https://virgool.ir/feed/@Nihilrollسلام من پارسام.اینجا نمایشنامه ها یا داستان های کوتاهی که می‌نویسم مینویسم رو به اشتراک میذارم.اگه خواستید با بنده در ارتباط باشید این ایمیل من هست: parsaghodsi29@gmail.comfa2026-11-11 10:55:26https://files.virgool.ir/upload/users/3524692/avatar/FbZJ9W.jpghttps://virgool.ir/@Nihilrollhttps://virgool.ir/@Nihilroll/نمایشنامه-یک-سوال-ساده-rzt3m2cqepmmنمایشنامهشخصیت‌ها:· امیر: مرد جوانی 20 ساله. چهره‌ای خسته و چشمانی بی‌روح دارد.· پویا: پسرکی باهوش۸ ساله.· الیاس: مرد میانسال .صحنه: پشت بام یک ساختمان بلندمرتبه. منظره شهر در پس زمینه دیده می‌شود. یک نرده کوتاه فلزی، تنها مانع بین امیر و پرتگاه است. هوا کمی غبارآلود و خنک است.(صحنه آغاز می‌شود)امیر تنها روی پشت بام ایستاده. به نرده تکیه داده و به عمق زیر پاهایش خیره شده. دستانش را روی نرده گذاشته و محکم فشار می‌دهد. نفس‌هایش عمیق اما نامنظم است. چند ثانیه در سکوت می‌گذرد.امیر: (با خودش، آهسته) دیگه بسّه. همون روزمرگی، همون تکرارِ بی‌معنی... دیگه تموم شد. همش به همین راحتی خاموش می‌شه. مثل این که یه چراغ رو خاموش کنی.(امیر یک پای خود را از روی نرده عبور می‌دهد تا روی لبه بایستد. باد موهایش را به هم می‌ریزد. چشمانش را می‌بندد.)صدا از پشت سر: هِی!(امیر به شدت جا می‌خورد و برمی‌گردد. پویا، پسر بچه‌ای، در فاصله چند متری او ایستاده. در دستش یک ماشین اسباب‌بازی قرمز رنگ است.)امیر: (با لحنی تند و عصبی) برو پایین! اینجا برای بچه‌ها جای خطرناکیه.پویا: (یک قدم نزدیک‌تر می‌آید، بی‌تفاوت) پس برای تو که بچه نیستی جای امنیه؟ داری چی کار می‌کنی؟امیر: (با خشم و البته ترس) هیچی! برو گمشو. پیش پدر و مادرت.پویا: پدر و مادرم پایینن. ما اینجا زندگی می‌کنیم. من اومدم ماشینم رو بدوم. تو داری پرواز تمرین می‌کنی؟(امیر برای لحظه‌ای مات می‌ماند. سپس با حالتی عاجز پای خود را از لبه برمی‌دارد و از نرده فاصله می‌گیرد.)امیر: آره... درست گفتی. پرواز تمرین می‌کردم.پویا: (با هیجان) پس تو می‌تونی پرواز کنی؟ مثل سوپرمن؟ می‌شه به منم یاد بدی؟امیر: (با لبخندی تلخ) نه پسرجان. این مدل پرواز... فقط یه بار انجام شدنیه. و کسی ازش برنمی‌گرده که به کسی یاد بده.پویا: (کنار نرده می‌رود و به پایین نگاه می‌کند) از این بالا همه چی مثل اسباب‌بازیه. ماشینا مثل نقطه. آدما هم که پیداشون نیست.امیر: درست می‌گی. از این بالا هیچ چیز دیگه مهم نیست. نه خوشحالی‌ها، نه ناراحتی‌ها. همه چیز محو می‌شه.پویا: (به امیر نگاه می‌کند) تو حرفای عجیبی می‌زنی. مثل آقای معلممون. اون هم همش از "معنی" حرف می‌زنه. تو ناراحتی؟ برای همین داری تمرین پرواز می‌کنی؟امیر: (نفس عمیقی می‌کشد و به زمین می‌نشیند، پشت به نرده) ناراحت؟ شاید. بیشتر... خسته‌ام. از یه سؤال که همیشه تو ذهنم تکرار می‌شه: "برای چی؟"پویا: (کنار او می‌نشیند) "برای چی"ی چی؟امیر: برای چی من اینجام؟ برای چی تو اینجایی؟ برای چی باید این همه درد، این همه انتظار، این همه سختی باشه، وقتی آخرش برای همه یکی شده؟ انگار تو یه بازیِ بی‌معنی نقش بازی می‌کنیم، بدون اینکه بدونیم کارگردانش کیه یا اصلاً فیلمنامه‌ش چیه.پویا: (ماشین اسباب‌بازی‌اش را روی زمین جلو می‌برد) بابام می‌گه ما اینجاییم چون زندگی قشنگه. چون می‌تونیم بستنی بخوریم، فوتبال بازی کنیم و با ماشینمون مسابقه بدیم.امیر: بستنی آب می‌شه. مسابقه تموم می‌شه. و یه روزی تو هم مث من این سؤال‌ها به سراغت میاد. من فقط می‌خوام قبل از اونکه بیشتر اذیت بشم، خودم از این بازی بیرون بیام.پویا: (با جدیت کودکانه) ولی اگه از بازی بیرون بیای، قسمت قشنگش رو از دست میدی. مگه توی سینما اگر قبل از تموم شدن فیلم بیرون بیای، می‌تونی بفهمی قهرمان چی شد؟امیر: (نگاهش برای اولین بار عمیقاً به چشمان پویا دوخته می‌شود) و اگه مطمئن باشی که فیلم، پایان خوشی نداره؟ اگه بدونی قهرمان می‌میره؟