https://virgool.ir/feed/@Nikchefa2026-11-12 01:04:52https://files.virgool.ir/upload/users/2788722/avatar/BfSuPV.jpghttps://virgool.ir/@Nikchehttps://virgool.ir/@Nikche/ای-کاش-آدمی-وطنش-را-oeepgoekmal1دارد می‌شود یک سال که فرزانه را ندیده‌ام. شهریور چهارصد و یک بود که بعد از تمام پیچ و خم‌های اداری و غیر اداری که از سرش گذراند، بالاخره آن مهر ویزای کوفتی آمد نشست توی پاسپورتش. همان لحظه عکسش را برایم فرستاد. به عکس روی ویزایش نگاه کردم و لبخند زدم. یک ثانیه بعد یک غم عجیبی از گلویم بالا آمد و بغضم گرفت. فهمیدم جدی جدی می‌خواهد برود. آن رفیق گرمابه و گلستان دارد می‌رود یک قاره دیگر و من کاری از دستم برنمی‌آید. دارد می‌رود و معلوم نیست کی بر‌می‌گردد. آن شب توی فرودگاه من اولین کسی بودم که نتوانست جلوی گریه‎‌اش را بگیرد. بعد از من، پدر و مادر و خواهرش هم بغضشان ترکید. بعد از آن ها فرشته هم زد زیر گریه. همه با هم یک دل سیر گریه کردیم. نه فقط ما، بلکه تمام کسانی که زندگی‌شان را در یک چمدان خلاصه کرده‌بودند. همه خانواده‌هایی که فرزندشان با یک چمدان داشت از گیت رد می‌شد، همگی به یک مصیبت دچار بودیم و دردمان یکی بود. در عکس‌های آن شب همه‌مان زشت افتاده‌ایم. موهایمان آشفته است، دلمان آشفته است، ذهنمان آشفته‌تر.وقت‌هایی که اوضاع زیادی سخت می‌شود به یاد فرزانه‌ام. وقت‌هایی که در خیابان سی تیر قدم می‌زنم و از کنار وزارت امور خارجه رد می‌شوم. وقت‌هایی که دلم به چیزی خوش می‌شود. وقت‌هایی که یک خوراکی خوشمزه می‌‌خورم. یک کافه پر نور کشف می‌کنم. موفقیتی به دست می‌آورم. چیزی از دست می‌دهم. وقتی که دلم می‌خواهد چیزی را برای کسی تعریف کنم. وقتی فیلم هیجان انگیزی می‌بینم. وقتی از کنار خانه‌شان رد می‌شوم. وقتی تولدم نزدیک می‌شود، تولدش نزدیک می‌شود، به یاد فرزانه‌ام.او هم در جریان زندگی، به من فکر می‌کند. یک بار به من گفت هر روز که از دستگاه، قهوه آماده می‌گیرد و مزه مزه‌اش می‌کند یادم می‌افتد. یک سری فیلم برایم فرستاده است از قطار وین وقتی دارد باران می‌بارد و خانمی به آلمانی اسم ایستگاه‌ها را اعلام می‌کند. از محوطه‌ی دانشگاه وین، از یک کتابفروشی که محصولات هری‌پاتر می‌فروشد. از خیابان‌های وین. از کافه‌ها و بارهای وین. گاهی فکر می‌کنم از جریان زندگی در اتریش خبر دارم. گویی من هم در همان خیابان‌هایی قدم می‌زنم که فرزانه قدم می‌زند. سرتان را درد نیاورم. حرف‌هایم من باب مهاجرت زیاد است. ولی دلم نمی‌خواهد سفره دلم را باز کنم و گریه‌ام بگیرد و باقی ماجراها. آیا لازم است بگویم که ای کاش آدمی وطنش را، مثل بنفشه‌ها، یک روز می‌توانست هم‌راه خویشتن ببرد هر کجا که خواست؟