https://virgool.ir/feed/@Nil_369888Dمرز بین غریزۀ مرگ و زندگیfa2026-11-11 00:54:25https://files.virgool.ir/upload/users/4849703/avatar/dL0tZ5.jpghttps://virgool.ir/@Nil_369888Dhttps://virgool.ir/@Nil_369888D/وقتی-که-ابــر-بودم-wz2sgjjdz2irمثل ابری سفید مثل برف در آسمان پرواز می‌کردم.....آزاد و رها..برای من....احوالات مناسب....به معنی تمام هیچ‌انگاری‌ها، تمام گسستگی‌ها و تمام فراموشی‌های ممکن بودهیچ ترکیب شدنی را دوست نداشتم، هیچ نزدیکی، هیچ آغوشی، و حتی هیچ لمسی را نمی‌پسندیدم، چون اینان برای من همچون شوک الکتریکی بودند که در آسایشگاه به من تحمیل می‌شد....با رضایت والدینم..روزی از این روزمرگی خسته شدم و تصمیم گرفتم تجربه‌هایم را بیشتر کنم و در نتیجه، به عقلم بیافزایم. زندگی به یک چشم بر هم زدن به اتمام می‌رسد و من بند یک قانون شوم که معلوم نیست چه کسی وضع کرده و هدفش چه بوده؟من به یک زندگی واقعی نیاز داشتم..در آغاز ابری را دیدم که طوسی رنگ بود....کنار هم قرار گرفتیم، صحبت کردیم و با هم آشنا شدیم. او از احوالاتش در گریستن گفت. گفت که آرامشی در آن است که وصف‌ناشدنی‌ست، گفت کنار دیگران احساس هویت می‌کند.به همراهش به سمت گروهی که می‌گفت حرکت کردم. شوق و هیجان داشتم همچون زمانی که آفتاب به دریا می‌تابید و می‌سوزاندش و بخارش می‌کرد.....مثل روز اولی که به ابر تبدیل شدم. حس عجیبی داشتم از آن که چه خواهد شد، چه خواهم دید، چه تجربه خواهم کرد و چگونه با من رفتار خواهندکرد.بلاخره به مکان مقرر رسیدیم، به دلیل همراهی با ابر طوسی، من هم کمی رنگم به طوسی مایل شده‌بود و ابر طوسی هم کمی روشن‌تر..ابری سیاه و بزرگ ناگهان فریاد کشید و نوری کورکننده کل آسمان را فرا گرفت و همه به سمت او سجده کردند؛ گویی شکنجه‌ای را که از گناهشان برآمده بود را پذیرفته‌بودند.ترسیده بودم. این تجربه‌ای نبود که می‌خواستم داشته‌باشم، اما اعتقادی راسخ داشتم که «یا کاری را نمی‌کنم یا اگر کردم، پشیمان نباید بشوم». پس ابر طوسی مرا معرفی کرد. نمی‌پذیرفتندم و می‌گفتند ناپاک‌تر از آنم که به جمعِ آنها بپیوندم....منِ سپید کوچک..گفتند اگر از آزمون آنه‍ا بتوانم با موفقیت بیرون بیایم، می‌توانم به جمع آنها بپیوندم. موافقت کردم و بعد..ابر سیاه نعره کشید..برق‌آساتر، روشن‌تر، کوکننده‌تر و ترسناک‌تر از دفعۀ قبل. مثل شمشیر در قلبم فرو رفت، همچون رنجی که سال‌ها به دوش کشیده‌باشم و ناگه به سرم هجوم آورده‌باشند، مثل ناقوس مرگ وقتی گناهکارترینِ عالَمی..نباید فریاد می‌کشیدم، چون فقط ابر سیاه اجازۀ فریاد کشیدن داشت، نباید نباید نباید..نفسم در سینه حبس بود و تمام تار و پودم وجودم را سفت گرفته‌بودم، نباید نباید..وانگهی آرامش تمام وجودم را گرفت، دیگر دردی نبود، رعدوبرق به اتمام رسیده‌بود. من چیزی را به خاطر نمی‌آوردم، چه آسمان آبی‌ای، حسی به آن ندارم، چیزی دیگر برایم مهم نیس، آری مهم نیست اگر برای الحاق به ابرهای دیگر تکه تکه شدم. مهم نیست مهم نیست مهم نیست...هست..هست..دوباره درد تمام وجودم را گرفت..نـه...........انگار در حال تحلیل رفتنم...دارم تمام می‌شوم..تبریک می‌گم..تو موفق شدی..داری اشک می‌ریزی!چقدر جالب بود.من از برای اشک ریختن از این مرحله به خوبی گذشته‌بودم..نیلینیلیFri, 14 Aug 2026 20:42:59 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/که-گفت-خدا-ywfy3licbwq1باز آمد بوی بارانبا بودن لای پر قومی‌شنیدم آواز‌هاهمچو ساز بی نُت و بوهیچ چیز پررنگ نیست،.....می‌نویسم....زندگی پررنگ نیست این الهام از خداستمن به تو آفتاب دادم و هر چه که بینی انتخاب استمن به تو احساس دادم و عینک تو دست‌ساز استبشنو و غمگین مباشچه کسی این را گفت؟زندگی بی‌رنج، هیچ نیست و سنگ هم مستثنی نیستمن به تو قول دادمتمامش پررنج استهمه چیز دلیلی دارد و آن این است:بشتاب و معنی‌دار شوهستی؟ آری هستی.....تو جلوۀ کمک خدا برای پاک‌شدن هستی.....معنادار شومی‌نویسند از بر سنگ بر روی صخره هاای عزیزم هیچ نیست جز رنج و کاشتن هیچ نیستبشکن!این چه اتاقی‌ست که پنجره ندارد؟....بشکن!نه دیوار و نه سقف و کَفَش معلوم نیست....