https://virgool.ir/feed/@Naranjخواهرِ تُرَنْج.fa2026-11-11 07:47:31https://files.virgool.ir/upload/users/724349/avatar/Ka1C01.jpeghttps://virgool.ir/@Naranjhttps://virgool.ir/@Naranj/عزیز-درد-کشیده-ی-من-سلام-ow7mkg5ruzxuمی‌گن هرچیزی رو بهتره توی سن خودش و به جای خودش تجربه کنی و می‌دونی نتیجه‌ی این شکلی زندگی نکردن می‌شه چی؟ می‌شه این که ما نه توی دنیای بزرگ‌ترها جایی داریم نه توی دنیای کوچیک‌ترها. چون که ما هیچ‌ موقع برای دووم آوردن پستی و بلندی‌های این زندگی خیلی آدمْ بزرگ نبودیم و دردناک‌تر از آدمْ بزرگ نبودن اینه که ما درست حسابی بچه هم نبودیم.به خودمون و اغلب اطرافیان‌مون که نگاه می‌کنم، می‌بینم همه‌مون از مرحله‌ی دوران ناشاد و پر از استرس و ناکامی کمال‌گرایی پریدیم توی دوران سخت  و تلخ بزرگسالی. از حیاط خونه‌ی مادربزرگه پریدیم توی دغدغه‌ی پرداخت‌های عقب‌افتاده‌ی اجاره‌ی خونه‌ای که برای این که بتونیم با مرزبندی بیشتری زندگی کنیم افتادیم توی دامش. چه دام شیرینی هم نبود این استقلال.و از مدرسه مستقیما پرت شدیم به دنیای کار؛ کار برای بقیه یا کار برای خودمون و دچار قسط‌هایی شدیم که زندگی والدین‌مون رو سیاه کردن و همیشه می‌گفتیم ما زیر بار قسط نمی‌ریم و عزیزم دیدی مجبور شدیم بریم؟از یونیفرم‌های تمیز و لباس‌های رنگی رنگی و قیافه‌های خوشحال و بدن‌های تکیده و ورزش بعد از مدرسه رسیدیم به لباس‌های مشکی؛ خاک کار کردن نشست رو تن‌مون و خستگی صورت‌مونو چروک کرد و مگه از گذشته‌های نه چندان دور برای ما جز یه بوی خوش و یه امید نصفه و نیمه چی مونده؟و ای کاش اون‌قدر می‌دونستم آینده چی پیش روی ما می‌ذاره که بتونم دست بذارم روی شونه‌هات و بهت بگم ببین عزیزم، ببین دردی که امروز داریم متحملش می‌شیم فردا از ما چی می‌سازه! تحمل کن، ارزششو داره.‌ و تو بهم نگاه کنی و بهم بگی فردا با دردهای امروز دیگه مگه مهمه که چی می‌سازه؟ یه آدم قوی‌؟ یه آدم مستقل؟ یه روان‌شناس؟ یه دکتر؟ مگه من به جز یه آدم نرمال بودن چی می‌خواستم؟!و من می‌دونم که جملات به نظر زرد و کلیشه‌ای و امیدوارانه‌ی من چنگ می‌زنن به جونت و نمی‌تونی باورشون کنی، و می‌دونم مثل آب خوردن از پرتگاه گلوت بغضتو قورت می‌دی و به من لبخند می‌زنی ولی نمی‌تونی نگاه ناامیدتو ساکت کنی چون داری درد می‌کشی.و ای کاش می‌شد دردها و نگرانی‌ها و سنگینی غم‌هاتو ازت بگیرم. ای کاش دیوانه‌سازی بودم با یه مکانیزم برعکس. کاش می‌تونستم همه‌ی سیاهی‌های درونت رو بکشم بیرون و فراموش می‌کردی همه‌چیز‌ رو.کاش دنیا گاهی، گاهی و فقط برای چند لحظه، جای بهتری برای زیستن می‌بود.نارَنْجنارَنْجTue, 21 Oct 2025 17:52:08 +0330https://virgool.ir/@Naranj/اولین-روز-از-اولین-ماه-بیست-ویک-سالگی-ktwubxoxuy3iبه چیزهایی که از سر گذروندم نگاه می‌کنم و فقط نمی‌تونم.وقتی یکم جوون‌تر بودم، فکر می‌کردم همیشه می‌تونم بنویسم.متاسفم که فکر می‌کردم الان این شکلی می‌نویسم، فردا اون شکلی و فرداهای بعدی به شکل‌های بعدی و نمی‌دونستم هرگز نباید رهاش کنم و باید تعلیمش بدم.متاسفم که باید یهویی به خودم می‌اومدم و می‌دیدم بزرگ شدم، توی بیست سالگی پیر شدم؛ فرداها اومدن و من خشک شدم، خالی شدم، تهی شدم، هیچ شدم. متاسفم که چالش‌های ذهنی‌م از کدوم کتاب رو بخونم یا با کدوم موضوع بنویسم به چیزهای دیگه‌ای‌ تغییر کاربری دادن، ادبیاتم تغییر کرد، ورق دنیام‌ برگشت.متاسفم که باید بهت بگم قلمم هم مثل چشمم، خشک شده و ضعیف.متاسفم که گذشته‌ها رو می‌خونم و دیگه هیچی به یاد نمیارم و فقط می‌تونم از خودم بپرسم: مگه چقدر از همه‌چیز گذشته؟ و جواب بدم: سه سال. فقط سه سال گذشته و من دنیایی رو از دست دادم. دنیایی که برمی‌گرده، ولی با تلاشی بیشتر از اون تلاشی که لازم بود داشته باشم که دنیام‌ رو نگه دارم.پیام‌هایی که ماه‌ها قبل نوشتن رو می‌خونم و اشک نیش می‌زنه‌‌ توی چشم‌هام و توی روحم یه چیزی جیغ می‌کشه و خودشو به در و دیوار می‌کوبه. یه بچه است. بچه‌ی منه‌. و من دیگه آدم قشنگی رو دوست ندارم. و من دیگه بلد نیستم قشنگ بنویسم.گاهی اون‌قدر ناامیدی یقه‌م رو می‌گیره و افکار سرم رو می‌خورن و نگرانی منو هیچ می‌کنه که کاری از دست هیچ‌کس ساخته نیست و ترجیح می‌دم سکوت کنم.گاهی هم اون‌قدر خوشحال و امیدوارم که آرزو می‌کنم همه‌ی نگرانی‌هام برای همیشه پشت در بمونن‌. روزها من شلوغ و مشغولم و شب‌ها؟ شلوغ و مشغول و مغمومم‌.آرزو می‌کنم شب‌ها نیان و من تنها نباشم و به هیچ آینده‌ای فکر نکنم. آرزو می‌کنم شب‌ها نیان و سیاه و تلخ و ناامید نشم و افکار مغزم رو نجون‌. گاهی فقط چند قدم نیاز دارم که غرق بشم. که خسته‌تر باشم و فقط هم خسته‌تر باشم. دیگه کلافگی‌ای نیست.وقتی جایی برای بودن نیست و رسیدنی در کار نیست، دیگه کلافگی‌ای هم نیست.گاهی آرزو می‌کنم کاش همه‌ی عمرم توی شهر کوچیک خودم زندگی می‌کردم و تنها دغدغه‌م ادامه‌ی تحصیل و ازدواج و بزرگ کردن بچه‌م می‌بود، نه این که این‌جا باشم و تنها آرزوم بشه یکم زندگی کردن، امیدوار بودن، جوونی کردن.گاهی آرزو می‌کنم کاش دغدغه‌ای نبود، مسیری نبود، دو راهی نبود. کاش راهی بود.و در نهایت؟ صبح می‌شه‌ و من ترجیح می‌دم ناامید و خسته باشم اما همین آدم باشم.نارَنْجنارَنْجTue, 27 Feb 2024 02:43:53 +0330https://virgool.ir/@Naranj/خسته-ام-و-بیشتر-از-آن-کلافه-mdwiynb2wlisخسته‌ام‌ و بیشتر از آن، کلافه. طلسم تابستان نیست، مطمئنم. همه می‌گویند تا مهر صبر کنم، زمستان می‌آید و نجاتم می‌دهد و من از خودم می‌پرسم مهر هم آمد، خب که چی؟ بعدش چی؟ قرار است اتفاق خاصی بیفتد؟خسته‌ام‌ و بیشتر از آن، کلافه. از زمین و زمان نه ها، از خودم. سردرگم و زنده افتاده‌ام‌ این گوشه‌ی اتاق و چون سردرگمم‌، مهم نیست چه کار کنم؛ باز هم بی‌فایده است.می‌گویم دل‌تنگ‌ زمستانم‌ و می‌گویند کمی صبر کن تا هوا سردتر بشود و من فکر می‌کنم سردتر که شد، چه می‌شود؟ هیچی. چرا صبر کنم؟ چرا صبر کرده‌ام؟