https://virgool.ir/feed/@Nastaran.N*****fa2026-11-10 18:23:32https://files.virgool.ir/upload/users/1609406/avatar/jkkGur.jpghttps://virgool.ir/@Nastaran.Nhttps://virgool.ir/@Nastaran.N/امتداد-بهار-apszwvp3f1nrته‌مانده‌های نسیم بهاری بر وجودم می‌وزد و نفوذ ذره‌های هوا در زیر پوست تنم را به وضوح حس می‌کنم. نزدیک غروب است و با خود فکر می‌کنم خرداد هم بزودی به پایان می‌رسد و نمی‌توانم بهار را برای همیشه پیش خود نگه دارم. کاش می‌توانستم بر آسمان چنگ بزنم و مشتم را از بهار پر کنم و تمامش را برای همیشه در جیب‌هایم جای دهم. دلتنگ می‌شوم و به غوغای ظریف پرندگان در آسمان گوش می‌سپارم، به تماشای پیچ و تاب آرام برگ‌های بیخیال و سبز درختان می‌نشینم. بهار برای من فصل رویاست، فصل امید. فکر می‌کنم اگر قرار باشد چیزی درست شود در بهار ساخته می‌شود. اگر قرار است نوری بتابد در بهار می‌تابد. اگر قرار به عشق باشد در بهار می‌آید.کاش می‌توانستم تا ابد در قاب بهار ماندگار می‌شدم. در سبزی و جوانه و باروری، در حس آغاز و امید و تازگی. مانند کودکی‌ام که هربار در آغوش مادر بودم حس می‌کردم همه‌چیز به‌طرز جادویی درست می‌شود و در دل آرزو می‌کردم این آغوش به اندازه‌ی تمام دنیا کش بیاید و تمام نشود. این‌بار هم آرزو می‌کنم بهارم تا همیشه امتداد یابد،خسته نشود و ته نکشد تا شاید اتفاق بیفتد هر‌آنچه آرزویش را دارم...*NastaraN**NastaraN*Wed, 17 Jun 2026 22:52:22 +0330https://virgool.ir/@Nastaran.N/دوست-داشتنت-sssfnum6mczzکاش می‌توانستم با دوست‌ داشتنت کاری کنم. این همه دوست‌داشتن و ناتوانی باهم جور درنمی‌آید. هر روز در زیر بار این دوست‌داشتنِ عظیم دفن می‌شوم و نفس کشیدن برایم سخت می‌شود. کاش می‌شد دوست داشتنت را خرج کارهای مهم‌تری می‌کردم. آن را در جایی سرمایه‌گذاری می‌کردم و سودش را در جیب‌‌های متین و خالی واریز می‌کردم . دوست‌داشتنت را تسلیم می‌کردم و بلاتکلیفی این‌روزها و جنگ و نزاع فرسایشی را پایان می‌دادم. دوست داشتنت را به تمام بچه‌های تنها و گرسنه‌ی شهر می‌بخشیدم و برای‌شان مادری می‌کردم و سرپناهی امن و روشن می‌ساختم. قلب‌های شکسته را با حوصله وصله میزدم و دل‌های تنگ و پر‌درد را التیام می‌بخشیدم.کاش می‌شد دوست داشتنت را داد و زندگی خرید برای بیمارانی که می‌دانند هر نفس ممکن است آخرین باشد یا دست‌کم آرامش و شهامت رویارویی با مرگ را به آن‌ها هدیه می‌دادم. کاش می‌توانستم دوست‌داشتنت را خرج تنِ ترک‌خورده‌ی رودخانه‌ها و دریاچه‌ها، خرج رویش دوباره‌ی درختان خشکیده و غمزده، خرج نگاه‌های خشک و حسرت‌زده می‌کردم. دوست‌‌ داشتنت را در گرو‌ی آسمان می‌گذاشتم تا شاید راضی شود باز هم بر سرمان ببارد.