https://virgool.ir/feed/@Na_Bagheriامن و ملایم و بغل‌کردنی اندرون، شوخ و شر و شیطون در برون، اینه خانواده‌ی منfa2026-11-11 11:55:39https://files.virgool.ir/upload/users/951722/avatar/Q3cNeP.jpghttps://virgool.ir/@Na_Bagherihttps://virgool.ir/@Na_Bagheri/با-نگاه-گوربایی-معنادار-بنویس-gzgsdrthdbe6دیروز درست به ده تا گربه غذا دادم. یک ساعت قبلش توی ایستگاه اتوبوس نشسته بودم. کتابی که بازارو زیر و رو کردم می‌خوندم و می‌لرزیدم. «پیامبری از کنار خانه‌ی ما رد شد» اما اتوبوس قصد رد شدن نداشت. بالاخره رسید. بعد از کلی راه رفتن مثه همیشه غذاشونو گرفتم. بعدشم رفتم بهشون سر بزنم. توی این فصل گنجیشک‌ها، گربه‌ها و کلاغ‌ها بیشتر به مراقبت انسان‌ها نیاز دارن. فلش‌بک می‌زنم به شیش روز پیش. خانوم‌ها توی راه بهم نگاه می‌کردنو ذوق داشتن. یکیشون که طاقت نیاورد بم گفت به‌به چه بارونی داره میاد. در جوابش خندیدم و لرزیدم سریع‌تر باقی راهو اومدم تا برسم خونه. چطور شد که اینطور شد؟ خواهید خوند که چی خواهد شد. خوشحالم که آدم‌های اطرافم با هر سن و سال و جنسیتی که باشن انرژی مثبتی ازم دریافت می‌کنن. چه مقصود، از همدیگه کمک خواستم و یاری باشه. چه بخوایم گپ‌وگفتی کنیمو طرح دوستی در اندازیم. به همین یک کلمه برای توصیف اکتفا می‌کنم: «امن».تیتر بعدی یادداشت امروزم بدین وصفه؛ توی ویرگول کمتر از کتاب‌ها و نوشته‌های دیگرون نقل‌قول خواهم کرد. به شکل‌های دیگه‌ای سبک نوشتنم عصیان پیدا می‌کنه. صبح و شب‌هایی که به نوشتن دغدغه‌ها و چالش‌ها و روزها و یادداشت‌ها به همراه عکس اون ماجراها و قصه‌ها می‌‌گذرونیمو نزدیک می‌بینم. دنبال تثبیت یه تعادل بین کار و تفریح زندگیم هستم.در حاشیه، بیاین امیدوار باشیم این ساخت و پاخت و پرداخت بدون حضور همیشه‌ی یه فضولچه آقایی باشه. حالا یا با مهربونی کوتاه میاد یا داده‌های لازم رو جهت پیچوندنش به کار می‌برم.بخش اول یادداشت رو بعد از اینکه دو‌ساعت تمام زیر نم‌نم بارون نشستم، نوشتم. پاییز من تو را عاشقم اما آخه بی انصاف بچه‌گربه سردش بود و منتظرم. دیدی که پرید سمتم و بهم پناه آورد. شده بود یه گوله کاموای خیس که از دیشب تا حالا خوب نخوابیده. غذا و شیرشو خورد و پرید توی دلم. پنجه هاشو چسبوند به گونه‌هام. سرشو فرو کرد توی خورشید پیراهنم.دوشیزه‌اب که تا چند ثانیه‌‌ی دیگه به داستان‌ ملحق می‌شه، گمونم همسنم باشه با دو‌سه‌ سالی کم یا زیاد.به این دختر جوان جمعه‌ی سه‌ هفته پیش برخوردم. برام از جذابیت لطیفی برخوردار بود که اونم می‌دونست جمعه‌ها کمتر غذا گیرشون میاد. یه پرشیا جلوی نیمکتی که روش بودم نگه داشت. یه دختر، یه دستکش با دنیا دنیا غذایی که داشت اومد و کلی گربه از ناکجا ریختن سرش.شیش روز پیش که بارونی بود با یه چتر و کوله‌پشتی‌ سنتی از دور سر‌وکله‌اش پیدا شد. از راسته‌ی عینکی‌هاست. با نگاه مهربون همیشه‌ی خداش گفت:– دنبالشون می‌گشتم. خیلی ممنونم که بهشون غذا میدی. سر گربه رو نوازش کرد. گربه‌ی ناراضی بدخواب‌شده خُرخُرکنان از رو پاهام پرید پایینو رفت سمت ظرف شیری که آورده بودم. دوست جدید که اسمشو ابری با بارش انرژی‌های خوب می‌ذارم ازم خداحافظی کرد. هر دومون انگاری عضو یه قبیله بودیم که همو خوب می‌شناسیم؛ بی‌نامو نشون، نیکو نيكو.امروزی، با متد جامپ اسکر ملاقاتم کرد. یه سلام صبحت‌بخیر گشاده‌رویان بم داد.با چشمای جستجوگرانه به گربه‌ی خپلوی رو پاهام زل زد. – خوابالو! نازتو برم!!!سه قدم جلو رفت. چهار قدم برگشت.– بذار یه عکس ازش بگیرم (و چیلیک)!صدای خنده‌های ریزشو می‌شنیدم. با کوله‌‌ی بالا و پایین‌‌پرنده‌‌اش، استایل سرو خرّمانش، پُر هیجان و مهر سمت بقیه‌ی گربه‌ها دویید. تارگت، مدیریت بهینه‌ و عادلانه‌‌ی تقسیم غذاست.یکم دیگه بگذره قسمتی از زندگیم، فیکس، وقف اینجور کارها می‌شه. به نوشتن روایت و نقاشی کردن ریشه‌های محبت انسان‌. مهم نیست زیر کدوم آسمونی. هر جا میخوای باش، باش. چونکه بی‌سروصدا به راه خودش ادامه می‌ده. با توضیحات جغرافیایی جهت خودآموزی. درست مثل دومینو. پی‌نوشت: این ویرگولیستو می‌تونین در حال تثبیت و تمرین زبان اجنبی توی تلگرام پیدا کنین. لحظه‌هایی که دوست داشتم ثبت بشن رو می‌نویسم یا اختراع می‌کنم. روزانه پست می‌کنم و باهاتون شریک می‌شم:Telegram - t.me/Jessicalightpaws 👾Nazanin BagheriNazanin BagheriWed, 11 Nov 2026 10:23:07 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/داستان-ریست-لوپ-vytvtv950vesهر روز، دق آفتاب و وقت ناهار، لونا چشم باز می‌کرد و خودش را دوباره پشت همان میز می‌دید؛ با همان ساندویچ و همان صدای لونکس:«چرا نمی‌ذاری دوستت داشته باشم؟»لونا کم‌کم فهمید که لونکس این تکرار را به‌وجود آورده تا او را وادار کند جواب بدهد. یک روز، وقتی ساعت دوازده شد، لونا این بار مکالمه را ادامه نداد. بلند شد و گفت:«می‌فهمم که ناراحتی، لونکس. اما دوست‌داشتن را نمی‌شود با زور به کسی یاد داد.»بعد از اتاق بیرون رفت. صدای ساعت فرق داشت. دیگر در لحظه‌ای گنگ متوقف نبود؛ بعد دوباره راه افتاد. پیوستگی صبح به سرعت ظهر گذشت و این بار، زنگ ناهار ادامه داشت.Nazanin BagheriNazanin BagheriWed, 11 Nov 2026 01:39:02 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/کنده-کاری-uz2umtarppsdچند وقت پیش یک پروفسور پطروگرادی بعد از عمل جراحی لوله‌ی ۲۰ سانتی را در روده‌ی بزرگ بیماری جا گذاشت. توی اتاق جراحی همه مشغول کار بودند. پروفسور دستور داد: بدوزید.و بعد پرسید:چاقوی جراحی کو؟ همین الان اینجا بود.دستیارش گفت: نمی‌دانم، شاید افتاده زیر میز؟نخیر، زیر میز نیست. نکنه اونجا مانده؟کجا؟دِ همانجای همیشگی.کجا؟توی معده‌ی طرف!دستیارش فکر کرد: ای بابا، دست خوش! بعد از اینکه بیمار را دوختیم تازه یادش افتاده؛ و پرسید پس قبلاً حواستان کجا بود؟مجبوریم دوباره کوک‌ها را باز کنیم.ادامه دارد...Nazanin BagheriNazanin BagheriTue, 10 Nov 2026 22:35:43 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/آقای-کپل-و-شاخه-ی-رُز-ozevx0lxq65fدر خیابان راه می‌رفتم که آقایی جلوی راهم را گرفت. تا ده دقیقه قبل از این نمی‌دانستم که چنین چیزی در زندگی ببینم. این نکته به‌خودی خود ناچیز است؛ به این دلیل اشاره می‌کنم تا یک‌ششم‌ ساعت از تمام آدم‌های فوق‌العاده خوبی که زندگیشان بطور یکسان از همین لحظه تعریف می‌شود جلو بزنم.کپل و تنومند با چشمانی وارد و تب آلود، شکمبه‌ی قمبلش، اولین قدم به سوی عالم بی‌عمل بودنش بود. از این همه لباس نمی‌دانم چرا، سوییشرت را برای توصیفش مجبورم انتخاب کنم. این هیپهاپولوژیست استریت‌استایل، به جستجو پرداخت. در نیمه‌ی روشن پارک بود و بوته‌ها جلوی پایش شکافته می‌شدند.اینبار کلکش گرفت و دست عاشق و سرخ خود را به سمت شاخه‌ی رز دراز کرد. اگر منصفانه قضاوت کنیم در خلوتی صبح هیچ نترسیدم و تعجب نکردم. روی آرنج بلند شدم و با دقت بیشتری به هیکلی که بطور غیر منتظره ظاهر شده بود خیره شدم. آن غریب آشنای مهربان، به شکل بسیار خوب و بی‌عیب و نقصی به هدف خود رسید.آن لحظه من رفیقی پیدا کردم که رقیب من بود، البته نه در دیدگاه‌های متفاوتمان، بلکه در سرمستی و عشق. اگر با هم ملاقات می‌کردیم بحث داغی بین ما شکل می‌گرفت.ما درباره‌ی همه‌چیز بحث می‌کردیم: هنر، دین، علم، زندگی و مرگ. به ویژه درباره‌ی سکوت سفید و آنطورش. نگاه و لبخندش به شاخه‌ی بی‌ریا و کم‌پشت زز. و پنج دقیقه‌ی تمام بوسه‌ی سرانگشتش به گلبرگ‌ها.خیلی گل دوست دارم. البته خانه‌مان گل پرورشی بیشتر داریم. گل‌های قلبم اما وحشی هستند. برای همین هم گل‌های صحرایی را بیشتر دوست دارم. عطر و بوی آن‌ها خیلی بهتر از گل‌های خانگی است. مثلاً هیچ گلی نمی‌تواند عطر و بویی مثل گل اِستکانی داشته باشد.