نه،‌ نگرانم نباشید. این‌طوری‌ نیست که به خاطر بلد نبودن صبر، بتوانم چیزی را تمام کنم. نه تنها از تمام کردن می‌ترسم، که کسی را هم دوست دارم و کسی دوستم دارد. و کسانی را دارم و کسانی مرا دارند و هنوز می‌توانم بفهمم تمام شدنم برایشان گران تمام خواهد شد. یکم قبل‌تر، فکر می‌کردم که تمام که بشوم، بالاخره فراموش می‌شوم. اما مدتی می‌شود که تجدیدنظر‌ کرده‌ام و همین، نگهم‌ می‌دارد.خسته‌ام‌ و بیشتر از آن، کلافه. بی‌راهم‌. اگر بخواهم بهتر بگویم، بی‌مقصدم‌ و وقتی مقصد نباشد راهی نیست، چاهی نیست، به قول او تکیه‌گاهی نیست. اگر این خانه نبود، بی‌جا‌ و بی‌مکان‌ هم بودم. از فردا می‌ترسم. از خوابیدن می‌ترسم، از بیدار شدن، از بی‌کار‌ بودن، از هیچ‌چیزی را دوست نداشتن. می‌ترسم.تا قبل از تمام کردن مدرسه، مدرسه بود. حداقل می‌دانستم سال بعدی وجود دارد و یک کار که مجبورم انجامش بدهم و از خودم می‌پرسم اگر می‌دانستم که می‌توانم درس خواندن را رها کنم، آیا می‌کردم؟ برای همین است که از دانشگاه هم می‌ترسم‌. فکر می‌کنم رها کردن درس، در آن مقطع راحت‌تر باشد. اگر آن‌جا‌ هم مجبور بودم بخوانم، شاید دوام می‌آوردم و نمی‌ترسیدم. اما بعد که درس خواندن تمام می‌شد چه؟ اگر من می‌خواستم تا همیشه درس بخوانم چه؟خسته‌ام‌ و بیشتر از آن، کلافه. چپ و راست را نگاه می‌کنم و می‌گردم دنبال یک چیز، فقط و فقط یک چیز کوچک، که پایبند نگهم‌ دارد و دوستش داشته باشم و آن چیز، انگار قطره‌ای که در دریا افتاده باشد، ناپدید شده است؛ و نیست که نیست. خسته‌ام‌، و بیشتر از آن کلافه، و بیشتر از آن عصبانی. شلخته بودنم، سردرگم بودنم، ندانستنم‌، هیچ کاری نکردنم‌ و گوشه‌ی‌ اتاق نشستن و فقط نق زدنم‌ حالم را به هم می‌زند. همین دیروز بود که فهمیدم با آرزو کردن، از زیر بار مسئولیتش‌ شانه خالی می‌کردم. هنوز هم می‌کنم. من مقصر آن اتفاق نیستم، اما مسئولش‌ چرا. از این که بخواهم مراقبش باشم می‌ترسم. می‌فهمم چرا دلم می‌خواهد آن اتفاق تمام شود، چون نمی‌خواهم‌ مراقبش باشم.خسته‌ام‌ و بیشتر از آن، کلافه. آن‌قدر خسته و کلافه که می‌توانم تا ابد و دهر‌ روی هر کاغذی تا انتها بنویسم خسته‌ام‌ و بیشتر از آن، کلافه.نارَنْجنارَنْجSat, 21 Aug 2021 00:56:39 +0430https://virgool.ir/@Naranj/مغموم-آشفته-و-چشم-انتظار-wq2acy2fgfodاین عکس، دل‌تنگیم‌ رو برای زمستون بیشتر کرد. این عکس رو هز‌، تابستون گرفته اما به شدت من رو یاد آفتاب زمستون انداخت و دارم برای یه ذره سرما‌ له‌له‌ می‌زنم.عزیز عزیز عزیز دلم، سلام.دیشب نه وقت شد، و نه خواستم که ازت این رو بپرسم: ولی آیا منظورت‌ من هم بودم؟ شاید بودم. اگه بودم، و اگه نبودم، آیا کاری از من برای درست دوست داشتنت بر میاد؟ آیا کاری از من، برای درست وجود داشتن برای تو بر میاد؟امشب، دارم توی ناامیدی، غم، ترس و اضطراب‌ گم می‌شم و تو نیستی که نجاتم بدی‌. نه. در واقع یه چیزی بیشتره‌، اما از من برنمیاد که ازش صحبت کنم یا نشونش بدم. و راستش مطمئن نیستم اگه بودی هم می‌تونستی‌ نجاتم بدی، ولی شاید اون‌طوری‌ کم‌تر‌ تنها می‌بودم. و فکر کنم حتی اگه بودی هم، خودم نمی‌ذاشتم کنارم باشی.ظهر خوابیدم. اون خبر وحشتناک رو شنیدم، سر‌ شدم و خوابیدم. گریه‌م‌ نگرفت، اون موقع گریه‌م‌ نگرفت. خوابیدم و الان بیدار شدم و تا می‌تونستم‌ گریه کردم، و هنوزم می‌کنم. حتی الان که دارم می‌نویسم، دارم اشک می‌ریزم. کاش زمستون بود، کاش بارون بود، کاش دوچرخه بود و کاش می‌تونستم‌ برم بیرون و جیغ بکشم و به بغل یه آشنا فرار کنم. احساس می‌کنم دارم از شدت پریشونی، روانی می‌شم.ناامید شدن بعد از یه امیدواری بزرگ وحشتناکه‌. هرچند که من بعدا، باز هم انتخابش می‌کنم. اما الان، چاره‌ای جز صبر کردن و منتظر موندن ندارم. باید منتظر بمونم، و امیدوار. فکر می‌کنم نمی‌شه با ناامیدی منتظر بود، درست نمی‌گم؟ باید منتظر بمونم بهم خبر بده تا بتونم پیشت‌ برگردم. بیشتر از این که ناراحت باشم چرا نتونستم بیام، می‌ترسم که فراموش بشم و نتونم بیام. این ابدیه‌. می‌فهمی دارم از چی صحبت می‌کنم؟ ناراحتیم‌ از ناتوانیم‌ در برگشتنم‌ به کنار، می‌ترسم فراموش کنه برام بلیت‌ بخره و تا ابد دور از تو گیر بیفتم. این بار ازت خداحافظی نمی‌کنم. توانایی صحبت کردن باهات رو ندارم. نارَنْجنارَنْجMon, 16 Aug 2021 23:21:35 +0430https://virgool.ir/@Naranj/کاش-آینه-ات-بودم-idsf4hsvkqwqعزیز دورم، کاش آینه‌ بودم. فکر نمی‌کنی آینه‌ها‌ بهتر می‌دانند و چیزی از آن‌ها پنهان نیست؟ آن اول‌ها‌، دلم می‌خواست آینه‌ی‌ جادویی خدا می‌بودم انعکاس چهره‌اش را درونم می‌داشتم. آرزو می‌کردم دنیایی که خلق کرده، در درونم باشد. اما الان؟ مهم نیست چقدر فکر کنم دنیا احمقانه است و چیزهای کوچکی_که فکر کنم تو باشی_من را به این زندگی وصل کرده باشند، مهم نیست امروز بخواهم زنده باشم و فردا بخواهم بمیرم، هیچ‌چیز‌ مهم نیست. وقت‌هایی‌ مثل الان، دلم می‌خواهد در بغلت بخوابم و بیدار نشوم. دلم نمی‌خواهد آینه‌ی کس دیگری جز تو باشم. دلم می‌خواهد خودت را همان‌طور که هستی درونم ببینی و دنیایت را هم. کاش فقط کمی، و فقط و فقط کمی، بلد بودم بدانم چگونه دوستت بدارم، و چگونه بگویم که دوستت دارم که واقعی باشد و شبیه جوری که خودم دوست دارمت نه جوری که بقیه، بقیه را دوست دارند. دلم می‌خواهد همه‌ی لحظات‌مان‌ را به خوبی ثبت کنم و به یاد بیاورم. چون که می‌خواهم زنده بمانم و هرچقدر هم که اگزیستانسیالیسم در نظرم احمقانه باشد، تو می‌توانی دلیلی باشی که دیگر در نظرم احمقانه نباشد. همانی که بهش می‌گویند "معنای زندگی" و بهش می‌گویم "گره‌ی‌ زندگی" و بعد از آن معنا، دیگر یک پوچ‌گرا‌ نیستی.راستی، تا به حال به این فکر کرده‌ای‌ که چقدر دردناک است که قرار نیست بتوانیم خدا را ملاقات کنیم؟ واقعا دلم می‌خواست بتوانم مستقیما ملاقاتش کنم و کمی از زیر زبانش حرف بکشم. دلم می‌خواست چیزی باشد که نداند؛ مثلا این که در دل کوچک من چه می‌گذرد. اما او می‌داند. و نه فقط این، که می‌داند در دل آبی کوچک تو و بقیه_که دل‌شان‌ آبی و کوچک نیست_چه می‌گذرد. می‌دانی این یعنی چه؟ یعنی مهم نیست بشر_که ما باشیم_به کجا برسیم. او هم‌واره‌، همه‌جا هست و می‌داند که ما چه چیزی را می‌دانیم و می‌داند چه چیزی را نمی‌دانیم‌ و برعکس ما، هرگز این چیزها را فراموش نمی‌کند. خلاصه که عزیزم، گیر عجب خدایی افتاده‌ایم و چقدر من دوست دارمش، و کاش دوستم داشته باشد.فکر کنم امیدوارم که حالا حالاها یادت به این که من ویرگولی‌ دارم که در آن می‌نویسم نیفتد‌ و فکر نکنی که نکند دیگر link نوشته‌هایم را با تو به اشتراک نمی‌گذارم و دنبالم نگردی و این نامه را پیدا نکنی. خلاصه که عزیزم، کاش کمی بیشتر بلدت‌ بودم. کاش آینه‌ات‌ بودم.نارَنْجنارَنْجThu, 05 Aug 2021 02:10:57 +0430https://virgool.ir/@Naranj/شبیه-خونه-ی-متروکه-ای-می-مونه-که-می-تونم-روش-حساب-کنم-mfr3okf6pxh6احساسات بدی که داشتم رو، راحت فراموش کردم. احساسات بدی که دارم رو هم، بالاخره فراموش می‌کنم؛ ولی این چیزی از احساس کردنم کم نمی‌کنه. چیزی از اذیتی که دارم می‌شم، کم نمی‌شه‌. امیدوارم روزی که بغلش کنم، دیگه یادم نیاد چرا این روزها این‌قدر مغموم و دل‌گرفته‌م و هیچی رو به یاد نیارم‌.فکر می‌کنم که بودن اطرافیانم رو درست حس نمی‌کنم. درست‌ مثل برقن‌ که قطع و وصل می‌شه. بودن‌شون‌ برام دقیقا همین‌طوریه‌ و فکر کنم همه می‌دونیم این بودن و نبودن چقدر آزاردهنده است. اینطوری نیست که بخوام کلا نباشن، می‌خوام باشن‌. و ازشون نمی‌خوام‌ همه‌ی روز رو باشن، ولی می‌خوام همون مدت کمی که هستن رو، واقعا باشن‌! می‌خوام بتونم بودن‌شون‌ رو حس کنم و نمی‌تونم، نمی‌شه‌، مهلت و مجالی نیست و اندوه‌گینم.دلیل دیگه‌ی‌ غرق شدنم توی اندوه اینه که حس می‌کنم یکی از اطرافیانم که دوستم داشت، دیگه دوستم نداره. احساس می‌کنم بچه و احمقم که این برداشت رو کردم اما نتونستم نکنم. حسودیم هم شده‌. ولی این حق رو ندارم که ازش ناراحت باشم. برای این حق نداشتن هم ناراحتم.و خیلی حرف دارم، ولی نمی‌تونم بنویسم‌شون. فکر کنم زبونش رو ندارم، دلش رو هم. مثل یه موجود نیازمند و دل‌تنگ و دل‌مرده، غمگینم. دلم برای این که یه جا روی این زمین برای خودم باشه، تنگ شده. اتاقم چند شبیه که مهمون داره و من، از اومدن مهمون که خوشم نمیاد هیچ، از این که مجبور باشم تنهاییم رو باهاش شریک بشم بیشتر خوشم نمیاد. من واقعا هیچ جایی رو ندارم که برای من باشه و اون‌جا‌ بتونم راحت باشم.(و کاش حداقل مهمون‌ ساکتی بود که سرش توی کار خودش باشه، ولی نیست. از اون‌هاییه‌ که صداش برام آزاردهنده‌ترین‌ صداهاست‌.)و فکر کنم همین. چون که باید ازش حرف می‌زدم و می‌خواستم جایی باشه که فکر هیچ کسی به راحتی بهش خطور نکنه، می‌ذارمش‌ این‌جا‌ بمونه. چون که ویرگول، شبیه خونه‌ی متروکه‌ایه‌ که می‌تونم روش حساب کنم.نارَنْجنارَنْجTue, 03 Aug 2021 01:48:17 +0430https://virgool.ir/@Naranj/پرتقال-تو-x36nzxijknfqسریاس باعث شد فکر کنم که نداشتن آدم‌ها، تنهایی و بی‌کسی‌ از این جهت خوبه که دیگه نمی‌ترسی‌ از دست‌شون‌ بدی. ولی می‌دونی چیه عزیزم؟ خوشحالم تو رو دارم که از دست دادنت بترسم و فکرش ناراحتم کنه. خوشحالم که اطرافیانم رو دارم. بودن شما کنارم می‌ارزه‌ به این که از این که از دست‌تون‌ بدم بترسم. همین که ارزش داره یعنی خوبه.یه جای آهنگ the moral of the story می‌گفت این که کسی رو برای دوست داشتن داشته باشی و از دستش بدی، بهتر از اینه که هرگز کسی رو دوست نداشته باشی و عمیقا باهاش موافقم. تصور از دست دادنت، من رو به مرز مردن می‌کشونه‌ ولی اشکالی نداره. ما قول دادیم که با هم بمیریم.نتونستم باهات زیاد صحبت کنم، دلم برات خیلی تنگ شده و عکس‌هات‌ رو به جات‌ می‌بوسم و فکر نکنم این یکی رو فعلا بتونی بخونی. چون بهت نمی‌گم نوشتمش و از خواص ویرگول همینه، هیچ notificationای وجود نداره‌ که بهت بگه من یه چیز جدید نوشتم. راستی فکر کنم هنوز هم اینجا وجود نداری.بعد از مدت‌ها، باز هم دارم بابالنگ‌دراز‌ رو می‌خونم_این بار به زبون اصلی_و دلم می‌خواست می‌تونستم‌ مثل جودی برات نامه بنویسم. کتابش همیشه آشنا، تازه و جالبه و فکر نکنم ازش خسته بشم.پرتقال تو.نارَنْجنارَنْجWed, 28 Jul 2021 01:03:07 +0430https://virgool.ir/@Naranj/کدومش-e6pexlozroniهر روز منتظرم شما من رو نخونید‌. طبیعیه. محتوای خاصی تولید نمی‌کنم و کدوم گربه‌ای محض رضای خدا موش می‌گیره؟ نه نه. شما گربه نیستید و محتوا موش نیست و مثال من جالب نبود. بهتر بود بگم وقتی کافی یا خوب نمی‌نویسم‌، شما دیگه چیزی نمی‌بینید که بخواید بخونید و به خاطرش بمونید. آره. من هر وقت چیزی این‌جا منتشر نمی‌کنم، منتظرم که ببینم دیگه هرگز من رو نمی‌خونید‌. و فکر کنم کسی آدم‌ها رو برای ترک کردن محیط‌های بی‌فایده سرزنش نمی‌کنه. می‌کنه؟خوابم میاد و خسته‌م‌. ولی گفتم یه چیزی بذارم که بگم زنده‌م‌ و حداقل کاری کنم شما یکم بیشتر بمونید.راستی، کدومش سخت‌تره؟ امیدوار بودن یا ناامید بودن؟نارَنْجنارَنْجMon, 19 Jul 2021 03:39:44 +0430https://virgool.ir/@Naranj/هیچ-چیز-خاصی-را-از-دست-نداده-ای-sriwylgqprjzآن روز دستم را در جعبه فرو کردم و از خودم پرسیدم که چگونه است که "بو"، این چنین خوب در لا به لای ذرات ریز و یک‌دست‌ شن به یادگار، ماندگار می‌ماند؟ به خاطر داری؟سرم را به سمتت‌ چرخاندم‌ و گفتم که ساحل می‌خواهم. نگاهم کردی و گفتی به قیافه‌ام‌ نمی‌آید که واقعا بخواهم. از تو پرسیدم پس چه چیز به قیافه‌ام‌ می‌آید؟ دستم را از جعبه در آوردی و شن‌‌های نقره‌ای‌ را از دستم تکاندی و نفس نکشیدی، حبسش‌ کردی. سوالم را تکرار کردم و تو من را روی تخت نشاندی‌. کنارم نشستی و گفتی سوالم اشتباه بود. باید می‌پرسیدم پس به قیافه‌ام‌ می‌آید که چه چیزی را می‌خواهم؟تو فکر می‌کردی همه‌ چیز به من می‌آید، نه؟ آن لحظه من می‌خواستم شن باشم‌ ‌و فکر کرده بودی به من نمی‌آید‌، نه؟ می‌دانستی که من واقعا نمی‌خواستم ساحل باشم، می‌خواستم شن باشم. به سادگی می‌خواستم همان شن‌‌های نقره‌ای‌ تو در جعبه‌ی گوشه‌ی اتاق باشم‌؛ همان‌قدر قوی، به‌یاد‌آوردنی‌ و ماندگار و تو نمی‌خواستی‌. فهمیده بودی ساحل بودن با تکه‌ای از ساحل در اتاق تو بودن فرق دارد و من نفهمیده بودم. راستش هنوز هم نمی‌فهمم. هنوز هم ترجیح می‌دهم قسمت کوچکی از ساحل کوچک گوشه‌ی اتاق تو باشم.