کاش دوست داشتنت اینگونه هدر نمی‌رفت. این همه دوست داشتن و بی‌فایده بودن، این همه دوست داشتن و بی‌نتیجه ماندن دلسرد‌کننده است. کاش این نیروی عشق عقیم شده، دست معجزه‌گری بر سر زندگی می‌کشید لااقل اینطور دوست داشتنت تلف نمی‌شد...*NastaraN**NastaraN*Mon, 08 Jun 2026 19:51:48 +0330https://virgool.ir/@Nastaran.N/دنیای-واقعی-ys3gdn27hkjt-ys3gdn27hkjtآدم‌ها نا‌امیدم می‌کنند. عمدا زخم می‌زنند و روحم را می‌دَرند. برای هزارمین بار چوب سادگی‌ام را خوردم. چوب سنگین و شوک‌کننده‌ای که مانند رعد برسرم فرود آمد. هنوز حیرانم از وسعت درنده‌خویی انسان. اینکه به عمد، حرف‌هایت را طور دیگری برداشت می‌کنند تا با آن بر تو بتازند و عقده‌هایشان را رویت بالا بیاورند. کسی که خودش را دوست و همراز تو می‌دانست... آنقدر برای اثبات خودم فریاد زدم که گلویم درد می‌کند. سرم درد می‌کند. اعتمادم درد می‌کند. تمام وجودم درد می‌کنم.درد وقتی سنگین و فلج کننده می‌شود که این رفتارها را از کسی ببینی که انتظارش را نداری. آنجاست که با ناباوری به خود می‌گویی این حقیقت است یا یک کابوس. نمی‌خواهی باور کنی این حجم از سنگدلی را که برای توجیه رفتار خودشان، حرف‌هایت را سوء‌برداشت می‌کنند، دلت را می‌شکنند، با آبرویت بازی می‌کنند. آه! بهتر است از خواب بیدار شوم، در دنیای واقعی آدم‌ها ناامید کننده هستند...*NastaraN**NastaraN*Sun, 24 May 2026 23:31:30 +0330https://virgool.ir/@Nastaran.N/زندگی-mlonwyp32x3qامروز توانستم یک دلِ‌سیر نگاهش کنم. لبخندش، صدایش، تکان دادن دست‌هایش به هنگام صحبت کردن‌، مکث‌های به‌جایش و چشم‌هایش، آن چشم‌های آرام و عمیق و بی‌انتهایش. همه‌چیز مانند سابق بود. بی‌کم و کاست، همان آدم گذشته بود. مطمئن، راحت، مصمم، با آن نگاه روشن و گیرایش.اما آیا من آدم گذشته بودم، در همان نگاه اول گفت تغییر کرده‌ام. چیزی در من تغییر شکل داده بود و او دریافته بود. چهره‌‌اش تاریک شد و گفت: " هیچ‌وقت دوست نداشتم اینطور ببینمت." من که آرایشم را با وسواس انجام داده بودم. رنگ پریده‌ی صورت و گودی زیر چشمانم را بخوبی پوشانده بودم‌.سعی کرده بودم با پالت‌های رنگارنگ سایه و رژگونه‌ام جریان تصنعی خون و تازگی را در چهره‌ام به عاریت بگیرم. پس چه کم داشتم؟گفت " نگاهت، نگاهت مثل گذشته نیست." در دل گفتم: " کاش می‌توانستم نگاهم را هم رنگ و لعابی می‌دادم." در چشمانم دقیق شد با صدای آهسته‌ای گفت "دنیا به اندازه‌ی کافی پر از نگاه‌های تهی و بی‌روح و خالیه، تو اجازه نده زندگی از نگاهت پر بکشه". می‌خواستم بگویم وقتی نبودی زندگی و تمام متعلقاتش را داخل بقچه‌ای قدیمی پیچیدم و در کنج تاریک و خسته‌ی اتاقم دفن کردم. اما دلم نیامد، فقط لبخند زدم. او هم لبخند زد. همان لبخند زندگی‌بخش و جان‌دارش. انگار یک‌آن چیزی در نگاهم جوانه زد و با خود فکر کردم شاید وقتش است سری به بقچه‌ی فراموش‌ شده‌ی زندگی‌ام بزنم..‌.