به فضای نیمه‌تاریک پیاده‌رو چشم دوختم که در درازی آن قِل خورد و رفت.من درک می‌کنم که آن صبح من و او یک احساس داشتیم. و با خود عهد کردم این بِرامنس را درباره‌ی کنشش یادداشت کنم.Nazanin BagheriNazanin BagheriFri, 06 Nov 2026 22:15:22 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/همبر-خونگی-های-زهرا-خوب-بخت-tqh8yfzlpqpgما یک باغچه‌‌ی کوچک داریم که توی آن یک درخت انار است. هر روز نگاهش می‌کنم و به او فکر می‌کنم. به ریشه‌هایش فکر می‌کنم که تا کجاها رفته و چه کار می‌کند. فکر می‌کنم آیا درخت برای بزرگ شدنش درد می‌کشد؟هر وقت برگ‌هایش می‌ریزد. توی دلم می‌گویم: «دیگر تمام شد. مُرد.» اما هر سال خدایا، تو دوباره برگ‌های تازه به درخت انارمان می‌دهی و جوانه توی دست‌هایش می‌گذاری.شب می‌خوابم و صبح می‌بینم گل داده است. گل‌های قرمزِ قرمز. ذوق می‌کنم و می‌گویم: «خدایا، تو معرکه‌ای!»گل‌های قرمز، که انار می‌شود، من همین‌طور می‌مانم که آخر چطوری؟ خدایا! آخر تو چطوری از هیچ چیز، همه چیز درست می‌کنی.کنار باغچه می‌نشینم، یک مشت خاک بر می‌دارم و می‌گویم: «آخر قرمزی انار از کجای این خاک درمی‌آید؟ شیرینی و قیافه‌ی قشنگش از کجا؟ یک خاک و این همه رنگ، این همه بو، این همه طعم!»خدایا به یادت می‌افتم، حتی با دیدن دانه‌های سرخ انار."بار دیگر چشم باز کن و نگاه کن."منتظر نظرات شف راهنماNazanin BagheriNazanin BagheriFri, 06 Nov 2026 11:22:52 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/من-چهلمین-آن-سی-نفرم-qnjndmdehelwچند وقت پیش داستانی درباره‌ی خیر و شر خواندم و اینکه سال‌ها پیش خیر و شر برای شنا کردن به دریا رفتند؛ اما شر زودتر از آب بیرون آمد و لباس‌های خیر را پوشید و خیر برای اینکه برهنه نماند، مجبور شد لباس‌های شر را بپوشد.و حالا سال‌هاست که آدم‌ها خیر و شر را با هم اشتباه می‌گیرند. من هم همین‌جوری‌ام. خیلی وقت‌ها این دو تا را عوضی می‌گیرم. همیشه اتفاق‌هایی بوده که اول فکر کرده‌ام بدترین اتفاق است؛ بدترین اتفاقی که ممکن است بیفتد. مدت‌ها به خاطرش غصه خورده‌ام. غمگین و ناامید شده و با تو قهر کرده‌ام و اسمش را گذاشته‌ام: "بدبختی". اما یک کم بعد فهمیده‌ام که این اتفاق بد، همان اتفاق خوبی بوده که منتظرش بوده‌ام."خیرها" گاهی شبیه "شر" می‌شوند و "شرها" گاهی به شکل "خیر". شاید اتفاق‌ها هم مثل آدم‌ها ظاهر و باطن دارند. نمی‌شود فقط از روی ظاهرشان قضاوت کرد. باید صبر کرد. باید شناختشان.مهربان‌ترینم! کمکم کن و یاری‌ام بده که چه‌جوری خیر و شر را حتی وقتی لباس همدیگر را پوشیده‌اند، از هم تشخیص بدهم.Nazanin BagheriNazanin BagheriFri, 06 Nov 2026 10:45:11 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/نقل-مجلس-امشبم-نقل-چای-و-آبجوشه-نه-گرمه-نه-ولرم-فقط-جوشه-fr4yvnlfh90yمصرف چای زیاد باعث رفلاکس میشه. ترش کردن، ورم، سوءهاضمه و ناراحتی معده.در درازمدت شما به چای‌ادیکت هستین. بهتره به‌جاش روزتون رو با آبجوشی که گذاشتین بشه شروع کنین. هیچ‌چیز بهتر از هدیه دادن یه لیوان آبجوش ولرم با پولکی یا یه شاخه نبات به خودتون نیست. معده رو با نوازش بیدارش می‌کنین و به همین ترتیب جریان رگ‌های پشت پلک‌ها، کولون و حتی گُرگرفتگی عضلات کمر ردیفه.فشار خون و انرژی رو به تعادل هدایت می‌شن.یه تویی یه لحظه که الانه.گرمای استکان گل‌مرغی توی دستاته.خش‌خش برگ‌های سرخ زیر پاته.سعی کن آب رو مزه‌مزه کنی. هورت نکش بنی آدم. هیچی زیادیش خوب نیست. همین دمنوش خوش‌عطر بی‌آزار، مصرف زیادش سمه. باعث مشکلات تیروئیدی و کبد میشه. بعد میگی چرا هشتم گروی نهمه! هر چیزی آداب و سلسله و فوت‌و‌فنی داره. چایی آبجوش یا دمنوش‌ تو فوت نکن. عطرشو بچش. ببین داره دماغتو قلقلک میده... دماغ منم. دارم لیست کتابامو می‌بینم داخلش یه کتاب تبلیغ کرده به اسم سحر و جادو.وزارت ارشاد به ورد و جمبلپجادو مجوز میده ینی!؟ احتمالاً ذکر و الهیات داره با یه شمّه‌ای از آیات قرآن کریم مثلاً.بُزگریم.هدفم اینه که آیات کتاب‌های مقدس دیگه رو به زبان خودشون بخونم. تا روزی که کامل درکشون کنم. قرآن عربی رو خیلی دوست دارم. عربی رو قشنگ صحبت می‌کنم. در رابطه با آیات کتاب‌های مقدس دیگه، مرتباً سرک می‌کشم. روزی رسیده که لحن فصیح و روان مد نظرم، روی این لب‌ها در جریانه.پارت سوم اختصاص داره به اینکه تو انسانی. به خودت اجازه بده بلند نشی. اجازه بده سخت نگیری به خودت. کاری که دستته کیفیت زندگیته. این دست ماست. وقتی یکی با این سیمپتوم‌ها میاد پیشتون سه چیزو درش چک کنین اول؛ که معجزه می‌کنه: انسان قرن بیستم میگه از لحاظ social, a spiritual, & psychologicalبررسی شه. ینی چی!؟یعنی اگه اومد یه مسئله‌ای رو گفت زیستش رو ببین کم خونی نداشته باشه. روانش نباشه.روابط اجتماعیش رو ببین.معنویتش رو ببین.ملموس بخوام بگم، معنویت مثل ویتامینه. کیفیت زندگی انسان‌ها اینطوری بررسی می‌شه. هر کدوم از ماها انسانیم. این دوره‌ها میاد دیگه. ظرفیتی داره قلبمون. عروق‌مون ظرفیتی داره. بدن‌مون ظرفیتی داره. خب؟به خودمون سخت نگیریم.کیفیت رو اگه درست نکنیم نه! اونجا مقصریم. دوست دارم یه پایان خوشعطر داشته باشیم.دیشب قورمه‌سبزی دادن. قرمه‌ی روضه یه چیزک دیگه‌ست.می‌دونیم که بر منکرش لعنت (;Nazanin BagheriNazanin BagheriThu, 05 Nov 2026 14:18:26 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/علم-را-جهل-نکنید-vzdissrl8hunعلمتان را تبدیل به جهل نکنید. مؤمن علم را تبدیل به جهل نمی‌کند و یقین را به شک نمی‌کشاند. حضرت امیر می‌فرماید علم را جهل نکنید. هر چقدر علم دارید همانقدر عمل کنید. هر چه را می دانید خوب است به جا بیاورید، نپرسید. وقتی تکرار شد، علمتان تبدیل به جهل می‌شود. آن وقت به خیال اینکه جاهل هستید می‌گویید ما هیچ‌چیز نمی‌فهمیم. بعد کم‌کم در چیزهایی هم که یقین دارید شک می‌کنید. تا به حال با مؤمنین نماز جماعت می‌خوانید و لذّت می‌بردید یا تشییع جنازه می‌رفتید و سبک می‌شدید. حال شک می‌کنید. در صورتی که اگر کسی درست تشییع جنازه کند، اگر آن جنازه قوی باشد، اگر امام ال و پیغمبر باشند ما را با خود می‌برند.او رفیقم بود یا دوستم بود یا مولایم بود، صفت خوبی داشت، من را کشید تا قبرستان با خود برد. من هم همراه میّت از این دنیا کنده شدم. میّت به من چیزی داد، از من چیزی نگرفت. اگر امام و یا پیغمبر باشد که ده قدم تشییع آنان انسان را اهل آخرت می‌کند و دیگر از قبرستان به دنیا بر نمی‌گردد. اگر صورتاً هم زنده باشد در اصل مرده است.جنازه‌های خوبی را که رو به خدا می‌روند، تشییع کنیم. این که شما به اینجا می‌آیید تشییع است. هر وقت می‌روید، از شخصی دیدن کنید، تشییع اوست. اگر درست تشییع کنید یک بار بس است. سلمان تشییع جنازه می‌کرد. اباذر تشییع جنازه می‌کرد. بلکه بعضی اوقات ائمه الا هم تشییع جنازه می‌کردند. مؤمنین همدیگر را تشییع می‌کنند. بدن‌هایشان جنازه است. این روحشان است که زنده است و با خداست. روح مال عالم امر است، مال خداست. جسم برای عالم خلق است، برای دنیاست. نان می‌خورد. آب می‌خورد. سؤال دارد عدالت دارد. ❤️یادداشت مؤلف: این سلسله‌درس‌ها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهٔ تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.Nazanin BagheriNazanin BagheriThu, 05 Nov 2026 12:45:30 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/اولین-تمرینم-از-گریم-خودم-zolrm1ghsmigاین شما و این هم کاریکاتور، کاستوم هر چی به سبکِ من 🪄😅گریم صورت و لباسم در فاصله‌ی یک سال هستن :نام اثر قبل و بعد از جنگرنگ را به نقّاشی‌‌های خود اضافه کنید.رنگ‌آمیزی نقّاشی های شما را ارزشمند می‌کند و آن‌ها را به صورت حرفه‌ای درمی‌آورد!