https://virgool.ir/feed/@Naser_azamiشهروند انسانیت📚📚کارشناسی:علوم سیاسی ✍️ Minimalist Fiction Writer https://naserazami73.blogfa.comfa2026-11-11 12:51:10https://files.virgool.ir/upload/users/2277765/avatar/M4Efwk.jpghttps://virgool.ir/@Naser_azamihttps://virgool.ir/onlinelibrary/کتاب-ناتور-دشت-ovkhrzysi8g5ناتور دشت.شما نمی‌توانید یک جای خوب و آرامش‌بخش پیدا کنید؛ چون تا آن را پیدا کنید، آدم‌های دیگر هم از راه می‌رسند و همه‌چیز را به هم می‌زنند.[جی.دی.سلینجر]ناتور دشت؛ رمانی که آرام‌آرام به دل می‌نشیند.وقتی خواندن «ناتور دشت» را شروع کردم راستش چندان تحت تاثیر قرار نگرفتم. حتی تا حوالی فصل چهارم، بعضی بخش‌ها برایم خسته‌کننده و بی‌اهمیت به نظر می‌رسید. داستان ظاهرا حول اتفاقات روزمره یک نوجوان شانزده‌هفده ساله می‌چرخد؛ دعوا با هم‌اتاقی اخراج از مدرسه، پرسه زدن در شهر و گفت‌وگوهای پراکنده. در آن مقطع از خودم می‌پرسیدم چرا این کتاب را یکی از آثار مهم قرن بیستم می‌دانند.اما هرچه جلوتر رفتم، کم‌کم با کتاب انس گرفتم. نقطه قوت اصلی رمان نه در پیچش‌های داستانی و نه در حوادث بزرگ آن است، بلکه در شخصیت هولدن کالفیلد و شیوه روایت او نهفته است.سلینجر برخلاف بسیاری از نویسندگان، تلاش نمی‌کند شخصیتش را با جملات پرطمطراق یا توصیف‌های پیچیده معرفی کند. هولدن همان‌طور حرف می‌زند که یک نوجوان واقعی حرف می‌زند گاهی عصبانی، گاهی طعنه‌زن، گاهی مضطرب و گاهی سرگردان. او از این شاخه به آن شاخه می‌پرد، خاطراتش را وسط حرف‌هایش تعریف می‌کند و مدام درباره آدم‌های اطرافش نظر می‌دهد.یکی از جذاب‌ترین جنبه‌های کتاب برای من همین بود که هولدن نمی‌تواند احساساتش را به‌خوبی پنهان کند. او هرچند گاهی دروغ می‌گوید، اما در نهایت آنچه در ذهنش می‌گذرد را بی‌پرده بیان می‌کند. به همین دلیل شخصیتش زنده و باورپذیر به نظر می‌رسد.در طول داستان، کم‌کم متوجه می‌شویم پشت لحن شوخ و گاهی مسخره‌بازانه هولدن، اندوهی عمیق پنهان شده است. یادآوری برادر از دست‌رفته‌اش، شکستن شیشه‌ها از شدت خشم و ناتوانی او در برقراری ارتباط پایدار با دیگران، تصویری از نوجوانی را نشان می‌دهد که بیش از آنکه سرکش باشد، زخمی و سردرگم است.یکی دیگر از نقاط قوت کتاب، نگاه هولدن به آدم‌هاست. او مدام دیگران را قضاوت می‌کند، به رفتارشان شک می‌کند و درباره انگیزه‌هایشان سوال می‌پرسد. برای مثال، در ماجرای معلمش، حتی خودش مطمئن نیست رفتاری که دیده ناشی از دلسوزی بوده یا معنای دیگری داشته است. این تردیدها و ابهام‌ها باعث می‌شود خواننده نه‌تنها به شخصیت‌های دیگر، بلکه به قضاوت‌های خود هولدن نیز فکر کند.البته از نظر داستانی، «ناتور دشت» را نمی‌توان با رمان‌هایی مقایسه کرد که بر پایه گره‌افکنی‌های پیچیده و حوادث بزرگ بنا شده‌اند. اگر خواننده‌ای به دنبال ماجرایی پرکشش و پرحادثه باشد، احتمال دارد در بخش‌هایی از کتاب احساس خستگی کند. اما اگر هدف شناخت ذهن یک نوجوان و همراه شدن با افکار و تناقض‌های او باشد، کتاب تجربه‌ای متفاوت ارائه می‌دهد.در نهایت، ارزش «ناتور دشت» برای من نه در داستان آن، بلکه در صدای منحصربه‌فرد هولدن کالفیلد است. وقتی کتاب تمام می‌شود، شاید مهم‌ترین چیزی که در ذهن خواننده باقی می‌ماند نه حوادث داستان، بلکه خود هولدن باشد نوجوانی که با همه تناقض‌ها، ضعف‌ها و سردرگمی‌هایش، واقعی به نظر می‌رسد.ناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهThu, 17 Sep 2026 10:57:10 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/هوش-مصنوعی-hrr8tdspj9niهر چه اندوه زمان بر سر این دل می‌ریختخنده‌ی تو به همه پنجه‌ی مردانه زدگفتم ای باد، اگر یار مرا دیدی بازخبر از حال دلم بر لب جانانه زدرفت و از رفتن او خانه پر از شب گردیدماه هم پشت غبار غم ویرانه زدآخر این قصه اگر نام مرا پرسیدندبگویید که «ناصر» غزلی مستانه زدشعر : از خودم 🤔😑وقتی هوش مصنوعی به جای ما فکر می‌کندشاید یکی از عجیب‌ترین تناقض‌های عصر هوش مصنوعی این باشد که انسان می‌تواند در چند ثانیه شعری زیبا بگوید، داستانی بنویسد یا مقاله‌ای تولید کند؛ اما گاهی خودش نمی‌داند واقعاً چه چیزی خلق کرده است.چند روز پیش از هوش مصنوعی خواستم شعری به سبک کلاسیک برایم بنویسد و در پایان آن تخلص «ناصر» قرار دهد. شعری ساخت که اگر آن را جایی منتشر کنم، شاید عده‌ای بگویند: چه شعر زیبایی! شاید حتی تصور کنند این شعر حاصل ذوق و استعداد خود من است. اما تنها کسی که می‌داند این شعر واقعاً مال او نیست، خود من هستم.اینجاست که یک سؤال مهم شکل می‌گیرد: آیا استفاده از هوش مصنوعی برای خلق آثار ادبی، به معنای دستاورد داشتن انسان است؟به نظرم پاسخ به این سؤال به نوع استفاده ما بستگی دارد.اگر نویسنده داستانی را خودش نوشته باشد و از هوش مصنوعی برای پیدا کردن ایرادهای آن، اصلاح ساختار یا بهتر شدن زبان کمک بگیرد، هوش مصنوعی چیزی شبیه یک ویراستار یا دستیار است. اما اگر تمام داستان را هوش مصنوعی بنویسد و انسان فقط نام خودش را بالای آن قرار دهد، شاید کتابی تولید شده باشد، اما لزوماً نویسنده‌ای ساخته نشده است.خطر بزرگ‌تر، به نظر من، خود هوش مصنوعی نیست؛ خطر، عادت کردن انسان به فکر نکردن است.امروز بعضی‌ها برای برنامه غذایی، ورزش، مطالعه، سفر و حتی تصمیم‌های عاطفی و ازدواج از هوش مصنوعی کمک می‌گیرند. اگر این روند ادامه پیدا کند، ممکن است روزی برسد که انسان پیش از هر تصمیمی منتظر پاسخ یک ماشین باشد.شاید مشکل از همین‌جا آغاز شود.ماشین‌حساب، ریاضیات را نابود نکرد؛ اما اگر انسان برای ساده‌ترین محاسبه‌ها هم به آن وابسته شود، بخشی از توان ذهنی خود را کمتر به کار می‌گیرد. هوش مصنوعی نیز می‌تواند چنین اثری داشته باشد.خطر اصلی هوش مصنوعی، احمق کردن انسان نیست؛ عادت دادن انسان به فکر نکردن است.شاید در آینده، زمانی که هزاران شعر، داستان و مقاله با کمک هوش مصنوعی تولید شده باشند، ارزش یک اثر انسانی بیشتر شود؛ اثری که در آن تجربه، شکست، عشق، ترس، تنهایی و نگاه شخصی نویسنده حضور داشته باشد.ممکن است روزی مخاطب از نویسنده بپرسد: چه مقدار از این اثر واقعاً از خودت آمده است؟و شاید آن روز، یک بیت شعر ساده که انسانی با دست و ذهن خودش نوشته، ارزشمندتر از صدها شعر بی‌نقصی باشد که ماشین در چند ثانیه تولید کرده است.من مخالف استفاده از هوش مصنوعی نیستم. اتفاقاً فکر می‌کنم می‌تواند ابزار فوق‌العاده‌ای برای یادگیری و آفرینش باشد. اما باید مراقب باشیم ابزار، جای صاحب ابزار را نگیرد.من می‌توانم از هوش مصنوعی کمک بگیرم تا بهتر بنویسم؛ اما اگر اجازه بدهم به جای من فکر کند، شاید روزی کتابی داشته باشم که نام «ناصر» روی جلد آن باشد، اما خودم در میان کلماتش گم شده باشم.ناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهMon, 14 Sep 2026 20:59:44 +0330https://virgool.ir/Naserazami/نود-درصد-ایده-آل-wj4a4qtuvrazنام داستان : دخترنود درصد ایده آل مننویسنده:ناصراعظمیآره، بالاخره کوچ کردم به یک شهر کاملا ابری و بارانی. دوست داشتم تا نمرده‌ام، این ردپاهای غم را که گذشتگانمان برایم به یادگار گذاشته‌اند، پاک کنم.آخه می‌گفت: «انگار این غم‌ها در خانواده شما موروثی است.»ارث ما چه تهفه قابلی هم بود.در همان ابتدا می‌خواستم در مغازه کتاب‌فروشی‌ام یک دل سیر کتاب بخوانم، موسیقی گوش بدهم و تا می‌توانستم قهوه بنوشم. دنیا قرار نیست تا ابد چرخش برای من بچرخد . پس زنده باد بی خیالی ، صدای شرشر ناودان فلزی حس آرامی به من می‌داد که هیچ‌گاه تجربه نکرده بودم. صفحه گرامافون آهنگ «شب سیاه» از گروه بلک در حال پخش بود.موسیقی‌ها همیشه عجیب وحشتناک هستند. چون ناخواسته می‌برندت تا فراسوی غم.راستی، از او برایت نگفتم. دختری بود مو بلوند و چشم‌رنگی. مدرسه‌اش کمی پایین‌تر از دبیرستان ما بود. واقعا جزو ایده‌آل‌های من محسوب می‌شد. جوانی بود؛ هزار عشق و امید و آرزو.همیشه سر چهارراه نزدیک مدرسه‌شان، کنج آن دیوار اداره دخانیات همدیگر را می‌دیدیم. انگار همیشه پاهایمان ثانیه چشم در چشم شدنمان را طراحی می‌کردند.یک بار می‌خواستم تمام واقعیت‌های زندگی‌ام را برایش روی دایره بریزم.گفت: «تا دیر نشده باید بهتون بگم، تو این دنیا من دوست دارم شوهرم یک آدم پولدار و صاحب‌منصب باشه. از تو هم تقاضا دارم درست را خوب بخوانی و سری تو سرا بشوی.»راستی، من بهش گفته بودم پدرم صاحب یک بنگاه معاملات ملکی است و قرار است بعد از اینکه دیپلم را بگیرم، یک ماشین مدل جک برایم بگیرد. او فکر می‌کرد من پولدارم و باید صاحب پستی هم بشوم.از دروغ هیچ وقت خوشم نمی آمد ولی آدم با راستگوی به هیچ جا نمی‌رسد.همین حرفش راجع به پول و منصب و پست باعث شد که ده درصد از ایده‌آل‌هایش در مغزم بپرد...با خودم بعد از حرف‌هایش دو دو تا چهار تا کردم. دیگر این دختر صددرصد ایده‌آل من نبود. حالا شده بود نود درصد.راستش را بگویم، من احمق‌تر از آن بودم که ایده‌آل‌هایم را مشخص کنم. همان زیبایی او برای من کلی درصد محسوب می‌شد.بگذریم. تابستان فرا رسید. من و پدرم مثل همیشه دور میدان وزیری پلاس بودیم. جلوی دست هرکدام‌مان یک بیل و کلنگ بود.آن روز انگار هیچ کاری نبود. نزدیک ظهر، یک پرادو جلوی‌مان ایستاد. سر قیمت کار با پدرم کمی وراجی کرد، بالاخره گفت: «سوار شوید.»