بشکن!من چه گفتم؟راهی جز نور نیستنور زرد و نور برق و ماه و خورشید نیستنور تو معنای توست و با این کلمات قابل توصیف نیستخدایم نگفت رنج و بعد مرگاین چه زندگی است که کرده پر پیچ و تاب و جنگ؟مگر زندگی فقط رنج است؟؟کتاب بردار و ادامه بدهبعد از رنج گنج استتو چه می‌دانی از کار خدا؟هیــــــــــــچ نمی‌دانیگذرم افتاد و شهر بی‌رنج دیدم، چه شد؟همه چیز به بهترین نحو احسن شدصبر کن! ادامۀ داستان را بخواناین خوشی به اینجا ختم نشداین خوشی زیادی خوب بود و رودل کردند.....کشتند و کشتند و بیمار گشتندواقعی‌ست....هیچ گناهی بدتر از این نیستجا و مکانش فرق نداردخودک#شی خوب نیستمگر کارد و ارّه و چاقو و تفنگ...همینان می‌کشند؟خودکشی تدریجی گناهی بیش نیستاین رنج الان در مقابل رنج مرگ، هیچ نیستخدایتان می‌داند و شما.......نمی‌دانیدچیزی جز این در نظرم نیستبدانید...نیلینیلیThu, 30 Jul 2026 17:30:19 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/مادر-بودن-بغرنج-است-nit408npktq0مادری کردن بغرنج و سخت است، اما....می‌دانی؟....معنا می‌شود و تو در آن غرق می‌شوی.به تازگی تنها کاری که می‌کنم مادری کردن است. گوش می‌شوم و چشم می‌شوم و دست می‌شوم.....اما در هر صورت، مادر بودن بغرنج استمگر مادر هر آن کس که شدی، شکوفا می‌شود؟مگر با مادری کردن تو رنج تمام می‌شود؟مگر مادری کردن تمام رنج فردی دیگر را التیام می‌بخشد؟مگر تو خدایی؟................که اراده کنی و همه چیز به اتمام برسدتو می‌توانی مادر شوی و گوشه‌ای از درد دیگران را تسکین دهی، امید روزهای تلخشان شوی، توان کنار آمدنشان، آن چای بعد از ساعت‌ها کار شوی..اما این، درد را هیچ نمی‌کند..این چند روز به این نتیجه رسیده‌ام که هر چقدر هم تلاش بکنی، نمی‌توانی حال بد کسی را به هیچ برسانی..تنها قانون باثبات دنیا، بــــی‌ثبــــــاتـی آن است..مادران کم‌اند و فرزندان بسیارمادران کار می‌کنند و فرزندان هر روز تجربه‌های متفاوت دارندتو باید اول از همه مادر خودت شوی...التیام بیاب و بعد بهترین مادر دنیا می‌شوی آن روز که از فرط عشقی که به دیگران می‌ورزی قلب.....دیگر توان جا دادن آن همه عشق را ندارد.بیایید کمی برای خودمان مادری کنیم:وقتی هیجاناتت را به تصویر می‌کشی و ماموس‌تر می‌شود، قابل هضم‌تر می‌شود.آبرنگ یا گواش یا حتی مداد شمعی و ماژیک و مدادرنگی و هر چیزی که به ذهنتان می‌رسد را بردارید و هر طور که خواستید به برگه رنگ اضافه کنید و لزومی ندارد که شکل خاصی داشته باشد.بعد با مداد یا خودکاری پررنگ، هر طرحی می‌خواهید رویش بکشید:نقطهخط صاف یا منحنیاشکالگلچهرهخانهخطوط نامفهومکلمههر چیزی که خواستید، ولی هر آنچه که می‌کشید باید در حوزه‌ای که رنگ کرده‌اید باشد.تکنیک‌های تنفسInhale: دمHold: نگه داشتنExhale: بازدم۱. اولی برای خواب و کاهش اضطراب۲. برای تمرکز و کنترل استرس۳. متعادل کردن سیستم عصبی، بسیار آرامش‌بخش۴. ورژن آرام‌تر تنفس باکسی۵. تعادل آرامش و کنترل۶. آرامش عمیق، کم کردن ضربان قلب۷. بازدم طولانی‌تر به کم شدن استرس کمک سریع‌تری می‌کند۸. ساده و تاثیرگذار برای آرامش۹. تکنیک آرامش قوی۱۰. روش آرامش‌بخش برای مبتدی‌هاامیدوارم که تونسته باشه ذره‌ای بهتون کمک کرده‌باشه :)نیلینیلیTue, 28 Jul 2026 20:49:03 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/موقت-طولانی-dmyuvo0pqq3dقدم زدم..و فقط خون بود..لا به لای انگشتان پایم....روی شن‌زارهای صحرا...کنار دریا.....و آسمان تاریک..ریشه دواندم..شن بوی میل می‌داد....آسمان بوی میل می‌داد....دریا بوی مـ......پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مردنی‌ست..افتاده بود بر روی زمین...گنج دیده‌بود....الماس..آشکارا نوک می‌زد و حیوان است دگر..آگاه نبود که شکستنی نیست..سبزه‌ها می‌روییدند..نه چون یار و همچون مالک جان من..+تو کیستی؟_شخصی نیستم +می‌پرستمت بگو کیستی؟_ناستودنی+می‌پرستمت...تو همچون مسیح برای من ستایش می‌شوی.._نابخشودنی+نه نشد..نمی‌توانی عهدت را به باد هوا بگیری و ما را رها کنی.._رها نشدنی+رهایت می‌کنم.....