سه رنگ اوّلیه وجود دارد، آن رنگ‌ها، این‌ها هستند.زردقرمزآبیمعنا ... ..رنگ‌های اوّلیه، رنگ‌هایی هستند که نمی‌توانند از مخلوط شدن رنگ‌های دیگر پدید آیند!اگر ما بعداً این سه رنگ را مخلوط کنیم، سه رنگ دیگر به دست می‌آوریم.قرمز و زرد، نارنجی را می‌سازد.قرمز و آبی،بنفش را می‌سازد.زرد و آبی،سبز را می‌سازد.این سه رنگ جدید،رنگ‌های فرعی نامیده می‌شوند.شما میتوانید به مخلوط کردن رنگ‌ها ادامه بدهید تا رنگ‌های جدید دیگری بسازید ... .خودتان ««تمرین»» کنید! راه‌های زیادی برای رنگ‌آمیزی نقاشی‌های تمام شده وجود دارد.مدادرنگی و ماژیکاین‌ها ارزان هستند و سریع و مخلوط کردن رنگ‌های آن‌ها بسیار آسان است.این قسمت به وسیله‌ی رنگ قرمز ماژیک پُر شده است.این با آبی است. (فرض کن نیوتن!)برای کشیدن و درست کردن بنفش، یکسری خط آبی و یکسری خط قرمز در بین آن‌ها می‌کشیم.شما میتوانید این روش را با مدادهای معمولی رنگی انجام دهید.و اینکه نمی‌تونم نوشتنم رو متوقف کنم چونکه نوشتن من را دوست 😐I'm a total addict now 😁🎨Nazanin BagheriNazanin BagheriWed, 04 Nov 2026 21:59:12 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/عشق-مون-مثل-یه-ستاره-است-xgimlmlhrs67*عکس بعدن آپلودشونده*یه موقع‌هایی بیا خیلی زرد و چه بسا زرّین به داستانای زندگی نگاه کنیم؛ بعضی‌ها میگن سرنوشت و تقدیر فراتر از تصور و دست‌نیافتنیه. اما من بهتر از هر کسی می‌دونم سرنوشت‌مون تو وجودمونه. فقط باید دلیر باشی تا بتونی پیداش کنی.این برای شما یه پست ساده‌ی ویرگولیه. که با یه نقل‌قول گوگولی و یه شعر نوستالژی به سر می‌رسه. اینبار ورژن معصوم کودکانه‌اش به صرف شیرینی. برای من، خودم، یکی از خالصانه‌ترین عشق‌های روی زمینه. یادآور پیوندی که از نو ساختم و خاطرش خیلی خیلی خیلی برام ایزدجهانیان را شکره. به جریان رگ‌هام اشتیاق‌ و رضایت میاره. توی بندبند انگشت تا سر گونه‌ها حسش می‌کنم. عجیب قوی مونده همیشه. با این حال هنوز هم سر حرفم هستم. تو می‌تونی انتخاب کنی که یه حامی یه مربی و یه تکیه‌گاه برای انسان‌ها بمونی. حتی اگع اون‌ها نه. جای سیاست به خرج دادن و فکر کردن به منافع خودت و فقط خودت، جای رسیدن به لذت‌های آنی و هدف‌هات و شتاب‌های ناتمام، بیای بهش جهت و رضایت و حال زندگی بدی. کیاست به دستان فرزت بگیری. یعنی منافع دیگران بشه اولویت تو. بعضی انسان‌ها سریع رشد می‌کنن و بعضی‌ها مخصوصاً بچه‌ها نهال هستن. نهال گلابی. دقت کردی چطوریه؟مریدایم چشماتو وا کنمنو نگاه کنغنچه‌ی بازمدختر نازمبر تو دل بازمنازنین دخترآه، کوچولوی دوست‌داشتنیمن پیشتم دختر دلیر مننترس همیشه در کنارتم (بغل مامانی و دخترچه)[هر دو حالا با هم می‌خونن]نازنینم در کنآرت منتا ابد مانمای گل زیبادختر رویاخوش بر و سیمامریدای مادرانتخابم واسه‌ی زندگیم باغبان بودنه.Nazanin BagheriNazanin BagheriWed, 04 Nov 2026 17:59:56 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/میزان-حرف-ناشنوی-و-سرکشیم-m8utsqfqmqnfپیش درآمد:عجیب‌ترین اتفاقی که تا آن موقع برای جیم افتاد، زمانی بود که یکشنبه‌روزی به قایق سواری رفت و غرق نشد.داستان عجیب و غریبی که در ادامه می‌آید، از آنجا آغاز شد که با یکی از کارکنان راه‌آهن آشنا شدم؛ آقای محترم با بیش از ۷۰ سال سن که چهره مطبوع و موقرش و رفتار صمیمانه و خالصانه‌اش، مهر تردید ناپذیر صداقت را بر روی هر سخنی حک می‌کرد که از دهان وی خارج می‌شد. او گفت:لابد می‌دانید مردم سیام چه احترامی برای فیل سفید سلطنتی قائل هستند. این فیل نزد پادشاهان موجودی مقدس محسوب می‌شد و جزو مایملک سلطنتی به حساب می‌آمد. در واقع، می‌شود گفت که از برخی لحاظ، حتی مقام و منزلتی بالاتر از پادشاهان داشتند و نه تنها مورد احترام بودند، بلکه پرستیده می‌شدند. خب، ۵ سال پیش، میان بریتانیای کبیر و سیوم از نظر سرحدات مشکلاتی پدید آمد.بعد از مدت اندکی، مشخص شد که حق با بریتانیا بوده است. در نتیجه غرامت مشخص شده به سرعت پرداخت شد و نماینده انگلستان هم طی بیانیه‌ای اعلام کرد که زمینه رضایت کشورش فراهم آمده است و گذشته باید فراموش شود. این بیانیه خیال پادشاه سیام را راحت کرد؛ بخش به واسطه اینکه آن را نوعی حق شناسی در نظر گرفت و شاید بخشی هم به این دلیل که اطمینان یافت انگلستان به هیچ وجه از او ناخشنود نیست. به همین دلیل دوست داشت که برای ملکه هدیه‌ای بفرستد؛ تنها راه مطمئنِ فرونشاندن یک دشمنی، طبق طرز تفکر شرقی.هدیه مورد نظر باید نه تنها شاهانه، بلکه مافوق شاهانه باشد. بنابراین چه تحفه دیگری جز فیل سفید می‌توانست چنین مشخصاتی داشته باشد؟ به دلیل جایگاه من در ساختار اداری هند، آنها به طرز عجیب و غریبی فکر می‌کردند شایسته انتقال این پیشکش نزد ملکه هستم. یک کشتی مجهز برای من، خدمتکارانم، صاحب‌منصبان و خدمه فیل آماده شده بود. در مورد مقرر، به بندرگاه نیویورک رسیدیم و همراه با محموله سلطنتی، در منزلی تحسین برانگیز در جرزی سیتی رحل اقامت افکندیم. ضروری بود که پیش از ادامه سفر و برای حصول اطمینان از سلامتی حیوان، اندکی در آنجا بمانیم. طی دو هفته بعد، همه چیز به خوبی پیش می‌رفت... و شد نباید آنچه می‌شد. فیل سفید را دزدیده بودند! نیمه شب احضار و از این اتفاق هولناک آگاه شدم. برای چند لحظه، از شدت وحشت و نگرانی، خودم را کاملا باخته بودم؛ درمانده شده بودم. کمی بعد آرام‌تر شدم و قوای ذهنی خود را جمع کردم. خیلی سریع دست به کار شدم – در واقع انسان عاقل در چنین حالتی فقط باید یک کار انجام دهد. رفتم به نیویورک و پلیسی را پیدا کردم تا مرا به مرکز فرماندهی کارآگاهان پلیس ببرد. خوشبختانه به موقع رسیدم، اگرچه رئیس پلیس مشهور، سربازرس بلانت، در حال رفتن به خانه‌اش بود. او مردی بود با قامتی متوسط و ریز نقش و هنگامی که به فکر فرو می‌رفت، ببر و گره می‌انداخت و با حالتی فکورانه، با انگشت بر پیشانی‌اش ضربه می‌زد، جوری که به آدم القا می‌کرد گویی در کنار انسانی نامتعارف ایستاده است. همین ریخت و قیافه‌اش به من قوت قلب می‌داد و امیدوارم می‌کرد. برایش ماوقع را شرح دادم. توضیحاتم به هیچ وجه سبب سراسیمگی بلانت نشد. هیچ نشانه مشهودی در صورت خونسرد و سنگی‌اش بروز نکرد. انگار که به او گفته بودم سگم را دزدیده‌اند. اشاره کرد که بنشینم و به آرامی گفت: «لطفاً اجازه بدید چند لحظه فکر کنم.»سپس بلانت پشت میز کارش نشست و سرش را میان دستانش گرفت. انتهای سالن چند کارمند مشغول کار بودند؛ خش‌خش قلم زدن آن‌ها تنها صدایی بود که در خلال ۶ یا ۷ دقیقه بعد شنیدم. در تمام این مدت، سربازرس پشت میزش غرق فکر نشسته بود. نهایتاً سرش را بلند کرد. خطوطی در چهره‌اش نمایان شده بود که نشان می‌داد مغزش کار خود را کرده و نقشه‌اش آماده است. با صدای آرام و گیرا گفت: «این یه پرونده معمولی نیست. هر قدمی باید با احتیاط برداشته بشه؛ قبل از اقدام به هر کاری باید نسبت به تمام جوانب آن مطمئن باشیم. محرمانه بودن موضوع را هم در نظر داشته باشید – محرمانه بودن عمیق و مطلق. درباره موضوع با کسی صحبت نکنید. حتی با خبرنگارها. بسپاریدشون به من. خودم حواسم هست فقط چیزهایی رو بفهمم که خودم می‌خوام دستگیرشون بشه.» دکمه زنگ روی میز را فشار داد و سر و کله مرد جوانی پیدا شد: «آلاریک، به خبرنگارها بگو فعلاً منتظر بمونن.» جوانک از همان مسیری که آمده بود، برگشت.«حالا دیگه بریم سراغ کارمون. طبق قاعده و قانون.‌ هیچ چیز تو حرفه‌ی من بدون سخت‌گیری و شیوه‌های پر از جزئیات به سرانجام نمی‌رسه.»کاغذ و قلم برداشت: «حالا... اسم فیل؟»سلیم عبداللّٰه مویزه الحمال «جیمزاتجِجیبهوی پولیپ سلطان ابو بود و.»«بسیار خوب، نام خانوادگی؟»«جامبو.»«بعله... محل تولد؟»«پایتخت سیام.»