راننده پرادو معلوم بود از آن کلاش‌های پول‌دوست است.حرام‌زادگی از چشمانش می‌بارید.چهار تا میدان رد کردم و بالاخره به خانه‌اش رسیدم. چیزی که در طول مسیر زیاد روی مخم بود، آن خصلت‌های راننده نبود، بلکه یک‌سره در این گرمای طاقت‌فرسا آب بینی‌اش را بالا می‌کشید.وسایل کارمان را از جعبه بیرون آوردیم. پدرم شالش را سفت دور سرش پیچید و دستکش یک انگشت در میان سوراخش را دست کرد.بعد گفت: «خب، رئیس، باید چکار کنیم؟»مرد احمق با شنیدن کلمه رئیس بادی در سینه انداخت و با لحنی خشک و توگلویی گفت: «خب، اون خاک‌هایی که داخل اتاق است بیرون بریزید، بعد که نیسان آمد بارش کنید.»من شدم راننده فرغون و پدرم بار می‌زد.تا عصری کارمان را تمام کردیم.در طول کار، یک ساختمان دوطبقه روبه‌رویمان بود که مدام پرده‌اش کنار می‌رفت و احساس می‌کردم دو چشم دارد مرا می‌پاید، اما هرچه سعی کردم متوجه کسی نشدم.وقتی داشتیم خودمان را می‌تکاندیم، سر پولی که قطع و قرار کرده بودیم، پدرم کمی با آن بی‌وجدان چق و پوق کرد.قبلا هم گفتم، اون یک حرام‌زاده پول‌دوست بود.بعدش این آدم بی‌شرف بیست هزار پول ما را نداد.پدرم گفت: «پول کارگر خوردن نداره.»راست می‌گفت؛ ما که هرچه کار می‌کردیم، خوردنمان معلوم نبود!مرد نیشخندی کرد و در را بست.هنگام رفتن، یک زن و دختر چادری از همان خانه روبه‌رو بیرون زدند. از قیافه دختر فقط چشم‌هایش معلوم بود.انگار آن نگاه برایم آشنا می‌آمد، ولی نمی‌دانم کجا. اما سریع رد شدند و مجال فکر کردن برایم نگذاشتند.کلا حافظه ی خوبی ندارم حالا می‌فهمم معلمان اجتماعی مان راست می‌گفت: جای مغز در کله ی من کلم کاشت شده ، در کل هم درجه ی یک کودن بودم.شب که خسته و کوفته، خواستم سر روی بالش بگذارم دیدم یک پیامک برایم آمد.خودش بود.بعد از سلام و کلی چرت‌وپرت که داشتم یک‌ریز برایش می‌فرستادم، موضوع به پدرم کشیده شد.گفت: «راستی، هنوز آن املاکی را دارید؟ می‌خوام برای یکی از آشنایمان خانه جور کنید.»می‌خواستم بنویسم من یک کذاب دروغ‌گو هستم، ولی اگه می‌دانست چه؟ اگر می‌دانست من یک کارگر تو سری‌خورم چه؟مدتی درنگ کردم. دروغ‌گوها کارشان این است؛ همیشه صبورند. بعد نوشت: «بی‌پولی موروثی است، دروغ‌گویی هم همین‌طور. برو به همان رانندگی فرغونت برس، آقای پسر بنگاه‌دار.»در لحظه انگار میخی داغ به دلم کرده باشند. داشتم گر می‌گرفتم.این از کجا شغل مرا می‌داند؟تا صبح یک‌ریز فکر کردم. به خودم گفتم تا شرایطم درست نشود، دیگر سمت هیچ عشق و عاشقی نمی‌روم.گور بابای هرچه آدم پول‌دوست و کثیف.صبح جوابش را دادم. نوشتم: «برو به درک.»بعد هم شماره‌اش را حذف کردم.حالا در شهر ابری و بارانی هستم.در کتاب‌فروشی‌ام، پاهایم را روی هم انداخته‌ام و دارم به موسیقی جاز گوش می‌دهم. قهوه را آرام‌آرام هورت می‌کشم و منتظرم دختر صددرصد ایده‌آلم از در بیاید.و یک کتاب عاشقانه مثل رومئو و ژولیت یا شاید سال بلوا را سفارش دهد و من چند دقیقه برایش راجع به آن کتاب‌ها توضیح دهم و او مات و مبهوت فقط به چشمانم زل بزند.اما ناگاه صدایی مرا می‌خواند:«ناصر... ناصر...»به خودم می‌آیم. آهنگ «یاور همیشه مومن» داریوش در حال پخش است. اتاقم نمور و رنگ‌ورورفته است.بوی سیگار همه جا را گرفته. پنجره را باز می‌کنم که هوای اتاق عوض شود، ولی باز همسایه خدا‌ناشناس آشغالش را پرت کرده پایین خانه ما.ای لعنت، باز برگشتم به دنیای واقعی‌ام.خنده‌دار یا شاید گریه‌دار است. فقیر که باشی، می‌توانی خیلی عالی رویا ببافی.مزیت فقر همین است؛ کلا در خیال...ناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهSun, 13 Sep 2026 14:17:19 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/پیری-krcimsz0t6coنام داستان: پیرینویسنده:ناصراعظمیتمام خیابان‌ها را برف فرا گرفته بود.چند بچه گوشه پیاده‌رو برای آدم‌برفی‌شان هویج می‌گذاشتند.دو عاشق به هم گلولهٔ برفی پرتاب می‌کردند.ناخودآگاه خون گرمی در بدنم دوید.شروع کردم به سر خوردن روی برف‌ها. گلوله‌ای هم به سمت کاجی پرتاب کردم. چند کلاغ سرمازده از شاخه‌هایش پریدند.بعد از مدت‌ها دیگر درد و رنجی حس نمی‌کردم. انگار پسربچه‌ای هشت‌ساله بودم که بی‌اجازه از خانه بیرون زده و دارد خوش می‌گذراند.به خانه رسیدم. همه‌جا ساکت بود.کنار آینه کتم را درآوردم و شال گردنم را باز کردم. خواستم برف نشسته روی موهایم را بتکانم.نرفت.دستم را چند بار دیگر روی سرم کشیدم.آن سفیدی، برف نبود.موهایم سفید شده بود.ناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهThu, 10 Sep 2026 20:04:04 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/تماشاگران-مرگ-xtddydixddjr❌ خبر:دیشب، جلوی پاساژ پلاتین تهران یه نفر قصد خودکشی داشته و این ازدحام جمعیت برای تماشا جمع شده بودندداستان مینمال تماشاگران مرگنویسنده:ناصراعظمیبرای دیدن قیمت‌های نجومی سری به بازار زدم.هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودم که دود از سرم بلند شد. با دیدن قیمت‌ها انگار سال‌ها در خواب بوده‌ام. همه‌چیز به شوخی مسخره‌ای می‌مانست؛ شوخی‌ای که کسی نمی‌خندید.ناگهان دیدم جمعیت داخل خیابان به سمتی می‌دوند. موج آدم‌ها مرا هم با خود کشاند. مقابل پاساژ پلاتین ایستادیم. مردی سی‌وچند ساله روی لبه بام ایستاده بود و قصد داشت خودش را پایین بیندازد.شاید فشار این زندگی مضحک بر او غلبه کرده بود. شاید دیگر توان ادامه دادن نداشت. آن بالا میان ماندن و رفتن، با خودش کلنجار می‌رفت.اما پایین، ماجرای دیگری جریان داشت.مردم گوشی به دست ایستاده بودند؛ آماده شکار لحظه سقوط. هیچ‌کس فریاد نمی‌زد «برگرد». هیچ‌کس نامش را صدا نمی‌کرد. همه منتظر بودند.پچ‌پچ‌ها کم‌کم بلند شد:پس چرا نمی‌پره؟جرأتش رو نداره.این همه وقت معطل کرد.به مرد روی آن لبه ی پرتگاه نگاه کردم. از آن فاصله شبیه همه ی ما بود؛ شبیه آدم‌هایی که پایین ایستاده بودند و زندگی را به دوش می‌کشیدند. نمی‌دانستم چه چیزی او را تا آن نقطه رسانده است.بیست دقیقه گذشت.سرانجام عقب رفت. از لبه فاصله گرفت. انگار منصرف شده بود.جمعیت آرام‌آرام پراکنده شد؛ با چهره‌هایی که بیشتر ناامید بودند تا آسوده.آن روز چیز عجیبی دیدم.شوخی با مرگ را نه؛تماشاگران مرگ را.ناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهSun, 30 Aug 2026 13:03:18 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/عادت-ها-nqqbhgoobmzfهر صبح، پیش از رفتن به محل کار، دکتر محمدپور پشت میز صبحانه می‌نشست. در حالی که لقمه‌ای در دهان داشت، چیزهایی نامفهوم به همسرش می‌گفت. همسرش نیز با دهان پر پاسخ می‌داد.نادیا همیشه از تماشای آن دو لذت می‌برد. با خود فکر می‌کرد چه خوب است که پدر و مادرش هنوز بعد از این همه سال این‌قدر با هم حرف می‌زنند.سال‌ها گذشت.یک شب مادرش در خواب بر اثر ایست قلبی از دنیا رفت.صبح روز بعد، دکتر محمدپور طبق معمول پشت میز نشست. لقمه‌ای برداشت، به صندلی خالی روبه‌رو نگاه کرد و با دهان پر چیزی گفت.سکوت آشپزخانه را پر کرد.نادیا به صندلی خالی خیره ماند.برای نخستین بار متوجه شد در تمام آن سال‌ها هیچ‌وقت نفهمیده بود پدر و مادرش درباره چه حرف می‌زنند.نویسنده: ناصراعظمیناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهSat, 29 Aug 2026 22:56:29 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/سریال-تماشایfrom-dso33us7wbxeفرام، مانی و بازگشت ابدی؛ وقتی یک سریال مرا به یاد فلسفه انداختامروز مشغول تماشای سریال From بودم که ناگهان احساس عجیبی به سراغم آمد. بعضی از صحنه‌ها برایم بیش از حد آشنا بودند؛ نه از آن جنس آشنایی که از یک فیلم یا کتاب به یاد می‌آید، بلکه انگار پیش‌تر با ایده‌ای مشابه روبه‌رو شده بودم. مدتی ذهنم را درگیر کردم تا سرانجام به یاد آوردم: این حس مرا به مقاله‌ای درباره‌ی دین مانی و جهان‌بینی او بازمی‌گرداند.نمی‌دانم نویسندگان سریال آگاهانه از چنین مفاهیمی الهام گرفته‌اند یا نه، اما هرچه بیشتر داستان را دنبال می‌کنم، شباهت‌های بیشتری میان جهان «فرام» و برخی اندیشه‌های مانوی می‌بینم.جهان؛ آمیزه‌ای از نور و تاریکیدر اندیشه‌ی مانی، انسان تنها یک موجود مادی نیست. او باور داشت که بخشی از نور الهی در وجود انسان و در جهان مادی گرفتار شده است. از نگاه او، جهان نه خیر مطلق است و نه شر مطلق.اگر جهان سراسر خیر بود، جایی برای رنج، بیماری، خشونت و اندوه وجود نداشت. از سوی دیگر، اگر شر مطلق بر جهان حاکم بود، هیچ نشانی از عشق، مهربانی، امید و زیبایی دیده نمی‌شد. اما واقعیت این است که ما هر دو را در کنار یکدیگر تجربه می‌کنیم.به همین دلیل، مانی جهان را آمیزه‌ای از نور و تاریکی می‌دانست؛ دو نیروی متضاد که درهم آمیخته‌اند و سرنوشت انسان در میان این کشمکش شکل می‌گیرد.اسارت نور و چرخه‌ی رهاییبر اساس اسطوره‌ی آفرینش مانوی، در آغاز نور و تاریکی از یکدیگر جدا بودند. هرکدام قلمرو مستقل خود را داشتند. اما در نقطه‌ای از این روایت، نور گرفتار تاریکی شد و از دل این آمیختگی، جهان مادی پدید آمد.در این نگاه، زندگی چیزی جز تلاش برای رهایی نیست؛ تلاشی برای آزاد شدن ذرات نور از زندان ماده و بازگشت آن‌ها به سرچشمه‌ی اصلی خود.