طولانینمی‌نیلینیلیTue, 21 Jul 2026 21:10:48 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/۲دفترچۀ-مــادری-کردن-ockmi0wajm4dلبریز از آن شدم که به سمت مادری‌کردن حرکت کنم و خود شروع کننده‌اش باشم. نیاز به دفترچه داشت. دفتری خالی گوشه‌ای داشتم و برای تکلیف والای مادر شدن انتخاب شد.مابین درس‌ها، مابین فکر کردن‌هایم، مابین ایده‌هایی که شنیده‌بودم، مابین راهکارهایی که می‌شناختم و مابین حرف‌ها نکته یادداشت می‌کردم. X هر بار که اتقاقی می‌افتد مدت‌ها در غم فرو می‌رود و طاقتش کم می‌شود، چه کنم؟ Y فلان هیجانات را کم تجربه می‌کند. اجزای این هیجان چیست و باعث چه می‌شود حالا چگونه در او فعالش کنم؟ Z، خودم در فلان جا کوتاهی کرده‌ام چگونه بیشتر حواسم باشد؟مادری‌کردن را آغاز کرده‌ام و کمی سخت است و بسیاری دوست داشتنی!سرپرست معنوی می‌شوی و حواست هست. شخصی مثل من که روانشناسی خوانده روحاً حواسش هست، فردی مکانیک است و حواسش به ماشین دیگران است، دیگری پزشک و حافظ جسم، آن یکی مغازه‌دار و چه می‌کند؟چه لبخند زیبایی داریداین رنگ به شما می‌آید روز خوبی را برایتان آرزو دارممقوی بخورید تا سالم بمانیدو...مادری‌کردن هیچوقت آسان نخواهد بود، چون همچون مادر شدنِ جسمی‌ست. انتظار می‌کشی جایی کمک حال باشی (بارداری)، اگر توان کمک به خودش را نداشت کمکش می‌شوی(تر و خشک کردن)، اول مداوم کنارش هستی تا پا بگیرد و بعد که ریشه‌دار شد، به او اعتماد می‌کنی و او خود می‌کاود(راه رفتن)، و این بار اشتباهات غصه‌دارش نمی‌کنند و باز هم تلاش می‌کند، یاد می‌گیرد دوباره خود را گم می‌کند و تو دوباره همانی هستی که بودی و او همانی که بود را از نو می‌شناسد و به ثبات درونی می‌رسد.اما جدایی هم هست.....یادت باشد مادر شدن به این معنا نیست که فرزندت از آن توست، تو مادری، اما فرزندت نیازمند استقلال است و می‌رود. هیچ مادری مادری نمی‌کند تا شخصی بار بیاورد که مطیع و خدمتگزار او باشد. فقط بار می‌آورد چون می‌خواهد که بار آورده باشد، چون دوستش دارد؛ پس مادر گرامی، بپذیر که فرزند هر چقدر هم که محبت کرده باشی ممکن است شکرگزار یا کافر باشد. در روزهای خوشی و غمت به جبران دوست داشتنت کنارت باشد و یا به کل فراموش کند..ولی کدام مادری‌ست که برای سود خودش مادری کند؟قلب او پروانه‌ای شد..نیلینیلیSun, 12 Jul 2026 22:51:08 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/۱مــادرِ-واقعـی-کیست-pazl1dxaj7rkدنیا مادر کم دارد..لزوماً مادرانی که زایمان کرده‌اند، مادر نیستند!دنیا مادرانی از جنس بی‌قید و شرط کم دارد، مادرانی واقعی.مادرانی که نه به واسطۀ تحمل ۹ ماهۀ بچه در شکمشان، نه بخاطر اینکه بچه آن هاست، نه بخاطر اینکه مسئولیتی دارند؛ بلکه فقط برای مادر بودن..مادر بودنی که اول از همه مجدداً برای خودت عرضه کنیکجا رفتم؟ چه کردم؟ با چه کسی بودم؟ محترم بود؟ خودم حالم چطور است؟و در وهلۀ دوم بدون‌انتظار برای جهان مادری کنی. لازم نیست جهان را در شکمت داشته باشی و آن را بعد از تحمل سختی بسیار زایمان کنی؛ یک لبخند، شکلات کوچکِ رنگی به فردی که غمگین است «بفرما....این شکلات نیست..این عشق است..برای تو»مادر بودن سخت نیست، اما این ساده‌ترین شکل مادری کردن است که از دست هر شخصی بر می‌آید.مادر می‌تواند حتی نگران و دلواپس باشد. دفتر یادداشتی که همیشه همراهش است. می‌نویسد....اگر سوپریِ محلۀ‌مان آبنبات‌ها و لواشک‌ها را نزدیک ویترین بگذارد، فروش بهتری خواهد داشت؛ حتماً این را به او اطلاع خواهم‌داد، اگر با همسایۀ‌مان قرار بگذارم تا عصرها قدم بزنیم، احوالاتش بهتر می‌شود؛ حتماً به او پیشنهاد خواهم داد، فامیل با بچه‌هایشان خصمانه برخورد می‌کنند، ولی من توان دخالت ندارم و بی‌احترامی‌ست، اما می‌توانم به آن بچه‌ها توانِ مادری کردن برای خودشان را یاد بدهم تا بهتر کنار بیایند و برخورد کنند، اگر...می‌نویسم. نوشتن از برای محبت، عشق است و من برای مادری کردنِ عاشقانه هر کاری خواهم کرد..مادر بودن نه فقط برای خودت، نه فقط برای دیگران، نه فقط برای محیط زیست، و نه فقط برای حیوانات است. مادر بودن برای کل جهان است که ستودنی‌ست؛ بی هیچ واسطه‌ای..