https://virgool.ir/feed/@NAPOسعی می‌کنم از دیده‌ها و خوانده‌هایم بنویسم.fa2026-11-11 03:19:30https://files.virgool.ir/upload/users/153715/avatar/QkUahf.pnghttps://virgool.ir/@NAPOhttps://virgool.ir/@NAPO/افسر-و-جاسوس-sulsjhykbbqoAn Officer and a Spy | Roman Polanski | 2019⚠️ الواح بازنوشتنی را در تلگرام بخوانید.⚠️ خطر لو رفتن داستان فیلمداستان فیلم برمی‌گردد به سال 1894 و ماجرای مشهور آلفرد دریفوس، نظامی یهودی فرانسوی، که به جرم خیانت به زندان افتاد. به خاطر مخدوش بودن پرونده تا چندین سال نزاعی در اجتماع بین ملی‌گرایان فرانسه و مدافعان حقوق بشری این کشور شکل گرفت و حتا نویسنده‌ای مشهوری مثل امیل زولا بابت چاپ مقاله‌ای در دفاع از دریفوس و انتقاد از سیستم قضایی فرانسه به زندان افتاد. فیلم این داستان را از دید سرهنگ پاکارد که به ریاست سازمان اطلاعات فرانسه منصوب می‌شود روایت می‌کند. پس از چندی پاکارد متوجه می‌شود که دریفوس به اشتباه به زندان افتاده و تلاش می‌کند او را تبرئه‌ی کند.در فیلم از همان سکانس ابتدایی معرف خود همراه سرهنگ پاکارد هستیم. درواقع می‌خواهیم ماجرا را با همراهی این آدم بازبشناسیم؛ از مواجهه‌اش با دریفوس در کلاس درس، وارد شدن به محل کار جدید و دنبال کردن پرونده‌ی جاسوسی و غیره خود این آدم هم برای ما باید مهم شود. درواقع، سعی فیلم برای آن است که از دل فردیت پاکارد ماجرای دریفوس را دنبال کنیم. به‌رغم بازی خوب ژان دوژاردن اما این امر ممکن نمی‌شود. نبود لحظه‌هایی که فردیت پاکارد را بیشتر برای ما متمایز کند و پرداخت شلخته‌وار ماجرای دریفوس آن‌گاه که جنبه‌ی عمومی آن مسئله است سبب می‌شود که فیلم در عمل دوپاره شود؛ درواقع بدون این که ما کامل و درست به پاکارد نزدیک شویم فیلمساز سعی می‌کند از این نزدیکی بهره‌برداری کند. چون بذری که می‌کارد بی‌بنیه است در نتیجه حاصلی هم در پی ندارد. این که در میان خانه‌ی به‌هم ریخته‌اش پیانو می‌نوازد (که مرا یاد پیانیست انداخت)، تعللش در ورود به خانه‌ای که اجماع حمایت از دریفوس را با کسانی چون زولا در پی دارد یا جایی که در اواخر فیلم معشوقه‌اش می‌گوید که نه تو آدم ازدواجی و نه من و نمونه‌ی اینها صحنه‌هایی نیستند که تاثیری روی مخاطب بگذارند چون هنوز همراهی عاطفی مخاطب برای پاکارد شکل نگرفته است.و از طرفی در ماجرای دریفوس چون در نیمه‌ی ابتدایی نزدیک پاکارد مانده بودیم و یک آن بدون زمینه‌ای وارد زمینه‌ی اجتماعی آن می‌شویم فیلم ارتباط منطقی خود را از دست می‌دهد. صحنه‌های دادگاه، فرماندهان ، حضور زولا، قتل وکیل، دوئل پاکارد و... هیچ سبب نمی‌شود که ما هم همراه فیلم به نتیجه‌ی فیلم در پایان برسیم که وقتی در آخر و در سکانس دیدار دریفوس با پاکارد این‌طور نشان می‎دهد که قوم‌گرایی و نژادپرستی چنان گسترده و پیچیده است که حتا پس اصلاحات صورت گرفته و وزیر شدن پاکارد حق امثال دریفوس هم‌چنان تضییع می‌شود!An Officer and a Spy *1/2الواح بازنوشتنیالواح بازنوشتنیSun, 12 Apr 2020 22:55:48 +0430https://virgool.ir/@NAPO/روزی-روزگاری-در-هالیوود-igmijv4xiepnOnce Upon a Time in Hollywood | Quentin Tarantino | 2019الواح بازنوشتنی را در تلگرام بخوانید.