اگر این رهایی کامل نشود، چرخه ادامه پیدا می‌کند. اسارت تکرار می‌شود و جهان همچنان میدان کشمکش نور و تاریکی باقی می‌ماند.وقتی به سریال «فرام» نگاه می‌کنم، نمی‌توانم از کنار این شباهت‌ها بی‌تفاوت عبور کنم. شهری که انسان‌ها در آن گرفتار شده‌اند، نیروهایی که مدام آن‌ها را در یک چرخه نگه می‌دارند، تلاش شخصیت‌ها برای یافتن راه خروج و حتی تکرار برخی الگوها، همگی مرا به یاد همین مفهوم «گرفتار شدن» و «جست‌وجوی رهایی» می‌اندازند.آیا فرام درباره‌ی چرخه‌هاست؟یکی از ایده‌هایی که از همان فصل‌های ابتدایی ذهنم را درگیر کرد، مفهوم تکرار بود.در «فرام» بارها با نشانه‌هایی روبه‌رو می‌شویم که انگار می‌خواهند بگویند اتفاقات پیش از این نیز رخ داده‌اند. شخصیت‌ها می‌آیند و می‌روند، اما خودِ الگوها باقی می‌مانند. گویی چیزی در پسِ داستان وجود دارد که مدام در حال بازتولید خویش است.شاید به همین دلیل است که این سریال مرا به یاد مفهوم بازگشت ابدی در فلسفه‌ی نیچه نیز می‌اندازد؛ ایده‌ای که بر اساس آن، جهان و رویدادهایش در چرخه‌ای بی‌پایان تکرار می‌شوند.البته نیچه این مفهوم را به شکل دیگری مطرح می‌کند و هدفش بیشتر سنجش نگرش انسان به زندگی است، اما شباهت نمادین آن با فضای «فرام» انکارناپذیر به نظر می‌رسد. در هر دو، نوعی بازگشت، تکرار و رویارویی دوباره با سرنوشت دیده می‌شود.پایان ایده‌آل؛ نه پیروزی مطلق خیر، نه سلطه‌ی کامل شرشاید زیباترین بخش اندیشه‌ی مانی، نگاه او به پایان جهان باشد.در بسیاری از روایت‌ها، پایان زمانی فرا می‌رسد که خیر، شر را نابود کند یا شر بر همه‌چیز چیره شود. اما در جهان‌بینی مانوی، پایان معنای دیگری دارد.پایان، نابودی یکی به دست دیگری نیست؛ بلکه جدایی نهایی نور از تاریکی است.نور به خانه‌ی خویش بازمی‌گردد و تاریکی در قلمرو خود محدود می‌شود. نه نور تاریکی را از میان می‌برد و نه تاریکی نور را. هرکدام به جایگاه واقعی خود بازمی‌گردند.اگر روزی قرار باشد «فرام» پایانی داشته باشد، اعتراف می‌کنم که دوست دارم پایان آن چیزی شبیه همین باشد.نه خیر کاملاً پیروز شود و نه شر کاملاً شکست بخورد.بلکه هر نیرو سرانجام به جایگاه واقعی خود بازگردد و تعادلی از نو برقرار شود.یک برداشت شخصیممکن است تمام این شباهت‌ها فقط ساخته‌ی ذهن من باشد. شاید نویسندگان «فرام» هیچ ارتباطی با اندیشه‌های مانی یا مفهوم بازگشت ابدی نیچه نداشته باشند. اما یکی از جذابیت‌های آثار هنری همین است؛ اینکه هر مخاطب می‌تواند لایه‌ای متفاوت از معنا را در آن‌ها کشف کند.تا اینجای سریال، هرچه بیشتر به داستان فکر می‌کنم، بیشتر احساس می‌کنم مفاهیمی مانند چرخه، تکرار، اسارت، رهایی و نبرد میان نور و تاریکی در تار و پود آن تنیده شده‌اند.و شاید به همین دلیل است که «فرام» برای من فقط یک سریال ترسناک یا معمایی نیست؛ بلکه روایتی است درباره‌ی وضعیت انسان؛ موجودی که میان نور و تاریکی ایستاده و همواره در جست‌وجوی راهی برای بازگشت به خانه است.From یک نکته ی جالب دیگر برای ما ایرانی ها ...بازیگر نقش فاطمه حسن ، خانم پگاه غفوری است.متولد ۱۸ آوريل۱۹۹۹ در تهران است.جالب است که فاطمه در سریال یکی از معدود شخصیت‌هایی است که در فصل‌های اول و دوم نماد امید، زندگی و حفظ روحیه در میان ساکنان شهر محسوب می‌شود؛ به همین دلیل خیلی از طرفداران «فرام» به این شخصیت علاقه دارند.ناصر اعظمی تابستان۱۴۰۵تابستان ۱۴۰۵ناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهTue, 25 Aug 2026 23:35:08 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/نقدکتاب-هرگز-رهایم-مکن-pufrvmcmy671نقدی بر رمان «هرگز رهایم مکن» اثر کازوئو ایشی‌گوروکازوئو ایشی‌گورو، نویسنده ژاپنی‌تبار ساکن انگلستان و برنده جوایز معتبری همچون نوبل ادبیات و بوکر، در رمان «هرگز رهایم مکن» اثری خلق کرده که در نگاه نخست شاید یک رمان علمی‌تخیلی به نظر برسد، اما هرچه بیشتر در آن پیش می‌رویم، درمی‌یابیم که مسئله اصلی کتاب نه علم است و نه فناوری، بلکه خودِ انسان و نسبت او با زندگی و مرگ است.داستان از زبان کتی اچ روایت می‌شود؛ دختری که دوران کودکی خود را در مدرسه‌ای شبانه‌روزی به نام هیلشم گذرانده است. هیلشم در ابتدا محیطی عادی به نظر می‌رسد؛ جایی که کودکان درس می‌خوانند، بازی می‌کنند، دوست پیدا می‌کنند و برای آینده رؤیا می‌بافند. اما هرچه داستان جلوتر می‌رود، خواننده متوجه می‌شود که پشت این زندگی به ظاهر عادی، حقیقتی تلخ و هراس‌آور پنهان شده است.به عقیده من، مهم‌ترین ویژگی این رمان لایه اگزیستانسیالیستی آن است. شخصیت‌های داستان از همان سال‌های نوجوانی می‌دانند که سرنوشت متفاوتی در انتظارشان است. آنها می‌دانند که زندگی‌شان کوتاه‌تر از آن چیزی است که آرزو می‌کنند و آینده‌ای که برای خود تصور می‌کنند هرگز به طور کامل تحقق نخواهد یافت. با این حال، دست از زندگی نمی‌کشند. عاشق می‌شوند، دوستی می‌کنند، حسادت می‌ورزند، امید می‌بندند و برای داشتن چند سال بیشتر زندگی تلاش می‌کنند.در هنگام خواندن کتاب، بارها این احساس به من دست داد که هیلشم نمادی از جهان ماست. همان‌گونه که دانش‌آموزان هیلشم می‌دانند روزی باید به روند اهدایی بروند، ما نیز می‌دانیم که زندگی جاودانه نیست. تفاوت در این است که آنها زودتر از این حقیقت آگاه شده‌اند. به همین دلیل بسیاری از رفتارهایشان برای خواننده آشنا به نظر می‌رسد. آنها به شایعه‌ای دل می‌بندند که می‌گوید اگر دو نفر واقعاً عاشق یکدیگر باشند، می‌توانند چند سال بیشتر در کنار هم زندگی کنند. مهم نیست این شایعه حقیقت داشته باشد یا نه؛ مهم امیدی است که در دل شخصیت‌ها زنده می‌کند. شاید این بخش از رمان بیش از هر چیز یادآور تلاش انسان برای یافتن معنایی در دل زندگی کوتاه و ناپایدار باشد.از نظر شخصیت‌پردازی، ایشی‌گورو سه شخصیت اصلی خود را با دقت زیادی ساخته است. کتی اچ، راوی داستان، برای من نماد حافظه است. او تقریباً همه چیز را از دریچه خاطرات روایت می‌کند. بیشتر از آنکه عمل کند، مشاهده می‌کند و بیشتر از آنکه سخن بگوید، در درون خود می‌اندیشد. کتی شخصیتی درون‌گرا دارد و بارها احساسات واقعی خود را پنهان می‌کند. او از تنهایی می‌ترسد، اما در عین حال همیشه فاصله‌ای میان خود و دیگران حفظ می‌کند. به همین دلیل یکی از غم‌انگیزترین شخصیت‌های رمان است.در مقابل، تامی شخصیتی کاملاً متفاوت دارد. او نماد سادگی و صداقت است. برخلاف بسیاری از شخصیت‌ها، نمی‌تواند احساسات خود را پشت نقاب پنهان کند. اگر خشمگین باشد، خشمش آشکار است و اگر عاشق باشد، عشقش را پنهان نمی‌کند. به نظر من تامی در میان شخصیت‌های رمان، واقعی‌ترین فرد است؛ زیرا کمتر از دیگران درگیر نقش‌بازی و پنهان‌کاری می‌شود.روث نیز شخصیتی پیچیده و چندلایه دارد. در ابتدا او را فردی سلطه‌جو، خودنما و حتی آزاردهنده می‌بینیم. او دوست دارد مرکز توجه باشد و اغلب وانمود می‌کند پاسخ همه پرسش‌ها را می‌داند. اما هرچه داستان جلوتر می‌رود، متوجه می‌شویم که پشت این ظاهر مغرور، ترس‌ها و ناامنی‌های عمیقی پنهان شده است. روث بیش از آنکه شخصیتی منفی باشد، شخصیتی تراژیک است؛ کسی که از تنهایی و فراموش شدن می‌ترسد و همین ترس او را به اشتباهات بسیاری سوق می‌دهد.یکی از نقاط قوت رمان، سبک روایت خاص ایشی‌گورو است. او حقیقت را یکباره آشکار نمی‌کند، بلکه آن را قطره‌قطره در اختیار خواننده قرار می‌دهد. همین ویژگی باعث می‌شود فضای داستان حالتی مه‌آلود و رازآمیز داشته باشد. در عین حال، این سبک ممکن است برای برخی خوانندگان خسته‌کننده باشد؛ زیرا نویسنده اطلاعات را با تأخیر ارائه می‌کند و گاهی فصل‌های متعددی صرف گفت‌وگوها و خاطرات می‌شود.از نظر شخصی، بزرگ‌ترین ضعف کتاب همین ریتم کند آن است. در برخی فصل‌ها احساس می‌شود داستان پیشرفت چندانی نمی‌کند و نویسنده بیش از حد بر جزئیات خاطرات تکیه کرده است. با این حال، همین کندی روایت در نهایت به شکل‌گیری فضای اندوهگین و تأمل‌برانگیز کتاب کمک می‌کند.در نهایت، «هرگز رهایم مکن» را می‌توان رمانی درباره امید، عشق، خاطره و مواجهه انسان با مرگ دانست. این کتاب بیش از آنکه درباره سرنوشت شخصیت‌هایش باشد، درباره خود ماست. درباره این حقیقت که همه انسان‌ها می‌دانند روزی پایان خواهند یافت، اما با این وجود همچنان رؤیا می‌بافند، دوست می‌دارند و به زندگی چنگ می‌زنند. شاید به همین دلیل است که پس از بستن آخرین صفحه کتاب، آنچه در ذهن خواننده باقی می‌ماند نه راز هیلشم، بلکه پرسشی عمیق درباره معنای زندگی و ارزش لحظاتی است که در اختیار داریم.نویسنده:ناصراعظمیناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهFri, 14 Aug 2026 18:14:27 +0330https://virgool.ir/Naserazami/آه-جوانی-lvsdsbddo97fتوهم....مردی پنجاه و چند ساله، لاغراندام، که گویی شبیه مارمولکی پشت کنتور جا خوش کرده بود، به همراه زنش عزم سفر کرد.دست‌هایش باریک و استخوانی بود، انگار از مو هم نازک‌تر. هر بار که دنده را عوض می‌کرد، آهی از ته دل می‌کشید و زیر لب می‌گفت: آه جوانی کجایی، یادت بخیر.زنش هر بار با شنیدن این جمله، نگاهی آرام و آمیخته به ترحم به او می‌انداخت و چیزی نمی‌گفت.جاده، پیچ در پیچ و بالا و پایین، زیر چرخ‌های ماشین گم می‌شد. ضبط ماشین، ترانه‌های کوچه‌بازاری قدیمی دهه چهل را پخش می‌کرد و مرد، میان همان صداهای کهنه، با هر تعویض دنده، همان حسرت را تکرار می‌کرد: آه جوانی کجایی، یادت بخیر.