امیدوارم که این مطلب رو پسندیده باشین. بنظر شما چه شکل‌های دیگه‌ای می‌شه مادری کرد؟ باز هم از چگونگی مادری کردن بنویسم؟نیلینیلیTue, 30 Jun 2026 22:51:50 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/انتظارِ-مادر-داشتن-fz14mmqmy6ryاین بیست و هفتمین مامان و بابایی بودند که از جلوی درب پرورشگاه رد می‌شدند و اما داخل نمی‌شدند تا یکی از آن بچه‌ها را با خودشان ببرند. هر روز صبح زود از خواب بلند می‌شد و سرسری صبحانه‌ای می‌خورد و از روی تراس مردم داخل کوچه را نظاره می‌کرد. فکر می‌کرد هر چه افراد بیشتری از جلوی درب عبور کنند، شانس اینکه وارد شوند و او را ببینند و بخواهند که مادرش یا پدرش شوند بیشتر است.با خودش فکر می‌کرد که چند روز پیش چقدر دوست ۶ ساله‌اش گریه کرده‌بود و می‌گفت: «خونه‌های آدما ریخته روی سرشون. اونی که قرار بوده مامان من بشه هم توشون بوده. بخاطر همین هیچکس نمیاد تا مامانم بشه». بعد از آن به او قول داده‌بود از بین آدم‌ها مادرش را پیدا کند؛ کسی که قرار بود مادرش بشود..آنقدر ناراحت شده‌بود که تصمیم گرفته‌بود از آن پس هر کس که خواست او را ببرد، بدون دوست ۶ ساله‌اش او هم نرود تا شانس دوستش را باطل نکرده باشد.تقریباً دو ماه شده بود که کسی وارد پرورشگاه نشده‌بود. خیال باطل بود که کسی به فکر آنها باشد. قبلاً صبح‌ها همه نان و پنیر و خیار و گوجه می‌خوردند و گاهی هم مدیر پرورشگاه حال خوشی داشت و گردو هم داشتند، اما الان فقط نان بود و پنیر..مدیر آرزو می‌کرد که کسی پیدا می‌شد و آن‌ها را می‌برد و از این مخارج رها می‌شد. بیشتر سخت می‌گرفت، کمتر به حرف بچه‌ها گوش می‌کرد و حتی گاهی از عمد برق را قطع می‌کرد و بهانه می‌آورد که دورت قطع کرده‌است و کاری از ما برنمی‌آید.به تازگی جنگ تمام شده‌بود و همۀ صورت‌هایی که آن کودک از بالای تراس می‌دید غمزده بودند. آنقدر غمزده که حس می‌کرد اگر او مادرش شود، بجای اینکه مراقبت بشود باید مراقبت بکند. مطمئن نبود اگر دوست ۶ ساله‌اش علاقه داشته‌باشد چنین مادری داشته‌باشد.بین زمین و هوا گیر کرده بودند. هیچ کجای دنیا آنها را نمی‌خواستند. در واقع توان اینکه بخواهند را هم نداشتند. آخر جنگ به تازگی تمام شده‌بود...به یاد آورد که تمام لحظاتی که صدای موشک و انفجار می‌آمد نمی‌دانست باید به کجا پناه ببرد. سراسیمه زیر تخت پنهان شده‌بود و در نهایت دوستش را دیده بود که با بلندترین شکل ممکن گریه می‌کرد و او را صدا می‌کرد. آن لحظه که مکان به نسبت ظاهراً امنی پیدا کرده بود و از ترس می‌لرزید هم باید شجاع می‌بود تا دوست کوچک‌ترش را در آغوش بگیرد و او را آرام کندآخر آن‌ها جز خودشان دیگر کسی را نداشتند..این نوشته را به پاس قراری که با خانم 𝐿𝒾𝒶𝓃 https://virgool.io/@lian_b گذاشته‌ام نوشته‌ام و امیدوارم متوجه علاقۀ من به بهبود حال کودکان پرورشگاهی شده‌باشید.نیلینیلیSun, 21 Jun 2026 19:32:20 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/دلنوشته-ym1wpxkd384pفکر کنم یه دیوانۀ به تمام معنامیه آدمِ غیرواقعیِ خیالییه آدمِ پر از خالییه نقاب که پشتش هیچی نیستآدما روی صحنۀ نمایش نقاب می‌زننوقتی روی صحنه نباشه نقاب ندارهیه آدم بود پر از خالیپس توی تنهاییش هر بار به نیستی می‌پیوندهNihilismنیلینیلیTue, 16 Jun 2026 14:31:03 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/جنگ-و-صلح-نیلی-qfkn5vukgg1uچه باید بگویم؟ همه درد می‌کشیم، همه دل‌آشوبیم، همه سردرگم و مبهوتیمزندگی خسته‌کننده و ملال‌آور شدهپا روی مرز نمی‌توان گذاشت، عواقب بدی داردباید یا خوب باشی یا بد، یا موردپسند باشی یا منفور و حزن‌آور، یا دوست بداری یا فراموش شویهیچ اعتدالی بین صفات وجود ندارد و یکی را باید انتخاب کنی.این جبر نیست؛ عواقب کار خودت است که می‌بینیهیچ عاشقی در این محفل به معشوقش نمی‌رسد، چون معشوقی نبوده‌است؛ هر آنچه از مرز آنورتر باشد وجود خارجی نخواهدداشت. به ما تحمیل می‌شود که عاشق نباشید، بجنگید و از هر آنچه هیجانی مولد و شاد در شما بوجود می‌آورد بپرهیزید.