*NastaraN**NastaraN*Wed, 20 May 2026 21:21:26 +0330https://virgool.ir/@Nastaran.N/نیست-می-شوم-t2mqwuel9lhdهر روز چیزی در من می‌شکند. گاه یک باور، گاه امید، گاه یک خیالی دور، هزار‌تکه می‌شوند و تحلیل می‌روند. صبح‌ها با صدای شکستن از خواب می‌پرم. چیزی در درونم خُرد می‌شود، کم می‌شود و تهی می‌شوم. فرسایشی پیوسته و عمیق، در وجودم سایه می‌اندازد. امروز هم بجای صدای ساعت با صدای شکستن از خواب بیدار شدم. وجودم را می‌کاوم خُرده‌های غرورم را می‌یابم. غروری که از مدت‌ها قبل زخمی بود، تَرک برداشته بود و ناله‌هایش در کاسه‌ی سرم می‌پیچید اما چاره‌ای نبود جز انکار کردن، جز ندیدن و نشنیدنش.اما امروز به یکباره فرو ریخت، بند‌بند غرورم از هم جدا شد. گسست و پاره‌پاره شد و دردی سنگین و بی‌انتها بر سینه‌ام نشست. با همان غرورِ تو‌ سری خورده از تخت بیرون آمدم، با همان غرورِ شکسته صورتم را شستم، موهایم را شانه زدم، چایم را جرعه‌جرعه نوشیدم. با همان غرورِ آوار شده در خیابان قدم زدم و چهره‌های سرد و یخ‌زده‌ای را دیدم که هر روز چیزی در وجودشان می‌شکست و گُم می‌شد. با همان غروری که دیگر نبود مثل روز‌های دیگر کار کردم، خواندم، لبخند زدم،‌ حرف زدم، اشک ریختم، خسته شدم، رویا بافتم. همه‌چیز همانطور بود که باید. اما کسی نمی‌دانست که هر‌آن در من چیزی می‌شکند. از دست می‌رود، پوک و خالی می‌شود و هر تکه‌ای از من مانند هر روز نیست می‌شود...*NastaraN**NastaraN*Sat, 09 May 2026 18:51:09 +0330https://virgool.ir/@Nastaran.N/بوی-بهار-efliremek1vnپدر‌بزرگ همیشه می‌گفت هیچ‌چیز بالاتر از سلامتی و دل‌ِخوش نیست. سلامت بود و ورزشکار، عاشق دوچرخه‌سواری و شنا، دلش هم خوش بود. به مادربزرگ، به بچه‌ها و نوه‌هایش. به همسایه‌های قدیمی، به باغچه‌‌‌ی بزرگ حیاطش که هر روز عصر موقع آب‌دادنِ گل‌ها و درخت‌هایش، برای‌شان شعر می‌خواند. به گربه‌های محله که همگی به وقت ناهار و شام به حیاط باصفایش دعوت بودن. دل‌خوش به فصل بهار و ماهِ اردیبهشت‌اش. همیشه می‌گفت اردیبهشت، بهشتِ ماه‌هاست و یک نفسِ عمیق می‌کشید تا بوی درخت‌های اقاقیا را یکجا داخل ریه‌اش ببرد.اردیبهشت که می‌شد، دستی به سر و رویِ تخت خسته‌ی گوشه‌ی حیاط می‌کشید و با ذوقی کودکانه شب‌ها در حیاط می‌خوابید. با چشمان جستجو‌گرش آسمان شب را زیر و رو می‌کرد و ستاره‌هایی که دیگر بنظرش بی‌رمق و تنها و کم ‌نور بودند را دنبال می‌کرد و برایم از آسمان‌ِ مخملی و پر از ستاره‌ی گذشته می‌‌گفت.سال‌ آخر، پدربزرگ بیمار شد. روز به روز ضعیف‌تر و فرسوده‌تر. از درون خورده می‌شد و تحلیل می‌رفت، سبک و خالی و شکننده. بهار شد و اردیبهشت آمد، همان بهشتی که هرسال منتظرش بود اما دیگر نمی‌توانست در هوای دلربایش قدم بزند، نمی‌توانست جوانه‌ها و شکوفه‌های درختانش را ببیند و با عشق برای‌شان شعر بخواند و قربون صدقه‌یشان برود، نمی‌توانست با نفس‌های عمیق، عطر بهار را ببلعد و سرمست شود‌.