشنش کردم...هیچی نگفت!نه زوزه‌ای، نه غرغری، نه اعتراضی!شروع کردم به جارو کشیدن.آروم بود، خوش‌صدا بود، به قالی نمی‌چسبید...پنج تومن از گلوش دراومده بود؛ دیگه خرخر نمی‌کرد!پ.ن : این متن رو با الهام از پست "چکه " https://vrgl.ir/4LTS9دوست مهربون اندیشه نوشتم🙂نیلوفرنیلوفرMon, 02 Nov 2026 20:55:04 +0330https://virgool.ir/@Nilooufar/امروز-دوباره-دویدم-vam94erhn4gzامروز دوباره دویدمامروز دوباره دویدم. امروز بعد از مدت‌ها دویدم.آلارم گوشی که صدا کرد، هزار بهانه برای خودم آوردم که پتو را روی سرم بکشم و بخوابم، اما صدایی درونم گفت:«بلند شو، تنبل!»صدایی شبیه صدای تو.آماده شدمیاد شل‌ و ول بستن بند کفش‌هایت و پخش شدنت روی زمین افتادم لبخند زدم و بند کفش‌هایم را محکم بستم و شروع به دویدن کردم.دویدم و از خانه دور شدم؛ دور و دور و دورتر...در همان مسیری که با هم می‌دویدیم.صدای خنده‌هایمان را می‌شنیدم. باز هم داشتیم با هم چرت‌وپرت می‌گفتیم. آن‌قدر خندیدیم که شکم‌هایمان درد گرفت؛ آن‌قدر که دیگر نمی‌توانستیم بدویم و روی زمین ولو شدیم و ریسه رفتیم.به آن خیابانی که ماشین‌ها با سرعتی ماورایی از آن رد می‌شدند رسیدیم و باز هم همان فوبیای مشترکمان! برای رد شدن از آن، هزار بار عقب و جلو رفتیم و کلی دری‌وری بار خیابان کردیم که آخر چرا پل عابر ندارد!موقع برگشت، از همان حلیم‌فروشی آقای صفایی حلیم گرفتم. به خانه رسیدم، دوش گرفتم و مثل همان روزها یک صبحانه‌ی تپل خوردم.یهو زدم زیر خنده که بعد از کلی دویدن، صبحانه‌ی مفصل می‌خوردیم و به خودمان می‌خندیدیم.بعد از آخرین صبح جمعه‌ای که با هم دویده بودیم، تو رفتی؛ دور شدی، کیلومترها و فرسنگ‌ها دور شدی.و گاهی دلتنگت می‌شوم؛ دلتنگ آن روزهای خوش گذشته و آن خنده‌ها و دیوانه‌بازی‌هایمان.حالا غروب جمعه است و من در همان پارک کوچک نزدیک خانه، روی همان نیمکتی که با هم می‌نشستیم، نشسته‌ام و دارم می‌نویسم و منتظرم ساعت مناسب برسد تا پشت گوشی همه‌چیز را برایت تعریف کنم.هوا خنک است و حالم خوب است. درست روی نیمکت روبه‌رویم، دو دوست نشسته‌اند، گرم صحبت و خنده، و چقدر شبیه ما هستند!با لبخند نگاهشان می‌کنم.می‌دانم بهت قول دادم که حال خوبم را به بودن و نبودن آدم‌ها گره نزنم.قول دادم حتی تنهایی بدوم؛دلبستگی را دوست داشته باشم؛اما خودم را از وابستگی‌ها نجات دهم.می‌بینمت، دوست من. 🤍نیلوفرنیلوفرFri, 23 Oct 2026 21:41:19 +0330https://virgool.ir/@Nilooufar/شاید-زندگی-bdkyqwqfixy4میدانم که باید ادامه بدهم...روز شروع شده است و من هنوز در جایم مانده‌ام؛ همین‌جا، میان خواب و بیداری.چه ساده‌لوحانه می‌انگارم که زندگی در جهان من متوقف می‌شود و از رختخواب من دری بسته می‌شود به سوی آنچه ناتوان مانده‌ام.