در جنگ احساس لازم نیستما بلاخره قبول کردیم که سنگ باشیم‌. بجنگیم و به قتل برسانیم و بی‌رحم باشیم و در جنگ بمی‌ریم؛ با تنفر..انشا بنویسید....هستی با تنفر آفریده شده‌است....پس جنگ یا صلح؟همه در اعماق وجود صلح می‌خواستیم و جنگ تحمیل شده‌بود..ما عاشق و سرزنده بودیم و تنفر حکم شده بود..آب و هوا دگر رنگ و نوا نمی‌گیرد.می‌دانستیم که همه زیر لهاف اسم معشوق آوردنددست به دامن خدا شدند و امید دارندو امان.....معشوق خود ز آغوش جنگ برخیزیده‌است..ما ز رهروان درس نامفهوم آموختیم..این یک متن درمورد جنگ نیست؛ من همچنان درمورد مرگ نوشته‌ام..جنگ یاصلح؟نیلینیلیThu, 11 Jun 2026 21:17:13 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/زیر-خاک-دفــن-شدم-zrkeumjdhgrhغم عمیقی من را فرا گرفته، قلبم در حال ذوب شدن است، نفسم به تقلا افتاده و نمی‌توانم بلند شوم؛.....یا نمی‌خواهم..انگار که در زیر خاک مدفون شده باشم، خون از رگ‌هایم زدوده شده‌باشد، مغزم کار نکند، نفس نکشم....و همچنان در انتظار چوب‌های دار نشسته باشم..نوری جایی نیست، آن کورسوی نور داخل قلبم هم به تازگی به چالش کشیده‌شده و زندگی را خاکستری می‌بینمفقط یک متن بود پر از احساسات، پر از ترس، پر از تعجب، پر از حیـرت! پر از شرم..نباید بازگو می‌شد، نباید از زبان من گفته و علنی می‌شد، نباید دریچۀ خروجش را باز می‌کردم. حال انگار در تکاپوی بین احاطه‌شدن با درد و رنج و اخلاقی بودن گیر‌ کرده‌ام. با خودم می‌گفتم آن‌ها چیستند که در من می‌جنگند و غوغا می‌کنند و هیچ‌یک دست از کار نمی‌نشیند؟اید و سوپرایگو را می‌شناسید؟ تمایلاتِ مهارنشدنی و وجدان، کودک و والد.با هم همخوان نیستند..خود عقب نشسته و هیـــچ کاری نمی‌کندچه کند؟ همۀ دفاعیاتش درهم‌شکسته؛ من شکستمهمه را به چالش کشیدم و حال هیچ یک منطقی بنظر نمی‌آیدمن هم منطقی نیستم، وجودم نیست و افکار و احساسم نیستدر ماجراجویی‌هایم تدارکات کم آوردم و زیر خاک دفن شده‌اممثل همین حالا..از قبل از مردن دار فانی را وداع گفته‌ام؛ به نوعی، از قبل از تلاش کردن بازایستادم و مسکون شدمشاید مغزم آرام بگیرد و چند روزی چیزی را به چالش نکشد..«گل عنکبوتی ملقب به گل مرگ»نیلینیلیTue, 09 Jun 2026 16:28:57 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/یک-عنصـرِ-پرتـوزا-شدم-xfu3rofhcbtwتا چند روز پیش فشار واردشده بهم رو غیرمستقیم می‌نوشتمنمیدونم چی شد که شروع کردم به بی‌پرده نوشتن...آزار دادم انگار. چه کسایی متن‌هامو خوندن؟ باهاشون چه کاری کردم؟ چه حسی پیدا کردن؟ چیو درونشون تکون دادم؟چقدر از وجدانم دور شدم، اون آدمِ وجدان‌مندِ مقرراتیِ اخلاق‌مدارِ سفت‌وسخت حالا کجا رفته؟من وجدانمو لازم دارم!!من برای زنده موندن نیاز به وجدان دارم..بروزِ زیاد از حد نوعِ من نیست، فقط تفرقه‌پراکنی می‌کنه، وجودمو آشوب می‌کنه و من از تراز خارج می‌شم..من دفترمو پیش خودم داشتم دیگه چرا اینجا حزب تاریکی راه بندازم؟؟جسارت‌های من رو تا به امروز ببخشید که موجب تلخیِ اوقاتتون شدم؛ زیاده‌روی کردم..در تنهایی بهتر می‌زیست..نیلینیلیThu, 04 Jun 2026 17:36:27 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/اصلن-نـخونش-prrpladmzao7وجدانم نذاشت مطلبی که پر از احساس بود رو بنویسماین بار قوی‌تر بود+از چی؟-از مرگمن نمی‌تونماینجا نهنه تا وقتی هر کس و ناکسی رو که میدونم این متن رو می‌خونه، حتی اگه یذره باشه، فکر مرگ داشته باشهاین سومین متنیه که دارم می‌نویسم و دوتای قبلی زو پاک کردمحسم هم باهاشون پاک شدفقط یه کلمه بهت بگم و برمبه هر گوشه و کناری که نگاه میکنم از هر رنگی خالی می‌شه و مرگ تمامش رو پر می‌کنه و من از درون موجی می‌شم...بی‌قرارمثل نوری تابیده بر تاریکی یــا تاریکی که بر نور تابیده؟نیلینیلیWed, 03 Jun 2026 22:13:43 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/تعجب-برانگیزترینِ-تاریک-vghzfxt7kf9nتصمیم گرفتم همه چیز رو بدون ملاحظه به درمانگرم بگمهمه چیز رو همیشه می‌گفتم، اما تاریک‌ترین‌ها رو؟ نه. خودمم نمیدونستم.قصد دارم این بار مقدمه برای حرفام نچینم، اول از همه از تاریک‌ترین‌ها بگم، رها کنم اینو که فرد مقابل ممکنه شوکه بشه؛ من می‌خوام از احساسم به شیواترین و رک‌ترین و واضح‌ترین شکل ممکن حرف بزنم.