محدثه نیکچهمحدثه نیکچهThu, 17 Aug 2023 11:30:48 +0330https://virgool.ir/@Nikche/آن-را-که-صبر-نیست-محبت-نه-کار-اوست-smi7szcsopc8خوب است که جایی باشد و کسی تو را نشناسد و بتوانی سفره‌ی دلت را بریزی بیرون، صرف نظر از این که خوانده بشود یا نه. تاثیری بگذارد یا نه. مورد پسند واقع شود یا نه. این روزها بین تمام دغدغه‌های متنوع و جورواجوری که دارم، دوره سئو هم ثبت نام کرده‌ام. چرا؟ که مطمئن باشم روزهایم به اندازه کافی پرشده‌اند و وقتی برای فکرکردن به چیزهای دیگر ندارم. شاید برایتان سوال پیش بیاید که سئو دیگر چیست؟ تا جایی که من در این چند جلسه فهمیده‌ام با سئو می‌توانی کاری کنی که گوگل تشخیص دهد سایت شما از این سایت‌های الکی نیست و با شما حال کند. نتیجه‌اش هم می‌شود این که هر کسی در حوزه شما سوالی از گوگل بپرسد، گوگل بدون معطلی وصلش می‌کند به شما. پس آدم‌های بیشتری شما را می‌خوانند، شما را می‌بینند. شما هم می‌توانید از این شهرت و محبوبیت استفاده کنید و وحصول و خدماتتان را بفروشید. می‌دانم که با این تفاسیر الان همگی می‌خواهید سئو ثبت نام کنید و مجذوبش شدید. ولی گول این تعاریف و اسم جمع و جورش را نخورید.الان با خودتان فکر کردید که چه حرفه جذابی‌ست. کاری می‌کنی که گوگل با تو حال کند و سپس پول پارو می‌کنی و از شیر مرغ تا جان آدمیزاد را در سایتت به خلق‌الله غالب می‌کنی. ولی از این خبرها نیست. گوگل از آن‌هاست که سخت می‌شود به دستش آورد. از آن‌هایی که آن قدر تو را بازی می‌دهد که آخر سر جانی برایت باقی نماند. آن قدر ناز می‌کند و عشوه می‌آید تا آخر آن‌هایی را جدا کند که ثابت کرده‌اند مرد میدان‌اند.دردسرتان ندهم. سئو هم مثل هر چیز دیگری خوبی دارد و بدی. سعیم را کردم که جانب انصاف را رعایت کنم و از بالا و پایینش برایتان بنویسم. تصمیمش با شما. اگر حوصله دارید و صبر جمیل، بسم‌الله. کمی هم باید از نوشتن و اکسل و وردپرس و فوتوشاپ سر در بیاورید. و یک سری چیزهای دیگر که هنوز جلساتمان به آن قسمت‌هایش نرسیده است. صرفا تا همین جایش را خواندیم. می‌دانید کجایش زور دارد؟ این که در جلسه اول کسی از استادمان پرسید این دوره‌ای که ما شرکت کرده‌ایم، سئوی مقدماتی است یا حرفه‌ای؟ استادمان با زبان بی‌زبانی گفت که دیر آمدی نخواه زود برو. و این تازه اول راه است. خلاصه که با چنین پدیده‌ای مواجهیم. باید اضافه کنم که من خودم روزنامه‌نگاری خوانده‌ام. چند سالی در مطبوعات خاک خورده‌ام. یعنی آدم راحت طلب و رنج‌نادیده‌ای نیستم که بنشینم و از سر شکم‌سیری از سئو بد بگویم. نهایت سختی حرفه روزنامه نگاری در این است که حقوق آن چنانی و مزایایی به تو نمی‌دهند. امنیت شغلی نداری. آزادی بیان نداری. احترام خاصی هم برایت قائل نیستند و مدام باید از این و آن حرف شنوی داشته باشی. صدایت هم که در بیاید عاقبتت زندان است. وگرنه غیر از این‌ چند مورد شغل آینده‌داری است و هر بار هم که به عقب برگردم همین رشته را در دانشگاه می‌خوانم. سخن کوتاه کنم که به قول سعدی:بر جور و بی‌مرادی و درویشی و هلاکآن را که صبر نیست محبت نه کار اوستمحدثه نیکچهمحدثه نیکچهMon, 07 Aug 2023 17:22:48 +0330