در جنگ تن‌به‌تن با روزگار، زورم نمی‌رسد. نه، واقعاً نمی‌رسد.در جایم مانده‌ام و از هجوم افکار و خیال در امان نیستم.گویی می‌پندارم تا از جایم بلند نشوم، زندگی آغاز نمی‌شود؛ غافل از اینکه زندگی در حال عبور است، می‌گذرد و می‌رود و کسی یادش نمی‌افتد که تو جا مانده‌ای.بگذار برود و بروند؛ پاهایم خسته‌تر از آن‌اند که در پی‌شان بدوم.دمی آساییدن، دمی سکوت، دمی دور از فرسودن؛ جایی میان آرامش و دویدن، میان خیال راحت و دغدغه، بمانم.فارغ و رها، دور از ازدحام و هیاهو و شلوغی‌های جهان و جهانیان.دلم نفس می‌خواهد؛ نفسی که فرو رود در کالبدم، جانی دوباره بخشد بر روان و تنم و برآید به اشتیاق بودن.چه باید کرد؟ وقتی زندگی جریان دارد، باید ادامه داد؛ پیوست به صدای هست‌ها، ملحق شد به بودن‌ها، دوام آورد و پذیرفت...که تاب آوردن تنها راه ممکن است.زنده‌ام و نفس می‌کشم و جز نوای زیستن، چیزی در کالبدم نمی‌نوازد.موسیقی عجیبی‌ست؛که جاودانگی را نفی می‌کند.و فرصت کوتاه استو تاب آوردن تنها راه ممکن استتا از زنده بودن نمرد.*از یهویی های ذهن من در یک روز مرخصی🙂🌳نیلوفرنیلوفرTue, 20 Oct 2026 16:05:33 +0330https://virgool.ir/@Nilooufar/غربت-gc2wwm58hyexشب به نیمه رسیده بود صدای رفت‌وآمد ماشین‌ها هر لحظه کمتر و کمتر می‌شد و خیابان آرام‌آرام به سکوتی نیمه‌جان فرو می‌رفتصدای آواز زمزمه‌وارش کم‌کم به گوش می رسید:«شب که از راه می‌رسه، غربتم باهاش میاد توی کوچه‌های شهر، باز صدای پاش میاد...»گوش تیز کردم :«من غم‌های کهنه‌مو برمی‌دارم که توی میخونه‌ها جا بذارم...»یک لحظه پنجره را باز کردم و بیرون را نگاه کردم.بله، خودش بود.امشب هم آمده بودسر خیابانی که به کوچه ی ما مشرف بود، کنار همان سطل زبالهٔ سر نبش.مثل همیشه، چنان در دنیای خودش غرق بود که انگار در تمام جهان، جز خودش، هیچ‌کس دیگری وجود نداشت.با همان ظاهر آشفته، لباس‌های کثیف و موهای ژولیده.زیر کتری را تازه خاموش کرده بودم و آب هنوز داغ بود. دوباره روشنش کردم و تا لباس بپوشم، آب به جوش آمد. با عجله یک چای کیسه‌ای داخل قوری انداختم و به‌اندازهٔ دو استکان آب جوش رویش ریختم.سینی چای به دست ، آرام از پله‌ها پایین رفتم و خودم را به او رساندم.سرش پایین بود و داخل سطل زباله را می‌گشت.چیز خاصی برنمی‌داشت. مثل همیشه، با کلافگی دنبال چیزی می‌گشت؛ چیزی که انگار وجود نداشت، یا اگر هم وجود داشت، پیدا نمی‌شد.ـ سلام! خوبی؟یهو از جا پرید؛ طوری که انگار صدای من او را از دنیای خودش به بیرون پرت کردبا چشمانی گشاد و نگاهی هراسان به من خیره شد.دستپاچه گفت:ـ س... سلام! سلام! شب... شب بخیر.لبخند زدم و گفتم:ـ بیا، چای بخوریمهراسان دست‌هایش را به پیراهن و شلوارش مالیدـ طوری نیست بشین من که غریبه نیستم.