⚠️ خطر لو رفتن داستان فیلمفیلم داستان بازیگری به نام ریک دالتون (لئوناردو دی‌کاپریو) را روایت می‌کند که به زعم خویش دوران فروغ خود را گذرانده و در تکاپوی بهبود وضعیت حرفه‌ای خویش است. همراه همیشگی او، بدلکار نقش‌هایش، کلیف بوث (برد پیت) است. در همسایگی ریک، پولانسکی و همسرش شارون تیت (مارگو رابی) زندگی می‌کنند. داستان فیلم مربوط است به سال 1969، همان سالی که شارون تیت به قتل می‌رسد.در خط روایی داستان و پرداخت بصری فیلم «روزی روزگاری در هالیوود» پیوسته شاهد «دگردیسی» هستیم: یا این دگردیسی ماحصل جابجایی در میان/خود شخصیت‌هاست: وقتی ما زندگی یک بازیگر و بدلکارش را دنبال می‌کنیم؛ دائم داریم این دگرگونی را می‌بینیم. دگرگونی بین دی‌کاپریو/ریک دالتون/نقش فیلمی که بازی می‌کند مثلا جیک کیهیل، یا بین برد پیت/کلیف بوث/بدل نقش ریک. در صحنه‌ی پارتی پلی‌بوی مک‌کویین تعریف می‌کند که چطور رومن پولانسکی جای دوست‌پسر قبلی شارون تیت، جی سبرینگ، را گرفته است. یا حتا در پشت صحنه‌ی فیلمی دخترکی از گفتن نام حقیقی‌اش امتناع می‌کند و خود را به اسم نقش فیلم آمابلا می‌خواند. یا در سکانسی کارگردان فیلم از طراح لباس و گریمور می‌خواهد ریک دالتون را به کل عوض کنند تا کسی او را بازنشناسد.یا این دگردیسی در موقعیت‌هاست؛ یعنی بین انتظاری که داریم و نتیجه‌اش: که گاهی به کمدی ختم می‌شود: مثل وقتی بروسلی را می‌بینیم و بعدتر آن‌طور روی زمین می‌افتد. یا در یکی از نقش‌هایی که ریک دالتون دارد بازی می‌کند نقش جایزه‌بگیری است که ندانسته وارد نزدیک‌ترین شهر می‌شود تا از کلانتر جایزه را دریافت کند. ناغافل از اینکه آن شهر متعلق به پدر کسی است که او را کشته! گاهی نیز به تعلیق/غافلگیری بیشتر کمک می‌کند: مثل وقتی که کلیف به خانه‌ی هیپی‌ها می‌رود و انتظار حادثه برای ما بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود و دست‌ آخر به تعویق می‌افتد.در فیلم این موتیف دگردیسی عجین شده با اعتقاد دیرین تارانتینو به باور «در لحظه خاص و مکان خاص» (مثلا جور شدن کلیف با دختر هیپی را به یاد بیاوریم که برای بار سوم ممکن شد). شخصیت‌ها در فیلم‌های تارانتینو می‌توانند سرگذشت دیگری داشته باشند «اگر»... اگری که خارج از خواست و اراده‌ی فرد است: در سکانس مفصلی که به شارون تیت اختصاص دارد و او به سینما و کتابفروشی می‌رود مدام به پشت صحنه فیلمی که ریک دالتون دارد بازی می‌کند برمی‌گردیم. او با حسرت تعریف می‌کند که نزدیک بوده جای نقش مک‌کویین در فیلم «فرار بزرگ» را بگیرد. یا دقت کنیم به قرینه‌‌ای که فیلمساز در فرودگاه می‌سازد هنگامی که پولانسکی و تیت و بعدتر ریک و فرانچسکا از آن خارج می‌شوند و پیشگویی می‌کند از جایگزینی سرنوشت. همه این دگرگونی‌ها و بازی حوادث یک نتیجه‌ی مهم دارد و آن «شکست انتظار» است. ما در کل فیلم و حتا در پایان فیلم که ریک دالتون سیگاری را تبلیغ می‌کند داریم همواره شکست پندارهای‌مان را تجربه می‌کنیم. یعنی نه در فیلم انتظارمان به تمام و کمال براورده می‌شود و نه به آن چه می‌بینیم می‌شود اتکا کرد. تارانتینو قبل‌تر در حرامزاده‌های لعنتی هم هیتلر را کشته بود. او نیک دریافت که برای همراهی مخاطب، برای شکست واقعیت به خصوص واقعیتی