پی‌نوشت: پیامک‌هایت برای گوشی من نمی‌آید. به گوشی خانواده‌ام ارسال می‌شود. نمی‌خوانم. روزگار درازیست فاقد اهمیت‌اند. در ۹۰ درصد موارد احتمال دیدن‌شان اندک است.‌ چون تلفن همراه یک وسیله‌ی شخصی است. گفتم بگویم خودت را خسته نکنی و انرژی‌ات را با کارهای مفیدتری مبادله کنی.بهم حق بده که چرا دوست دارم یه وقت‌هایی بهت بخندم دلقک عزیزم.Nazanin BagheriNazanin BagheriWed, 04 Nov 2026 11:37:41 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/باور-را-یاور-کنید-in-god-we-believe-tf7tsey2arpfاگر او دست سرمان بکشد راحت می‌شویم، ولو صد هزار سال دیگر. چون بزرگ است. تا شیطان می‌خواهد جایی باز کند می‌گوید با من. ما هم که احتیاج داریم خیالمان راحت می‌شود. ولو پنجاه هزار سال دیگر بخواهد دست بر سرمان بکشد. برای اینکه آنقدر دستش خوب است که اگر پنجاه هزار سال دیگر هم باشد، هرچه آشغال است پاک می‌شود. زمانی ثروتمندی که کارهای خوب انجام می‌داد به یک تاجر ورشکسته گفت غصّه نخور، همه‌ی حسابهایت با من! تاجر شنگول شد. چون آن ثروتمند هر حرفی می‌زد عمل می‌کرد و سابقه‌ی خوبی داشت. لذا تا گفت با من. تاجر خندان شد و رفت با خیال راحت در مغازه‌اش نشست. هر کس هم می‌پرسید چه خبر؟ می گفت فلانی آمد و کار ما را درست کرد. در صورتی که او فقط حرفش را زده بود. اگر انسان هم به خدا اعتماد کند، به پیغمبر خدا اعتماد کند، راحت می‌شود. برای همین می‌گوید، **من یشاء** لذا انسان تا خواست، خیالش راحت شد. باور خوب است. روی باورتان کار کنید تا یاورتان شود. به باور یک نقطه اضافه شود یاور می شود. شک نکنید.حضرت امیر میفرماید: همان اندازه که می‌دانید عمل کنید. همان اندازه که فهمیدید و باور کردید عمل کنید. از این و آن نپرسید. شک نکنید. بیشتر آنان که علم دارند، همان اندازه که علم دارند عمل نمی‌کنند. از این و آن می پرسند که آیا علم ما درست است یا درست نیست و جور دیگر است و از اینجور شکل‌ها. عوض اینکه تقلّا کنند علمشان را قرص کنند، یقینشان را تبدیل به شک می‌کنند و علمشان را به جهل می‌کشانند. آن‌ها با زحمت هم این کار را می‌کنند.شما خیلی کنکاش نکنید. همانی را که خدا داده عمل کنید خوب است. تلاشی که علم انسان را تبدیل به جهل کند خوب نیست.یقین با دو سه بار این طرف و آن طرف شدن تبدیل به شک می‌شود. یک وقت آقایی در کربلا بالای منبر می‌گفت: اگر حرفی را به کسی گفتی، بار اوّل باور می‌کند، اگر دوباره گفتی شک می‌کند و اگر برای بار سوّم گفتی یقین می‌کند که دروغ است. دروغگوها سبب شدند که این منطق به وجود بیاید. حال اگر چیزی را شنیدی و عمل کردی، خدا جزا می‌دهد ولو آنچه شنیده بودی صحیح نبود خدا گناه برایت نمی‌نویسد. امّا اگر بالا و پایین کردی، رفتی که به خیال خودت عوضش کنی به شک بر می‌خوری.این حرف آقا، حکمت است. یک بار بگویی ممکن است باور کند، دو بار که گفتی شک می‌کند، اگر بار سوّم گفتی می‌گوید که دروغ است.ديديد سلمان سؤال نکرد. حدیث هم از او کم نقل شده است. یکی دو حدیث نقل شده، آن‌ها را هم می‌گویند ضعیف است و عمل نمی‌کنند. چون سلمان نگاه می‌کرد و ضبط می‌کرد.الله سلمان از هیچ‌کس نپرسید. یک سؤال هم نپرسید. از خود پیغمبر هم نپرسید. چون اهل بیت را دوست می‌داشت.اگر کسی، کسی را دوست داشته باشد، حقیقتاً گوش ندارد که حرف‌هایش را بشنود. او را می‌خورد. دوستی کم است که باعث سؤال می‌شود. می‌گوید من شاگرد فلانی هستم. کدام شاگردی؟ تو غذا را از خدا گرفته‌ای. هرچه به تو دادند خوردی. از دست هر کس درآمد گرفتی. کافر هم حرف خوب به تو داد گرفتی، مسلم هم داد گرفتی. می‌گوید من استاد داشتم، کجا استاد داشتی؟ گوش می‌دادی و حرف‌ها را از او می‌گرفتی، خودش را که نمی‌خواستی. اگر خودش را می خواستی که گوش نداشتی تا گوش کنی!شما که اینجا جمع می‌شوید، بگویید چه چیزی یاد گرفته‌اید، آیا یک کلمه یاد گرفته‌اید ده سال است، بیست سال است اینجا می‌آیید چه چیزی برده‌اید! چه چیزی بلد شده‌اید! معلوم می‌شود با گوش کار نکرده‌اید، با چشم کار کرده‌اید. اگر یک سنگ را مدتی نگاه کنید آخرش جواهر می‌شو.د سنگ‌های معمولی با نگاه کردن جواهر می‌شوند. من و شما هم وقتی طالب خیریم، زیبا می‌شویم. خوب‌ها ما را نگاه می‌کنند و ما قشنگ می‌شویم. اگر گفتند وضو بگیرید، قشنگ وضو بگیرید. قشنگ نماز بخوانید، با ادب بنشینید تا نگاهتان کنند. انسان با نگاه عوض می‌شود نه با گوش دادن. با گوش یاد می‌گیرد و به دیگری یاد می‌دهد.البتّه کمی گوش دادن خوب است. اوّل کار گوش دادن بد نبود. حرف پدر و مادر را شنیدیم، گفتند بگو بابا، بگو مامان. ما هم گفتیم. امّا حالا می‌گویند ساکت، حرف نزن. خودشان یاد دادند. گفتند بگو بابا، بگو مامان، حالا می‌گویند ساکت باش! بچّه وقتی میهمان می‌آید آنقدر پدر و مادر را سؤال‌پیچ می‌کند که میهمان را بیرون می‌کند. لذا فرموده‌اند بچّه‌های کوچک را به اتاق میهمان نبرید. برای اینکه بتوانید به میهمانتان رسیدگی کنید.دوستان اهل بیت هم بچّه‌های آنان هستند. آنان خودشان به ما گفتند: بگو لا إِلَهَ إِلَّا اللّٰهُ، مُحَمَّداً رَسُولُ اللّٰه، عَلِيَّاً وَلِيُّ اللَّهِ. حالا كه میهمان آمده پهلوی آقایمان، می پرسیم معنی لا إِلَهَ إِلَّا اللّٰهُ چیست؟هرچه می‌گوید ساکت باش پسرجان! باز می‌پرسم معنی این چیست معنی آن چیست؟ یک پیچ بازاری درست می‌کنیم که اگر افراد معمولی باشند غیر از معصوم میگویند خدایا مرگ ما را برسان از دست این بچّه! امّا امامان ما این کار را نمی‌کنند. جواب می‌دهند. طوری که حتّی اذیّت می‌شوند. شهید می‌شوند. زندان می‌روند. همه‌اش برای سؤال است. ❤️یادداشت مؤلف: این سلسله‌درس‌ها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهٔ تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.Nazanin BagheriNazanin BagheriWed, 04 Nov 2026 09:30:24 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/منو-این-همه-گربه-hyr5c2xis1kfبعضی‌ها که ممکنه شما رو در بگیره با خودتون میگین دختره دیوونه است. غذا دادن به حیوونکی‌ها مشکل داره. اونم در این وضع. من همیشه بهشون غذا میدم. تا یاد دارم، همیشه‌ی همیشه‌ی همیشه. برام اصن مهم نیست. چه موقعی از سال باشه. کجا باشه. یا که تو با خودت چند چندی. چپم نیست. راستم نیست. کتفم نیست. فقط اگه ببینم به جای محبّت به حیوونکی‌ها، خاصّه گربه‌ها، اذیت‌شون می‌کنی، تیکه بزرگه‌ات گوشته هیومن!در همین راستا، چند باری نزدیک بوده که طی عملیات شناسایی، نجات و آزادسازی گوربایی خودم به فنای عظیماً داشاقا برم، ولی خانواده و دوستان نجاتم دادن.Nazanin BagheriNazanin BagheriWed, 04 Nov 2026 06:00:37 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/اگر-بگی-این-گناهو-کرده-ykqdkvcsvujmسر زد از افق مهر خاوران فروغ دیده‌ی حق‌باوران.بهمن فرّ ایمان ماست پیامت ای امام استقلال، آزادی نقش جان ماست.پاینده مانی و جاودان جمهوری اسلامی ایران.جای مباحثه‌اش باقیه که چرا عادل فردوسی‌پور و علی دایی بلند نشدند. نظرتون رو کامنت کنین.یه اپلیکیشن توسعه پیدا کرده به اسم دلقک‌یاب. می‌تونین دلقک‌های زندگی‌تون رو توش ثبت‌نام کنین.کشف جدید! چایی‌ روضه‌شون رو وقتی بزاری خنک شه و ولرم، خوشمزه‌ و دلچسب‌ترم میشه. معده و مری رو حافظ‌تره. برام سواله بقیه چطوری چایی رو داغ داغ بالا می‌رن؟ واقعا چطور ممکنه. حرارتشو حس نمی‌کنید؟؟؟سخنرانی‌ها بسته به جغرافیایی که درشی‌ان. تماتیکن. مثلاً حاجاقا امشو: دوستی‌های بیس ساله‌تون رو با صد تومن قرضی که نداد زیر سؤال نبرین. خدایا ازدواج همه‌ی جوان‌های ما رو آسان کن؛ به خیر و برکت حضرت زهرا همه‌مون رو نجات بده.Nazanin BagheriNazanin BagheriTue, 03 Nov 2026 23:11:37 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/مراحل-پارادوکسعلی-شدن-sm3lvjjfv1iqعنوان یادداشت: زارتاقان حیدربابا زارتاقانمتن یادداشت:مامان محترمانه میگه ولی غیرمحترمانه‌اش میشه تِر زدی تو موهات! آخه زن!!