سرانجام به مقصد رسیدند.جای دنجی بود؛ سرابی آرام، با نیلوفرهای زیبا که روی آب پهن شده بودند و سکوتی که انگار سال‌ها کسی آن را نشکسته بود.مرد کنار آب رفت. کفش‌هایش را درآورد، پاچه شلوارش را بالا زد و پاهایش را در آب خنک فرو برد.آب، خستگی راه را از تنش بیرون کشید، انگار تمام سنگینی سال‌ها را آرام آرام می‌بلعید.چند لحظه بعد، که جان گرفت، خواست دستی به صورتش آب بزند.در همان لحظه، تصویر خودش را در سطح آب دید.سکوتی کوتاه افتاد.آهی عمیق از ژرفای وجودش بیرون آمد.با خودش گفت: جوانی هم زیاد توحفه‌ی گرانی نبود…نویسنده: ناصراعظمیناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهFri, 19 Jun 2026 00:17:56 +0330https://virgool.ir/Naserazami/httpsvirgoolionaserazamiدنیای-بی-هنران-pn5xrpx7jwttنقاش M.mهوا بارانی است. تمام شب باران می‌بارید.خودم را پیچیده بودم لای پالتوی خاکستریم...دیر رسیده بودم کافه. مدیر کافه زیرچشمی نگاهم کرد. از نگاهش می‌شد فهمید که می‌پرسد: چرا دیر آمدی؟تمام روز با بوی تند قهوه سر می‌کردم. کارم شده بود لبخند اجباری به مشتری‌های کافه.دیروز ظهر دیدمش. با دوستانش آمده بود. مردی چهل‌وچند ساله با موهای جوگندمی، قد بلند و شانه‌های پهن بود. از تیپ و رفتارش دستگیرم شد آدم فرهنگی‌ای است. نگاهش به من سیاه و سفید بود. انگار آشنای مدیر کافه بود. با هم گرم صحبت بودند.با خودم گفتم امروز هم شاید بیاید. با من خیلی محترمانه رفتار کرد.خسته‌ام. پلک‌هایم سنگین شده‌اند. آدم‌های زیادی رفتند و آمدند، ولی سر و کله‌اش پیدا نشد.باران هنوز دارد می‌بارد. هوهوی باد از لای در وارد می‌شود. بیرون صدای خش‌خش برگ‌های زردشده می‌آید.در باز می‌شود و مردی با کت چرمی خردلی وارد می‌شود. انگار خودش است... آره، خوب که توجه می‌کنم خودش بود، به همراه دوست جوانش. باران موهای جوگندمی‌اش را خیس کرده بود.مدیر کافه رفت پیششان نشست. دو کاپوچینو سفارش دادند.آرام بلند شد و رفت کتاب‌های کافه را نگاه کرد. کسی تا حالا به کتاب‌های اینجا دست هم نزده بود.گفتم: من سمفونی مردگان را بیشتر از همه دوست دارم.گفت: تعریفش را شنیده‌ام، ولی هنوز نخوانده‌امش.سفارش را روی میز گذاشتم. رفیقش داشت از مهارت او در نقاشی حرف می‌زد.همیشه دوست داشتم یکی پرتره‌ام را نقاشی کند. کاش کافه خلوت بود و با او راجع به نقاشی‌هایش حرف می‌زدم.پشت پیشخوان نشستم. سفارش‌هایشان را میل کردند.جلو آمد برای حساب کردن. صدای بمی داشت.گفتم: می‌شود یک نقاشی برای کافه ما هم بکشی؟یکه خورد، لبخند ریزی زد و گفت: حتماً...باران قطع شده. یک هفته گذشته، ولی هنوز به کافه نیامده...دوستش چند باری آمده بود. خواستم جلو بروم و از او جویای احوالش شوم، ولی هر بار این اجازه را از خودم صلب می‌کردم.کافه خلوت بود. موزیکی از پاواروتی در حال پخش بود.گربه‌ای ملوس و زردرنگ پشت پنجره داشت خمیازه‌ای کش‌دار می‌کشید. بیرون هوا کسل‌کننده بود.مرد جوانی که به همراه دوست‌دخترش داخل کافه بود، با او مشاجره‌اش شد. مرد بلند شد و از لای جیب کتش پاکت سیگاری بیرون آورد. در را باز کرد و کنار گربه نشست و مشغول کشیدن سیگار شد. حالا هر دو با هم خمیازه می‌کشیدند.دختر هم داشت با گوشی‌اش ور می‌رفت.کافه سوت و کور است.سر خودم را با روزنامه چاپ دیروز گرم کردم.متوجه نبودم. وقتی سرم را بلند کردم، دیدم همان مرد با بافتی سرمه‌ای‌رنگ و شلوار کتان سیاه، با بومی کادوپیچ‌شده کنار پیشخوان بالای سرم ایستاده است.کفش های واکس زده اش برق میزد بوی عطردیور ساواج می‌داد.دست و پایم را گم کردم.گفتم: چه میل دارید، جناب؟گفت: راستی، سفارش‌تان را آماده کرده‌ام.رفت و روی صندلی روبه‌رو نشست.رفتم جلوی آینه، آرایشم را درست کردم و بعد یک قهوه جلویش گذاشتم.گفتم: می‌شود نقاشی را ببینم؟گفت: اگر کار نداری، بیا یک لحظه بنشین تا جلوی رویت بازش کنم.کافه خلوت بود. دختر هم بعد از اینکه دید پسر داخل‌بیا نیست، آمد و حساب کرد و رفت.حالا من و او تنها بودیم. گویی تمام کافه برای ما دو نفر رزرو شده بود.آهنگی از دومینگو، به نام طوفان در حال پخش بود.پاورچین رفتم و کنارش نشستم.راجع به موسیقی گپ‌وگفتی کردیم. انگار خیلی از آهنگ خوشش می‌آمد.کمتر کسی در کافه‌ها به آهنگ‌ها توجه می‌کند. فقط می‌آیند برای خوش‌گذرانی با پارتنر یا دوستانشان و وقتی می‌روند، جا می‌گذارند بوی تن‌شان و کمی خستگی...می‌خواستم هرچه زودتر نقاشی‌اش را ببینم.از نگاهم به بوم کادوپیچ‌شده فهمید.دستش را برد و آرام کاغذهای دورش را باز کرد.وای، چه نقاشی زیبایی...زنی ایستاده با دستی که لبه کلاهش را گرفته بود.نیم‌رخ زن کمی به من شباهت داشت؛ مثلاً چشمان سیاه و ابروهای کشیده‌اش.با هیجان گفتم: واقعاً زیباست.گفت: دوست دارم بالای سر کتاب‌ها این را نصب کنید.از شنیدن این حرف خیلی تعجب کردم.من دوست داشتم این نقاشی را به خانه ببرم و در اتاقم نصب کنم و هر روز آن را ببینم.این کافه که مال من نیست...در همین حین مدیر کافه داخل شد و نقاشی زن ایستاده را دید.گفت: واقعاً عالی کشیدی. مهرشاد تعریفش را کرده بود. واقعاً بی‌نظیر است. خانم مهتابی، این نقاشی را فردا نصب کنید.آمدم و پشت پیشخوان نشستم.بعد از کلی حرف با مدیر کافه، بلند شد و رفت.و دیگر به کافه بازنگشت.چند هفته است باران با آسمان قهر کرده. هوا دم‌کرده و گرم شده است.حالا درون کافه شلوغ است. صدای پچ‌پچ مشتری‌ها گوش را می‌آزارد.پاواروتی می‌خواند، دومینگو می‌خواند، تمام خوانندگان پاپ و اپرا می‌خوانند؛ اما کسی نیست از موسیقی، از کتاب یا از آن پرتره زن ایستاده حرفی بزند.گویا هنر برای هیچ‌کس در اینجا اهمیت ندارد..نویسنده:ناصراعظمیناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهMon, 08 Jun 2026 22:08:34 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/httpsvirgoolionaserazamiهناس-qtzqiti1y07x-umadkdxsuiu9داخل اتاقی نمور و خاموش هستم. صدایی می‌آید: «کم ورجه‌وورجه کن، یک جا بنشین.»سردم می‌شود. پتو را دور خودم می‌پیچم. لحظه‌ای بعد عرق می‌کنم و گرمم می‌شود. پتو را کنار می‌زنم و می‌روم پای شیر آب. لیوانی آب برای خودم می‌ریزم و یک‌جا سر می‌کشم؛ انگار دشت کربلاست. توی گوشم روضه می‌خوانند.مدتی است صداهای اضافی زیاد می‌شنوم.می‌روم روی مبل و لم می‌دهم و تلویزیون را روشن می‌کنم. باز همان خبرهای تکراری، باز همان فیلم‌های قبلی. اصلاً تلویزیون را ساخته‌اند تا مغز ما را خراب کنند.صدایی از پشت سرم می‌آید: «خاموشش کن.»رو برمی‌گردانم، می‌بینم هیچ‌کس نیست. تلویزیون خودبه‌خود خاموش شده است. برای لحظه‌ای جلوی چشمم تار می‌شود.صدای دوره‌گردی می‌آید: «سیب‌زمینی، پیاز...»آخر کدام آدم احمقی این وقت شب سیب‌زمینی می‌فروشد؟صدا از دور می‌گوید: «خودت احمقی...»انگار از دور ذهن مرا خوانده است.گلویم خشک می‌شود و ترسی بر جانم می‌نشیند. پنجره را می‌بندم و گوشهٔ خانه چمباتمه می‌زنم.یهو دیوار اتاق ترک برمی‌دارد و تمام مردگان از پس آن بیرون می‌آیند. یکی‌یکی، دوتادوتا، از جلوی دیدگانم رژه می‌روند. آن‌قدر چالاک راه می‌روند که گویی اصلاً نمرده‌اند.از ترس چشم‌هایم را می‌بندم.فریاد می‌زند: «دریچهٔ چشم لعنتی را باز کن!»صداها اسم مرا می‌خوانند. انگار اسم همهٔ مردگان با نام من یکی است.شلوارم را خیس می‌کنم. مثل یک بچهٔ شش ساله گریه می‌کنم.با خودم می‌گویم حتماً آمده‌اند که مرا با خودشان ببرند. چه زود زندگی‌ام تمام شد؛ مثل آب شدن برفی در ماهیتابه‌ای داغ.بلند می‌شوم و به اتاق مجاور فرار می‌کنم. درون آینه خودم را می‌بینم؛ پیر و شکسته شده‌ام. ریش‌هایم خاکستری و سرم تاس شده است. زیر چشم‌هایم به اندازهٔ یک انگشت گود افتاده و سیاه شده است.چه وحشتناک...کاش اصلاً بزرگ نمی‌شدم.لعنت به پیری.با مشت به آینه می‌کوبم. ترک برمی‌دارد ولی نمی‌شکند. دستم پاره می‌شود، اما خونی به زمین نمی‌ریزد.با تمام توان فریاد می‌زنم، ولی صدا در گلویم خفه می‌شود. باز تلاش می‌کنم، اما بی‌فایده است.زجه می‌زنم.دستی نرم مرا تکان می‌دهد.«پاشو پسرم، پاشو...»چشم‌هایم را باز می‌کنم. مادرم است. مرا در آغوش می‌گیرد و من گریه می‌کنم.مادرم می‌گوید: «گریه نکن پسرم، خواب بد دیدی.»چند اسب‌بازی به دستم می‌دهد و می‌گوید: «بزرگ می‌شوی، یادت می‌رود.»با شنیدن کلمهٔ «بزرگ»، دوباره شروع به گریه می‌کنم و به آغوش مادرم پناه می‌برم.نویسنده:ناصراعظمیناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهSun, 07 Jun 2026 22:27:00 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/هناس-wpoixjrjbchbهناسقسمت پایانی داستان کوتاه هناس(نفس)نویسنده/ناصراعظمیصبح، هنگامی که برای آوردن آب به سر چشمه رفت، پاورچین راه می‌رفت.پیش از آن‌که خم شود و کوزه را پر کند، نگاهی به اطراف انداخت تا مطمئن شود کسی آنجا نیست.در همان هنگام، سواری تیزپا که چون شاهینی بر دشت می‌تاخت، نظرش را جلب کرد.مردی لاغراندام بود با شلوار کردی، پیراهنی سفید و کلاه نمدی بر سر.اسبش با شتاب به سوی سیاه‌چادرها می‌رفت.سگ‌های گله تا مدتی با پارس‌های بلند دنبالش دویدند، اما به گرد پای اسب نرسیدند.لحظه‌ای بعد، سوار کنار سیاه‌چادر ایستاد.چابک و سبک، چون گربه‌ای از زین پایین پرید و بی‌درنگ وارد چادر شد.