اما تا آخرین روز اردیبهشت‌ ماه صبر کرد و قبل از آنکه جادوی دلفریب اردیبهشت تمام شود، رفت. برای همیشه رفت. نمی‌دانم کجا، اما شاید به جایی که هر لحظه‌اش بوی‌‌بهار می‌دهد.پ‌ن: برای پدربزرگ، که امشب به طرز دلتنگ‌کننده‌ای بیادش هستم.*NastaraN**NastaraN*Sun, 03 May 2026 20:00:38 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/غمِ-دگرگون-rlgpisjdpplxغم همیشه راهش را آسان پیدا می‌کند. سبک و روان مانند نسیمِ بهاری یکباره از راه می‌رسد و نا‌خواسته، بر تمام وجودم می‌وزد. سیال و رونده، در لا‌به‌لای موهایم می‌پیچد، بر پوست تنم دست می‌کشد و در تک‌تکِ سلول‌هایم نفوذ می‌کند. بی‌پروا در دالان‌های ذهنم قدم می‌زند. رشد می‌کند و باروَر می‌شود و هزاران غم در وجودم از نو زاده می‌شود.دیگر اما خوب می‌دانم که غم همانطور که ساده و بیصدا از راه می‌رسد، همانقدر غلیظ و عمیق و چسبناک است و هرچه بیشتر برای رهایی دست و پا بزنم، بیشتر در آن فرو می‌روم.‌ پس تسلیم می‌شوم، در چشمان تیره و ماتم‌زده‌ی غم خیره می‌شوم، دستان سرد و سیاهش را در دست می‌گیرم و همراه با او به رقص در‌می‌آیم، پیچ‌و‌تاب می‌خورم، خُرد می‌شوم، می‌شکنم ، از نفس می‌افتم، دوباره بر‌می‌خیزم، گیج می‌شوم، فرو می‌ریزم، به خاک می‌افتم و دوباره سر‌ بَر‌می‌آورم...در آخر، غم در وجودم ته‌نشین می‌شود. جا می‌افتد و پَرورده می‌شود‌. من این غمِ دگرگون شده را دوست می‌دارم. هر جرعه‌اش را با جان و دل می‌نوشم و با آن یکی می‌شوم. آری، من این غمِ دگرگون شده را پذیرا می‌شوم...*NastaraN**NastaraN*Mon, 27 Apr 2026 21:10:48 +0330https://virgool.ir/@Nastaran.N/رازِ-نیلوفر-آبی-ldf7rkf08br1در دلِ مرداب‌های پیر و خسته، در تنِ گِل‌آلود باتلاق‌های سرد و سنگین، جایی که جریان زندگی از نفس می‌افتد، دقیقا در همان نقطه‌ی تاریک، چیزی ظریف به ناز می‌روید. به دور از هر گونه آلودگی و ذره‌ای دلمُردگی، نیلوفر آبی...چهره‌ی پرلطافتش را می‌گشاید. رخ در رخ خورشید، آرام‌ از شهدِ روشنِ آفتاب می‌نوشد. باوقار و پر‌ از اراده‌ی زندگی عطرِ حضورش را در هوا به پرواز درمی‌آورد، بی‌اعتنا به ماند‌آب‌های عفِن...رشد می‌کند. بال می‌گستراند و با گلبرگ‌هایش دنیا را در آغوش می‌گیرد و داستان تولدش را در گوشِ آدمی زمزمه می‌کند: رویش زندگی در دلِ تالاب‌های عجین شده با مرگ، ادامه دادن در اعماق سیاهی و یافتن روزنه‌ای بسمتِ نور، دستِ خود را گرفتن و برآمدن از دلِ خاموشی و سکون...کاش من هم همزادِ نیلوفری بودم بر پهنه‌ی سرد و کبود زندگی. با سماجت راهم را از دلِ دردها و گنداب‌‌های روزگار باز می‌کردم. دست در دست خورشید با درخششِ نیلوفری در میانه‌ی جان، به مرداب‌های سیاهی که هر‌آن مرا در خود می‌بلعند پشتِ پا می‌زدم و آرام و صبور رهسپار دنیای نور و شکُفتگی میشدم...