تکه‌پارچه‌ای را که به‌عنوان زیرانداز با خودم آورده بودم، روی زمین پهن کردم و نشستم.بالاخره نشست، اما سرش را پایین انداخت.پرسیدم:حالت چطوره ؟گفت: خوبم، ممنون.ـ به شماره‌ای که بهت دادم زنگ زدی؟ رفتی؟ کاری کردی؟مکثی کرد. نگاهش را از زمین برنداشت.ـ راستش... راستش... نه. ببخشید.گفتم : باشه. من دیگه کاری به کارت ندارم. تا خودت نخوای، چیزی تغییر نمی‌کنه.با شرمندگی سرش را بالا آورد و گفت:ـ نه، نه! حتماً می‌رم.نگاهش کردم و گفتم :امیدوارم هرچه زودتر بری و ترک کنیبتونی پاک بشی و دوباره رو پاهات وایسی اونجا یه کار کوچیک هم برات در نظر گرفتن که بعد از بهبودی می‌تونی مشغولش بشی.لب‌هایش به لبخندی کم‌رنگ باز شد.ـ ممنون... ممنون.استکان چای را جلویش گذاشتمدوباره تشکر کرد.و بعد، در سکوت، هر دو چایمان را نوشیدیمنوید، پسر همسایهٔ قدیمی‌مان و دوست مرحومم نرگس حالا دیگر داشت به مرز سی‌سالگی می‌رسید.حدود ده سال پیش، پدرش به اتهام قتل دخترش بازداشت شد.دختری که تنها جرمش داشتن دوست‌پسر بود یا شاید هم حرف‌هایی که پشت سرش در کوچه و محل پیچیده بود.پدرش او را به خاطر همان حرف‌ها سلاخی کرده بودجنازهٔ مثله‌شدهٔ دختر مادرش را دق مرگ کرد و نوید تنها ماندآن روزها دانشجوی مهندسی مکانیک بود دانشجویی با رتبه‌ای خوب در دانشگاه دولتی.پسری باهوش، بشاش، شوخ‌طبع و عاقلاما بعد از مرگ خواهر و مادرش، به افسردگی شدیدی دچار شدافسردگی‌ای که هرچه گذشت، بیشتر در آن فرو رفت و دیگر نتوانست خودش را از چنگالش بیرون بکشد.کم‌کم به مواد مخدر و الکل پناه برد. روزبه‌روز بیشتر از زندگی فاصله گرفت تا اینکه سرانجام کارش به کارتن‌خوابی کشید.حالا بیشتر شب‌ها در همان کوچه‌ای پیدایش می‌شد که خانهٔ پدری‌اش هنوز در آن قرار داشت.گاهی با حالی نزار، افتان‌وخیزان، نشئه یا خماری، مست و سرخوش، یا بی‌حال و بی‌رمق، همان اطراف پرسه می‌زد. گاهی هم عمداً گدایی می‌کرددرست جلوی چشم کسانی که سال‌ها پیش، با زبان و حرف‌هایشان، زندگی خانواده‌اش را به جهنم تبدیل کرده بودند.سرش را در سطل‌های زبالهٔ همان کوچه و خیابان فرو می‌برد انگار می‌خواست تمام اندوهی را که سال‌ها در وجودش تلنبار شده بود را در آنها قی کندگویی با اینکارها فقط می خواست تقاص پس بگیردبا بودن در جلوی چشم مردمانی که با شایعاتشان گور خواهرش را کندند و مادرش را راهیِ سینه ی قبرستان کردندپدرش حالا دیگر یکی دوسالی می شد که از زندان آزاد شده بودکمال خان در بالکن خانه اش که تقریبا روبروی جایی بود که ما نشسته بودیم ایستاده و به پسر ش زل زده بودپکی به سیگارش می زد و فقط نگاه می کردپکی به سیگارش میزد و فقط نگاه می کردنیلوفرنیلوفرFri, 16 Oct 2026 20:33:55 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/بعضی-بوها-راه-خانه-را-بلدند-yxqmn7kyff1qپختن کتلت‌ها که تمام شد، پنجره را باز کردم تا خانه هوایی بخورد و به قول خودمان هوای خانه عوض شود.