https://virgool.ir/feed/@NazaninAleffa2026-11-12 01:37:28https://files.virgool.ir/upload/users/4337144/avatar/lEilUy.jpghttps://virgool.ir/@NazaninAlefhttps://virgool.ir/@NazaninAlef/پشتِ-پشتِ-سر-nnjc4xxrddczروی صندلی ماشین جابجا شدم. درها را قفل کردم.صدای قفل، طنین داشت؛ انگار جهان یک لحظه مکث کرد.نه صدای خیابان، نه صدای موزیک—فقط آن «تقه» بم و خفیفی که حضورم را از تمام آن بیرون جدا کرد.دست چپم روی فرمان بود. هوا گرگ‌ومیش غروب، و ماشین مثل یک اتاقک بی‌زمان.نفس می‌کشیدم، ولی انگار من آن‌جا نبودم.شاخه‌های امنیتی عمیق و دقیق، از مچ پا تا شقیقه‌هایم لغزید.با قفل شدن درها، انگار چیزی درونم به قلاب افتاد.یک آن به خودم آمدم. دنده‌عقب را جا دادم تا ماشین را از پارکینگ بیرون بیاورم.نگاهم به آینه‌ی جلو افتاد. چشم‌هایم آن‌جا بودند—نه فقط تصویرشان، خودشان!مردمک‌ها مثل دو در نیمه‌باز، با کرشمه، تمام حواسم را به درون خود می‌کشیدند.یک لحظه خودم را روی صندلی سمت راست دیدم.زنی با موهای مواج مشکی پشت فرمان نشسته بود و نگاهش را از روبه‌رو می‌دزدید؛انگار ابدیت را می‌دید اما نمی‌خواست آن را لمس کند.نمی‌شناختمش، اما تمام وجودم در حرکات نرم و موقر دست‌ها و مژه‌هایش متمرکز شده بود.چشم‌هایم هنوز در آینه می‌خندیدند.حس عجیبی شبیه امتزاج ترس و حیرت تمام قفسه ی سینه ام را فرا گرفت ، از شیشه ی ماشین اطرافم را نگاه کردم . خوابم برده بود ؟  خیلی خسته بودم ولی نه آنقدر که اینطور از خود بی خود شده باشم .وهم احمقانه ای  دست از سرم برنمی داشت ، چیزی خنده دار ، مثلا اینکه عطر آن زن را هنوز در ماشین احساس می کردم !دوباره به خودم آمدم. به پشت سر نگاه کردم و پدال گاز را به‌آرامی فشار دادم.ماشین چند متری حرکت کرد و بالای رمپ رسید.دوباره نگاهم به آینه افتاد—چشم‌هایم انگار هنوز از توی پارکینگ به من خیره مانده بودند.یک لحظه درنگ کردم. دایره ی طوطی وار تکرار های منظم و همیشگی ام ترک خورده بود!تردید نکردم.پایم را از روی گاز برداشتم و ماشین آرام به سر جای اولش سر خورد.شاید این زمان و مکان دلش نمی‌خواست مرا رها کند.ماشین را خاموش کردم. پلک هایم را بستم و خیال کردم چشم‌های درون آینه هنوز بازند و مرا نگاه می‌کنند.روی خیالِ بوی عطر ،متمرکز شدم . سعی کردم به یاد بیاورم آن عطر را کجا حس کرده بودم.این قلاب از کدام خاطره ی دوردست ، به اکنون و امروزم ، چنگ انداخته بود ؟هیچ تصویری در ذهنم نمی آمد ، اما حس می کردم مربوط به زمانی بوده است که چیزی را خیلی می خواسته ام . در کدام تاریخ مبارک ، چنین طعمی را چشیده بوده ام؟مثل نوار قلب کسی که نفس هایش تمام شده باشد ، ذهنم دست از تقلا برداشت و صدای سوت ممتد و ثابتی در گوش هایم پیچید !یادم افتاد خیلی وقت است دلم چیزی نخواسته است.مدت‌های مدیدی‌ست که با کسی مثل خودم روبه‌رو نشده‌ام.سال‌هاست در چشمان کسی نگاه نکرده ام —آدم‌های بسیاری که چشم‌هایشان نه دری نیمه‌باز، که دیوار ی متزلزل بوده است .با اکراه چشم‌هایم را باز کردم. چشم‌هایش هنوز باز بود.از خودم خجالت می‌کشیدم،با صدایی نرم، صدایی که سال‌ها بود آن را نشنیده بودم، به او گفتم:بمان تا بروم به روزمرگی‌هایم برسم ، مگر ذهن دست از سرم بردارد ، باز خواهم گشت.با تو کار زیاد دارم. نخواب… تا مرا بیدار نگه داری.دنده‌عقب گرفتم.نه برای خروج از پارکینگ، برای ورود به چیزی که همیشه با من بود، اما هیچ‌وقت ندیدمش.و آن لحظه،آن لحظه‌ی خاص، به جای تمام اندیشه های فلسفی و برداشت های معنوی که معمولا ما انسان ها در چنین شرایطی به آن دچار می شویم ، تنها خنده‌ام گرفت! از این خیال که در تمام دنده‌عقب‌هایی که یک راننده در طول عمرش به آن مبادرت می ورزد، شاید فقط یک‌بار این اتفاق بیفتد:که به‌جای صحنه‌ی پشت ماشین،به نور درون چشم‌های خودش نگاه کند.و تنها باری باشد که دنده‌عقب،حرکتی رو به جلو را رقم بزند...# دنده عقب با اتو ابزارنازنین الفنازنین الفTue, 04 Nov 2025 12:56:51 +0330