<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مرد مصلوب</title><link>https://virgool.ir/feed/@Nemidoonam</link><description>من فقط بر سر دکمه‌های کی‌برد می‌کوبم؛ مأمورم و معذور. دیگریست که دل کاغذ را سیاه می‌کند. تو هم نه اینکه نشود؛ اما دنبال هویت واقعی نویسنده نگرد.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 03:05:39</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/321054/avatar/tTqPZH.png</url><title>مرد مصلوب</title><link>https://virgool.ir/@Nemidoonam</link></image><item><title>نامه‌ای که گشوده نخواهد شد!</title><link>https://virgool.ir/@Nemidoonam/نامهای-که-گشوده-نخواهد-شد-zyhfy9qorhtq</link><description>در آغاز کلام و در مطلع نامه‌ام، می‌نویسم که این نامه برای توست؛ اما اینجا می‌نویسم، چون انگار شنیدن نمی‌دانی! چون گفتن و نگفتن با تو، دیگر فرقی ندارد.هرچند می‌دانم که بهتر از هر کس دیگر، می‌دانی که در سرم چه می‌گذرد؛ اما انگار از آنچه در قلبم در تلاطم است بی‌خبری. شاید هم انتخاب خودت این است که بی‌خبر باشی و بمانی.عزیز هم‌زبان من!دنیا بی‌من و بی‌تو و بی‌ما کارش را می‌کند و راهش را می‌رود؛ این من و تو بودیم که باید به ریسمان زندگی چنگ می‌انداختیم تا شاید به واژه «ما» حیاتی می‌بخشیدیم.روزی من این ریسمان را رها کردم و در قعر تاریکی فرو رفتم؛ حالا امروز تو می‌‌خواهی این راه را طور دیگری بیازمایی؟ باور کن که جرم نادیده گرفتن «ما» در دادگاه دائمی طبیعت، کم از پشت پا زدن به آن نیست؛ پشت پایی که من یک‌بار زدم و می‌دانم مجازاتش چیست.هرچند حالا زندگی آنقدر‌ها هم بد نیست؛ آب و نانی بر سر سفره‌ام هست، قدری که گرسنگی، شرافتم را نرباید و سیری، خواب و خیالی‌ام نکند.زیر سقفی میمهانم و میزبانانی دارم که وجودم را تاب می‌آورند. ورزشی می‌کنم تا آنچه بر سر خود آوردم را از تنم بیرون کنم؛ تا اگر وقت سفر شد، بند‌های ماندنم، رفتن را دشوارتر نکند. دوستانی دارم که هوایم را دارند؛ جویای احوالند و کمک‌حالان روزهای مبدا که کم هم نبوده‌اند.آنچه برای زنده ماندن و حتی زندگی کردن لازم است -کم و بیش- هست. اما این‌ها هیچ‌کدام جای خالی تو را نه می‌گیرند و نه پر می‌کنند.جای تو، مال توست؛ جای هر کسی برای خودش است؛ اما من، گریز تو را بی‌تعقیب خواهم گذاشت. با اینکه تو خود می‌دانی که از یادت نمی‌کاهم. (و صد حیف اگر نمی‌دانی...)عمری اگر بود، به امید دیدارمرد مصلوب</description><category>مرد مصلوب</category><author>مرد مصلوب</author><pubDate>Sat, 24 Oct 2020 01:09:26 +0330</pubDate></item><item><title>زندانی حق ملاقات ندارد!</title><link>https://virgool.ir/@Nemidoonam/زندانی-حق-ملاقات-ندارد-t01s8tdo0m4g</link><description>... هنوز ایستاده‌ام. در فضای تنگ سلولی مماس بر بازوهایم.آنچه از آن می‌ترسیدم، به سرم آمده؛ اکنون در دام‌چاله‌ چاردیواری چندوجبی خود گیر افتاده‌ام.