باد پاییزیِ واقعی می‌وزید.از آن بادهایی که نمی‌شود فقط از پشت پنجره تماشایشان کرد. باید پنجره را باز کنی، بگذاری پرده تکان بخورد و هوای خنک خودش را به صورتت برساند.به دلخوشی‌های کوچک فکر می‌کردم. به چیزهایی که تسلی‌بخش بقا هستند، درست در لحظه‌های سخت زندگی و گاهی التیام‌بخش اوقات درماندگی؛ به یک فنجان چای، به بوی خاک، صدای فیلم در حال پخش، چند صفحه کتاب، به باد پاییزی که هر سال می‌آید و انگار لازم است که بیاید. اصلاً فصل‌ها باید بیایند و بروند و عوض شوند، وگرنه انسان از یکنواختی می‌پوسد.بعضی چیزها در زندگی از اختیار ما خارج اند نمی‌توانیم همه‌ی اتفاق‌ها را متوقف کنیم، نمی‌توانیم جلوی تمام رنج‌ها را بگیریم و گاهی حتی نمی‌توانیم شرایط زندگی خودمان را آن‌طور که می‌خواهیم تغییر بدهیم. ما همیشه نمی‌توانیم زندگی را آن‌طور که دلمان می‌خواهد پیش ببریمبعضی نگرانی‌ها، مدت ها ذهن ما را درگیر می کنند شاید تنها کاری که از دستمان برمی‌آید این باشد که در میان همه‌ی این‌ها، دلخوشی‌های کوچکمان را از یاد نبریم.البته شاید هم گفتن و نوشتن از این چیزها تکراری و کلیشه‌ای باشد، اما خب، در واقع زندگی همین است؛ تکرار چیزهایی که دوستشان داریم، در روزهایی که همیشه شبیه هم نیستند.چیزهایی که نه قرار است زندگی‌مان را عوض کنند، نه غم‌هایمان را از بین ببرند؛ فقط چند لحظه یادمان می‌آورند که هنوز می‌شود از آنها لذت برد.خنکای عصر پاییزی مرا یاد کودکی و نوجوانی‌ام می‌اندازد. البته من اهل نوستالژی‌بازی نیستم و خیلی هم این کار را دوست ندارم، ولی خب، بعضی عطرها، بوها، رنگ‌ها، نسیم و حال‌وهوای فصل‌ها گاهی تو را جایی می‌برند که حواست نیست.بعضی بوها انگار راه خودشان را بلدند. می‌دانند از کدام کوچه بگذرند و به کدام خانه برسند، حتی اگر سال‌ها از آن خانه دور شده باشی. تو هم که خیال می‌کنی حواست به زندگی امروزت است، یک‌دفعه می‌بینی چند لحظه‌ای جایی دیگر ایستاده‌ای.اما خب، زندگی همین است دیگر؛ گذشتن روزها، عوض شدن فصل‌ها و پیدا شدن چیزهای کوچکی که گاهی بی‌هوا لبخند به لبمان یا بغضی در گلو و اشکی بر گونه‌مان می‌آورند.شاید نتوانیم همه‌چیز را آن‌طور که دلمان می‌خواهد پیش ببریم. شاید بعضی روزها خسته‌تر از آن باشیم که حوصله‌ی چیزی را داشته باشیم، اما هنوز می‌شود پنجره را باز کرد و به تماشای درختان کوچه‌باغ محله یا حتی به درختزار کنار خیابان که برگ‌هایشان رنگارنگ شده، ایستاد، چای دم کرد و از بوی گلپر روی دانه‌های انار که در خانه پیچیده، لذت برد.از هوای ابری و بارانی کیف کرد و برای نوری که در خانه می‌افتد، ذوق کرد.