<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های نرگس اسداللهی</title><link>https://virgool.ir/feed/@NargesAsadollahi</link><description>بهر نوشتن آمده‌ایم✍??</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 22:54:13</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1469993/avatar/Ym08dz.jpeg</url><title>نرگس اسداللهی</title><link>https://virgool.ir/@NargesAsadollahi</link></image><item><title>من آدم نوشتنم</title><link>https://virgool.ir/@NargesAsadollahi/من-آدم-نوشتنم-av5qzbjnjora</link><description>کلا از بچگیم و از زمان دبستان، وقتی یه انشا، متن کوتاه، دلنوشته، یا حتی متون نشریاتی که با همکلاسیام درست می‌کردیم؛ همیشه از این نوشتنه ذوق داشتم! مثلا منتظر بودم معلممون بگه نرگس پاشو بیا من بهت میگم تو فلان چیزو بنویس، یا مثلا سر کلاس که برحسب فامیلیم، معمولا اولین نفر برای خوندن انشا حاضر می‌شدم انگار یه حس خوبی سراغم میومد! همه ی اینا گذشت، تا اینکه پارسال و آخرین سال تحصیلم و در زنگ‌ نگارش، یه متن نوشتم و با کلی استرس جلوی دبیری که خودش از بزرگان ادبیات بود و انصافا گل سر سبد تمام دبیران ادبیاتی بود که داشتم، خوندمش! و داستان از اونجایی شروع شد که بهم گفت: بچه تو چرا نمی‌نویسی؟ برو دنبالش! برو که قلمت حیفه ساکت بمونه! حال من؟ انقدر ذوق داشتم که تا چند روز همش با خودم می‌گفتم: واقعا میرنام اینو گفت؟ و سرخوش می‌خندیدم! گذشت تا اینکه اول از جاده خاکی(روبیکا) و کانال ها و گروه های نویسندگی شروع کردم، کم کم اومدم اینستا هم بعضی متنامو می‌نوشتم و بعد از اون یه کانال با رفیقام زدم و چند تا دست خط هم اونجا گذاشتم و بعد کار در تیم نویسندگی یه مجموعه فرهنگی، حالا فکر کنم وقتشه بیام ویرگول رو هم امتحان کنم! ممنون میشم نوشته هامو دنبال کنید و بخونید و بی تعارف نقدم کنید!?تا درودی دیگر بدرود???**اون انشای زنگ نگارش هم ان‌شاءالله باشه برای پست اول?</description><category>نرگس اسداللهی</category><author>نرگس اسداللهی</author><pubDate>Fri, 21 Jan 2022 00:10:52 +0330</pubDate></item></channel></rss>