<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Nasim e Bahari</title><link>https://virgool.ir/feed/@NasimBahari</link><description>روباه باهوش است، همین</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 09:26:41</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/145969/avatar/BHYGkN.png</url><title>Nasim e Bahari</title><link>https://virgool.ir/@NasimBahari</link></image><item><title>حواس پرت</title><link>https://virgool.ir/@NasimBahari/حواس-پرت-alwaj0ehudxz</link><description>من اصن هیچ شناختی نسبت به این فضای موجود(مجازی) ندارم، رفیقم گفت بیا ویرگول یه صفحه بساز خوراکته! حدس زدم یه جایه که میشه تووش نوشت و حرف زد و این شد الان همین جام. من از بچگی این کارو دوست داشتم حتا اگه یه کلمه رو اشتباه نوشتم مثه حتا(حتی) بازم شاد بودم از انجام دادنش. علاقه س دیگه منم اینجوریم ینی اینجوری بودم، یادمه دوم ابتدایی بودم یه جای رو تازه سیمان کاری کرده بودن خشک نشده بود انگشت زدم روش نوشتم رامین و هنوزم هست(الان مدرک جرم حساب میشه هاهاها) یا مثلن رو تنه یه درخت با نوک چاقو نوشتم زخمی نشو(آخ اخ اخ) تقریبن کارای اشتباه من از روی علاقه بود یا شایدم نه بخاطر آموزش غیر صحیح کودکیم بود و اگه دید الانو داشتم اصن مدرسه نمیرفتم که یاد بگیرم بنویسم، نه که سواد نداشته باشم ها ولی نوشتن یاد نمیگرفتم که تنه ی درختی رو خراش بدم یا نوشتم سند مجرم بودن خودم علیه خودم باشه. من همون اندازه که از نوشتن لذت میبرم همون اندازه م میترسم یه موقع کلمه ی اشتباه ادا نشه دلی بشنکه ما به کلمات رو آوردیم تا با یه دونشم شده حس امنیت کنیم و تمومه فاصله ها رو پر کنیم حالا چه با « دوست » باشه و چه با « رفیق » هدف ما، ما بودنمونه به شرط عشقخواسته یا ناخواسته اولین متن اینجا از من شروع شد و به عشق ختم شد، راستش حواسم پرت شد رفتم توو داستان اینم بزارید پای حال و هوای این روزاماسفند ماه ۱۳۹۸</description><category>Nasim e Bahari</category><author>Nasim e Bahari</author><pubDate>Sun, 08 Mar 2020 14:52:46 +0330</pubDate></item></channel></rss>