گلدانی که برگ تازه آورده را با شوق نگاه کرد.زندگی همیشه اتفاق بزرگی برای خوشحال کردن ما ندارد. گاهی همین چیزهای کوچک‌اند که دستمان را می‌گیرند و یادمان می‌آورند هنوز هم می‌شود از بودن، از دیدن و از حس کردن لذت برد.و چه خوب که فصل‌ها عوض می‌شوند؛ که هیچ حال‌وهوایی قرار نیست برای همیشه بماند و هر پاییز، با تمام زیبایی یا دلگیری‌اش، بالاخره جایش را به فصل دیگری می‌دهد.نیلوفرنیلوفرMon, 12 Oct 2026 16:38:35 +0330https://virgool.ir/@Nilooufar/ایستاده-تماشا-کن-bnxfb1pkitjmدست‌هایم را می‌نویسم؛دست‌هایی که ظرافت‌شان زیر زبری پنهان شده، از زبری و سنگینی‌ای که حاصل نظافت خانه است.دست‌هایم را باز می‌کنم و به خط‌های کف‌شان نگاه می‌کنم. چقدر کار کرده‌اند، چقدر چیزها را گرفته‌اند، جابه‌جا کرده‌اند، شسته‌اند و پاک کرده‌اند. در گوشه‌ای می‌نشینم و به خانه نگاه می‌کنم که از تمیزی برق می‌زند. همه‌چیز مرتب است و حس خوبی زیر پوستش جریان دارد. به دست‌هایم نگاه می‌کنم. آیا تا به حال بوسیدمشان؟ برای این همه سال که با من بوده‌اند؟ برای همین برق انداختن‌ها، چقدر ساییدمشان؟ ولی آنها هنوز نوازش را می دانندچشمانم را می‌نویسم، چشمانی که بیشتر اوقات بی‌خواب‌اند و گاهی به زور قرص به خواب می‌روند. چشمانی که روزی درخشش عشق را دیده بودند، برق شادی‌ها را دیده و اشک ماتم‌ها را چشیده‌اند و همچنان ناظر زیبایی‌ها هستند.لب هایم را می‌نویسم، لب‌هایی که در تنهاییِ شبانه‌روز گذشته برای صحبت با هیچ انسانی نجنبیده‌اند ولی هنوز  بوسیدن را از یاد نبرده‌اند.پاهایم را می‌نویسم، خسته از دویدن‌های بی‌پایان، از رفتن‌هایی که انگار هیچ‌وقت به مقصد نمی‌رسیدند. از ایستادن‌ها و راه رفتن‌های طولانیهمیشه همراهم هستند و مرا به جاهای خوبی می رسانند قلبم را می‌نویسم؛ از شور زدن‌های مکررش برای این و آن، از دلشوره‌هایش، از لحظه‌های ممتد استرس و اضطراب. از وقت‌هایی که نگران دیگران بوده‌ام و یادم رفته از خودم بپرسم حالت چطور است؟از وقت‌هایی که خواسته‌ام همه‌چیز خوب پیش برود و نتوانسته‌ام حتی برای چند دقیقه آرام بگیرم.قلبم را می‌نویسم؛ قلبی که هم شکسته، هم ترسیده، هم دوست داشته و هم با هر امید کوچکی دوباره به زندگی دل بسته و همچنان دوست داشتن را به خاطر دارد.شانه‌هایم را می‌نویسم، از صبوری‌شان برای حمل زحمت‌هایم، برای نگه‌داشتنم.صدایم را می‌نویسم که در خلوت آواز گلویم را می‌خواند و نام جانانم را تکرار می‌کند.چهره‌ام را می‌نویسم، گاه خسته، گاه رها، با لبخندی که بر بطنش نشسته، به تماشا ایستاده. چون لطافت شبنم بامداد، مشاهده‌گر هستی و به نگاه خیره‌ی دختربچه‌ای شادمان که تمام هیاهوی جهان را به سخره گرفته است.نیلوفرنیلوفرFri, 09 Oct 2026 21:03:06 +0330