همۀ افکار و رفتار طول روزای من به میل مردن گره خورده و دیگه دارم از این حس اذیت می‌شم._نخیر عزیزم. این به معنای رها کردن تو نیست. من فقط میخوام درموردت حرف بزنم.+این هم جزوی از عشق و علاقه‌ت به این موضوعه؟_۰۰۰مثلِ عروسِ مرگ شده؛ مثل هیناکو داخل Silent hill Fبله من قراره با بی‌رحم‌ترین شکلِ ممکنی که مغزم باهام رفتار کرد بگم: بین دوراهیِ اینکه عزیزترینم رو و یا مـ ـر گ رو بیشتر دوست دارم، گیر کردم..جناب تهمتن گفت سانسور داستان رو غیرقابل خوندن می‌کنه؛ پس منم دیگه سانسور نخواهم کرد، دیگه حتی با مقدمه چینی و نمادسازی و بازی حدس‌و‌گمان حرفام رو بیان نخواهم کرد.......خوانندگان گرامی...این کار فقط در یه بستر امن می‌تونه انجام بگیره، متوجه هستید دیگه؟و اون بستر فقط باید در حضور یک فرد متخصص انجام بگیره تا آسیبی به شما وارد نشه.میتونید این قول رو بهم بدید که خارج از اون محیط، شما از این کارا نکنید؟من جایی فراتر از مکان امنم این کار رو نمی‌کنم..نیلینیلیTue, 02 Jun 2026 19:38:58 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/مِن-بابِ-احوالات-اسمشو-نبر-aguhjgdnjiwfنت‌ها برگشته و کسی دیگه به اینجا نگاه نمی‌کنه، اما من پر از حرفم..میگن جنگ نسبت به قبل قریب‌الوقوع‌تر شده. راستش دیگه نمی‌کشم. از ۲۱ تیر پارسال شروع کردم به خوندن برای کنکور ارشد، توی مسیر فقط درس می‌خوندم و استراحت زیادی نداشتم و نه تفریحی، مشکلات متعدد دیگه‌ای هم کنارش بود، جنـگ شد...و من دیگه مثل اون جنگ قبلی توان مقابله و تحملش رو نداشتم. دقیقن روبروی خونمون پادگانه، یه طرفش خونه امام جمعه‌ست و در امتداد پادگان هم سپاهه. خونمون می‌لرزید، من دلم نمیخواست از محل درس خوندنم جابجا بشم و کارام مختل بشه، ولی بیشتر نتونستم دربرابر بقیه مقاومت کنم و جابجا شدم.بلاخره خیالم آسوده‌تر شده‌بود که اونهمه صدای پدافند و انفجار رو نباید بشنوم، البته همچنان عزیزانم تمام اون ترس رو با پوست و گوشت و استخون حس می‌کردن و مدام احوالشونو می‌گرفتم تا بلاخره جنگ تموم شد، همۀ عزیزانم سالم بودن و من به محل درس خوندنم برگشتم، اما این بار یه فرفی داشت؛ دیگه نمی‌تونستم زیاد درس بخونم، اگه زیاد درس می‌خوندم احساس بی‌قراری می‌کردم، هر صدای هواپیما تنم رو می‌لرزوند، دیگه درس خوندن رو دوست نداشتم، دلم میخواست به گردش برم، همه چی رو رها کنم، درس نخونم، رویاهای بزرگ نداشته باشم، قید همه چیزو بزنم و رها کنم.به تراپی‌هام ادامه دادم، به مرور فضا آروم‌تر شد و انرژیم یکم برگشت، اما هنوز زمان کنکور مشخص نشده بود و من نمیدونستم برای چه زمانی و اصلن چطور برای چیزی که هنوز بودنش مشخص نیست تلاش بکنم.اینترنتا بلاخره درست شد و زمان کنکور ارشد هم مشخص شد. من به فضای گرمِ یوتیوب برگشتم و انرژیِ از دست رفته‌م رو تا حدی بدست اوردم و حتی کنار درس خوندن زندگی هم کردم.هنوز چیزی از خوشی‌م نگذشته بود که دارن میگن اگه صحبت درمورد توافق متوقف بشه یعنی احتمال جنگ بیشتر میشه، اصلن تحلیلگرا میگن آخرش بلاخره دوباره جنگ میشه فقط زمانش مشخص نیست، مگر اینکه این سکوت، استراتژی قبل از توافق باشه.نمیدونم چرا این همزمانی اتفاق افتاد ولی همون لحظه صدای تیر مداوم امد. به اندازۀ پدافند نبود، ولی صدای تیر بود که شاید من داشتم اشتباه میکردم و بخاطر دور بودنش پدافند بوده!حالا حس میکنم دیگه دلم نمیخواد توی این دنیا با این احوالاتش باشم.حس می‌کنم این بار اگه دوباره جنگ بشه، کسی رو قرار باشه از دست بدم، یا حتی کنکورم دوباره لغو بشه، خودم رو خواهم کشت..البته اینو قبل از جنگ قبلی هم گفته بودم و اتفاقی نیفتاد.مهم‌تر از اون، امیدوارم این متن رو تمام کسانی که سعی کردم از فکر کشتن خودشون منصرف بشن، نبینن!حالتِ اولی از چپ، قسمت پایین..نیلینیلیMon, 01 Jun 2026 21:31:28 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/درمانگرم-نمی-داند-وگرنه-zthd6akr2yfyچیزهای زیادی هست که پیش خودم توی دفترم مینویسم، ولی جرئت نمیکنم به درمانگرم نشون بدم. چیزهایی که به قول درمانگرها از اهمیت بالینی زیادی برخورداره.