فراموشش کن. همه‌ی این کلمات را سر هم کردم که به یادت بیاورم جای خاطرات در میان شن‌ها‌ امن است و هنوز هم هیچ‌کس نمی‌داند چرا آن‌ها بعد از سال‌ها هنوز همان بوی روز اول را می‌دهند و همان تازگی را دارند. من هم می‌خواهم همینطور بی‌صدا و تازه، تا ابد خاطرات و بوها را با خودم حمل کنم.پی‌نوشت: پیشاپیش از چشمانت می‌خوانم که فکر می‌کنی یبوست گرفته‌ام و بله، گرفته‌ام. یبوست کلمات گرفته‌ام و آن‌ها را به سختی به کار می‌برم، خودشان نمی‌آیند. برای همین به دل نمی‌شینم. در واقع من و کلمات پراکنده و بی‌ربطم‌ به دل نمی‌شینیم‌. پس نامه را همین‌جا تمام می‌کنم و چیزی از خاطرات را به یاد نیاوردی‌ هم مهم نیست. از دست نداده‌ای، هیچ‌ چیز خاصی را از دست نداده‌ای.نارَنْجنارَنْجFri, 16 Jul 2021 17:36:44 +0430https://virgool.ir/@Naranj/مرا-گفته-اند-که-بگویم-می-زیم-زیست-کردن-وجود-ندارد-qu1l0ioqqvasدر زمینی زندگی می‌کنم که من و دوستانم پشت کرده‌ایم، هم به هم و هم به او.در زمینی زندگی می‌کنم که چشم انتظار نیم‌نگاهی می‌سوزیم، ولی برنمی‌گردیم نگاه کنیم مبادا بسوزیم.در زمینی زندگی می‌کنم که خواب حلال را حرام کرده‌اند.در زمینی زندگی می‌کنم که باید این‌گونه باشد اما آن‌گونه است.آری، من همان گل آفتاب‌گردان پشت‌کرده به خورشیدم، مبادا که بسوزم. همان که آب را نمی‌نوشد مبادا که تمام شود و در عوض خشکش می‌کند. همان که شب و روز ایستاده در حیاط مزرعه و نمی‌خوابد.پی‌نوشت: زیستن وجود داره، اما زیست کردن نه. برای همین ما در این زمین می‌زییم‌. احتمالا.نارَنْجنارَنْجFri, 16 Jul 2021 03:03:49 +0430https://virgool.ir/@Naranj/سگ-ها-و-بچه-های-روی-سه-چرخه-wligpewzqtobآن روز، اول پیرمرد را با سگ و قلاده‌اش‌ دیدم و در مسیر بازگشت، مرد را با پسرش که روی سه‌چرخه‌ی‌ دسته‌داری که بود که مرد کنترلش‌ می‌کرد. فکر کردم که مردم سگ‌ها و بچه‌هایشان را به گردش می‌برند و از آن روز به بعد گاه می‌اندیشم اصلا تفاوتی بین سگ‌ها و بچه‌‌های روی سه‌چرخه‌‌های‌ دسته‌دار‌ وجود دارد؟ همه‌ی آن‌ها مسیری را می‌روند که بقیه آن‌ها را می‌کشانند و می‌خواهند بکشانند.چشمانم مسموم شده‌اند. دست‌هایشان، همان دست‌هایی‌ که زمانی با آن سه‌چرخه‌ام‌ را می‌کشاندند‌، روی شانه‌هایم سنگینی می‌کنند. این روزها به نظر می‌رسد دست‌ها و اهداف هرز شده‌اند.نارَنْجنارَنْجFri, 16 Jul 2021 02:41:36 +0430https://virgool.ir/@Naranj/عزیزم-فکر-می-کنم-برایت-از-برایم-نامه-هایی-خواهند-بود-dwrieiroowncبغلم کن.بغض همیشگی همراه دلتنگی‌هایم‌ برای خودت،‌ سلام. بهت می‌گویم بغض، چون از آن‌هایی‌ هستی که دلم می‌خواهد تا ابد همین‌جا، در گلویم، جا خوش کنی. تو تنها بغضی هستی که دوست دارم همین‌جا بیخ‌ گلویم‌ بمانی، حتی اگر قرار باشد برای نفس کشیدنم‌ تهدید باشی.این چند روز که وقت نکردیم زیاد صحبت کنیم و بیشتر وقت داشتم که به خودمان فکر کنم، قلبم با تصور کردن‌مان‌ می‌تپید‌.گاهی هم فشرده می‌شد و عزیزم، می‌بینی چقدر ندیدنت سخت شده؟ مثل این است دارم دانه‌های آخر ساعت شنی‌ای‌ که برعکس کرده بودیم را می‌بینم که می‌افتند. فقط چند دانه‌ی‌ دیگر باقی‌مانده.وقتی زیاد حرف نمی‌زنیم، یا نمی‌دانم که باید از چه چیزی حرف بزنم، یادم نمی‌رود که ما و دوست داشتن‌مان‌ با سکوت فراموش نمی‌شویم. تو که این را فراموش نمی‌کنی، نه؟ احساس می‌کنم آن‌قدر در اجتماع بوده‌ام‌ که ذوق نوشتن را از دست داد‌ه‌ام و کلماتم‌ دیگر قرار نیست تو را لمس کنند. کاش خودم به جای آن‌ها تو را لمس کنم."بغلم کن" را گوش می‌دهم و خیلی دوست دارمش‌. آن‌قدر که دلم می‌خواهد بنویسمش‌ و وانمود کنم خودم نوشتمش‌. در واقع شدیداً آرزو می‌کنم کاش خودم نوشته و یا حداقل خوانده بودمش."مرگ پشت سرمان بود، نمی‌دانستیم. بوسه‌‌ی‌ آخرمان‌ بود، نمی‌دانستیم. زخم سهم تنمان‌ بود، نمی‌ترسیدیم‌. زندگی دشمن‌مان‌ بود، نمی‌ترسیدیم‌." زیبا نیست؟ وقتی گفت بوسه‌ی‌ آخرمان‌ بود و نمی‌دانستیم گریه‌ام‌ گرفت. به نظرت ترسناک نیست که ندانیم یک بوسه، یک دیدار و یا یک آغوش، آخرین چیزی‌ست‌ که از یکدیگر خواهیم داشت؟ من دلم می‌خواهد که بدانم. چون که می‌دانم، در این دنیا، چیزی جز مرگ جدای‌مان‌ نخواهد کرد_حتی اگر بقیه بخندند یا مسخره‌مان‌ کنند، من این را احساس می‌کنم_و دلم می‌خواهد بدانم؛ می‌خواهم بدانم که این خداحافظی‌ست‌."نگران بودی اندوه تو خاکم‌ بکند. نگران بودی سیگار، هلاکم‌ بکند. نگران بودی این فرصت کم را بکشم؛ نگران بودی یک روز، خودم را بکشم." و با این یادم می‌آید که فکر می‌کردم دوست داشتن کسی یا دوست داشته شدن توسط کسی می‌توانند دلایل کافی و مناسبی برای زنده ماندن نباشند، اما آن "کسی" که بود و هست، چرا. چند شب پیش، قبل از این که آرزوی مردن بکنم، تو را تصور کردم که می‌دانی من دیگر زنده نیستم. راستش نتوانستم درست تصورش بکنم، ولی حتی با همین تصور ناقص هم این را احساس می‌کردم که تو خیلی تنها مانده‌ای‌. فکر می‌کنم که فکر کردم شاید بدون من خیلی "پوچ" و "تهی" باشی. کلمه‌ی بهتری برای تصورم پیدا نمی‌کنم. و بعد از این، دیگر آرزویش نکردم. نمی‌خواستم، و نمی‌خواهم، تو را تنها و تهی رها کنم. دیگر برایم مهم نبود، و نیست، که چقدر گاهی همه‌چیز زشت یا سخت است؛ می‌خواستم، و می‌خواهم، از این همه زشتی و سختی به بغلت پناه بیاورم. می‌خواهم مثل خودت، از زبانش، به تو بگویم: «آه‌ بدرود گل یخ‌زده‌ی‌ بی‌کس‌ من؛ آه بدرود‌ دل‌آزرده‌ی‌ دل‌واپس‌ من. بغلم کن، غمِ در زخم شناورشده‌ام‌؛ بغلم کن گلِ بی‌طاقت‌ِ پر‌پر‌شده‌ام‌. بغلم کن که جهان، کوچک و غمگین نشود. بغلم کن که خدا دورتر از این نشود." و بغلم کن و بگذار به تو پناه بیاورم. می‌خواهم با تو زنده بمانم، و با تو بمیرم، و با تو وجود داشته باشم.