پویا: ولی شاید قهرمان نمیره. شاید فقط یه جاش زخمی بشه. یا شاید یه دوست جدید پیدا کنه که بهش کمک کنه. مثل کارتون "شاهزاده و اژدها". اونم اول می‌خواست تسلیم بشه، ولی بعد...امیر: زندگی کارتون نیست پویا. توی دنیای واقعی، اژدها همیشه برنده‌ست.پویا: تو یه اژدها دیدی؟ برای همین داری ازش فرار می‌کنی؟(سکوت سنگینی بین آن‌ها می‌افتد. امیر به حرف پویا فکر می‌کند.)امیر: (آهسته) آره. من یه اژدها دیدم. اژدهای بی‌معنایی. و دارم ازش فرار می‌کنم.پویا: بابام می‌گه وقتی از یه چیزی می‌ترسی، نباید فرار کنی. باید با دوستات حرف بزنی. اونوقت اون چیز دیگه ترسناک نیست. تو دوست داری؟امیر: (سرش را تکان می‌دهد) نه. فکر کنم دوستام هم هر کدوم اژدهای خودشون رو دارن.پویا: پس من می‌شم دوست تو. الان داری با من حرف امیر: (نگاهش به اسباب‌بازی قرمز رنگ در دست پویا می‌افتد. لحنش نرم‌تر می‌شود) می‌دونی من از این بالا چی می‌بینم؟ آخر خط. تموم شدن یه راه. اما تو... تو داری بهم می‌گی شاید این آخر خط نیست؟ شاید این یه پیچِ توی مسیره؟ یا شاید... شاید من دارم یه راه آسون رو برای یه مشکل سخت انتخاب می‌کنم.پویا: (شانه بالا می‌اندازد) من فقط می‌دونم اگه از اینجا بپری، دیگه نمی‌تونی بستنی بخوری. یا به ماشین من سوار بشی. من امروز یاد گرفتم چطوری ماشینم رو سُر بدم تا از تپه بالا بره. می‌خوای ببینی؟(پویا ماشین را روی زمین می‌گذارد و با دست آن را به عقب می‌کشد و رها می‌کند. ماشین مسیر کوتاهی را می‌پیماید و می‌ایستد.)پویا: دیدی؟ حالا تو هم امتحان کن (بیا بازی کن).(امیر به دست کوچک پویا که ماشین را به سمتش گرفته نگاه می‌کند. برای لحظه‌ای، چشمانش پر از اشک می‌شود. این پیشنهاد ساده، بی‌اندازه عمیق به نظر می‌رسد. او به آرامی ماشین را از دست پویا می‌گیرد.)امیر: (با صدایی لرزان) ممنون... پویا. شاید... شاید پرواز رو بذارم برای یه روز دیگه. شاید امروز، روز "مسابقه دادن" باشه.(امیر ماشین را روی زمین می‌گذارد و با انگشت به آن ضربه می‌زند تا کمی جلو برود. پویا با خنده مسیر آن را دنبال می‌کند.)صدا از پشت سر: پویا! پسر گلم، آن بالا چه کار می‌کنی؟(مرد میانسالی (الیاس) از در پشت بام وارد می‌شود. چهره‌اش نگران است.)الیاس: (با دیدن امیر کنار پسرش، نگران‌تر می‌شود) ببخشید، پسرم مزاحمت نشد؟امیر: (بلند می‌شود. نگاهی به پرتگاه و سپس به پویا می‌اندازد) نه... برعکس. اون... به من یه دلیلِ تازه داد.پویا: (با هیجان نزد پدرش می‌دود) بابا! این آقا داشتن تمرین پرواز می‌کردن. من بهش گفتم اول با ماشینمون مسابقه بدیم!(الیاس نگاه تیزبینانه‌ای به چهره خسته اما آرام‌تر امیر می‌اندازد. انگار همه چیز را می‌فهمد. با لبخندی ملایم سر تکان می‌دهد.)الیاس: پرواز... فکر سبک کردنِ بارِ زندگی‌ست. ولی بعضی وقتا موندن و تحمل کردن، سخت‌ترین و قشنگ‌ترین نوع پروازه. بیا پایین پویا، بذار آقا به تمرینش ادامه بده... یا شاید هم به مسابقه‌اش.(پویا دست پدرش را می‌گیرد و به سمت در می‌روند. قبل از خروج، پویا برمی‌گردد و برای امیر دست تکان می‌دهد.)پویا: قول می‌دی فردا هم بیای مسابقه بدیم؟امیر: (با لبخندی واقعی، هرچند کوچک) قول می‌دم. فردا.(الیاس و پویا از پشت بام خارج می‌شوند. امیر تنها می‌ماند. به نرده نزدیک می‌شود، اما این بار پشت به پرتگاه می‌ایستد و به شهر، به آسمان، به زندگی نگاه می‌کند. نفس عمیقی می‌کشد. ماشین اسباب‌بازی قرمز را در دستش فشار می‌دهد.)امیر: (در حالی که به افق خیره شده) شاید معنا توی خودِ "مسیره"، نه توی "مقصد". شاید اژدها فقط وقتی ترسناکه که تنها باشی جلوش. امروز... یه پسر کوچک بهم یادآوری کرد که حتی توی یه بازیِ ساده هم می‌شه جوابِ سخت‌ترین سؤال رو پیدا کرد: "آره، به خاطر یه مسابقه ساده با یه ماشین قرمز."(امیر از لبه دور می‌شود و به آرامی به سمت در خروجی قدم برمی‌دارد. صحنه کم‌کم تاریک می‌شود.)(پایان)می‌زنی. حالا اژدها هنوزم ترسناکه؟Nihil rollNihil rollTue, 21 Oct 2025 19:05:51 +0330