معلوم بود از آشنایان خانواده است که چنین بی‌پروا پا به حریمشان می‌گذارد.بابا طبیب خود را به بی‌اعتنایی زد و کوزه‌اش را از آب پر کرد.ابرهای کلفت و خاکستری در آسمان آرام جابه‌جا می‌شدند.بادی سرد و موذی از میان درختان می‌گذشت.او کوزه را برداشت و آرام به سوی آلونکش راه افتاد.ناگهان صدای کسی نامش را خواند.برگشت.پیرمرد گوژپشت بود که با دست او را به سوی خود فرا می‌خواند.بابا طبیب کوزه را کنار راه گذاشت و به طرف سیاه‌چادر رفت.پیرمرد دستش را گرفت و او را به داخل برد.سوار بر بالای مجلس نشسته بود و به دو بالش تکیه داده بود.پیرمرد گفت:این همان طبیبی است که جان مرا نجات داد.مرد جوان کلاه نمدی‌اش را برداشت و برای احترام از جا بلند شد.پیرمرد ادامه داد:این پسر بزرگم است. آمده ما را به ایل برگرداند.بابا طبیب با شنیدن این حرف، چیزی در دلش فرو ریخت.فهمید رفتنشان نزدیک است.و شاید دیگر هرگز شوکت را نبیند.پیرمرد رو به داخل چادر صدا زد:«شوکت! دخترم، برای طبیب چای بیاور.»چند لحظه بعد شوکت وارد شد.موهایش بافته شده بود و کچکی را کج بر سر گذاشته بود.بخار چای از استکان‌ها بالا می‌رفت و چهره‌اش را در هاله‌ای محو پنهان می‌کرد.استکان را مقابل بابا طبیب گرفت.دست‌های بابا طبیب لرزید.استکان را برداشت و چای را با همان داغی سر کشید.حرارتش گلویش را سوزاند، اما چیزی نگفت.پیرمرد آهی کشید و گفت:احتمالاً به زودی می‌رویم. خواستم پیش از رفتن از زحمت‌هایت تشکر کنم.سپس لبخند کم‌رنگی زد و افزود:در نبود فرزندان بزرگم، همه‌ی اهل خانه تو را مثل برادر بزرگ‌تر خودشان دانسته‌اند.بابا طبیب سکوت کرد.نگاهش را از استکان برنداشت.در همان لحظه شوکت آرام گفت:ابرا.[برادر].. ما را حلال کن.بابا طبیب سر بلند کرد.کلمه‌ی ابرا چون تیغه‌ای سرد در قلبش نشست.احساس کرد چیزی درونش شکست.بی‌آنکه حرفی بزند، از جا برخاست و از سیاه‌چادر بیرون رفت.بیرون، دسته‌ای کلاغ با غارغارهای کشیده به سوی افق پرواز می‌کردند.روستا در دوردست، زیر آسمانی گرفته، چون کرمی بی‌جان در خواب فرو رفته بود.و بابا طبیب احساس می‌کرد چیزی در وجودش برای همیشه خاموش شده است.وقتی خواست کوزه را بردارد، دید بر زمین افتاده و آبش در خاک فرو رفته است.مدتی کنار کوزه‌ی خالی چمباتمه زد.به عشق کوتاهی فکر می‌کرد که هنوز جوانه نزده، پژمرده شده بود.سرانجام برخاست و به سوی چشمه رفت.آنجا شوکت را دید که همراه برادر کوچکش کنار آب ایستاده است.ساق‌های شلوارش را بالا زده بود و صورتش را می‌شست.آب از میان انگشتانش می‌گذشت و در آفتاب صبحگاهی می‌درخشید.بابا طبیب لحظه‌ای ایستاد.نگاهش بر پاهای سپید و ورزیده‌ی دختر ماند.بعد ناگهان روی برگرداند.انگار از خودش گریزان باشد.بی‌هدف به دل کوه زد و تا غروب در میان بلوط‌ها سرگردان ماند.آن شب تا سپیده‌دم خواب به چشمانش نیامد.کنار شمعی نیم‌سوخته نشست و زندگی‌اش را مرور کرد.سال‌های زندان.سال‌های فرار.سال‌های تنهایی.و روزهایی که گمان کرده بود شاید دوباره بتواند زندگی را از نو آغاز کند.با انگشتانش روی میز ضرب گرفته بود و شعله‌ی لرزان شمع را تماشا می‌کرد.نزدیک صبح، صدای خروس‌ها و پارس سگ‌های گله در فضا پیچید.بابا طبیب از جا برخاست و از پنجره به بیرون نگریست.سیاه‌چادرها جمع شده بودند.بار و بنه را بر پشت قاطرها بسته بودند.پیرمرد گوژپشت بر خر خود نشسته بود و گله را پیش می‌راند.زن‌ها و کودکان پشت سرش حرکت می‌کردند.و شوکت...شوکت چوبی در دست داشت و آرام‌آرام می‌خواند:بین من و تو دیوار حسرت است...بین من و تو دنیایی حسرت است.آوازش در دشت می‌پیچید و با باد دور می‌شد.بابا طبیب احساس کرد چیزی در سینه‌اش فرو می‌ریزد.چشمانش خیس شد.از آلونک بیرون دوید.می‌خواست برای آخرین بار آواز شوکت را بشنود.اما دیر شده بود.گله از پیچ تپه‌ها گذشته بود.صدا در باد گم شده بود.دشت خاموش بود.بابا طبیب مدت‌ها همان‌جا ایستاد.به راهی نگاه می‌کرد که دیگر کسی در آن دیده نمی‌شد.سرانجام برگشت.به آلونکش رفت.در را از پشت بست.و پس از آن روز...دیگر هیچ‌کس بابا طبیب را ندید.ناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهWed, 03 Jun 2026 09:02:23 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/هناس-oeswyupf8yubهناسداستان کوتاه هناس-قسمت چهارمنویسنده :ناصراعظمیدر میان خاطره‌های شوم گذشته، خاطره‌هایی که رمق زندگی را از او گرفته و سرنوشتش را به بیراهه کشانده بودند، تنها یک چیز هنوز او را به ادامه دادن امیدوار می‌کرد:سیاه‌چادر کنار آلونکش.و دختری به نام شوکت.همان دختر چشم‌درشت و خوش‌چهره‌ای که آوازش سکوت کوهستان را می‌شکافت.آن شب ناگهان سخنی از شوکت به یادش آمد.زیر همان بلوط ترک‌خورده گفته بود:زندگی من زخمی است.آن زمان نپرسیده بود چه زخمی.و شوکت نیز چیزی بیشتر نگفته بود.اما معلوم بود دست روزگار بر زندگی او نیز بی‌رحم گذشته است.بابا طبیب با خود گفت:فردا از راز زندگیش خواهم پرسید.صبح زود راه میعادگاه همیشگی‌شان را در پیش گرفت.زیر همان بلوط پیر نشست و چشم به راه ماند.زمان به کندی می‌گذشت.انگار هر دقیقه باری به سنگینی یک سال بر دوش داشت.سرانجام شوکت از میان درختان پدیدار شد.همان وقار همیشگی را داشت.چشمان سرمه‌کشیده و لباس سبز یشمی‌اش در میان رنگ بلوط‌ها جلوه‌ای دیگر یافته بود.کوهستان در سکوتی عمیق فرو رفته بود.چنان که گویی همه چیز منتظر گفت‌وگوی آن دو مانده است.شوکت سلام کرد.سکوت شکست.در همان لحظه بلبلی بر شاخه‌ای چهچه زد و مرغ مینایی از دور آوا سر داد.ساعتی کنار هم نشستند و از هر دری سخن گفتند.اما هنگام رفتن، شوکت ناگهان مکث کرد.نگاهش را از بابا طبیب دزدید و گفت:راستش... می‌خواستم چیزی بگویم.صدایش اندکی لرزید.بابا طبیب سراپا گوش شد.شوکت لحظه‌ای سکوت کرد و سپس گفت:من شوهر دارم.جهان در نظر بابا طبیب ایستاد.نه صدای پرندگان را می‌شنید و نه وزش باد را.تنها به لب‌های شوکت نگاه می‌کرد.شوکت ادامه داد:اما مدت‌هاست با هم نمی‌سازیم. قرار است به زودی از هم جدا شویم. دلیل آمدن ما به اینجا هم همین بود. خواستیم مدتی از ایل و آدم‌هایش دور باشیم.بابا طبیب چیزی نگفت.احساس می‌کرد تمام راه‌هایی که در ذهنش ساخته بود، ناگهان فرو ریخته‌اند.آرام از جا برخاست.شوکت انتظار داشت چیزی بگوید.اما سکوت کرد.تنها نگاهی کوتاه به درخت ترک‌خورده انداخت و راه کوهستان را در پیش گرفت.گام‌هایش تندتر و تندتر شد.چنان که اندکی بعد در میان انبوه بلوط‌ها ناپدید گشت.شوکت مدت‌ها به مسیری که او رفته بود نگاه کرد.روز برای بابا طبیب زودتر از همیشه به شب بدل شد.ساعت‌ها در آلونک نشست و به تابلوی چشم‌ها خیره ماند.چشم‌هایی که هفته‌ها با وسواس کشیده بود.چشم‌هایی که حالا می‌دانست هرگز از آن او نخواهند شد.احساس می‌کرد قلبش آهسته‌تر از همیشه می‌تپد.انگار کودکی بازیگوش در گوشه‌ای از ذهنش سوت می‌زد و همه‌چیز را به تمسخر گرفته بود.دفتر یادداشتش را گشود و نوشت:این جهان روی خوشی ندارد.همه‌چیزش دروغ است.مدتی به جمله خیره ماند.بعد دفتر را بست.پتو را تا روی سرش کشید و در تاریکی فرو رفت.اما خواب نیز با او مهربان نبود.نیمه‌های شب، کابوس‌های کهنه بازگشتند.خود را در حیاط سرد زندان دید.طناب دار از تیرک آویزان بود.پاهایش می‌لرزید.احساس می‌کرد مثانه‌اش از ترس خالی شده است.زندانبان با همان چهره‌ی نفرت‌انگیز و خنده‌ی کریهش نزدیک شد و گفت:اینجا تو را زنده‌زنده می‌کشند...جوجه‌ی سیاسی.صدای خنده‌اش در حیاط زندان پیچید.بابا طبیب هراسان از خواب پرید.تمام بدنش خیس عرق بود.مدتی در تاریکی نشست و به نفس‌های بریده‌اش گوش داد.سپس بی‌آنکه چراغی روشن کند، از جا برخاست.به سوی تابلو رفت.تابلوی چشم‌ها را از دیوار پایین آورد.لحظه‌ای آن را در دست نگه داشت.چشم‌ها در نور کم‌جان آتشدان هنوز به او خیره بودند.گویی چیزی از او می‌خواستند.اما بابا طبیب دیگر تاب نگاه کردن نداشت.تابلو را در اجاق هیزمی انداخت.شعله‌ها آرام از گوشه‌های بوم بالا رفتند.رنگ‌ها پیچیدند، تیره شدند و در آتش فرو ریختند.بابا طبیب تنباکو را جلو کشید.سیگاری پیچید.سر سیگار را از شعله‌ی همان تابلو روشن کرد.کنار اجاق نشست.دود را آرام به ریه‌هایش فرستاد.و تا آخرین لحظه، تا وقتی که چشم‌ها در میان شعله‌ها محو شدند و به خاکستر بدل گشتند، از جایش تکان نخورد.فقط دود می‌کشید و آهناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهTue, 02 Jun 2026 13:26:27 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/هناس-zwegrqsudkcyهناسداستان کوتاه :هناسقسمت سوم_نویسنده:ناصراعظمییک شب بارانی تند، چون شلاقی از آسمان، شروع به باریدن کرد.سه روز و سه شب، بی‌وقفه بارید.جویبارها طغیان کردند و آب در دشت و دامنه‌های کوه پراکنده شد.پس از آن‌که باران فرو نشست، بابا طبیب از پشت پنجره‌ی آلونکش به بیرون نگریست.گوسفندان بی‌صاحب، گل‌آلود و سرگردان، اطراف سیاه‌چادرها پرسه می‌زدند.دیگر از آواز دختر خبری نبود.بابا طبیب با خود گفت:بی‌شک برایشان اتفاقی افتاده است.نزدیک ظهر همان روز، پسربچه‌ای ده‌ساله با صورتی آفتاب‌سوخته و سری تراشیده، در حالی که مدام آب بینی‌اش را بالا می‌کشید، پشت در آلونک ظاهر شد.چند بار با مشت‌های کوچکش به در کوبید.بابا طبیب در را باز کرد و گفت:با من کاری داشتی؟پسرک با بغضی که گلویش را می‌فشرد، گفت:لطفاً به دادمان برسید... پدرم مریض است.