نارَنْجنارَنْجThu, 15 Jul 2021 01:53:26 +0430https://virgool.ir/@Naranj/برای-یک-نوشته-زیادی-کوتاه-است-اما-از-دل-برآمده-و-بر-دل-خواهد-نشست-حداقل-امیدوارم-e88pilyzn4apمی‌گوید رویا به من علاقه‌ی خاصی دارد. می‌گوید جوری که هیچ‌کس را دوست نداشته من را دوست دارد. می‌گوید شاید این به خاطر چشم و ابرویم‌ باشد. راستش من نمی‌خواهم به رویا امیدوار باشم، اما او نمی‌گذارد که نباشم. کاش رویا، واقعا و صادقانه به من علاقه‌ی‌ خاصی داشته باشد. نمی‌خواهم ناامید شوم‌ و نمی‌خواهم اشتباهی خارج از خانه‌مان‌ دنبال عشق گشته باشم؛ می‌خواهم به درستی به دنبالش بوده باشم. بابا می‌گوید برو پیشش، مامان می‌گوید نرو‌. بابا می‌گوید بروم چون فکر می‌کند پیش رویا خوب خواهم بود و مامان می‌گوید نرو‌م چون به رویا حسودی می‌کند اگر من را بیشتر از خودش داشته باشد. نگرانم او، الکی تعارف زده باشد که رویا در خانه‌‌اش‌ منتظرم خواهد بود، نگرانم که گرامی داشته نشوم، نگرانم رویا به من علاقه‌ی خاصی نداشته باشد.نارَنْجنارَنْجMon, 12 Jul 2021 00:48:50 +0430https://virgool.ir/@Naranj/فعلا-نمی-دانم-چندمین-روز-از-چندمین-ماه-قطعا-هجده-سالگی-bdfnbirtnesrعزیزم، به ترتیب همین عکس‌هاآماده شدم برای حرف زدن با تو.عزیزم، سلام. غول امتحانات را، که این همه نگرانش بودم، به سلامت کشتم. اصلا غول‌ها را می‌کشند؟ نمی‌دانم. بیا بگوییم به سلامت از کنار آن‌ها عبور کردم؛ این بیشتر از کشتن‌شان به من می‌آید. خب، می‌دانی که من حتی سوسک‌ها‌ را هم نمی‌کشم و با کشتن‌شان‌ به روش‌های‌ وحشیانه، مثل له‌ کردن، مخالفم. حاضرم با آن‌ها مذاکره کنم اما قتل‌؟ نه، متشکرم. این از من برنمی‌آید؛ حداقل نه وقتی عصبانی نیستم.(و همه‌ی‌ آدم‌ها می‌توانند موقع عصبانیت قاتل باشند، نه؟)راستی عزیزم، گوش‌هایت‌ را برای چند ثانیه به لب‌های‌ من قرض بده. نه! فعلا نمی‌خواهم آن‌ها را ببوسم. می‌خواهم راز کوچکی را با آن‌ها در میان بگذارم. رازی که فقط من و گوش‌های تو آن را خواهیم دانست و بعد من، با بوسه‌هایم‌ دفن‌شان‌ می‌کنم: به یاد نمی‌آورم‌ چگونه می‌نوشتم، بگو حتی یک ذره! این شبیه نوشتن همیشگی من نیست، هست؟ خودم که حس‌ نمی‌کنم باشد. البته این هم هست که طبق معمول همیشه‌ی‌ این ساعت، آلوده به خوابم و خود این موضوع، کم تأثیرگذار‌ نیست.بسیار خسته و کمی نگران هستم؛ امیدوارانه منتظر و منتظرانه‌ هم امیدوار، دارم سعی می‌کنم امشب را صبح کنم. فکر می‌کردم انتظار خوب است. اما فکر می‌کنم که می‌خواهم برای مدتی دیگر اینطور فکر نکنم؛ اما چاره‌ای هم ندارم. مثلا من فعلا حالم از منتظر بودن بهم می‌خورد اما منتظرم فردا کاملا بیاید و بهتر از دیروز باشد. نه که دیروز بد بوده باشد، نه. و نه که امروز، امروز نباشد و به عبارتی وجود نداشته باشد.(چون من هنوز بیدارم، امروز فقط امروز است و وقتی بخوابم و بیدار بشوم، فردا شروع می‌شود.)فقط واقعا چاره‌ای ندارم جز این که منتظر بشینم ببینم فردا چه خواهم کرد، چه خواهد شد و چه خواهد کرد. در مورد امید هم دچار همچین اشتباهی بودم. فکر می‌کردم خوب است که امیدوار باشم. یا بهتر است بگویم که فکر می‌کردم اشکالی ندارد که امیدوار باشم. خب اگر نمی‌شد هم نشده بود دیگر! برای مثال، امید داشتم، و هنوز هم دارم، که آن اتفاق بیفتد. ولی این دیگر احساس درستی ندارد و فکر نمی‌کنم اگر نشود هم نشده است دیگر! آخر این امید عزیز، من را از اتفاق نیفتادن‌ ترسانده و احساس می‌کنم غلط کردم که امیدوارم. نمی‌خواهم باشم. یعنی چه که اگر نشود هم نشده است؟ چه معنی‌ای‌ دارد؟ اصلا باید بشود.مموش یادم انداخت که نامه نوشتن را دوست دارم. دلم می‌خواهد سال‌ها بعد، این‌ روزها و تو و نامه‌ها را به خوبی یاد بیاورم. و دلم می‌خواهد با تو بنویسم.عزیزم، خداحافظ. امروز، تنها چیزی که هستم پشیمانی‌ست‌. همین‌طور به یادم بیاور.نارَنْجنارَنْجFri, 09 Jul 2021 03:25:09 +0430https://virgool.ir/@Naranj/گفت-فرشته-ها-گریه-نمی-کنند-pr6ydr3ph2bcتو را می‌شناسم. دختر کوچکی بودی که حتی وقتی ما را خلق نکرده بودی می‌دانستی قرار است آن‌قدر دوست‌مان‌ داشته باشی که خلق‌مان‌ کنی و با تکه‌هایت سر پا نگه‌مان داری. چرا این‌قدر‌ دوست‌مان‌ داشتی، و داری، و اینقدر بخشنده بودی، و هستی؟وقتی به این فکر می‌کنم، در دلم می‌گویم باید خیلی فرشته‌ باشی. من را ببخش. من فقط بلدم‌ به پاک‌ترین‌ها بگویم فرشته و برای همین به تو هم همین را می‌گویم، با این که می‌دانم خدایی و فرشته برای تو بودن خیلی کوچک است. الان هم هر چه نگاه می‌کنم، روی شانه‌هایت شیطانی نداری. برای این هم من را ببخش. پاک تو را با مخلوق‌هایت‌ اشتباه گرفته‌ام.گاهی فراموش می‌کنم تو روی شانه‌هایت شیطانی نداری که دیوانه‌ات‌ کند چون مخلوق نیستی.هنوز یادم هست که افسانه‌ها می‌گفتند ما، تمام دنیا، از اول در قلب تو زندگی می‌کردیم. نه قلب تپنده‌ای‌ که در سینه‌ی‌ تو بود؛ بلکه در قلب تپنده‌ای‌ که تو با مهربانی از سینه‌ات بیرون کشیدی، به ما بخشیدی و ما با وقاحت آن را دزدیدیم‌ و بعد نابودش‌ کردیم. می‌دانم زمان مناسبی برای پرسیدن نیست، اما ما واقعا آن را دزدیدیم‌؟ دزدیدیم‌ که نابود کنیم؟ شنیدم بعد از آن بهشت را در جای خالی قلبت‌ گذاشتی، آیا این درد ارزشش را داشت؟ چگونه توانستی اینقدر بخشنده دوست‌مان‌ داشته باشی؟ چگونه توانستی سخاوتمندانه منتظر برگشت ما بمانی؟من افسانه‌ها را باور کردم و بعد دیدم. دیدم که تو آخرین تکه‌ای‌ که برایت مانده‌ بود را از دست دادی تا شاید ما باز چیزی به جز پوست، گوشت و استخوان باشیم اما ما حتی این‌ها را هم از دست دادیم‌. ما، به جز خودمان، بهشتی که جای خالی قلب تو بود را هم از دست دادیم. اگر جلوی تو را نگرفته بودم، تمام خودت را می‌دادی تا ما باز هم بمانیم، نه؟ واقعا ارزشش را داشتیم؟ ارزشش را داریم؟می‌دانم هر بار که درد می‌کشیدیم‌، با ما درد می‌کشیدی‌. می‌دانم هر بار که می‌مردیم، تو هم با ما می‌مردی‌. مطمئنم یک بار هم ما را به حال خودمان رها نکردی. تو هر رنج ما را صبورانه در خودت می‌کشیدی تا دیگر برای ما نباشد. آیا هیچ‌وقت‌ گریه کردی؟ فکر نمی‌کنم کرده باشی. فرشته‌ها گریه نمی‌کنند و فرشته برای تو بودن زیادی کوچک است.خدای عزیزم، چشم‌هایت‌ را ببند و بگذار این یک بار من درستش کنم.