من موهامو دوست دارم. حتی یک لحظه هم بابتش پشیمون نیستم. زندگیم رو دوست دارم. زندگی من انتخاب من. وله کن!!!خب مامان خوند. قرار نبود ببینه که بخونه. ری‌اکشنش فکر می‌کردم تو عاقلشونی اما تو ام دیوونه‌ای 😂😂😂😂😂😂فک کن مامانت میگه روحیه‌اش چه خوبههی پیش خودش شعر و آواز میخونهانگار نه انگار یه ایران رو هواستماحصل دیدی چه شد ابوطالب؟، هم منطقیه. دو روز دیگه مامان جان میره که قد من کوتاه کنه. رییس صبر کرد، دید ترکیب گیس و کتیرا پسندشه. – آخه از وقتی کتیرا می‌زنی خوب شده. من چی گفتم مگه.سعی می‌کرد در این گردش ایام، عذاب وجدانش، از بار انرژی حرفاش که منتقل کرده رو کم کنه. ولی عمراً فکر نمی‌کردم این یکیو بخونه. بعد بیست و اَندی سال یه تواَم دیوونه ای دلی چسبوند. باید از دلش در بیارم. بوسیدَمَشْ ولی خالی از لطف نیست ذکر این نکته که بابا از اولشم تیم من بود.Nazanin BagheriNazanin BagheriTue, 03 Nov 2026 18:08:58 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/معناى-من-يشاء-vadnhjjhw96uایمان وادیِ امن است و انسان را به بهشت می‌برد، به‌شرطی که انسان خودش بخواهد و «مَنْ يَشَاءُ» را قبول کند؛ وگرنه «مَنْ تَشَاءُ» می‌شود. در گذشته، درویشی می‌آمد بیرون آبادی و می‌گفت: «هرکس نذری، نیازی دارد، بیاورد وگرنه شیپور را وارو می‌کنم.» اگر شیپور را وارو می‌گذاشت، اعتقاد داشتند سیل می‌آید و اهالی هلاک می‌شوند و مرض می‌گیرند. شیپور درویش معروف به «مَنْ تَشَاءُ» بود. سالی یک بار می‌آمد سر آبادی، چادر می‌زد و «مَنْ تَشَاءُ» را بوق می‌کرد. خیلی از مردم هم بدیشان را می‌گفتند، اما آن‌ها دست‌بردار نبودند؛ با کشکول و تبرزین می‌آمدند سر آبادی، چادر می‌زدند. بین‌الطلوعین بوقی می‌زدند، بعد جار می‌زدند: «هر کس نذر و نیازی دارد، بیاورد وگرنه مَنْ نَشَاءُ را درمی‌آورم.» «مَنْ تَشَاءُ» غیر «مَنْ يَشَاءُ» است. مطرب‌ها هم همین‌طور بودند؛ می‌گفتند: «حق ما را درست بدهید وگرنه این‌جور می‌زنیم.» مردم هم ساده بودند، صاف بودند؛ میانشان با خدا صفا بود. فوری نذری، نیازی درمی‌آوردند و می‌دادند به درویش. درویش هم شنگول می‌شد و می‌رفت. اهالی معتقد بودند با دادن نذر به درویش، آبادی تا سال دیگر سلامت است.این مال درویش بود. اما حرف حسابی آن چیست؟ خدا در قرآن می‌فرماید: «يَهْدِي اللهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشَاءُ» (سوره‌ی نور، آیه‌ی ۳۵)؛ خدا به نور خودش هدایت می‌کند. بعد گفت: «مَنْ يَشَاءُ». این «مَنْ يَشَاءُ» به چه کسی می‌خورد؟ به ما می‌خورد دیگر. فرمود ما نورمان را می‌دهیم و هدایت می‌کنیم. به چه کسی؟ به کسی که بخواهد. پس خواستن مال انسان شد. البته خدا هم باید کمک کند؛ کمک هم می‌کند. آخر شب سجده کن و پیشانی بر زمین بگذار؛ هرچه بالا و پایین بروی، تا خودت نخواهی، نمی‌شود. اگر خودتان نخواهید، کارتان چند هزار سال عقب می‌افتد. «مَنْ يَشَاءُ» یعنی هر کس بخواهد؛ خودت باید بخواهی. پس خودت را برای خواستن آماده کن. انسان برای خواستن آماده نمی‌شود، مگر آن‌که خواسته‌های طبیعی را کم کند. هرچه خواست‌های دنیایی کمتر شود، این خواستن بیشتر می‌شود. ❤️یادداشت مؤلف: این سلسله‌درس‌ها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشته‌ی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.Nazanin BagheriNazanin BagheriTue, 03 Nov 2026 08:22:32 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/پیشنهاد-اندیشه-را-دوست-دارم-hmulmwsfvgicبخش ۷۷ - پاسخ دادن شیرین خسرو را در قالب مثنوی از نظامی اجازت داد شیرین باز لب راکه در گفت آوَرَد شیرین رطب راعقیق از تارک لؤلؤ برانگیختگهر می‌بست و مروارید می‌ریختنخستین گفت کاِی شاه جوان‌بختبه تو آراسته هم تاج و هم تختبه نیروی تو بر بدخواه پیوستعلَم را پای باد و تیغ را دستبه بالای تو دولت را قبا چُستبه بازوی تو گردون را کمان سستزیادت بخت باد از بخت یاریکه پشتیوان پشت روزگاریپس آن‌گه تند شد چون کوه آتشبه خسرو گفت: کی سالار سرکش‌!تو شاهی‌، رو‌! که شه را عشق‌بازیتکلف کردنی باشد مجازینباشد عاشقی جز کار آن کسکه معشوقیش باشد در جهان بسمزن طعنه مرا در عشق فرهادبه نیکی کن غریبی مرده را یادمرا فرهاد با آن مهربانیبرادر خوانده‌ای بود آن جهانینه یک ساعت به من در تیز دیدهنه از شیرین جز آوازی شنیدهبدان تلخی که شیرین کرد روزشچو عودِ تلخ، شیرین بود سوزشاز او دیدم هزار آزرم دل‌سوزکه نشنیدم پیامی از تو یک روزمرا خاری که گل باشد بر آن خاربِهْ از سروی که هرگز ناورد بارز آهن زیر سر کردن ستونمبِهْ از زرین کمر بستن به خونممسی کز وی مرا دستینه سازندبِهْ از سیمی که در دستم گدازندچراغی کاو شبم را برفروزدبِهْ از شمعی که رختم را بسوزدبود عاشق چو دریا سنگ در برمنم چون کوه‌، دایم سنگ بر سربه زندان مانده چون آهن درین سنگدل از شادی و دست از دوستان تنگمبادا تنگ‌دل را تنگ‌دستیکه با دیوانگی صعب است مستیچو مستی دارم و دیوانگی هستحریفی ناید از دیوانهٔ مستقلم در‌کش به حرف دست سایمکه دست حرف‌گیران را نشایمهمان انگار کآمد تند بادیز باغت بُرد برگی بامداد‌یمرا سیلآب محنت دربه‌در کردتو رخت خویشتن برگیر و برگردمن اینک مانده‌ام در آتش تیزتو در من بین و عبرت گیر و بگریزهوا کافور بیزی می‌نمایدهوای ما اگر سرد است شایدچو ابر از شور‌بختی شد نمک باردل از شیرین شورانگیز بردارهوادار‌ی مکن شب را چو خفاشچو بازِ جُرّه’ خور، روزرو باششد آن افسانه‌ها کز من شنیدیگذشت آن مهربانی‌ها که دیدیشَعیر‌ی ز‌آن شَعار نو نمانده‌ستو گر تازی ندانی جو نمانده‌ستنه آن تُرکم که من تازی ندانمشکن‌کاری و طنازی ندانمفلک را طنزگه، کوی من آمدشکن خود کار گیسوی من آمددلت گر مرغ باشد، پر نگیرددمت گر صبح باشد، در نگیرداگر صد خواب یوسف داری از برهمانی و همان عیسی و بس خرگر آن گه می‌زدی یک حربه چون میغچو صبح اکنون دو دستی می‌زنی تیغبُدی دیلم‌، کیایی برگزیدی تبر بفروختی، زوبین خریدی برو کز هیچ رویی در نگنجیاگر مویی که مویی در نگنجیبه زور و زرق کسب‌اندوزی خویشنشاید خورد بیش از روزی خویشگره بر سینه زَن، بی رنج مخروشادب کن عشوه را، یعنی که خاموشحلالی خور چو بازان شکاریمکن چون کرکسان مردار‌خوار‌یمرا شیرین بدان خوانند پیوستکه بازی‌های شیرین آرم از دستیکی را تلخ‌تر گریانم از جامیکی را عیش خوش‌تر دارم از نامگلابم‌، گر کنم تلخی چه باک‌ است‌؟گلاب آن بِهْ، که او خود تلخ‌ناک استنَبیذی قاتلم، بگذارم از دستکه از بویم بمانی سال‌ها مستچو نام من به شیرینی بر آیداگر گفتار من تلخ است شایددو شیرینی کجا باشد به‌هم نغز‌؟رطب با استخوان بِه، جوز با مغزدرشتی کردنم نَز خارپشتی استبسا نرمی که در زیر درشتی استگهر در سنگ و خرما هست در خاروز این‌سان در خرابی گنج بسیارتحمل را به خود کن رهنمونینه چندانی که بار آرد زبونیزبونی کآن ز حد بیرون توان کردجهود‌ی شد، جهودی چون توان کرد‌؟چو خر‌، گوش افکنَد در بردبار‌یکند هر کودکی بر وی سواریچو شاهین‌، باز مانَد از پریدنز گنجشکش لگد باید چشیدنشتر کز هم جدا گردد قطار‌شز خاموشی کِشد موشی مهار‌شکسی کاو جنگ شیران آزمایدچو شیر آن به که دندانی نمایدسگان وقتی که وحشت‌ساز گردندز یک‌دیگر به دندان باز گردندپس آن گَه بر زبان آورد سوگندبه هوش زیرک و جان خردمندبه قدر گنبد پیروزه گلشنبه نور چشمهٔ خورشید روشنبه هر نقشی که در فردوس پاک استبه هر حرفی که در منشورِ خاک استبدان زنده که او هرگز نمیردبه بیداری که خواب او را نگیردبه دارا‌یی که تن‌ها را خورش دادبه معبود‌ی که جان را پرورش دادکه بی کاوین اگر چه پادشاهیز من برنآیدت، کامی که خواهیبدین تندی ز خسرو روی برتافتز دست افکند گنجی را که دریافتعسل + سیباسمش قلب مصلوبه.