بابا طبیب بی‌آنکه چیزی بپرسد، کوله‌اش را برداشت و همراه پسر به سوی سیاه‌چادرها راه افتاد.هنوز نرسیده بودند که صدای سرفه‌های خشک و کشدار پیرمرد در هوا پیچید.وقتی وارد چادر شد، دید پیرمرد گوژپشت در تب می‌سوزد.پیشانی‌اش چون آتش داغ بود و نفس‌هایش به زحمت بالا می‌آمد.بابا طبیب بی‌درنگ گفت:برایم آب بیاورید.چند دقیقه بعد، دختر با تشتی آهنی وارد شد.کنار پدر نشست و پاهای سیاه و ترک‌خورده‌ی او را در آب گذاشت.سپس رو به بابا طبیب کرد و گفت:آقا... لطفاً حال پدرم را خوب کنید. شنیده‌ام شما در داروهای گیاهی مهارت دارید.بابا طبیب لحظه‌ای سرش را پایین انداخت.دستش که در کوله می‌گشت، اندکی لرزید.انگار واژه‌ها را گم کرده باشد.سرانجام مشتی گیاه خشک بیرون آورد و گفت:این‌ها را بجوشانید. روزی سه بار به او بدهید. اگر تبش پایین نیامد، فردا دوباره خبرم کنید.دختر آرام سر تکان داد.در همان هنگام، زن پیر با لچکی سیاه و چشمانی درشت و سرمه‌کشیده، دبه‌ای دوغ و قالبی کره پیش روی او گذاشت.بابا طبیب برای نخستین بار خوب به چهره‌ی زن نگاه کرد.آن وقت فهمید چشمان سیاه و درشت دختر را از چه کسی به ارث برده است.یک هفته گذشت.صبح روزی گرم، صدای در آلونک بابا طبیب بلند شد.وقتی در را گشود، دختر را دید.لباس محلی رنگارنگی به تن داشت. گلی سرخ لابه‌لای موهای بافته‌اش نشسته بود و چند قرص نان ساجی در دست داشت.بابا طبیب لحظه‌ای در آستانه‌ی در خشکش زد.زانوهایش سست شد و رنگ از چهره‌اش پرید.دختر لبخند کم‌رنگی زد و گفت:شکر خدا حال پدرم بهتر شده. آمدم از شما تشکر کنم.سپس نان‌ها را به سوی او گرفت.دست بابا طبیب لرزید.نان‌ها را گرفت و گفت:چه عطر خوشی دارند... آدم را گرسنه می‌کنند.لبخند دختر پررنگ‌تر شد.برای لحظه‌ای سکوت میانشان نشست.بابا طبیب گلویش را صاف کرد و گفت:ببخشید... حرفی داشتم که می‌خواستم به شما بزنم.دختر سرش را کج کرد.بفرمایید.بابا طبیب دهان باز کرد، اما واژه‌ها در گلویش گیر کردند.در همان لحظه صدای زنی از دور بلند شد:شوکت! شوکت! کجایی دختر؟ بیا گوسفندها را بدوش. پدرت می‌خواهد راه بیفتد.دختر برگشت و گفت:آمدم مادر!بعد رو به بابا طبیب کرد، لبخندی زد و بی‌آنکه منتظر ادامه‌ی حرفش بماند، به سوی سیاه‌چادرها دوید.بابا طبیب در آستانه‌ی در ایستاده بود.حرفش ناتمام ماند؛انگار واژه‌هایش چون شیشه‌ای نازک بر سنگ افتاده و شکسته باشند.مدتی به دور شدن دختر نگاه کرد.سپس آرام زیر لب تکرار کرد:شوکت...و برای نخستین بار نامش را دانست.ظهر همان روز، کنار چشمه دوباره یکدیگر را دیدند.شوکت مشک آبش را پر می‌کرد که با دیدن بابا طبیب لبخندی زد و گفت:فکر می‌کنم صبح می‌خواستید چیزی به من بگویید.بابا طبیب احساس کرد دستی نامرئی دلش را دارد  چنگ میزند.گلویش خشک شد.خم شد، مشتی آب از چشمه برداشت و نوشید.بعد گفت:راستش... یادم نیست.شوکت خندید و خواست راهش را بگیرد و برود.اما ناگهان بابا طبیب گفت:یادم آمد... شوکت خانم.دختر ایستاد.شنیدن نامش از زبان او، انگار غافلگیرش کرده بود.آرام برگشت و نگاهش کرد.بفرمایید.دستان بابا طبیب می‌لرزید.سال‌ها بود از هیچ‌کس نترسیده بود، اما حالا از چند کلمه ساده هراس داشت.سرانجام گفت:اجازه بدهید دوستتان داشته باشم.شوکت چیزی نگفت.تنها گونه‌هایش سرخ شد.نگاهش را از او دزدید و سرش را پایین انداخت.لحظه‌ای بعد، بی‌آنکه پاسخی بدهد، از کنار چشمه دور شد.بابا طبیب تا مدت‌ها به موج‌های آب خیره ماند.آن شب در دفتر یادداشتش نوشت:نمی‌دانم کار درستی کردم یا نه.نمی‌دانم حرف درستی زدم یا نه.اما دست‌کم فهمید که دوستش دارم.و همین، برای امشب کافی است.بعد دفتر را بست.روز بعد، پس از ساعت‌ها پرسه در کوه، هنگام بازگشت صدایی آشنا به گوشش رسید.صدای آواز شوکت بود.صدا از حوالی صخره‌های بلوط‌زار می‌آمد.بابا طبیب بی‌اختیار به دنبال صدا رفت.شوکت را دید که زیر بلوطی عظیم نشسته است؛درختی پیر که تنه‌اش از میانه شکافته بود.بابا طبیب نزدیک شد و کنارش نشست.گفت:صدایت آدم را از خودش می‌گیرد.شوکت لبخندی زد و با شیطنت گفت:فقط صدایم؟بابا طبیب پاسخی نداد.هر دو زیر سایه‌ی بلوط ترک‌خورده نشستند و ساعت‌ها با سکوت و نگاه، حرف‌هایی را گفتند که زبان از گفتنشان عاجز بود.آن درخت برای بابا طبیب به معراجگاهی بدل شد.احساس می‌کرد سال‌ها پس از فراموش کردن شادی، دوباره طعم زندگی را چشیده است.نیمه‌های شب، کابوس همیشگی باز به سراغش آمد.خودش را در اتاقی نمور و تاریک دید.صدای فریاد زندانبان در گوشش پیچید:اعتراف کن... جوجه دانشجوی سیاسی!شلاق چرمی بار دیگر بر پشتش فرود آمد.بابا طبیب هراسان از خواب پرید.نفسش به شماره افتاده بود.درد کهنه‌ی زخم‌های پشتش دوباره بیدار شده بود.در تاریکی نشست.کمی تنباکو برداشت و سیگاری پیچید.کنار پنجره رفت.دود را آرام در هوای شب رها کرد و به دوردست خیره شد.به گذشته‌ای که هرگز رهایش نکرده بودناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهMon, 01 Jun 2026 20:48:48 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/هناس-tnumwzn8dqvzهناسهوای بیرون دم‌کرده و سنگین بود.دودغباری خاکستری تمام کوه «پروآو» را پوشانده بود.بابا طبیب رفت، دفتر یادداشتش را باز کرد و چیزی در آن نوشت.بعد کوله‌اش را برداشت و بیرون زد.سکوتی کش‌دار تمام دشت را دربر گرفته بود.در سیاه‌چادرِ پایین آلونکش نه گوسفندی دیده می‌شد و نه آدمی.او با گام‌هایی سنگین و آهسته راه همیشگی‌اش را پیش گرفت.چند ساعت میان کوه‌ها پرسه زد و کوله‌اش را از ریواس‌های ساقه‌درشت و گوشتی پر کرد.در راه بازگشت، تشنه و خسته، به نزدیکی چشمه‌ی سفید رسید.آن‌جا دوباره صدای دختر را شنید.می‌خواند.زبانش شبیه کردی سورانی بود:«مشکم را پر می‌کنم،گوسفندانم را می‌دوشم،خانه‌ی من همین‌جاست؛میان کوه، میان دشت...آسمان سقف من است.»بابا طبیب همان‌جا خشکش زد؛مثل مجسمه‌ای سنگی.با خود گفت:«چه صدای زیبایی...بی‌شک اگر این دختر جای دیگری بود، خواننده‌ی بزرگی می‌شد.»و آهی از سر دلسوزی کشید.چند قدم جلوتر، دختر متوجه حضور او شد.ناگهان آوازش را برید و مشک نیمه‌پر را گره زد.در یک لحظه، نگاه بابا طبیب در چشمان سیاهِ کردیِ دختر و گیسوانِ بافته‌ی پرکلاغی‌اش که روی سینه ریخته بود، قفل شد.انگار صاعقه‌ای بر فرق سرش فرود آمده باشد.دختر، چالاک و رمنده، چون اسبی وحشی از آن‌جا دور شد.بابا طبیب نیز، انگار تشنگی را از یاد برده باشد، آرام به آلونکش بازگشت.دفتر یادداشتش را گشود و بیتی از حافظ نوشت:«سلسله‌مویِ دوست حلقه‌ی دام بلاست...»از آن روز و بعد از آن اتفاق، بابا طبیب کمتر از آلونکش بیرون می‌آمد.در هاون مسی کهنه‌اش چیزی می‌کوبید.بعد به سرِ چشمه می‌رفت و کمی آب می‌آورد.بومی سفید و اندکی چرک‌گرفته را مقابل خود پهن کرده بود.با رنگ‌های طبیعی‌ای که خودش ساخته بود، چند روز پیاپی مشغول کشیدن دو جفت چشم سیاه شد.چشم‌ها را با وسواسی عجیب می‌کشید؛انگار می‌ترسید اگر ذره‌ای اشتباه کند، چیزی را برای همیشه از دست بدهد.در همان روزها، پسر کلای حسین مریض شد.کلای حسین برای گرفتن داروی گیاهی نزد بابا طبیب آمد، اما بابا طبیب با بی‌میلی آشکاری تنها کمی دارو به او داد.دو روز بعد، صدایی که چون واق‌واق سگ در دشت می‌پیچید، جلوی آلونکش بلند شد.صاحب صدا، زنِ عجوزه‌ی کلای حسین بود.فریاد می‌زد:«این چه دارویی بود به خوردِ بچه‌ام دادی؟نه‌تنها بهتر نشده، شب و روز مثل آدم تیرخورده به خودش می‌پیچه!»بابا طبیب که سعی می‌کرد خشمش را فرو بخورد، با صدایی گرفته و آرام گفت:«مادر...من فقط همین‌قدر از گیاهان دارویی سر درمی‌آورم.داروی گیاهی که یک‌شبه معجزه نمی‌کند.اگر حالش بدتر شده، ببریدش شهر... پیش یک پزشک حاذق.»اما زن، بی‌آن‌که به حرف‌هایش گوش دهد، زیر لب نفرین‌کنان به سوی روستا برگشت.در روستا شایع شده بود که بابا طبیب با دارویی اشتباه، نزدیک بوده جان پسر کلای حسین را بگیرد.بعد از پخش شدن آن حرف‌ها، دیگر کسی برای درمان نزد او نرفت.غذایش شده بود ریواس‌های ترش کوهی و گیاهان فصلی.کم‌کم لاغرتر می‌شد؛آن‌قدر که استخوان گونه‌هایش از زیر پوست نمایان شده بود.اما با همان استمرار و وسواسی که تنها به خودش تعلق داشت، همچنان به کشیدن نقاشی ادامه می‌داد.ساعت‌ها روبه‌روی بوم می‌نشست و چشم‌ها را می‌کشید؛چشم‌هایی سیاه، خاموش و عمیق...انگار می‌خواست چیزی را که در حال نابودی بود، با رنگ و قلم‌مو برای همیشه زنده نگه دارد.ناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهSun, 31 May 2026 12:55:19 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/httpsvirgoolionaserazamiهناس-qtzqiti1y07xهناس...داستان کوتاه هناس...قسمت اول..در میان کوه‌پایه‌های زاگرس، جایی که همیشه بوی آمیخته‌ی بلوط و گیاهان دارویی از دشت و کوه تراوش می‌کرد،مردی تنها، کیسه‌بر‌دوش، هر روز به کوه و کمرمی‌زد و گیاهانی را که به‌نظرش شفابخش می‌آمدند جمع می‌کرد.خانه‌اش آلونکی کهنه در نزدیکی چشمه‌ی سفید بود.پایین‌تر از چشمه، روستای سوله قرار داشت.هیچ‌کس نمی‌دانست او از کجا آمده است؛ اما از وقتی مردم به یاد داشتند، سکونتگاهش همان‌جا بود.مردم صدایش می‌زدند: «بابا طبیب».هرکس دردی داشت، در ازای کمی آرد، مشتی نخود یا چیزی ناچیز، از او دارویی خوش‌عطر و گیاهی می‌گرفت.