نمی‌توانم ببینم تو جوری از بین بروی انگار که از اول نبوده‌ای‌. خوب خواهیم شد. قول می‌دهم. دست‌های استخوانی این مردم زنجیرهایم‌ را گرفته‌اند و می‌خواهند زنده بمانند و من نمی‌توانم بایستم‌ تا زخم کتف‌هایت‌ را ببندم؛ اینطوری آن‌ها زنده می‌مانند. فعلا فقط باید تو را ببرم. باید از اینجا دورت‌ کنم. می‌خواهم نجاتت بدهم و بگذارم من و قلب تو، با هم خاکستر بشویم.پی‌نوشت: این عکس و این نوشته، برای آهنگ angles don't cryئه. فکر کنم ellise خونده باشتش.نارَنْجنارَنْجMon, 14 Jun 2021 14:20:44 +0430https://virgool.ir/@Naranj/چالش-کتاب-خوانی-طاقچه-آکاتا-جادوگر-سفید-czajyywnhp7wکتابِ "آکاتا‌؛ جادوگر سفید" نوشته‌ی ندی‌ اوکورافور یه کتاب در ژانر فانتزیه‌. من وقتی شروع کردم به خوندنش‌ فکر نمی‌کردم ازش خوشم بیاد و دقیقا بر خلاف تصورم شد؛ ازش لذت بردم! در واقع فکر می‌کردم زیادی برای لذت بردن از این ژانر بزرگ شدم ولی اشتباه می‌کردم. داستان کتاب، در مورد سانیه‌، دختری که خودش نمی‌دونه آدم‌پلنگه‌(تصور می‌کنم این باید یه چیزی شبیه جادوگر باشه.)و اتفاقی متوجه این موضوع می‌شه. همزمان که اون در حال کشف کردن و پذیرفتن خودش و قدرت‌هاشه‌، قتل‌هایی سریالی اتفاق می‌افتن‌ که اون و دوست‌هاش‌ باید بهش پایان بدن چون اگه این اتفاق نیفته، فرد قاتل با یه طلسم دنیا رو نابود می‌کنه! و باز هم مثل همیشه، بخش‌هایی از کتاب که به نظرم جالب بودن رو می‌نویسم و اگه نظری داشتم، اون رو هم می‌نویسم."شمع‌ها همیشه مرا مجذوب کرده‌اند. نگاه کردن به شعله‌شان‌ آرامم‌ می‌کند. اینجا در نیجریه، پی‌اچ‌سی‌ اغلب برق را قطع می‌کند. برای همین همیشه در اتاقم شمع نگه می‌دارم. پی‌اچ‌سی‌ مخفف شرکت برق نیجریه است اما مردم دوست دارند بگویند مخفف این است: لطفا شمع نگه دارید.""چیچی‌ گفت: «مثل هر چیز دیگه‌ای، بعضی‌هاش‌ خوبه بعضی‌هاش‌ بد، بعضی‌ها هم فقط هستن.»""چیچی‌ پرسید: «ترجیح می‌دی بهت خوش بگذره یا این که معنی زندگی‌ت‌ رو بفهمی؟» «هیچ‌کدوم‌ معنی‌ای ندارن.»""این دیگر چه جور اسمی بود؟ طنینش‌ مثل عطسه‌ای‌ بود که خفه‌اش کرده باشی.""ساشا‌ گفت: «قوانین بی‌خود. قانون‌ها رو می‌سازن‌ که ما اون‌ها رو بشکنیم.» اورلو‌ با آرامش گفت: «فقط وقتی در حد استادی یادشون گرفتی.»""چیچی‌ گفت: «بعضی وقت‌ها دانش زیاد می‌تونه بدجنست‌ کنه. آخه بیش از حد می‌دونی.»""اورلو‌ چنگالش‌ را توی بشقاب گذاشت و گفت: «بذار یه چیزی بهت بگم، چیچی‌ و ساشا‌ وقت زیادی رو صرف احترام گذاشتن می‌کنن. آدم‌پلنگ‌ها‌*... از هر تباری‌ و هرجای دنیا که باشن اصلا مثل بره‌ها‌• نیستن. بره‌ها‌ فکر می‌کنن پول و چیزهای مادی مهم‌ترین مسائل دنیان‌. می‌تونی کلاه‌برداری‌ کنی، دروغ بگی، دزدی کنی، آدم بکشی، مثل سنگ بی‌صدا‌ باشی اما اگه لاف پول و سرمایه‌ت‌ رو بزنی و گنده‌گویی‌هات‌ درست باشه، هیچ‌کدوم‌ از کارهای کثیفت‌ به چشم نمیان. پول و مادیات تو رو پادشاه و ملکه‌ی دنیای بره‌ها می‌کنه. می‌تونی جرم و جنایت کنی؛ هرکاری می‌تونی بکنی. آدم‌پلنگ‌ها‌ فرق می‌کنن‌. تنها راهی که می‌تونی چیتیم‌° در بیاری تحصیله‌. هرچی بیشتر یاد بگیری، چیتیم‌ بیشتری گیرت‌ میاد.» *جادوگر/•آدم معمولی/°پول دنیای جادوگرها که به سه جنس مسی، نقره‌ای‌ و طلایی وجود داره و چیتیم‌ مسی ارزشمندترینه‌ بینشون‌. بعدش چیتیم‌ نقره‌ای و در آخر چیتیم‌ طلایی برای آدم‌پلنگ‌ها‌ ارزش دارن.""در زندگی پیشین خود چه کرده‌ای که به چنین سختی‌ای‌ محتاجی‌؟""همچنین فهمید خود کتاب هم مشتاق است خوانده شود.""می‌دونی، تعصب، تعصب می‌آره‌. دانش همیشه به خرد تبدیل نمی‌شه.""حرف‌های زننده‌ی‌ نویسنده رو پرت کن کنار. بعد می‌بینی که کتابش خوبه."اینجا گفته بود نویسنده‌ی یه کتاب در مورد آزاده‌ها‌، می‌شه‌ گفت ماگل‌های‌ دنیای هری پاتر که پدر و مادرهای جادوگر نداشتن ولی خودشون جادویی بودن، دیدگاه مثبت و خوبی نداشت ولی با این وجود برای اون‌ها کتاب نوشته بود و استاد سانی‌ بهش این رو گفت. و من بهش باور دارم."خنزرپنز‌ر‌ یه نفر گنج یه نفر دیگه است."و من پیشنهاد می‌کنم بخونیدش‌. تا سه چهارم ابتدایی کتاب سرعت متوسط و حتی کنده و صد صفحه‌ی‌ آخر تقریبا روندش سریع می‌شه، اما داستان اون‌قدر‌ جذاب و گیرا هست که شما رو با خودش بکشونه‌ و حتما چیزهایی ازش یاد می‌گیرید."لینک دانلود کتاب در اپلیکیشن طاقچه"و شاید شما هم دقت کرده باشید تا الان، نویسنده خیلی روی این موضوع که دانش و علم از ثروت و مادیات بهتره تاکید داره. این تیکه رو که خوندم، به این فکر کردم که به نظرم میاد داره زیادی روی دانش خواستن و فراموش کردن دنیا و مادیات مانور می‌ده و خواستن زیبایی، تناسب اندام، رفاه و راحتی واقعا چیز بدی نیست. وقتی که این خواستن زیاد می‌شه‌، اونقدر که انسان از پرورش بعد معنوی و پیشرفت ذهنش غافل بشه، خوب نیست. بعضی از مردم فقط معنویات رو می‌خوان و بعضی دیگه هم توی مادیات غرق شدن و به نظر من هیچکدوم درست نیستن و امیدوار بودم نویسنده به این هم اشاره بکنه.نارَنْجنارَنْجFri, 21 May 2021 18:55:31 +0430https://virgool.ir/@Naranj/آخرین-انشای-دبیرستان-اگر-کفش-بالدار-داشتم-به-کجا-سفر-می-کردم-uhs5ut04nnvxبه بال‌های عجیب و غریبت‌ نگاه می‌کنم و همان‌طور که زیر نظرت دارم می‌پرسم: «یعنی واقعا اگه تو رو بپوشم می‌تونم به هرجا که می‌خوام سفر کنم؟!» چشم‌هایت‌ را نمی‌بینم ولی حدس می‌زنم که داری به من نگاه می‌کنی، اما صدای کوچکت‌ را می‌شنوم که با صبر می‌گوید: «بله. به هر کجا که بخوای. و تو دوست داری به کجا سفر کنی؟!»سوال سختی است. در واقع خود سوال آسان است و بی‌شمار جواب دارد اما دادن فقط یک پاسخ به آن سخت است. دلم می‌خواهد با کفش‌های بالدار به کجا سفر کنم؟ می‌توانم به یونان فکر کنم. بلندترین کوه جهان، سردترین نقطه‌ی‌ دنیا، جنگل‌های آمازون و همه و همه از جلوی چشم‌هایم رد می‌شوند اما با این که همه را می‌خواهم، هیچ‌کدام را نمی‌خواهم.