من همه چیز رو میگم، اما مشکل اونجاست که به تازگی دارم متوجه میشم یه نیمۀ دیگه درونمه که برام غریبه، تاریکه، و شوکه‌کننده‌ست!من داشتم در اون چند لحظه عاشق تاریکی درونم می‌شدم، ولی.....خیلی واقعی بود. اونقدر واقعی بود که تا چند روز حس می‌کردم موجودیت دیگه‌ای دارم و اون آدم حامی و صادق و رک و راستِ همیشگی فقط یه نقاب بود که زده بودم. من توی شناخت خودم شک کردم و متاسفانه هرچقدر که بهش فکر می‌کنم فقط تایید بیشتری به شکم می‌زنم. همه‌ش به هر اونچه که تجربه می‌کردم مربوطه، فقط شدیدترمرگ اون چیزیه که تا به حال توی تمام نوشته‌هام حداقل اشاره‌ای بهش کردم.....انگار که شیفته‌ش شدم و هر کاری که می‌کنم برای مرگه.اگه درمانگرم از تمام افکارم باخبر بشه، دیگه نمیدونم چطوری توجیهش کنم قرار نیست خودمو بکشم، البته توی همین هم شک کردم...نیمۀ تاریک من مشکی‌ه همراه با رنگ خونیننیلینیلیSun, 31 May 2026 13:25:39 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/گاهی-محبت-کردن-هم-عذاب-آور-می-شود-u9ymlepvhwnoاون دوستم که به تازگی اقدام به از بین بردن خودش کرده‌ بود بعد از اینکه مشاوره رفت بهم گفت:«میخوام یه چند روز توی خودم باشم. این به این معنی نیست که غیبم بزنه هستم ولی پیام جواب نمیدم»خلاصه ما از قبل قرار گذاشته بودیم حداقل قبل از تراپی رفتنش توی تنهاییش نره چون من نگرانش هستم و قبول کرده بود، ولی یه روز که یه پیامی براش نوشتم و خبری رو بهش دادم، جواب داد، اما پیام‌های بعدیم رو فقط سین کرد. محتوای خاصی بود و من فکر کردم از من ناراحت شده و چند بار زنگش زدم؛ جواب نداد.چند ساعت بعد خودش باهام تماس گرفت بهش گفتم ازم ناراحت شدی؟ یهو با عصبانیت گفت«مگه من به تو نگفتم میخوام یه چند روز توی خودم باشم اگه جواب ندادم ناراحت نشو؟ برای چی باید ناراحت بشم؟»واقعن انتظار اینطور صحبت کردن رو نداشتم و عمیقن دلم شکست. میخواستم همون لحظه بگم خب باشه خداحافظ، اما گفتم خودش توی رنج عمیقیه چرا من بهش رنج اضافه وارد کنم؟ پس هیچی نگفتم تا اینکه خودش گفت دیگه برم و ما قطع کردیم.تصمیم گرفتم دیگه هیچوقت بهش پیام ندم. احوالش هم نپرسم. اگه قرار بود بخاطر یه همچین چیزایی دلم بشکنه ترجیح میدادم اصلا ارتباطی برقرار نکنم که موجب این بشه و بخوره توی همه ذوقم.قبل از تراپی رفتن اینجوری نمیکرد و ملایم بود. تراپی رفتن که باید بهترش می‌کرد الان منظورش از این کارا چی بود؟ اصلن درکش نکردم.البته که فردا شبش یه تک پیام شب بخیر برام فرستاد. انگار احساس عذاب وجدان کرده بود و من جوابشو دادم.قرار بود بیاد خونمون و چیزی که ازش خریده بودم بهم بده. براش پیام خشک و خالی گذاشتم که چند روز دیگه شرایط جوری میشه که ممکنه نتونه بیاد. جواب اون رو داد.۶ روز از وقتی که تراپی رفته و دو روز از وقتی که بهش شرتیط رو گفتم میگذره. بهش پیام عادی دادم احوالش رو بپرسم ببینم تا کی میخواد توی تنهاییش باشه(بله چندین ساعت آنلاین نشده بود و من نمیتونستم نگرانی خودمو کنترل کنم پس بهش پیام دادم و زدم زیر حرفم) جواب نداد. آنلاین هم شد یعنی هم سالمه هم گوشیش رو چک کرده ولی جواب نداد.چند روز گذشته و من بعد از چند روز پیام دادم؛ جواب نداده.و من باز هم از دستش عصبانی شدم. دیگه خسته شدم از اینکه خواستم مراقبش باشم(تا قبل از تراپی رفتن اینکه حواسم بهش بود رو خاص میدونست) و همه‌ش چک کردم ببینم چه زمانایی آنلاین میشه.دیگه نمیخوام مراقبش باشم. میگفت مراقبت کردن‌هات مثل مامان‌هاست، ولی باید معذرت بخوام که متاسفانه من مامانش نیستم که بی‌قیدوشرط بچشو دوست داشته باشه.دیگه خسته شدم..آدم هم حدی داره..نیلینیلیThu, 28 May 2026 18:20:35 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/مــحبــوسشــدمـ-xpvdznnzqywgدوستم به تازگی اقدام به از بین بردن خودش کرده و وسط راه پشیمون شده و رفته بیمارستان.من فهمیدم حالش خوب نیست، اما دیر فهمیدم و این کارو کرده بود. احساس میکنم کوتاهی خیلی زیادی کردم. احساس کردم کم بودم براش که باهام نیومد حرف بزنه و توی تنهایی خودش فقط به خودش آسیب رسوند.