*NastaraN**NastaraN*Thu, 23 Apr 2026 11:25:27 +0330https://virgool.ir/@Nastaran.N/بعضی-آدم-ها-zllsuk15riidشنیدم نزدیکی خانه‌یشان را بمباران کردن. چیزی از قلبم گُسست و در وجودم آوار شد. بعد از چند ساعت دلهره و کلنجار رفتن با غرورِ تکه‌تکه شده‌ام، با انگشتانی به تب نشسته، شماره‌اش را گرفتم.بوق‌ها چقدر کشدار و عذاب‌آور بودند. انگار هر بوق، تیری بود که در شقیقه‌ام فرو میرفت. بالاخره جواب داد. با همان صدای رها و بی‌قیدش. ذهنم یخ زد، کلمات در دهانم منجمد شدند. فقط توانستم با صدایی ضعیف و نیمه‌جان بگویم "سلام"، به سردی جوابم را داد و سکوت برقرار شد.سکوتی که هر لحظه سنگین‌تر می‌شد و احساس می‌کردم در حال غرق شدن در آن هستم. انگار دستی نامرئی راه گلویم را بسته بود. نمی‌دانم چقدر گذشت تا توانستم با جان‌کندن بگویم " شنیدم سمت شما رو زدن، فقط میخواستم حالت رو بپرسم".با لحنِ زهر‌داری گفت " وقتی در زندگی هم نیستیم، مرده و زنده‌ی من چه فرقی برایت میکنه؟" گاهی اوقات کلمات چقدر می‌توانند سنگین و زمخت و بی‌رحم باشند. مثل گنجشکی بودم که با بارشِ سنگین کلمات خیس و گیج شده بود و راهی برای رهایی نمی‌یافت. ذهنم در هزارتویی گرفتار شده بود و نمی‌دانستم باید چه بگویم. در آخر با گفتنِ "نمی‌دانم" این شکنجه را تمام کردم و تماس را قطع کردم.تمام روز خودم را بخاطر حماقتم سرزنش می‌کردم و آرزو می‌کردم ایکاش زمان به عقب برمی‌گشت و تسلیمِ تشویش و دلهره‌ام نمیشدم و اینقدر خودم را حقیر نمی‌کردم.شب پیامی از "او" دریافت کردم. نوشته بود " بارها میخواستم باهات تماس بگیرم اما غرورم اجازه نمی‌دادم. خوشحالم که سالمی " با انگشتانِ کینه‌جویم تایپ کردم "وقتی در زندگی هم نیستیم، برایت چه فرقی می‌کنه" بلافاصله جواب داد " نمی‌دانم".و من می‌دانستم و تا صبح با خود فکر می‌کردم چه بسیار انسان‌هایی که دیگر به هر‌دلیلی در زندگی‌ ما نیستند، اما فقط فکرِ بودنشان و فکرِ نفس‌ کشیدن‌شان در هوایی که ما نفس می‌کشیم، می‌تواند سوختِ یک عمر زندگی‌مان را تامین کند. هرچند که دیگر غریبه‌ای بیش نباشند...*NastaraN**NastaraN*Mon, 20 Apr 2026 15:00:51 +0330https://virgool.ir/@Nastaran.N/گمشده-nowvlloj4j1kمدت‌هاست که مُعلق‌ام، میان آسمان و زمین. بلاتکلیفی، مهمانِ ناخوانده‌‌یِ زندگی‌ام شده و تردید، دستانِ سردش را از روی شانه‌هایم برنمی‌دارد. حفره‌های قلبم با هیچ چیز پُر نمی‌شود و هر روز به غمگین‌ترین حالتِ ممکن پیِ تسکین می‌گردم. تسکینی شفا‌بخش شاید از جنس نور و آرامش...مدت‌هاست که در خاکِ خانه‌ام دردی عمیق ریشه دوانده است. غم می‌روید و عطر تلخش را بر سرم آوار می‌سازد و من شاید به عاجزانه‌ترین حالت ممکن پیِ شادی می‌گردم. شادی همان طفلِ گم‌شده...