تو صبور نگاهم می‌کنی و چشم‌انتظار نشسته‌ای‌ تا تصمیم بگیرم و سکوتت‌ باعث نمی‌شود از سکوتم خجالت بکشم. می‌دانم که تو سکوت را درک می‌کنی، ناسلامتی یک کفش بالداری، و می‌دانی تصمیم گرفتن چقدر سخت است. البته به من نگفتی چند فرصت دارم ولی من فرض می‌کنم فقط یک بار می‌توانم با تو به جایی سفر کنم. نیم ساعتی می‌گذرد و بالاخره دهان باز می‌کنم و از تو می‌پرسم: «می‌تونم هرجایی که می‌خوام برم؟» بلافاصله جواب می‌دهی: «البته.» با شک و تردید می‌پرسم: «حتی جایی که فکرش رو نمی‌کنی؟» برعکس من با اطمینان حرف می‌زنی: «جایی نیست که به فکر من نرسیده باشه و بهش فکر نکرده باشم. دوست داری به کجا سفر کنی؟» نفس عمیقی می‌کشم و می‌گویم: «دلم می‌خواد به ذهنش سفر کنم.» من ابروهایت‌ را نمی‌بینم ولی شرط می‌بندم که از جوابم تعجب کرده‌ای و در نتیجه آن‌ها بالا رفته‌اند. با شگفتی می‌پرسی: «به ذهن کی؟» خوشحال از این که بلافاصله به من نه نگفته‌ای‌، شجاع‌تر حرفم را ادامه می‌دهم: «ذهن خدا. می‌خوام به ذهن خدا سفر کنم.» حس می‌کنم داری به من لبخند می‌زنی، از صدایت این را متوجه می‌شوم: «چرا می‌خوای بری اونجا؟» به آسمان و بعد به تو نگاه می‌کنم و می‌گویم: «فکر می‌کنم خیلی از خدا خوشم میاد. خوش‌قلب‌ترین‌ و خلاق‌ترین موجود وجودداشتنی‌‌ایه‌ که تا حالا دیدم. دلم می‌خواد ببینم ذهنی‌ که این دنیا رو با این جزییات ساخته چه شکلیه. دلم می‌خواد دنیا رو از دید خدا ببینم.» سکوتت‌ طولانی می‌شود، من برعکس تو سکوتت‌ را درک نمی‌کنم اما صبر کردن را بلدم. می‌دانم چیز غیرممکنی‌ خواسته‌ام‌، می‌دانم نمی‌شود از دریچه‌ی‌ ذهن خدا دنیا را ببینم و تو داری فکر می‌کنی چطوری به من بگویی نمی‌شود که ناامید نشوم. می‌دانم اگر می‌شد به این سفر بروم هم، برایش بازگشتی وجود نداشت. صدایت من را به خودم می‌آورد: «من این قدرت رو ندارم، ولی می‌تونم تو رو به بهشت ببرم. و خودت می‌دونی که بهشت، نزدیک‌ترین‌ جا به خداست. اما اگه بری اونجا دیگه برگشتی در کار نیست.»همراه با لبخندم یک قطره اشک از چشم چپم می‌چکد، می‌دانم تو هم لبخند را از صدایم احساس می‌کنی: «می‌خوام برم اونجا. می‌خوام برم اونجا و هرگز برنگردم‌، می‌تونم؟» بال‌های عجیب و غریبت‌ را باز و بسته می‌کنی و من می‌دانم که این یعنی بله. تو را می‌پوشم و با هم از پنجره به سمت آسمان می‌رویم و من برای دنیا دست خداحافظی تکان می‌دهم‌.پی‌نوشت: همون‌طور که واضحه درگیر امتحان‌هام‌ و برای همینه که اینقدر اینجا پیدام‌ نمی‌شه. :»نارَنْجنارَنْجSat, 15 May 2021 00:23:14 +0430https://virgool.ir/@Naranj/یازدهمین-روز-از-سومین-ماه-هجده-سالگی-eh9wwtb3jnkzهرچند این عکس را به این شکل باور ندارم.عزیزم، سلام. فکر می‌کنم، نه نه! امروز نمی‌توانم فکر کنم. گرسنه هستم و گرسنگی نه تنها فکرم را، که همه‌ی من را نابود می‌کند. من وقتی گرسنه‌ام‌ دنیا را به شکل غذا می‌بینم. مثلا الان گوشی‌ام‌ را به شکل کالباس می‌بینم و متاسفانه کثیف‌تر‌ از آن است که بتوانم گازش‌ بزنم. سر کلاس دینی این‌قدر‌ به همه‌چیز فکر کردم که هنوز هم سرم دارد می‌رود. شاید اصلا نصف دلیل گرسنگی‌ام‌ همین فکرها باشد. برای همین از دینی خوشم می‌آید. نانوا، سر کلاس گفت پدرش به او گفته از دو جا می‌تواند درس یاد بگیرد. یکی مسجد واقعی، که آن‌جا خوب و بد را به آدم یاد می‌دهند، و یکی کوچه؛ که من فکر کردم کوچه مجاز از دنیاست. انسان می‌رود در کوچه و در کوچه اولش همه‌چیز خوب است، بعد یک چیز بد را تجربه می‌کند و به بقیه هم می‌گوید. در مورد سنت‌های الهی هم حرف زدیم. گفت خدا همه‌ی مردم را، صرف نظر از این که به او و دینش‌ اعتقاد دارند یا نه، دوست دارد و به آن‌ها کمک می‌کند آن‌طور که تصمیم گرفته‌اند زندگی کنند. به آن‌هایی که او را پذیرفته‌اند کمک می‌کند زودتر به سعادت و پاداش اخروی برسند و آن‌هایی که نه، فرصت این را دارند که به سمت او برگردند، اما اگر برنگردند، به آرامی از بین می‌روند و نابود می‌شوند. گفت خدا مدام آن‌ها، ما، را آزمایش می‌کند و وقتی این‌ها را شنیدم به این فکر کردم که این کلیشه‌ها که "خدا آدم‌های خوب را زودتر پیش خودش می‌برد." و "او آدم‌هایی که دوست دارد را بیشتر در معرض چالش‌ها قرار می‌دهد." از این‌ها می‌آیند. در آخر هم مورد بهشت و جهنم صحبت کردیم. گفت بهشت و جهنم تمثیل است. ما روح خدایی داریم و همین دور بودن‌مان از روح اصلی، جهنم واقعی‌ست و بهشت واقعی، پیوستن به روح اصلی‌‌ست‌. گفت اگر فکر کنیم جهنم آتش است، پس این جهنم ما برای آن آدمی که در قطب زندگی می‌کند و آتش برایش مقدس است بهشت است. می‌بینی؟ به همین سادگی جهنم ما بهشت دیگری است. من هم فکر می‌کنم خدا موقع آفرینش از روحش در ما دمیده‌ و زمانی که به آن دنیا برویم، قبل از این که به او بپیوندیم و موجودیتی واحد بشویم، می‌رویم جهنم که آلودگی‌ها را از بین ببریم و پاک باشیم. فکر می‌کنم خدا وقتی از او دوریم‌ و در جهنمیم‌، درد می‌کشد. فکر می‌کنم چون ما پاره‌های‌ تنش‌ هستیم، از درد کشیدن‌مان‌ درد می‌کشد.بعد آمدم خانه و در مسیر life for rent را گوش دادم. "But if my life is for rent and I don't learn to buyWell, I deserve nothing more than I get'Cause nothing I have is truly mine"این بخش مورد علاقه‌ی من از این آهنگ است. واقعا آیا چیزی حقیقتا برای من است؟ فکر نکنم.امروز قاصدکی‌ را در آب دیدم و به این فکر کردم که دلم می‌خواهد از آب نجاتش بدهم و برایش بخوانم تا به گوش خدا برساند. کاش می‌شد قاصدک‌ها‌ را نجات داد. حدس بزن امید را در کجا پیدا کردم؟! در موجودی با گشادترین‌ هودی‌، چهارخانه‌ترین‌ شلوار گشاد و دمپایی‌ترین‌ دمپایی‌ روی اسکیت برد پیدا کردم که داشت بی‌خیال دنیا در خیابان راهش‌ را می‌رفت. آن‌قدر حس کردم دنیا برایش مهم نیست، که دلم خواست او باشم. اگر به من باشد، دلم می‌خواهد به بخشندگی و بزرگی خدایم‌ باشم.بعد از حرف زدن دیشب کلی فکر کردم و بالاخره به یک نتیجه رسیدم؛ یک فرق بین واقعیت و مجاز که تفاوتی با من و او ندارد. فهمیدم من در واقعیت همینی‌ام‌ که مجازا‌ هستم، چون به هر حال من به این چیزهایی که می‌نویسم‌شان فکر می‌کنم؛ اما همیشه مجال و توان گفتن‌شان را ندارم. حتی اگر مجال و توان‌شان‌ باشد، باید بتوانم به آدم مناسب و در مکان مناسب بگویم و نمی‌توانم همینطوری تراوشات ذهنی‌ام‌ را روی خانم بغل‌دستی‌ام‌ بالا بیاورم. بنابراین طبق محاسباتی‌ که کرده‌ام، من و او در شناخت یکدیگر اشتباه نکرده‌ایم‌ و می‌توانیم تا ابد به خوبی و خوشی با یکدیگر وقت بگذرانیم‌ و اگر یک وقت نشد، آن موقع فکر می‌کنم تنها چاره‌ی‌ باقی‌مانده برای ما غم است. در هر صورت من او را، خود خودش را، دوست دارم و دنیا هم تمام بشود، این عوض نمی‌شود.