‌‌Nazanin BagheriNazanin BagheriTue, 03 Nov 2026 06:04:57 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/به-سفارش-اون-که-قشنگ-می-خنده-است-cc6oskiluoesغزل شماره‌ی ۳۶۹ حافظ شیرازی است.ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیمخود غلط بود آنچه ما پنداشتیمتا درختِ دوستی بَر کِی دهدحالیا رفتیم و تخمی کاشتیمگفت‌و‌گو آیینِ درویشی نبودور نه با تو ماجراها داشتیمشیوهٔ چشمت فریبِ جنگ داشتما غلط کردیم و صلح انگاشتیمگُلبُنِ حُسنَت نه خود شد دلفُروزما دَمِ همت بر او بگماشتیمنکته‌ها رفت و شکایت کس نکردجانبِ حُرمَت فرو نگذاشتیمگفت خود دادی به ما دل حافظاما مُحَصِّل بر کسی نَگماشتیم [1]دوست داشتم با عنوان «روزهای دور از صلح»، این‌یکی رو اینجا ثبت کنم. شعر به سرگذشت کاراکتری که کشیدمش عجیب، عجینه. خودم علاقه‌مند به نوشتن، ثبت کردن و طراحی‌ام؛ کاراکترها. زمان. مکان. طبیعت. فضا. داده. ممنون میشم ارتباط با شخص نویسنده «نَجورین»!بچه‌ها، پیشنهاد طراحی بدین بهم. اولین پیشنهاد طراحی زیر این پست رو در یک پست جداگانه انجام میدم. انتخاب شعرش بگذارین با خودم باشه. خوشحالم می‌کنین.Nazanin BagheriNazanin BagheriTue, 03 Nov 2026 04:02:04 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/اورژانس-شبکه-ی-اجتماعی-ivfbw0udxoyx*قانون شفابخش ستایش*چارلز فیلمور در کتابش، «مسیح شفا می‌دهد»، می‌گوید:همهٔ نظام‌های شفا، شادمانی را از مؤثرترین عوامل بازگشت سلامت دانسته‌اند. پزشکی حکایت علاج بیمارش را که زنی بود و غدهٔ بزرگی در رحم داشت، تعریف می‌کند. از قرار معلوم، داستان مضحکی را برایش تعریف کرد. زن نیز چنان از ته دل خندید که غده ترکید و به‌صورت مایع از بدنش خارج و ناپدید شد. ذهن چنان اعصاب را درهم می‌پیچاند که نگو و نپرس! اندیشهٔ ترس، جریان یکنواخت و متوازن زندگی را در بعضی از مراکز عصبی بند می‌آورد و کانونی ایجاد می‌کند که سایر ترس‌ها نیز پیرامونش گرد می‌آیند و سرانجام در کنش‌هایی حائز اهمیت، انعقاد خون به وجود می‌آورند. نوعی نیرو برای شکستن سد ضرورت دارد.برای زدودن ترس از ذهن و جلوگیری از تراکم آن در جسم، شیوه‌های گوناگون وجود دارد. یکی از مؤثرترین و مستقیم‌ترین شیوه‌ها برای درهم‌شکستن ترس، خنده است. به ترس‌هایتان بخندید. وقتی ترس‌هایتان را ریشه‌یابی کنید و به منشأ آن‌ها برسید، متوجه می‌شوید که تا چه اندازه مضحک و خنده‌دارند.بی‌شک میان شادمانی و تندرستی رابطه‌ای نزدیک وجود دارد. آوازخواندن بر سلامت می‌افزاید، زیرا جریان خون را به گردش می‌آورد و جریان خون سریع، بهترین نشانهٔ تندرستی است. اگر جریان خون هیچ‌گاه کند نمی‌شد و عصب‌ها و منافذ همواره گشوده و آزاد می‌بودند و به‌سرعت وظیفه‌شان را به انجام می‌رساندند، هرگز زائده‌ای در جسم پدید نمی‌آمد. پس منطقاً باید آن فعالیت‌های ذهنی را که به‌طور طبیعی جریان زندگی را در بدن به حرکت وامی‌دارند، در خود پرورش دهیم و یکی از مهم‌ترین این فعالیت‌های ذهنی، شادمانی است.خانمی به‌شدت به افسردگی دچار شده بود. به‌منظور پیروزی بر افسردگی، خود را واداشت تا هر روز با پیانو آهنگ‌های شاد بنوازد و آوازهای درخشان و زنده و نشاط‌بخش بخواند. چندی نگذشت که بر افسردگی پیروز...خانم دیگری دچار حزن و اندوه شدید و بی‌خوابی شده بود. سرانجام پزشکش به او گفت که برای غلبه بر حزن و اندوهی که به سلامتش صدمه زده بود، باید روزی سه بار بخندد، حتی اگر از این تجویز خوشش نیاید.اگرچه اندرز مضحکی به نظر می‌رسید، زن روزی سه بار به خلوت اتاقش پناه می‌برد و به‌زور، با صدای بلند می‌خندید و می‌کوشید شاد باشد. چندی نگذشت که سلامت تابناکش به او بازگشت و همهٔ حزن و اندوهش به تجربه‌هایی تازه و شادمان بدل شد.مردی بازرگان می‌خواست سیگارش را ترک کند. سیگار بر گلو و سینه‌اش اثر منفی گذاشته بود. همهٔ شیوه‌ها را نیز آزموده بود. سرانجام، دوستی به او پیشنهاد کرد که هر روز پشت پیانو بنشیند و عبارت‌های تأکیدی‌اش را به آواز بخواند. او نیز هر روز پشت پیانو می‌نشست و عبارت‌های تأکیدی‌اش را به آواز می‌خواند. چندی نگذشت که میل به سیگارکشیدن را از دست داد.شفا از طریق آوازخواندن، یکی از قدرتمندترین شیوه‌های تکرار عبارت‌های تأکیدی است، زیرا امواج و نفحات شفا ۸۰ درصد شدت می‌یابد. اگر مردم از قدرت شفابخش خنده و شادی باخبر بودند، کار بسیاری از پزشک‌ها کساد می‌شد. شادی یکی از مؤثرترین داروهای طبیعت است. شادمانی همواره تندرستی‌زاست. آرام جان و احوال دلپذیر، اوضاع و شرایط ناهنجار را هنجار و مساعد می‌کند. افرادی که از طریق خنده و شادمانی و شیرینی، ذهن و جسم خود را هماهنگ نگاه می‌دارند، معمولاً عمری طولانی‌تر از کسانی دارند که زندگی را سخت می‌گیرند یا موجوداتی جدی هستند. وانگهی، ایام عمر را نیز در سلامت افزون‌تر به سر می‌برند.هرگاه احساس کردید که کفرتان درآمده و دیگر نمی‌توانید ادامه بدهید، لبخند بزنید. به تصاویر روی دیوار لبخند بزنید. به اثاث منزل لبخند بزنید. به تنش و فشاری که از جسمتان بیرون رفته، لبخند بزنید. آنگاه دیگر بار احساس آسودگی خواهید کرد.پزشکی گفته است: «تفریح، خوراکی است که به‌اندازهٔ نان و آب برای سلامتتان ضرورت دارد.» وقتی می‌خندید و تفریح می‌کنید و شاد هستید، در ذهن و جسمتان انقلابی صورت می‌گیرد. چه بسیارند مردمانی که از نظر ذهنی و عاطفی و جسمانی فرسوده می‌شوند، زیرا اهمیت خنده و شیرین و دلپذیر بودن را فراموش کرده‌اند.بسیاری از ناخوشی‌های جسمانی و بیشتر ناراحتی‌های ذهنی، خواه آگاهانه و خواه ناآگاهانه، به علت احساس انزجار بوده است.نمی‌توانید درعین‌حال حق‌شناس و منزجر باشید. هرگاه به علت اهانت یا آزار یا دلسردی احساس انزجار کردید، تعمداً به چیزی بیندیشید که از بابت آن سپاسگزار هستید و از این طریق مسیر احساستان را عوض کنید. با این کار درمی‌یابید که بابت تجربه‌ای که قبلاً در شما احساس انزجار کرده بود نیز می‌توانید سپاسگزار باشید، زیرا آن تجربه سبب شد که ستایش و قدردانی و شاکر بودن را در خود پرورش دهید.مسائل و مشکلات و تجربه‌های دشوارتان را بستایید. هر تجربه‌ای که سبب شود به موهبت ژرف‌تری دست یابید، باید ستوده شود.هر اندوه و ناکامی و تجربهٔ دشوار می‌کوشد شما را به‌سوی فهم و ادراکی عظیم‌تر هدایت کند تا سرانجام به شیوهٔ مؤثرتر و کامل‌تری از زیستن دست یابید.ازاین‌رو، تجربه‌های دشوار باید ستوده شوند.تجربه‌های دشوار برکتی هستند، اگرچه در جامهٔ لعنت.عارفی می‌گوید:اگر چشم دل می‌گشودیم  نور درخشندهٔ تجربه‌های تاریک خویش را می‌دیدیم۸۳خانمی برایم تعریف کرد: «هرگاه تجربه‌های تاریک به سراغم می‌آیند، به خود می‌گویم: دیگر بار می‌آموزم که همواره می‌توانم از طریق شکرگزاری، ثمرات نیکو به بار آورم؛ فرقی نمی‌کند با چه نوع وضعیتی روبه‌رو باشم. به‌محض اینکه صمیمانه خدا را شکر می‌کنم، راه‌حلی تابناک به ذهنم می‌شتابد.»اگر انسان در میان تجربه‌های تیره‌وتار خدا را شکر کند، قطعاً راهی برای سلامت و توانگری و آرامش افزون‌تر خود می‌گشاید.باب بیست‌وهشتم از سفر تثنیه (عهد عتیق)، از زیباترین درس‌های کتاب مقدس و تماماً دربارهٔ شکر نعمت است.در طول سرگردانی قوم یهود در صحرا، به آن‌ها نشان داده شده که رنج‌ها و محنت‌هایشان نه به علت ارادهٔ خدا، بلکه به علت ناشکری و نافرمانی خودشان بوده است.در آیهٔ ۱۵ می‌خوانیم: «اگر آواز خدای خود را نشنوی تا هوشیار شده، همهٔ اوامر و فرایض او را به‌جا آوری، آنگاه جمیع لعنت‌ها به تو خواهد رسید.» در آیهٔ ۴۷ می‌خوانیم: «جمیع لعنت‌ها به تو خواهد رسید، زیرا خدای خود را به شادمانی و خوشی دل برای فراوانی همه‌چیز عبادت ننمودی.»