این روزها شعری از استاد شفیعی‌کدکنی وِرد جان و زبانم می‌شود و چشمانم بی‌اختیار به دنبال ردپایی از زندگی و شادی می‌گردد:طفلی به نامِ شادی، دیری‌ست گم شده استبا چشم‌های روشنِ برّاقبا گیسویی بلند، به بالای آرزوهر کس از او نِشانی داردما را کُند خبراین هم نشانِ ما:یک‌سو، خلیج فارسسویِ دگر، خزر...*NastaraN**NastaraN*Tue, 24 Feb 2026 17:52:21 +0330https://virgool.ir/@Nastaran.N/دردِ-شبانه-tdkhbopogu8yباز هم بی‌خوابی‌های شبانه و هجومِ بی‌رحمانه‌ی تاریکی و درد‌هایِ نا‌تمام و تلاش‌های بی‌سرانجامِ من برای فرار از چنگالِ سردِ افکارم. نه! نباید به این سادگی مغلوبِ دسیسه‌های ذهنِ دردمندم شوم. باید بالِ خیالم را بگیرم و به سمتی پروازش دهم که کمتر درد بکشم. نباید اجازه دهم که به هر سمت و سویی که دلش میخواهد برود. اگر ضعف نشان دهم تا صبح اسیر می‌شوم.در ذهنم به پرواز د‌ر‌می‌آیم، خودم را در یک عصر بلندِ تابستانی کنار پدربزرگ می‌بینم. پدربزرگ با صدای بلند شعرهایی از حافظ میخواند و باغچه‌ی بزرگش را آب می‌دهد و من با آبپاش کوچکم گلدان‌ها را سیراب می‌کنم. عشق به حافظ همان‌جا در دلم جوانه می‌زند. پدربزرگ با آن نگاهِ مهربانش، فواره‌ی آب را به سمتم میگیرد و من زیر بارشِ ظریف آب، با آن پیراهنِ چین‌دارِ صورتی‌ام برایش می‌رقصم...خودم را در آغوش مامان می‌بینم. عطرِ شیرین مامان را بو می‌کشم و با موهای نرم و بلندش بازی می‌کنم. مامان کمی اَخم می‌کند چون دوست ندارد کسی به موهایش دست بزند. اما دستانِ کوچکم تابِ مقاومت در برابر حریرِ موهایش را ندارد. چقدر دلم برای آغوشش تنگ شده، نه! نباید زیاد اینجا بمانم چون میدانم مثل همیشه درهم خواهم شکست و تا خودِ صبح اشک خواهم ریخت...به روزی می‌رسم که برای اولین بار دریا را دیدم. صدای دریا تمام وجودِ عطشناکم را پُر می‌کرد. می‌خواستم با پاهای کوچکم تمامِ دریا را پیاده طی کنم و مطمئنم بودم بعد از دریا به آخرِ‌‌دنیا می‌رسم. اما بابا دستانم را محکم گرفته بود و با صدای بلند می‌خندید و اجازه نمی‌داد جلوتر بروم. چقدر از بابا متنفرم بودم، چون نمی‌گذاشت به آخر دنیا برسم...باز هم به پرواز در‌می‌آیم و این‌بار خودم را روی بامِ خانه‌ی خاله می‌بینم. بوی بوته‌ی یاسِ حیاط تا این بالا می‌آید. صدای جیرجیرک‌ها گوشم را پر می‌کند و نسیمِ دلنشین آخرین‌شب‌های بهاری، تمام تنم را جان می‌بخشد. با پسرخاله که آن روزها با من مهربان‌تر بود، ستاره‌ها را می‌شمردیم و دلم می‌خواست تمام جیب‌هایم را از ستاره‌ها لبریز کنم و آنها را دانه‌دانه مانند آبنبات های شیرین در گوشه‌ی لپم نگه‌دارم و طعم‌شان را بچشم...در قلمروی خیال مانند بادی تیزپا، به هرجایی سرک می‌کشم. قد می‌کشم و بزرگ می‌شوم. می‌رسم به ساعتِ عشق، زمانی که دانه‌ی عشق در وجودم بار‌وَر می‌شود و رنجی بی‌پایان را بر روی شانه‌هایم باقی می‌گذارد. نه! اینجا هم جای ماندن نیست باید به گوشه‌ی دیگری پناه بیاورم...