عزیزم، خداحافظ. امروز را همین‌قدر‌ گرسنه، مغموم و خسته به یاد بیاور.پی‌نوشت‌ شماره‌ی‌ یک: $ را هم دیدم که مغموم، بی‌حواس‌ و با حسرت به صحنه‌ی‌ رو به رویش زل زده بود و آرزو کردم کاش هرگز مثل او اینطور به چیزی زل نزنم.پی‌نوشت شماره‌ی دو: متاسفم‌ که اینقدر زیاد و بی‌ربط حرف زدم. گرسنه‌ام، خسته‌ام‌ و خوابم می‌آید.نارَنْجنارَنْجSun, 09 May 2021 22:11:56 +0430https://virgool.ir/@Naranj/دهمین-روز-از-سومین-ماه-هجده-سالگی-px4icmdrahs6عزیزم، سلام. فکر می‌کنم امروز استرس‌آور، قدیمی و حنایی بود. حوزه‌های امتحانی مشخص شدند و من فهمیدم قرار است همکلاسی‌های کلاس هفتم تا نهم، و همکلاسی‌های کلاس دهمم‌ را ببینم و هرچقدر برای دیدن تعدادی از آن‌ها هیجان‌زده‌ا‌م به همان مقدار چشم دیدن خیلی از آن‌ها را ندارم. اما در هر صورت، من رشد کرده‌ام‌ و بخش‌های آن خاطرات را کنار گذاشته‌ام‌. پس تصمیم گرفته‌ام با خیال راحت و کمی استرس، و شور و هیجان بروم و همه‌ی آن‌ها را ببینم و خودم باشم. دلم می‌خواهد "زیباچال‌" را ببینم. اسمش را همین سیو کرده‌ام چون سمت چپ صورتش چال دارد. یک چال عمیق، زیبا و دوست‌داشتنی‌ که تا آن‌جا که یادم می‌آید در اثر فرو رفتن دسته‌ی‌ دوچرخه در لپش درست شده و آن‌قدر صورتش را نمکین کرده که وقتی می‌خندد‌ نمی‌توانی ذوقش‌ را نکنی. دلم "شیطانی که هر فردا می‌میرد." را هم می‌خواهد. دختر کوچکم با آن چشم‌های عسلی و رفتار ساده که نمی‌توانست ببیند چقدر زیباست و یادم هست یک‌بار جوگیر شدم و گفتم ببین، جوری زندگی کن انگار قرار است هر فردا بمیری و امروز آخرین روز است! او هم نه گذاشت، و نه برداشت و همین کار را کرد. آن موقع‌ها یک دفترچه‌ی‌ خاطرات داشتم که با خود به مدرسه می‌بردم‌ و همه‌ی مدرسه در آن خاطره می‌نوشتیم و هرکس نماد خودش را داشت، نماد او یک ستاره، به معنای "شیطانی که هر فردا می‌میرد." بود. آن سه سال، هفتم تا نهم، خیلی به من خوش گذشت. کوچک‌تر و بی‌خیال‌تر و خوش‌گذران‌تر‌ از الان بودم. اما خوشحالم که الان کمتر کوچک‌ام‌.به خاطر استرس امتحان‌ها‌ از شب تا صبح خواب‌های‌ آشفته می‌بینم و امروز صبح بین خواب و بیداری، داشتم می‌گفتم کلمات قاتل و هرچه فکر می‌کنم به یاد نمی‌آورم‌ که داشتم خواب چه چیزی را می‌دیدم و چگونه با کلمات قتل مرتکب شدم.الان هم یک گند بزرگ زده‌ام‌ و منتظرم که زمانش که تمام شد، بروم تمیزش‌ کنم و بخوابم. یک گند احتمالا گنده‌ی‌ حنایی زده‌ام‌.عزیزم، خداحافظ. امروز را همین‌قدر استرس‌آور و حنایی به یاد بیاور.نارَنْجنارَنْجFri, 07 May 2021 23:40:47 +0430https://virgool.ir/@Naranj/نهمین-روز-از-سومین-ماه-هجده-سالگی-oooxeg5nkc0hعزیزم، سلام. فکر می‌کنم امروز بسیار قرمز، رقصان و آغشته به درد و عطسه بود. من بالاخره تمامی حرف‌هایی که زده بودیم را تمام کردم. همان‌هایی که صبح که بیدار می‌شدم، روزم را با خواندن‌شان‌ شروع می‌کردم تا حرف نزدن‌مان‌ به چشمم نیاید‌ و بالاخره تمام شدند. همچنین بالاخره تمام نامه‌هایی که نوشته بودم را هم پاک‌نویس کردم. برای همین دست‌ راستم و بندهای انگشتم درد می‌کنند.امروز، حشره‌ها هم به خاطر بادی‌اسپلش‌ لیمویی‌ام‌ من را لیمو اشتباه گرفتند و در گردنم جا خوش کردند و مجبور شدم دستانم را به خون‌شان‌ آغشته کنم. بعدش بلند شدم و رقصیدم‌ و رقصیدم‌ و آن‌قدر رقصیدم‌ که حس کردم دیگر پاهایم نمی‌توانند من را نگه دارند. پس نشستم و عکس گرفتم و به این فکر کردم چقدر فیلتر به صورتم نمی‌آید.الان که یک گوشه برای خودم نشسته‌ام و The lady in red را، که chris de burgh خوانده، گوش می‌دهم به این فکر می‌کنم چقدر وسط آهنگش‌ صدای برخورد پیرسینگ با دندان را می‌شنوم. بله. هر بار پیرسینگم‌ به دندانم‌ کشیده می‌شود همین صدا را ایجاد می‌کند و من تا اعماق روحم به خودم می‌لرزم‌. ولی نمی‌توانم این آهنگ را دوست نداشته باشم. می‌گوید looking for a little romance و به خودم می‌گویم بله، ما همه به دنبال ماجراهای عاشقانه‌ایم‌، نه خود عشق. همان‌طور که اریک امانوئل‌ اشمیت در یکی از نمایشنامه‌‌هایش‌ گفته بود. این روزها به این نتیجه رسیده‌ام‌ اشکالی ندارد که ما این‌قدر عشق را دوست داریم. فکر می‌کنم من هم عشق را دوست دارم، فقط روش انتشارش را دوست ندارم، جوری که عشق را به مردم نشان می‌دهند دوست ندارم. می‌فهمم این کلمه‌ی کوچک، چقدر در زندگی آدم‌ها تاثیر دارد و چقدر همه‌چیز را متحول می‌کند. کمی بچه‌تر از الان که بودم، حتی فکر می‌کردم جدا شدن از کسی که دوستش داری آسان است. مثلا تا چند ماهی حال ناخوشایندی داری و بعدش درست می‌شوی. ولی استوری دوستی را در اینستاگرام دیدم و برای یک لحظه به این فکر کردم حسرت یک آدم واقعی، بزرگ‌تر‌ از این حرف‌هاست‌ و بیشتر از چند ماه طول می‌کشد. همه‌ی حرف‌هایم‌ را پس می‌گیرم. عشق واقعا موجود خاصی است و کاش همان‌طور‌ هم با آن خاص رفتار شود. و همچنان کاش همه‌ی دنیا روی آن متمرکز نشود.و بعدش می‌خواند the lady in red is dancing with me, cheek to cheek و من فکر می‌کنم من هم دلم می‌خواهد همین‌قدر‌ نزدیک به او برقصم، هرچند که بلد نیستم برقصم.می‌بینی چقدر هر روزم به او آغشته شده؟ خودم هم همین‌قدر به او آغشته‌ام‌. به او و آهنگ‌ها و خیالاتی که در واقعیت به خاطرشان‌ آسیب می‌بینم. مثل آن گربه‌ی خیالی که برای نجات دادنش پوست‌ زانویم‌ روی موکت کشیده شد، یا آن چراغ خیالی‌ای که به خاطرش از لبه‌ی‌ مبل به پشت خوردم زمین. عزیزم، خداحافظ. امروز را همین‌قدر‌ رقصان، دردناک و قرمز به یاد بیاور.پی‌نوشت شماره‌ی‌ یک: ببین وقتی داشتم در pinterest دنبال the lady in red می‌گشتم چه چیزی پیدا کردم، audrey عزیزم را:»»»»»»»»»»»پی‌نوشت شماره‌ی‌ دو: از معدود فیلتر‌های اینستا است که با آن شبیه جن نمی‌شوم.نارَنْجنارَنْجThu, 06 May 2021 21:43:33 +0430