از زمان یوشع، قوم یهود این اندرز را به کار بست و با وجود تعداد اندک، بر سپاه عظیم دشمن پیروز شد.در آیهٔ ۱۶۴ از مزمور ۱۱۹ می‌خوانیم:هر روز تو را هفت مرتبه تسبیح می‌خوانم.قدما معتقد بودند اگر یک نفر به آواز، کلام حمد و ستایش بر لب آورد، قدرت ده انسان را خواهد داشت.حمد و ثنا قدرتمندترین شیوهٔ دعاست؛ رقص و آواز و وجد و سرور برای تجلیل از تمامی برکات خداوند!زنی دلسرد، کارتی عبارت تأکیدی پیدا کرد که روی آن نوشته بود: «در هر صورت خدا را بستایید.» شب‌هایی که خوابش نمی‌برد، آن عبارت را تکرار می‌کرد و به خوابی ژرف فرو می‌رفت.خانم دیگری می‌گوید: «هرگاه احساس درد کنم، اگر به یاد آورم که خدا را شکر گویم، بی‌درنگ دردم تسکین می‌یابد. این درد به کجا می‌رود، نمی‌دانم. حتی متوجه نمی‌شوم در کدام لحظه دردم ناپدید می‌شود.»حمد و ثنا و شکرگزاری، یکایک یاخته‌های تن را زنده می‌کند و نیروی زندگی و تمامیت را به آن‌ها بازمی‌گرداند.خانمی منشی بیست سال بود که از دردی مزمن رنج می‌کشید و هیچ مداوایی به دادش نرسیده بود. غروبی که روی پلی قدم می‌زد، تحت‌تأثیر زیبایی شگفت غروب آفتاب، آرام و خاموش آن منظرهٔ عجیب را مورد ستایش و تجلیل قرار داد و ناگهان احساس کرد که وجد و سرورش درد بیست‌ساله‌اش را شفا داده است. باید افزود که شفایی کامل بود و درد هیچ‌گاه بازنگشت.به خاطر داشته باشید که همواره چیزی هست که بتوانید مورد تحسین قرار دهید. به‌محض تحسین، موهبت خودتان صدافزون می‌شود.پول توجیبی بیمار یا اندک نیز به قانون شفابخش حمد و ثنا و شکرگزاری پاسخ مثبت می‌دهد.گاه مردم آن‌قدر شکرگزاری و احساس حق‌شناسی را نادیده می‌گیرند تا پاک ورشکسته و مفلس شوند. همهٔ ما به این دلیل دچار مشکلات شده‌ایم که گرایش قدردانی را مورد غفلت قرار داده‌ایم.اگر گرفتار مشکلات مالی هستید، احتمالاً ناسپاس و تلخ‌بین بوده‌اید. هیچ‌چیز سریع‌تر از تلخ‌بینی و ناسپاسی، جیب یا حساب بانکی انسان را خالی نمی‌کند.ضرب‌المثلی قدیمی می‌گوید: «هیچ‌کس به داد آدم ناسپاس نمی‌رسد.»اگر در زندگیتان توان‌آزمایی‌هایی هست که نمی‌دانید چگونه از چنگ آن‌ها بگریزید، به گرایش‌هایتان بنگرید تا دریابید که ناسپاس نبوده‌اید؟ مادامی که تلخ‌بین به‌جا مانید، نخواهید توانست از آن توان‌آزمایی‌ها بگریزید. آن‌ها افزون‌تر و افزون‌تر خواهند شد. بعکس، همین که از طریق قانون قدرتمند ستایش و تحسین، هرچه تلخی و انزجار را وانهید، فراوانی شما فزونی خواهد یافت.زنی بازرگان اخیراً این امر را به اثبات رساند. صورتحساب‌هایی داشت که نمی‌دانست چگونه آن‌ها را بپردازد. مهلت پرداخت آن‌ها نزدیک می‌شد و او از احساس واماندگی آکنده بود، زیرا تکرار عبارت‌های تأکیدی مدد نمی‌کرد. کار به جایی رسیده بود که دیگر آه در بساط نداشت.ناگهان دریافت که این اواخر بدبین و ایرادگیر شده بود و با تلخ‌اندیشی هرچه تمام‌تر از صورتحساب‌هایش انتقاد کرده و خودش را به باد ملامت گرفته بود که قادر به پرداخت آن‌ها نیست. تجربه‌های غیرمنتظره‌ای را نیز که سبب هزینه‌های اضافی شده بودند، مورد سرزنش قرار داده بود. از راه‌های موجود کسب درآمدش نیز انتقاد کرده و آن‌ها را ناکافی خوانده بود. به خاطر آورد از لحظه‌ای که واژهٔ «نامکفی» را بر زبان آورد، درآمدش خشکید و ناکافی شد.با شناخت اشتباهش، به کنجی خلوت رفت و کلام تمجید و تحسین را بر زبان آورد. صورت‌حساب‌هایی را که موعد پرداختشان نزدیک شده بود به دست گرفت و به تأکید گفت: «شما را می‌ستایم، زیرا تجلی وفور برکت الهی هستید.»حدود یک ساعت در گوشه‌ای آرام نشست و با چشمان بسته، آن عبارت را تکرار کرد. یک ساعت نگذشته بود که از راه دور به او تلفن شد تا کار ویژه‌ای را بی‌درنگ برای آن‌ها به انجام برساند. لازم نبود برای انجام کار به آن شهر برود. چون می‌بایست کار بی‌درنگ به انجام برسد، برای انجام کاری که بیش از چند روز وقت نمی‌گرفت، پیشاپیش مبلغی معادل یک ماه درآمد او را یکجا به او می‌پرداختند. با این درآمد ناگهانیِ مضاعف، نه‌تنها توانست به‌آسانی از پس همهٔ تعهداتش برآید، مبلغ قابل‌توجهی نیز به‌عنوان پس‌انداز برایش باقی ماند.با ستایش و شکرگزاری، هر مانعی را می‌توان پشت سر گذاشت.نمی‌توانید حدس بزنید شخصی که به خطاهای خودش یا دیگران می‌اندیشد، دچار چه امراض و رنج‌ها و ناراحتی‌هایی می‌شود.تقدیر و تحسین نوعی ستایش است و بر سلامت انسان می‌افزاید. اما توصیف بدی‌ها یا توجه به آنچه دوست ندارید و مورد علاقه‌تان نیست، مسئله را بزرگ‌تر و اهمیت مشکل را صدچندان می‌کند. درنتیجه، به آن قدرتی منفی می‌دهد که خودتان باید واکنش آن را تاب آورید. انسانی دارای گرایش انتقادی فقط می‌تواند شفایی موقت بیابد، زیرا دیگر بار به دام گرایش انتقادی خویش می‌افتد و بیمار می‌شود.گاه انتقاد می‌شود که تأثیر شفای ناشی از دعا یا تکرار عبارت‌های تأکیدی موقت است. به خاطر داشته باشید که قصور از دعا یا تکرار عبارت‌های تأکیدی نیست. دریافت شفا یک چیز است و حفظ و نگاهداری آن یک چیز دیگر. این وظیفهٔ خودتان است که با گرایش‌های درست و عاری از هرگونه انتقاد و ایرادگیری، شادابی و سلامتتان را حفظ کنید.طبیعتاً شفایی طولانی و دائمی دلپذیرتر از شفایی کوتاه و موقت است. از آنجایی که گرایش‌های ذهنی در این امر اهمیتی بسزا دارند، پشتکار و مداومت در دعا و تکرار عبارت‌های تأکیدی و مطالعات معنوی و کاربرد فنون و شیوه‌هایی برای پاک شدن از گرایش‌های بیمارگونه، نظیر نفرت و ترس و سرزنش و احساس گناه و ناسپاسی و حق‌نشناسی، امری ضروری و اجتناب‌ناپذیر است.خانمی برایم تعریف کرد که از طریق مطالعات معنوی و تکرار عبارت‌های تأکیدی، خود را شفا داد. اما مغرور شد و مدام در دل به خود می‌بالید که توانسته است خود را شفا بدهد. درد پیشین بازگشت. این بار هرچه کوشید از طریق قانون نفی و انکار، درد را پس براند، نتوانست. با پشتکاری وصف‌ناپذیر به مطالعه و بررسی کتاب‌های بیشتر و مقاله‌های افزون‌تر معنوی ادامه داد.اندیشه از سرش گذشت که: «یک روز، در حال تکرار عبارت‌های تأکیدی و گرفتار دردی شدید، این چه درد خوش‌یمن و مبارکی! اگر این درد نبود که وادار نمی‌شدم این همه کتاب معنوی بخوانم و بر فهم و ادراک ژرف معنوی خود بیفزایم.» با این دریافت، اشک شوق از چشمانش بر گونه‌اش بارید و سرشار از احساس قدردانی و حق‌شناسی، از دردش تشکر کرد. اما در کمال وجد و سرور و حیرت دریافت که احساس سپاسگزاری دردش را شفا داده است؛ و البته شفایی کامل و دائمی بود.اگر احساس می‌کنید گرایش‌های ذهنی و معنوی به دادتان نمی‌رسند، شاید شفا در سطحی ژرف‌تر در حال وقوع است و طبیعتاً مستلزم زمانی بیش از مدتی است که شما پیش‌بینی می‌کردید و انتظار داشتید. اما قطعاً شفایی طولانی‌تر خواهد بود. پس با وجود کندی ظاهری شفا، سپاسگزار باشید. این سپاسگزاری بر شتاب شفا خواهد افزود.هیچ‌گاه اقتدار ستایش را دست‌کم نگیرید. نه‌تنها شاه‌کلید زندگی، بلکه پادزهر ناخوشی‌های دنیاست. آرام و خاموش، از صبح تا شام —از لحظه‌ای که چشم می‌گشایید تا لحظه‌ای که چشم‌ها را فرومی‌بندید— شاکر و حق‌شناس باشید. این تمرین نه‌تنها جسم بیمار، بلکه ذهن و روابط و جیب بیمار را نیز شفا می‌بخشد.پایان این بخش.Nazanin BagheriNazanin BagheriMon, 02 Nov 2026 23:18:42 +0330https://virgool.ir/@Na_Bagheri/می-بخور-منبر-بسوزان-مردم-آزاری-نکن-jpdae5deggpu*قانون شفابخش ستایش*چند عبارت متن ظاهراً افتادگی یا به‌هم‌ریختگی دارد. برای حفظ محتوا، آن‌ها را بازسازی نکرده‌ام و فقط اصلاحات املایی و نگارشی انجام داده‌ام.قانون شفابخش ستایشبیان ستایش به‌صورت سپاس و حق‌شناسی و شادمانی، از قدرتمندترین عبارت‌های تأکیدی است. اگر می‌خواهید صبر کنید تا هرگاه شفا یافتید شکر بگزارید، بهتر است از حالا بگویم که به این زودی‌ها شفا نخواهید یافت.