از اون روز، هر روز میترسم نکنه کاری بکنه. میترسم حواسم بهش نباشه و اتفاقی بیفته. دارم زیر این بار له میشم. یذره که دیر به دیر آنلاین میشه دیگه نمیتونم تحمل کنم. حرف‌هاش برام هیچ تضمینی نیست که کاری نمیکنه.درمانگرامون یکیه....بهم گفته من تظاهر کنم نمیدونم و اون بهم نگفته و درمانگرمون فکر کنه فقط خودشون میدونن، ولی من میترسم، خیلی هم میترسم. دلم میخواد همۀ ترس‌هام درمورد دوستم رو بیان کنم، اما میگه چیزی نگو.اینکه حس کنی یه حرف پر از احساسات قراره تا ابد درونت بمونه و تو نمیتونی جایی درموردش بگی، نه اینکه نخوای، مجبوری که سکوت کنی خیلی عذاب‌آوره.دلم میخواد فریادش بزنم. من نتونستم از دوستم مراقبت کنم. کفایت لازم رو نداشتم تا بتونم ازش مراقبت کنم. چه تضمینی هست که بعدن این لیاقت رو داشته باشم یا نه؟دارم جون میدم. میترسم بهم دروغ گفته باشه که دیگه اون کارو نمیکنه و سعی داره بهتر بشه.میترسم مصمم‌تر بخواد بلایی سر خودش بیاره.دلم میخواد چک کنم. از درمانگرم اطمینان بخوام که حواسش هست، بدونم من باید چیکار کنم.دوستم هی جلسه رفتنش رو عقب میندازه، من از این موضوع میترسم. از هر کاری که میکنه میترسماحساس میکنم بار زیادی از این مسئولیت گردن منه که دیگه نمیتونم تحملش کنم TTnTTمثل شاخه‌های خشکیده در تمام تنم رسوخ کرده و تکان نمی‌خوردنیلینیلیThu, 21 May 2026 18:30:55 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/نزدیکترین-دوستِ-دشمن-xnodsvidxxd4مغزم طرف من نیست. هر چیزی که بعنوان حامیِ زنده بودن درونم بوجود میاد رو به هر طریقی که میتونه خنثی میکنه، و بعد من دوباره باز هم نمیخوام که زنده بمونم.یه وقت‌هایی وسط غم و غصه که دارم از فشارش لِه میشم، یهو یه شوخی جلوی روم میذاره، یا چیز دلگرم‌کننده‌ای رو یادم میاره که از اون حال درمیام.دوستمه یا دشمنم؟نمیتونم بفهمم. خیلی حرف می‌زنه و من بهش اعتماد ندارم؛ به مغز خودم هم اعتماد ندارمنیلینیلیMon, 18 May 2026 16:41:16 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/قلبش-درد-می-کنه-hqkjjyttx3hjشدیم عین قدیما که بچه‌ها رو کلی کتک می‌زدن بعد می‌گفتن :«پس چرا نشستی؟ به کاری که گفتم انجام بدی ادامه بده»ولی اون بچه اصلا نمیتونه تکون بخوره از درد، جای ضربه‌هایی که بهش زدن درد نمیکنه‌هااا، قلبش درد میکنه از اینکه بعد از تحمل همۀ این فشارها، آیا باز هم چیزی درونش میمونه تا بتونه زندگی کنه..نیلینیلیMon, 18 May 2026 16:40:37 +0330https://virgool.ir/@Nil_369888D/طاقت-زندگی-و-مرگم-نیست-qgcosnltcsxvاگر بمیرم یا زنده بمونم در هر دو صورت افتضاح میشه؛طاقت زندگی و مرگم نیست..اگر بمیرم، اون دوستم که حامله‌ست ممکنه بخاطر فشاری که بهش میاد بچه‌ش سقط بشه، آخه همینطوریش هم به سختی حامله شده؛ بعد من یه قاتل از دنیا میرم..اگر بمیرم ممکنه همۀ توصیه‌هایی که به دوستم کردم براش شکرآب شه و دوباره حالش بد بشه و بیش از حد وابستۀ پارتنرش بشه و خودش رو درش غرق کنه و احساسات بهش غالب بشن..اگر بمیرم، استادم، استادم تا مدت‌ها فراموش نمیکنه که من جوون بودم و از دنیا رفتم. یادش نمیره که بخاطر من از این افکارم چیزی به کسی نگفت ولی اشتباه کرد و باعث مرگم شد و خودش رو سرزنش میکنه، استادم...اگر زنده بمونم یه دنیای تاریکِ پر از استرس باهام میمونه. ازدواجم مثل ازدواج آدم‌های عادی نخواهد بود، بچه‌دار شدنم مثل آدم‌های عادی نخواهد بود.من برای انجام تمام این‌ها، پشت تمام این کارها کلی راز دارم که قابل بیان نیستند.من از مسئولیت پذیرفتن خسته شدم. مسئولیتِ به دوش کشیدن دردهام...تنهایی...دوستش ندارماین روزها مداااام توی سرم میگذره که «خودتو بکش!» ولی من نمیخوام قاتل بشم، من نمیخوام تمام زحماتم برای دوستم به هدر بره، من نمیخوام قولی که به استادم دادم رو زیر پا بذارم؛ ولی این حس اجبار برای زنده موندن حتی از خود زنده موندن هم بیشتر آزارم میدهدوستش ندارمباعث میشه درونن بیشتر دلم بخواد بمیرم وبیشتر توی سرم صدا بده که«توروخدا خودتو بکش!»نیلینیلیFri, 15 May 2026 02:00:22 +0330