کم‌کم ذهنم از این پرسه زدن‌ها خسته می‌شود. غوطه ور در خیال و گذشته، خواب با اکراه دستان سردش را بر چشمانم می‌کشد. گذشته در ذهنم از نفس می‌افتد. دردها آهسته تحلیل می‌روند و کوبشِ ضرب‌دار مویرگ‌های سرم آرام می‌گیرد و بیصدا خودم را به تاریکی تسلیم می‌کنم...*NastaraN**NastaraN*Mon, 23 Feb 2026 00:08:39 +0330https://virgool.ir/@Nastaran.N/داغِ-واژه-vtt8syyzn2zzاین روزها حالِ واژگانم هیچ خوب نیست. سمج شده‌اند، سخت و تلخ و خسته. لجبازی می‌کنند و درست سرجایشان جُفت و جور نمی‌شوند. دست در دست یکدیگر نمی‌دهند تا جمله‌ای به بار آورند. بعضی از واژگانم فرار می‌کنند و هرچه در ذهن و قلبم به دنبالشان می‌گردم پیدایشان نمی‌کنم و یکی یکی از سطرهای دفترم ناپدید می‌شوند.چند روز پیش واژه‌ی "مِهر" از صفحاتِ دفترم گریخت و نوشت که خسته است می‌رود بلکه در جایی دور خودش را پیدا کند. دیروز در خیابان دو واژه‌ی "عشق و نفرت" را دیدم که با هم گلاویز شده بودند. هرچه صدایشان کردم به من اعتنایی نکردند ، دیگر هیچ‌کدامشان به فرمان من نیستند. امیدوارم عشق در زیر هجوم ضرباتِ نفرت خودش را یکپارچه تسلیم نکرده باشد.امروز دفترم غرق در خون بود، واژه‌ی "زندگی" زخمی بود و خونریزی می‌کرد. "خشم" بیصدا فریاد می‌کشید. "اطمینان" تَرک برداشته بود. "امید" تب کرده بود و "صبر" با دستمال سرش را بسته بود. واژگانم آشفته و الکن و سراسر بی معنا شده‌اند. دلم تنگ است برای روزهایی که واژگانم در اختیارم بودند، در ذهن و قلبم جوانه می‌زدند، سبز می‌شدند و رقص‌کنان به پرواز در‌می‌آمدند و بر سطرهای دفترم می‌نشستند‌. دست‌های یکدیگر را محکم می‌گرفتند و با هم معنایی می‌آفریدند.اما این روزها از واژه خالی می‌شوم. واژگانم خاموش می‌شوند و نیمه‌جان فقط صدای شکستن و ناله‌هایشان به گوش می‌رسد. قدری سکوت کن، تو هم می‌شنوی؟*NastaraN**NastaraN*Thu, 19 Feb 2026 22:20:53 +0330https://virgool.ir/@Nastaran.N/میلِ-بی-امان-v8btd6d4htdiکسالت و رخوت و سکون در لا‌به لای هوا می‌چرخد و با هر نفس در ریه‌هایم تلنبار می‌شود‌. چقدر سنگین و گیج و باری به هرجهت، دقایقِ عمرم می‌کاهند و هیچ معنا و درکی برای روزهای از دست رفته نمی‌یابم. بدون انگیزه و یا ذره‌ای امید به بهبود...چقدر از خودم دور افتاده‌ام، انگار پچ‌پچه‌ها و زمزمه‌های سردرگم و مبهمِ ذهنم حجم می‌گیرند، جمجمه‌ام را می‌شکافند و راه به بیرون می‌یابند و پرسه‌زنان به‌مانند لاشخورهایی صبور در پیِ کندن و دریدن پوست و گوشتِ تنم هستن. میلِ بی‌امان به گریستن هرآن در من قوت می‌گیرد...چاره در چیست، چاره‌ی من، چاره‌ی روزگار... هیچ جوابی نمی آید. لاشخورها بر تنم فرود می‌آیند...*NastaraN**NastaraN*Thu, 12 Feb 2026 00:20:27 +0330