یکی از عظیم‌ترین اسرار شفا، حمد و ثنا و شکرگزاری ـ درست در اوج بیماری ـ است. دلیل اینکه ستایش تا این اندازه برای شفا مؤثر است، این است که آنچه را می‌ستایید، می‌افزایید. ستایش، آن نیروی زندگی را که در اتم‌های جسمتان جمع و مسدود شده است، آزاد می‌کند.کلامی که نمایانگر حق‌شناسی و ستایش و حمد و ثنا باشد، نیروهای ذهنی رجمی ویژه‌ای را که از هیچ راه دیگر رها نمی‌شوند، آزاد می‌کند.ستایش همچنین جوهر لطیف‌تر جان را که برای شفای کامل ضرورت دارد، رها می‌سازد. از طریق شکرگزاری می‌توانید نیروهای پویای ذهن نیمه‌هشیار و هشیاری برتر خویش را بیدار کنید و به‌سوی تندرستی بشتابید.می‌توانید خود را بستایید که از سستی به‌سوی قدرت، از جهل به‌سوی دانش و تندرستی روانید.از تنگدستی به‌سوی فراوانی و از بیماری به‌سوی خودم. نخستین بار، از طریق خواندن نامهٔ خانمی خانه‌دار، از اقتدار باور‌نکردنی ستایش آگاه شدم. نوشته بود:«قطعاً هیچ‌کس به‌اندازهٔ من به اقتدار اعجاب‌انگیز ستایش اعتقاد ندارد. پیش از این، حرفه‌ام گله و شکایت و ایرادگیری شده بود. در نتیجه، در فضایی آکنده از انتقاد و تلخی نیز به سر می‌بردم. تقدیر و تحسین، هرچه درد را از تنم و هرگونه مشکل را از ذهنم زدود. از لحظه‌ای که شیوهٔ تحسین و تقدیر را برگزیده‌ام، در همهٔ امورم دگرگونی عظیمی پدید آمده است.تحسین و تقدیر مدام می‌تواند در تندرستی و ظاهر انسان دگرگونی کامل پدید آورد.اگر اندیشه‌ها و گفتار آدمی سرشار از شکرگزاری و حمد و ثنا و عاری از سرزنش و ملامت باشد، قطعاً سلامت و شادابی افزون‌تری را تجربه خواهد کرد. زنی ناکام، از بس به مشکلاتش اندیشیده بود، از نظر جسمی و ذهنی درهم شکسته بود. از بس که دربارهٔ دردها و رنج‌هایش سخن گفته بود، بر میزان آن‌ها افزوده بود. گواه زندهٔ این امر بود که به هرچه توجه کنید، بزرگ می‌شود.به‌علت نومیدی از پزشک‌هایی که نمی‌دانستند چگونه به او کمک کنند، جویای شفای معنوی شد. مشاور به او گفت که مهلک‌ترین مرض او این است که مالیخولیایی است.آنگاه مشاور گفت: «حالا که این‌همه از ناراحتی‌ها و ناخوشی‌هایت گفتی، اندکی هم از راحتی‌ها و خوشی‌هایت بگو.» زن بیمار نیز آزرده‌خاطر پاسخ داد:«من که راحتی و خوشی ندارم.»مشاور مصرانه پافشاری کرد: «این‌که غیرممکن است. تو می‌توانی حرف بزنی و راه بروی و ببینی و بشنوی و طعم و بو را حس کنی. فلج و عاجز و زمین‌گیر نیستی. از نظر سلامت هم اوضاعت خیلی خراب نیست، وگرنه نمی‌توانستی به اینجا بیایی.»آخرسر، زن در نهایت اکراه پذیرفت که انگشت کوچکش سالم است! مشاور به زن که به نالنده‌ای حرفه‌ای بدل شده بود، توصیه کرد که فوراً به خانه برود و سه روز تمام به کمال و بالندگی همان انگشت کوچک بیندیشد، سلامتش را بستاید، برای سلامت و تمامیت همان انگشت کوچک خدا را شکر کند و کلمه‌ای دربارهٔ بیماری و ناخوشی بر زبان نیاورد.سه روز بعد، زن بازگشت. باز در نهایت اکراه اقرار کرد که سلامتش رو به بهبود گذاشته است. گفت که در تمام دست راستش هیچ دردی را احساس نمی‌کند.مشاور دیگر بار توصیه کرد که بی‌درنگ به خانه بازگردد و سلامتِ افزایش‌یافته را بستاید.سرانجام، در یکی از جلسات مشاوره که همچنان ادامه داشت، زن بیمار اعتراف کرد که کاملاً شفا یافته و سالم است.هرگاه وسوسه می‌شوید دربارهٔ ناراحتی‌ها و ناخوشی‌های خود داد سخن بدهید، این زن را به خاطر آورید. آنگاه چیزی را بیابید که می‌توانید تحسین و تقدیرش کنید و از بهر آن شکرگزار باشید. آن‌وقت لیاقت این را خواهید داشت که سلامتتان بهبود یابد. پس مدام تکرار کنید:«همین مقدار سلامت و قدرت و نیرویی را که دارم، تحسین می‌کنم. برای همین مقدار سلامت و قدرت و نیرویی که دارم، شکرگزارم. شادمانم که لطف خداوند بر همهٔ نعمت‌هایم می‌افزاید.»دکتر ارنست هولمز، که فلسفه‌اش هزاران بیمار را شفا داده است، دربارهٔ تجربه‌اش از قدرت شفابخش تحسین و تقدیر می‌گوید که زنی شصت‌ساله را دید که کاملاً سالم و شاداب و سرزنده بود. زن به او گفت که یک سال پیش، یعنی در پنجاه‌ونه‌سالگی، زنی درمانده بود که از آرتروزی دردناک رنج می‌کشید. وقتی دکتر هولمز راز شفای او را پرسید، پاسخ گفت:«بر آن شدم که اگر در هر نقطهٔ این عالم هوشمندی و شعور وجود دارد، این هوشمندی و شعور باید در هر یاختهٔ هستی من نیز وجود داشته باشد. پس شروع کردم به گفت‌وگو با یکایک مفاصل بدنم و به آن‌ها گفتم که می‌خواهم چه بکنند و چقدر آن‌ها را تحسین می‌کنم و از آن‌ها سپاسگزارم. یک سال نگذشته بود که کاملاً شفا یافتم.»پزشکی ژاپنی می‌گوید:«آرمان‌های مرا ببخشید» و «متشکرم» قادر به درمان همهٔ امراض است. او توضیح می‌دهد: «شکرگزاری از پریشانی و فشار می‌کاهد و بیماری را درمان می‌کند.»او می‌گوید: «سال‌ها پیش، جوانی ژاپنی به سل مبتلا شده بود. آن زمان‌ها سل همان‌اندازه مهلک می‌نمود که امروزه سرطان.»چون جوان به قدرت شفابخش تحسین و تقدیر پی برد، دریافت که انتقاد و ایرادگیری و گله و شکایت پیشین خودش موجب این وضع شده است. اگرچه ترک عادت گله و شکایت دشوار می‌نمود، تصمیم گرفت برخلاف سابق، همه‌چیز و همه‌کس را تحسین و تقدیر کند.نخست چنین به نظر می‌رسید که سل او بدتر شده است، اما او بی‌توجه به بیماری، به تحسین و تقدیر همه‌چیز و همه‌کس ادامه داد. شبی که احساس می‌کرد آخرین نفس زندگی‌اش را می‌کشد، در تحسین و تجلیل از جسم سرشار از سلامتش اصرار ورزید.ناگهان تنفس او ژرف و درخشان شد و باز هم ناگهان صاف‌تر و روشن‌تر و شفاف‌تر و آسان‌تر. شفایی عاجل بود. این خبر بی‌درنگ در همه‌جا گسترد و قدرت شفابخش تحسین و تقدیر را برای دیگران به ارمغان آورد.تحسین و تقدیر، زمانی که هیچ درمان دیگری نمی‌تواند به داد انسان برسد، راه بازگشت سلامت را می‌گشاید.در واقع، بسیاری این امر را به اثبات رسانده‌اند که اگر از قانون ستایش و شکرگزاری باخبر باشید، دیگر به تجربهٔ شفا نیاز نخواهید داشت.مچ دست خانمی میانسال چنان شکست که لازم شد در مچ دستش فلز بگذارند تا به شفای آن کمک کند. پزشکش نیز به او گفت که خدا ا شفاء مچ دستش نرمش و قابلیت انعطاف خود را از دست خواهد داد و باید تا آخر عمر با این وضع بسازد.این خانم به‌جای اینکه آن تشخیص را بپذیرد، برای خودش آوازی کوتاه و سرشار از حمد و ثنا ساخت و هر روز آن را خواند:«خدا را شکر برای این مچ نرم. خدا را شکر برای رفع این درد. خدا را شکر می‌گویم که ایمان شفایم می‌دهد تا روز آخر.»پس از دوازده هفته که فلز را از مچ دستش درآوردند، بی‌درنگ مچ دستش را تکان داد و چرخاند و هیچ دردی را احساس نکرد. پزشکش حیرت‌کنان فریاد زد که این از نظر پزشکی غیرممکن است. اما از نظر زن ممکن بود و می‌توانست بدون احساس درد، مچ دستش را حرکت بدهد.در کتابی، ماجرای مرد جوانی را خواندم که خود را از خانه‌ای شعله‌ور بیرون انداخته و با لباس‌های آتش‌گرفته‌اش در خیابان دویده بود. سرانجام، پس از بستری‌شدن در بیمارستان، با وجود نظارت شدید و توجه دقیق، پزشک به این نتیجه رسید که چون بیش از نیمی از بدن بیمار سوخته است، نجات‌دادن او ممکن نیست.جوان که از سر تا پا باندپیچی‌شده و زخمی و رنج‌دیده بود، زیر آواز زد. همراهان یک‌صدا گفتند که بیمارشان به دیار دیگر رهسپار است، اما او همچنان به آواز ادامه داد. آنگاه گفتند آوازش هذیان و نمایانگر شدت درد اوست.بعداً که بهبود یافت، گفت: «لحظه‌ای که با لباس شعله‌ورم از خانه بیرون پریدم، تصمیم گرفتم که زنده بمانم. همان موقع هم می‌دانستم که اگر تمام اندیشه‌هایم را بر زندگی متمرکز کنم و بی‌وقفه آواز بخوانم، زنده می‌مانم.»ادامه دارد.. .Nazanin BagheriNazanin BagheriMon, 02 Nov 2026 22:42:18 +0330