چاله‌ای که تنگی‌اش چنان است که زندانی در آن حق ملاقات ندارد.ملاقات، دستی به وداع تکان دادن می‌طلبد و آغوشی بازشدنی برای استقبال و دستان من جز برای لمس پشت دست دیگر -که گرمی جانم را یادآور شود- مجالی برای حرکت ندارند.من در کانون حادثه، تنها مانده‌ام؛ گذاشته شده‌ام.هرچند که خاطره دور چشم‌های برّاق دخترکی گویی از دنیایی دگر، داستان مرا بی‌ملاقاتی نمی‌گذارد.</description><category>مرد مصلوب</category><author>مرد مصلوب</author><pubDate>Fri, 23 Oct 2020 02:01:38 +0330</pubDate></item><item><title>تلویزیون‌های لعنتی‌تان را خاموش کنید!</title><link>https://virgool.ir/@Nemidoonam/تلویزیونهای-لعنتیتان-را-خاموش-کنید-awtxrvzbvhef</link><description>زندانی‌ام کرده‌اند. قلمروَم را به یک چاردیواری به طول و عرضی برابر با طول و عرض خودم کاهش داده‌‌اند.در این روزها که سایه مرگ بالای سر تک‌تکمان است، پیش‌دستی کرده‌اند و زودتر مرا میرانده‌اند.صدای مزخرف تلویزیون‌هاشان در گوشم است؛ کلیشه‌های مزخرف هرلحظه.شوخی‌های بی‌نمک آن مجری و مهملات آن دیگری.چرندیات اخبار، آن اکاذیب محض و روده‌درازی‌های فلان غربتی که سوار بر مسند قدرت است.گوش‌هایی که تیزی‌شان در کودکی مایه غرور و افتخار بود، حالا چون دشنه‌هایی که بر پیکری واپس‌مانده فرود ‌آیند، جانم را هر دَم می‌کاهد.دیوار‌‌های سنگی این سلول، عاقبت سینه‌ام را می‌شکافند.</description><category>مرد مصلوب</category><author>مرد مصلوب</author><pubDate>Tue, 20 Oct 2020 08:36:46 +0330</pubDate></item><item><title>تنگناهراسی؛ چنین است که سیاهیِ دل بر کاغذ افتاده!</title><link>https://virgool.ir/@Nemidoonam/تنگناهراسی-a0do6gls3hft</link><description>مقدمهتنگ. آن‌سان که دیوار‌ه‌هایش بازوانم را به در‌آغوش گرفتن یک‌دیگر دعوت می‌کنند. صحنه‌ای شبیه آشتی‌کنان زورکی دایی و کریمی در رختکن ورزشگاه‌ آزادی.مقاومت می‌کنم؛ اما دیوار، سخت است و خشن -مثل انتقام ما- خالیِ کالبد مرا شخم می‌زند.قدری هوا برای تنفس هست لکن چاره کار نیست؛ فقط زنده‌ام نگه می‌دارد در این تنگنا.باریکه نوری هم هست که روی دیوار‌ها را سفید کرده و دل من را سیاه.حالا وقت انتقام دیوار‌هاست. آن‌ها که همه عمر از نزدیکی‌شان فرار کردم، حالا به بیخ گوشم رسیده‌اند. صدایشان را می‌شنوم: پچ‌پچی پوچ و خالی، مثل‌ چاشت هرروزم.زمزمه‌ها کلافه‌ام کرده‌اند اما نمی‌توانم گوشم را بگیرم: دست‌هایم بالا نمی‌آید. نمی‌توانم فریاد بکشم و کمک بخواهم: سینه‌ام به سنگ‌‌ها چسبیده.پاهایم خسته شده اما نمی‌توانم بنشینم.من به دیوار تکیه نداده‌ام، اوست که بر پشت من چسبیده.این تابوت سنگی، اتاق کار من است؛ جایی که سیاهی دلم را روی کاغذ می‌نویسم!تقدیم به سیه‌رویان!</description><category>مرد مصلوب</category><author>مرد مصلوب</author><pubDate>Sat, 17 Oct 2020 15:15:13 +0330</pubDate></item></channel></rss>