بابا طبیب مردی بود چهل‌وچندساله، گندمگون، با شانه‌هایی پهن، قامتی متوسط و چهره‌ای خوش‌سیما.زندگی درویش‌مسلکانه‌ای داشت و روزگارش را تنها در همان آلونک سپری می‌کرد.روزی هنگام طلوع آفتاب، دید دو سیاه‌چادر اندکی پایین‌تر از آلونکش سکونت گزیده‌اند.صدای زنگوله‌ی گوسفندان و بع‌بعِ بره‌ها سکوت همیشگی اطرافش را بر هم می‌زد.خواست پایین برود و تذکری بدهد، اما با خود گفت:«اینجا که ملک من نیست...چه بگویم؟ بگویم بروید؟احتمالاً مثل دیگر عشایر، چند روزی می‌مانند و بعد کوچ می‌کنند.»اما ظاهراً خیال باطلی بود.سی روز گذشت و هنوز سیاه‌چادرها برپا بودند.پیرمردی گوژپشت، همراه پسر نوجوانش، هر روز گوسفندان را برای چرا به دامنه‌های کوه می‌بردند.هنگام بازگشت، زنی پنجاه‌وچندساله، با صورتی شکسته و سینه‌هایی آویخته چون مشک‌های کهنه، به همراه دخترش گوسفندان را می‌دوشیدند.دختر، جوانی بود با ابروهایی کشیده و چشمانی درشت و سیاه.بابا طبیب گاهی پشت پنجره‌ی آلونکش می‌نشست و آواز دختر را هنگام دوشیدن گوسفندان گوش می‌داد.صدایش گیرایی عجیبی داشت؛آدم را چون سنگی در منجنیق، به گذشته‌هایی پرتاب می‌کرد که یادآوری‌شان دل بابا طبیب را سخت می‌رنجاند.با این حال، تا آخرین لحظه به آواز کولی‌وارش گوش می‌سپرد.نویسنده:ناصراعظمیناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهThu, 28 May 2026 21:50:32 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/امید-czgchrmtzbdl#لکستانداستانک :امیدنویسنده:ناصراعظمیدر روستاهای مرزی غرب، آن‌سوی درودفرامان، جایی که کوه‌ها هنوز ردّ زخم جنگ را بر سینه داشتند و خاک از نفس افتاده بود، کودکی چشم به جهان گشود.بادی سرد از سمت گاماسیاب شروع به وزیدن گرفت.بادی مه‌آلود که بوی بلوط سوخته می‌داد.آن شب، پیرزن‌های ده گفتند:«این بچه با صدای آذرخش به دنیا آمد، باید نامش را امید بگذارند.»امید اما از روز نخست ساکت بود. نه گریه‌ای، نه خنده‌ای.تنها نگاه می‌کرد. نگاهی زلال و بی‌مرز، مثل آب چشمه‌ای که هنوز نمی‌دانست خشک خواهد شد.خانه‌ی آن‌ها در دامنه‌ی کوه سیاه‌سر بود.کوهی که مردم باور داشتند «روان نیاکان» در دل آن می‌زیند.هر بهار، زنان ده به رسم نیا، مشک‌ها را پر از آب کرده و بر سینه‌ی کوه می‌پاشیدند تا «دل زمین آرام گیرد».اما آن سال‌ها، باران کم‌بار شده بود و دل زمین دیگر آرام نمی‌گرفت.پدر امید، مردی لک‌زبان با چشمانی تیره چون شبِ دشت، هر صبح به چراگاه می‌رفت.می‌گفت: «خاک اگر بی‌باران بماند، از ما دل می‌کند.»مادر، زنی ظریف با روسری آبی‌رنگ، در حیاط خانه خمیر نان می‌ورزید و زیر لب ترانه‌ای قدیمی می‌خواند:«بارانه، بارانه،از کوه ببارانه،سهمِ دهِ ما رواز آسمون بیارانه…»اما آسمان گوش نمی‌داد.سال به سال، چشمه‌ها عقب نشستند و درختان بلوط بیمار شدند.کلاغ‌ها جای چکاوک‌ها را گرفتند و زمین نفسش را در سینه حبس کرد.تنها امید بود که هر روز به جنگل می‌رفت، میان شاخه‌های بلوط گم می‌شد و با پرنده‌ها حرف می‌زد — بی‌صدا، در دلش.پیرمردی به نام کَلی‌میرزا می‌گفت:«این بچه زبان پرنده‌ها را می‌داند. از نژاد آن‌هایی‌ست که با باد سخن می‌گفتند.»گاهی، هنگام غروب، امید کنار چشمه‌ی نیمه‌جان می‌نشست.دست در آب فرو می‌برد، لبخند می‌زد، و قطره‌ها را با دقت به سنگ‌ها می‌پاشید.گویی می‌خواست چشمه را بیدار کند.مادر، از پشت درختان، نگاهش می‌کرد و دلش می‌لرزید.شب‌ها خواب می‌دید که پسرش در میان مه می‌خواند — نه با صدا، که با نور.و از دل صدایش باران می‌جوشید.روستا یکی‌یکی خالی شد.مردم به دشت‌های دور رفتند، جز چند پیرزن و پیرمرد و خانواده‌ی امید.خانه‌ها در سکوت فروریختند و تنها صدای زنگوله‌ی بزهای گمشده از تپه‌ها می‌آمد.یک شب زمستانی، بادی عجیب وزید.دره‌ها فریاد زدند و شاخه‌های بلوط مثل پیرزنان خم شدند.مادر از خواب پرید.دید پسرش در اتاق نیست.چراغ را برداشت و بیرون دوید.ماه پشت ابرها می‌گریخت.در دامنه‌ی کوه، سایه‌ی کودکی ایستاده بود، روبه‌روی آسمان.لب‌هایش می‌جنبید، اما صدایی نمی‌آمد.ناگهان نوری از دل دهانش برخاست، نرم، آبی، لرزان، مثل پرهای چکاوک در صبح باران.مادر فریاد نزد. فقط ایستاد و نگاه کرد.صبح، زمین بوی نم گرفته بود.از دل کوه، چشمه‌ای تازه جوشیده بود.مردم از دهکده‌های اطراف آمدند. کَلی‌میرزا در حالی که چشمانش می‌درخشید، گفت:«این کارِ بچه‌ی کر بود؟ نه… این کارِ دل بود. دل لک هنوز زنده است!»از آن روز، روستا رنگ گرفت.بلوط‌ها جوانه زدند، چکاوک‌ها بازگشتند، و مردان ده، برای سپاس، آیین باران‌دزدی را برپا کردند.کودکان با چوب و سنگ کوزه می‌ساختند و نام امید را بر آن می‌نوشتند.می‌گفتند: «اگر کوزه‌ی امید در چشمه بیفتد، باران حتماً خواهد بارید.»و آن شب، آسمان برای نخستین‌بار پس از سال‌ها گریست.نه از غم، که از بازگشت زندگی.قطره‌ها بر سقف‌های گِلی می‌چکیدند و مردم در کوچه‌ها می‌رقصیدند.پیرمردی آرام گفت:«ده دیگر نفرین‌شده نیست… امید برگشته،از دل خاک، از زبان سکوت، از خونِ لک‌ها.»ناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهTue, 12 May 2026 15:25:38 +0330https://virgool.ir/@Naser_azami/رقص-مرگ-q4fxjve7cekyصبح‌ها که از خواب بیدار می‌شوم، می‌بینم خورشید طلوع کرده است. نورش از لای پنجره به اتاقم می‌تابد و روی فرش‌های سرخ و سفید و نارنجی می‌رقصد. اما هیچ‌وقت گرمایش را احساس نکرده‌ام؛ انگار خورشید فقط برای دیگران می‌تابد و آن‌ها را گرم می‌کند.کنار آینه می‌روم، موهایم را شانه می‌کنم و به خودم خیره می‌شوم. چشم‌هایم مرا از یاد برده‌اند و چیزی از خودم را به یاد نمی‌آورند. نمی‌دانم زنده هستم یا مرده؟ اما یقین دارم که هنوز رها نشده‌ام. زندگی مانند لاشه‌ی حیوانی متعفن و بدبو به من چسبیده و مرا رها نمی‌کند.انگار روحم چند قدم از من جلوتر است. چیزی از میان کاسه‌ی پیچ‌پیچ سرم شروع به وزوز کردن می‌کند. طنابی آویزان شده و صندلی چوبی زیرش در اتاقم انتظار مرا می‌کشد. نفس عمیقی می‌کشم، ریه‌هایم پر از اکسیژن فاسد شده‌ی داخل اتاق می‌شود.بالای صندلی چوبی کمی فکر می‌کنم اما چیزی به یاد نمی‌آورم. چشم‌هایم را می‌بندم، با دستانی لرزان حلقه‌ی طناب را به گردن می‌اندازم و با یک حرکت رو به جلو، زیر پایم را خالی می‌کنم.چند دقیقه است که آویزانم اما هنوز نمرده‌ام! گویی فرشته‌ی مرگ در این حوالی نیست. طناب پاره می‌شود و به زمین می‌افتم.چند دقیقه بعد، یک لیوان آب سرد از یخچال برای خودم ریختم و یک‌نفس سر کشیدم. انگار از بیابانی خشک و بی‌آب‌وعلف آمده باشم. باز تشنه بودم؛ یک لیوان دیگر هم سر کشیدم. بعد جلوی آینه رفتم؛ هیچ علامتی از حلق‌آویز شدن روی گردنم نبود.برگشتم و دیدم سایه‌ام چهار گام از من جلوتر است. شاید او هم از من گریزان است؟دوباره به اتاق برگشتم، در را بستم و شیر گاز را تا آخر باز کردم و روی کاناپه دراز کشیدم.بوی مشمئزکننده‌ی گاز همه‌جا را پر کرده بود. پشت پلک‌هایم سنگین شد و خوابی عمیق بر من غالب شد.صبح روز بعد از خواب بیدار شدم. باز همه چیز تکراری بود؛ خورشید طلوع کرده بود، اما وسایل خانه جابه‌جا شده بودند. شاید کسی آمده بود و به سلیقه‌ی خودش آن‌ها را مرتب کرده بود.اما باز هم من زنده بودم؟ خواستم از اعماق وجودم خنده‌ی تلخی سر بزنم، اما هرچه تلاش کردم بی‌فایده بود. خنده بر لبانم نمی‌نشست، حتی به زور!نمی‌دانم برای چندمین بار است که قصد خودکشی کرده‌ام، اما هر بار در کمال تعجب زنده ماندم. ولی وقتی به خودم می‌آیم، قطعه‌ای از وجودم کم شده است.دیگر حوصله‌ام سر رفته بود. داخل کشوی کابینت را گشتم، قرص‌هایم را پیدا کردم. هرکدام از این قرص‌ها می‌توانست فیلی را از پا دربیاورد.چهل‌تایش را از بسته‌هایش جدا کردم. یکی‌یکی در گلویم انداختم. هر قرص که پایین می‌رفت، عزیزی از دست‌رفته جلوی چشمم ظاهر می‌شدو یکی‌یکی جلوی چشمم رژه می‌رفتند و بعد غیب می‌شدند.چهل تا تمام شد. دوباره روی کاناپه دراز کشیدم و روز بعد دوباره بیدار شدم! باز هم وسایل خانه جابه‌جا شده بودند. نمی‌دانم این آدم کیست، ولی هر که هست می‌خواهد با این کارهایش مرا رنج دهد!دستانم را روی شقیقه‌هایم فشار می‌دهم، اما هرچه تلاش می‌کنم چیزی از دیشب به یاد نمی‌آورم! بی‌فایده است؛ باز قطعه‌ای دیگر از وجودم کم شده.به آشپزخانه برگشتم. سایه‌ای که از من جلوتر بود و روی دیوار افتاده بود، داشت جلوی چشمانم ذره‌ذره کوچک و کوچکتر می‌شد. بعد از لحظه‌ای در سوراخی که پدید آمد ناپدید شد.از بیرون صدای ساز هارمونیکا شنیده می‌شد. نوازنده‌اش با تمام وجود در ساز می‌دمید.نزدیک سوراخ ایجادشده در کف آشپزخانه رفتم. اول انگشتم را داخل کردم. حسی خوب، که تا آن لحظه تجربه نکرده بودم، به من دست داد. بعد دستم را تا آخر درونش فرو بردم. چیزی در آن درون مرا می‌خواند: «نترس، بیا اینجا، خیلی خوب است.»ترس داشت بر من غالب می‌شد. منی که تا حالا بیش از بیست بار خودکشی کرده‌ام و از مرگ هیچ هراسی به دل راه نداده‌ام، این بار ترس تا مغز استخوانم رخنه کرده بود.به خودم گفتم: «تا سوراخ بسته نشده، کله‌ام را داخل کنم.»چشمانم را بستم... و دیگر باز نکردم.نویسنده-n-aناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهMon, 11 May 2026 21:01:17 +0330https://virgool.ir/Naserazami/شیپور-جنگ-uh6dwuyt3oqtداستان کوتاه[مینمال] : شیپور جنگنویسنده: ناصراعظمیدست‌پاچه گوشی‌اش را جواب داد، «حالت خوب است، پسرم؟ چرا گوشیت را جواب نمی‌دهی؟ مادرت از دل‌نگرانی نزدیک بود سکته کند.» پسر با صدای خواب‌آلود و گرفته گفت: «حالم خوب است، پدر. داخل پادگان اجازه نمی‌دهند زیاد تماس بگیریم. فقط خواستم بگویم که سلامت هستم.» چند صدای ممتد گوش خراش از پشت گوشی آمد و پسر گفت: «پدر، باید قطع کنم.»اوایل اسفند ماه بود و هوا مرطوب و نم‌دار. کسی نمی‌توانست آب‌وهوا را به درستی پیش‌بینی کند؛ گاهی باران بود، گاهی آفتاب و گاهی دیگر صدای رعد و برق وحشت به جان آدمی می‌انداخت. به قول اهالی، اسفند ماه مانند بهاری بود که با همین غیرقابل پیش‌بینی بودنش زیباست.خداداد که بیرون رفته بود تا نگاهی به کشاورزی‌اش بیندازد، با شنیدن صدای فرزند سربازش دلش آرام گرفت و یادش افتاد که این خبر را زودتر به زنش بدهد. قبل از خروج، زنش مثل کبابی بر روی آتش بود. او از دیشب از خاموشی گوشی پسرش نگران بود و خبری از او نداشت.جنگ همیشه می‌آید تا رنجی بر رنج‌های مادران بیفزاید. باد زیر شلوار گشاد سیاهش افتاده و آن را مثل بالنی باد کرده بود، اما این موضوع تأثیری در استواری گام‌هایش نداشت. کنار رود وزمله، رایحه ملایم پونه وحشی با بوی تند سرگین تازه در هم آمیخته شده بودند. تکه ابری سیاه آمد و جلو نور خورشید را گرفت و پس از چند ثانیه باران تندی شروع شد. موهای خیس و پرپشت خداداد جلوی چشمش را گرفته بود؛ در همین حین صدای سوت قطار به گوش رسید. قطار کند و سرد راه می‌رفت، گوی بارش یخ است.در مسیر ترسی غریب برجانش نشست، سعی کرد یک بار دیگر به پسرش سیفور زنگ بزند. صدای بمب‌ها در دلش آشوب به پا کرد ودر سرش بازار آهنگر ها شده بود. گوشی زنگ می‌خورد اما هیچ‌کس آن را برنمی‌داشت. باران بند آمد.در آسمان صدای چند جنگنده که از بمب‌باران برگشته بودند شنیده می‌شد. راه برای خداداد انگار کش آمده بود و نفسش به‌زور بالا می‌آمد.بالاخره به خانه رسید و صدا زد: زیبر، کجایی؟ زیبر یک گلونی پرنقش و نگار بر سر داشت و لباس بلند طوسی براق به تن کرده بود که به پشتی تکیه داده بود. صدای بلندی از تلویزیون به گوش می‌رسید. مجری اخبار می‌گفت: پادگان نوژه همدان هدف موشک‌های دشمن متخاصم قرار گرفت و بیست نفر از جوانان ما به شهادت رسیدند. خداداد باصدای که انگار از ته چاه می آمدگفت: زیبر، الان سیفور زنگ زد.اما زیبر کنار پشتی مثل مجسمه‌ای خشک تکان نمی‌خورد. زیرنویس اسم شهدا را نوشت: نفر دوازدهم «سیفور قعله شاهی.»ناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهWed, 29 Apr 2026 13:07:21 +0330https://virgool.ir/Naserazami/کارمند-krhkshwmublwبوی تخم‌مرغ فاسد، قهوه و چای، تمام ساختمان اداره‌ی آب استان را فراگرفته بود. سالن پر از ارباب‌رجوع‌هایی شده بود که برای مشکلات ناشی از قطع آب به اداره آمده بودند. در تمام اتاق‌ها، کارمندان مشغول خوردن صبحانه بودند و هیچ کاری پیش نمی‌رفت. اما کمی آن‌سوی درِ بخش قطع و وصل، فردی با موهای بلوند و صورتی آبله‌گون، به آرامی مشغول رسیدگی به کارهای هر یک از مردم بود.معاون اداره گفت: «این مسعود شبستری به نظر من یک تخته اش کمه! هر بار که رد می‌شوم، مشغول کار است. اه! آن‌قدر از آدم‌های خشک بدم می‌آید که نگو و نپرس.» در همین حین، آبدارچی با کلاه تاس و چشمان پف کرده، چای را روی میز معاون گذاشت و با سرفه‌ای خشک، گلویش را صاف کرد و گفت: «جناب رئیس، باید از این گونه افراد ترسید. معلوم نیست به کجا وصل هستند. به نظر من، قیافه‌اش حالتی متفکر دارد.» سپس ادامه داد: «این‌ها می‌خواهند ره صدساله را یک‌شبه بروند.»معاون با تعجب گفت: «منظورت چیست رجب؟ جوری حرف بزن که ما هم بفهمیم.» رجب نفسی در سینه حبس کرد و گفت: «آقای رئیس، من سال‌هاست اینجا هستم و با افراد زیادی سر و کار داشته‌ام. این شبستری با منظم بودن و قانونی بودنش می‌خواهد توجه رئیس را به خودش جلب کند و در کارش ترفیع بگیرد و خدا نکند که روزی در جای شما بنشیند. تازه شنیدم از مدرک تحصیلی بالا ی هم برخورداره»چند کارمند دیگر که در اتاق بودند و در حال نوشیدن چایشان بودند، سرشان را تکان دادند و به نوبه خود تأیید کردند. در سوی دیگر، مسعود شبستری در زیر باد ضعیف پنکه که به زحمت پره‌هایش حرکت می‌کرد و صدای آرمیچر روغن‌نخورده‌اش بر روح آدمی اثر می‌گذاشت، به طور مداوم کار می‌کرد و گهگاه که عرق روی دستش می‌نشست، آن را با فوتی آرام خشک می‌کرد.اما در اتاق آقای معاون، فکرهای شومی در حال شکل‌گیری بود. معاون مسئول کمیته انضباطی را به اتاقش فراخوانده بود.حاج آقا رسولی گفت: «این شبستری را دیدی؟ از وقتی استخدام شده، انگار نه انگار که باید هم‌رنگ جماعت شود. راهش را از دیگر کارمندان جدا کردهحاج آقا رسول دکمه بالای یقه‌اش را باز کرد و ادامه داد: «به نظر من هم، این آقا به درداین اداره نمی‌خوره،وانگهی خیلی هم در نقشش غرق شده است.»معاون، که با انگشتانش روی میز ضرب گرفته بود، با سرفه‌ای گلویش را صاف کرد و گفت: «نظر من هم همین است. کار این آقا باعث افزایش توقع ارباب رجوع می‌شود. فردا روز از سر و گردن ما بالا می‌روند. باید هر چه سریع‌تر برای این قضیه چاره‌ای بی اندیشیم.»در همین حین، رجب آبدارچی با کله‌ی تاسش که می‌درخشید، با دو فنجان قهوه وارد اتاق شد. مکالمه بین کمیته انضباطی و معاون را شنید و گفت: «اجازه هست من هم یک راه حل به شما بگویم؟»معاون ابروهایش را بالا انداخت و دستش را زیر چانه برد و کمی ریشش را خاراند و سپس گفت: «بفرمایید، حضرت والا. راه حل شما چیست؟»آبدارچی گفت: «بنظر م این آقا استرس داره.»مسئول کمیته انضباطی گفت: «استرس؟ بله آقای رئیس، من مدتی است که او را زیر نظر دارم. مدام کف دست عرق کرده اش را فوت می‌زند.»معاون با تعجب پرسید: «خوب چه ربطی به این قضیه دارد؟»آبدارچی ادامه داد: «بهتر نیست یک قانونی بگذاریم برای چکاپ سلامتی کارمندان؟ هر کسی که مشکلی داشته باشد، او را اخراج کنیم.»لبخندی مرموز به گوشه لب معاون نشست و به معاون انضباطی گفت: «این هم حرف حسابی است.»مسئول کمیته انضباطی گفت: «همین الان می‌روم و برگه‌ی چکاپ را چاپ می‌کنم و یک دکتر معتبر برای سه روز دیگر هماهنگ می‌کنم که به اداره بیاید.»برگه چاپ شد. به دستور معاون اداره، همه‌ی کارمندان باید آزمایش چکاپ انجام دهند و سه روز دیگر، یعنی شنبه مورخ ۱۴۰۳/۶/۷، نزد دکتری که برای معاینه به اداره می‌آید، تحویل دهند.صبح روز شنبه، همه با برگه‌ها به دست به داخل اداره آمدند و منتظر آمدن دکتر شدند. بیرون هم حراست به ارباب رجوع‌ها اعلام کرد که اداره امروز سه ساعت تأخیر دارد.نزدیک ساعت نه، مردی با عینک ته استکانی، لاغر اندام و با صورت کشیده و کیف مشکی وارد اداره شد و به اتاق معاون رفت. پس از ورود به اتاق، همه‌ی کارمندان یکی یکی برگه‌های خود را تحویل می‌دادند و به ظاهر معاینه می‌شدند.عاقبت نوبت مسعود شبستری رسید. معاون با ریشی آنکارا شده و پیراهنی تیره پشت میزکنار دکتر زیر باد کولر نشسته بودند. مسعود وارد شد و برگه را به دکتر تحویل داد.دکتر با حالتی متفکرانه آبروی راستش را بالا برد و از زیر عینک ته استکانی‌اش، برگه را مطالعه کرد. بعد با لحن آرام و ملایمی گفت: «معاینه‌ات مشکلی ندارد، اما چرا پسر اینقدر درهم هستی؟ آیا مشکلی عصبی یا چیز دیگری نداری؟»مسعود که آدمی کم‌رو و درون‌گرا بود، با لکنت گفت: «نه آقای دکتر، فقط کمی استرس دارم.»دکتر گفت: «بیا جلو، ببینم.» مسعود جلو رفت. دکتر گفت: «کف دستت را ببینم.» مسعود که کف دستش عرق کرده بود، آن را جلو آورد. دکتر عینکش را کمی پایین آورد و سری تکان داد.دکتر با نگرانی گفت: «متاسفانه کارمند شما جناب معاون دوچار مشکل عصبی است.» مسعود از تعجب مانند لبو سرخ شده و زبانش بند آمده بود.معاون، چهره‌اش در هم رفت و از جایش بلند شد. با حالتی عصبی گفت: «آقای شبستری، چرا این موضوع مهم را از ما پنهان کردی؟» در همین حین، رئیس کمیته انضباطی وارد اتاق شد.معاون رو به رئیس کمیته انضباطی ادامه داد: «می‌بینید آقای رئیس، این آقا مشکل عصبی دارد و از ما پنهان کرده است. خدای نکرده شاید اگریک روز این اقا با ارباب رجوعی در اداره دچار مشکل شود ، چه کسی میخواد جواب‌گو است؟»بنده همیشه تاکیدم روی احترام بر ارباب رجوع است. امثال ماها خدمت گزار این مردم هستیم .معاون با خشم گفت: «من دیگر هیچ حرفی ندارم، دکتر شما می‌توانید بروید.»دکتر وسایلش را داخل کیفش گذاشت و از اتاق بیرون رفت. مسعود شبستری که زبانش بند آمده بود، بالاخره به حرف آمد و گفت: «آقای معاون، من برای اولین بار است که چنین قانونی را می‌شنوم. می‌شود بفرمایید کجا این قانون نوشته شده است؟»معاون به رئیس کمیته گفت: «می‌بینی، حاج آقا رسولی، زبان دراز هم هست. من هیچ کاری با ایشان ندارم. ریش و قیچی دست شماست.»رئیس کمیته انضباطی، چهره‌ای مهربان به خود گرفت و با لحنی زرگرانه گفت: «آقا مسعود، بهتر است فعلاً چند وقت به استراحت بروید تا جای بهتری برای شما در نظر بگیریم.»مسعود بخت‌برگشته، با پاهای لرزان و یک دنیا غم و درد، به استراحت اجباری رفت. فردای آن روز، اداره به حالت قبل برگشت. بوی تخم‌مرغ گندیده و قهوه‌ی سوخته، اداره را در بر گرفته و همه‌ی کارمندان یک‌دست مشغول خوردن صبحانه بودند.ناصراعظمی :نویسندهناصراعظمی :نویسندهTue, 28 Apr 2026 21:09:44 +0330