تاریخی تنها نشستن آنها روی صندلی سینما و باور به دیدن فیلم کفایت نمی‌کند. تارنتینو 120 دقیقه ابتدایی فیلم را پی می‌ریزد تا به بخش پایانی فیلم برسیم. خود او در جشنواره‌ی کن از کسانی که فیلم را دیده بوده‌اند خواست که داستان فیلم را لو ندهند. او تمام فیلم را روی این تعلیق کش‌آمده قمار کرد. بخش پایانی که با پرحجم شدن صدای راوی ریتم سریع‌تری می‌گیرد. با نوشته‌های کناری فیلم رنگ و روی گزارشی واقعی می‌گیرد. ماشین‌ هیپی‌ها در مسیر خانه‌ی پولانسکی و تیت، جلوی در خانه‌ی ریک کلیتون خراب می‌شود و به صدا می‌افتد. ریک اعتراض می‌کند. آنها به عقب بازمی‌گردند. آنها نه ریک که نقش او جیک کیهیل را می‌شناسند و برمی‌گردند که او را بکشند. آنها وارد خانه‌ی ریک دالتون می‌شوند. کلیف بوث و سگش دمار دو نفرشان را درمی‌آورند. نفر آخر را هم ریک دالتون می‌سوزاند با آتش که شاید بتوان آن را نشانی از انتقام در فیلم‌های تارانتینو دانست (دست‌کم، در بیل را بکش و جانگوی آزادشده خوب به یاد دارم).در پایان، نکته دیگر را دوست دارم ذکر کنم و آن کرنش فیلم از نظر من به شارون تیت است. در دنیای سخت‌گیرانه‌ی فیلم او شاد و خندان و آزاد و دنیا به کام است. و جالب آن که در دو نما از سکانس‌های حضورش که یکی پایان فیلم هم هست از نمایی در آسمان او را نظاره می‌کنیم.Once Upon a Time in Hollywood ***1/2الواح بازنوشتنیالواح بازنوشتنیTue, 31 Mar 2020 22:29:54 +0430https://virgool.ir/@NAPO/داستان-ازدواج-cgqpfczop6lmMarriage Story | Noah Baumbach | 2019الواح بازنوشتنی را در تلگرام بخوانید.⚠️ خطر لو رفتن داستان فیلمفیلم داستان جدایی چارلی و نیکول است؛ زوج هنرمندی که در گیرودار طلاق می‌افتند.در سراسر فیلم، چارلی و نیکول در حین جدایی در برخورد با هم خویشتن‌‌دارند. حتا موضوع هک ایمیل و افشای خیانت با جر و بحثی به‌هنجار خاتمه می‌پذیرد. اصلا به خاطر همین مداراست که نیکول تصمیم می‌گیرد پای وکیل را به میان بکشد. زیرا دل انجام جدایی توافقی بین خود و همسرش را ندارد. اما انباشت فشارهای روحی، تلخی‌ها و رنج‌های زندگی مشترک در سکانسی به یاد ماندنی منجر می‌شود به دعوایی حسابی بین آنها (با تحقیر و اهانت و به قصد آزار دادن)؛ فارغ از بازی خوب بازیگران در این سکانس آن چه جلب توجه می‌کند مکان وقوع آن است. دعوا در خانه‌ی نویی که چارلی تازه اجاره کرده و دکور و تزئیناتی ندارد اتفاق می‌افتد. جایی که در آن گذشته‌ای وجود ندارد، چیزی نیست که خاطره‌ای را میان‌شان زنده کند، درهم‌تنیدگی‌شان را نشان دهد (سکانس‌های خانه‌ی مادر نیکول را به یاد بیاوریم؛ به‌ویژه آن که نیکول می‌خواهد درخواست خود را تحویل چارلی دهد). به یادشان بیاورد که فرد مقابل کیست و چه نسبتی با او دارد. رفتارشان می‌شود شبیه همان وکیل‌هایشان. آنها هم بارها به چارلی و نیکول می‌رسانند که طرف مقابلت شاید آدم خوبی باشد اما خواسته‌ی خودت در اولویت است. مهم پیروز شدن در این جنگ است و چیز دیگری در این میان اهمیت ندارد. نورا (وکیل نیکول) در جایی از فیلم که به درصد حق حضانت مربوط می‌شد در جواب نیکول اعتراف می‌کند فقط برای این که حرف طرف مقابل به کرسی ننشیند این گونه سهم‌خواهی کرده است. رویکردی که با اساس «ازدواج» در مغایرت است؛ نمی‌شود آسیب زد بی‌آنکه آسیبی دید. برای همین است که نام فیلم در حالی‌که دارد به طلاق می‌پردازد داستان ازدواج نام دارد. فیلم مطرح می‌کند که نمی‌توان فقط دعواهای رابطه‌ را در پس‌زمینه‌ای خالی دید؛ باید کل زندگی را که با ازدواج بنا شده است از نظر گذرانید. نمی‌توان مادری یا پدری یک فرد را در یک شام خوردن ارزیابی کرد. همان‌گونه چارلی و نیکول در نظر یک ارزیاب بیرونی پدر و مادر خوبی به حساب نمی‌آیند.فیلم با این که سعی می‌کند با پررنگ‌ کردن جزئیات این رابطه حساسیت مخاطب را به خود جلب کند اما به نظر در جاهایی از فیلم یکدستی ظرافتش را از دست می‌دهد: مثلا در سکانسی که به علت قطع برق نیکول از چارلی و هنری کمک می‌خواهد. یا در سکانس ماقبل پایانی فیلم، فرزندشان هنری کاملا اتفاقی(!) نامه‌ی نوشته‌ی نیکول را بلند می‌خواند که درواقع خواست کارگردان است برای بازگشت به آغاز فیلم. یا در نماهای پایانی بستن بند کفش چارلی که زیاده‌گویی است.Marriage Story **1/2الواح بازنوشتنیالواح بازنوشتنیSun, 29 Mar 2020 11:43:06 +0430https://virgool.ir/@NAPO/پرترهی-بانویی-در-آتش-i9ok1l36uj6oPortrait of a Lady on Fire | Celine Sciamma | 2019 الواح بازنوشتنی را در تلگرام بخوانید.⚠️ خطر لو رفتن داستان فیلمدر قرن هجدهم، زنی نقاش (ماریان) برای کشیدن پرتره‌ی نوعروسی (هلوئیز) به جزیره‌ای فراخوانده می‌شود. چگونگی کشیدن پرتره و ماجراهایی که بین ماریان و هلوئیز و البته خدمتکاری به نام سوفی اتفاق می‌افتد داستان فیلم را تشکیل می‌دهد.می‌توان فیلم را در ساحت داستانی‌اش به سه بخش آشنایی، صمیمیت، و جدایی (ماریان و هلوئیز) تقسیم کرد. این سه بخش با فلاش‌بکی طولانی بین مقدمه‌ و موخره‌ای جای می‌گیرد. فاصله‌گذاری‌ بخش‌ها هم در فیلم با حضور/غیاب مادر به عنوان نماد نیرویی سرکوبگر و مسلط نشانه‌گذاری شده است (به یاد بیاوریم تمایل بیشتر وی برای ازدواج هلوئیز و رفتن به میلان، اجازه ندادن به تنها ماندن ماریان و لوییز برای خداحافظی، ترس سوفی از عتاب وی برای سقط جنین، و یا آزادی‌هایی را که هلوئیز هنگام دوری از وی در کرانه‌ی دریا تجربه می‌کند). اما رشته‌ای که این بخش‌ها را کنار هم نگه می‌دارد و به هم مربوط می‌سازد؛ همان‌گونه که از نام فیلم و تیتراژ آغازین فیلم برمی‌آید نقاشی به طور خاص و هنر (ادبیات و موسیقی در این فیلم) در شکل عامش است. نقاشی هم بافت تصویری اثر را توجیه می‌کند: اندازه‌ی نماها، رنگ، نور، لباس، دکور؛ انگار هر نما به‌سان تابلوی نقاشی‌ است که داریم به عمق آن نفوذ و داستان آن را بازگو می‌کنیم و هم عامل پیشبرنده‌ی داستان است. در بخش آشنایی به مدد نقاشی و به بهانه‌ی کشیدن مخفی پرتره لحظاتی رازآلود و کارآگاهی را تجربه می‌کنیم که ما را به اندازه‌ی نقاش (ماریان) به ثبت جزئیات صورت هلوئیز حساس می‌کند. این حس رازامیزی با ماجرای مشکوک خودکشی خواهر هلوئیز و تابلوی نیمه‌کاره‌ی نقاش قبلی شدت می‌یابد. در بخش بعدی، با رفتن مادر گویا آزادی‌ای نصیب افراد می‌شود. فاصله‌ی طبقاتی شخصیت‌ها از بین می‌رود و به هم‌دستی زنانه‌ای منجر می‌شود که سکانس نمادین آوازخوانی دسته‌جمعی را در پی دارد.در سکانسی در همین بخش، هلوئیز داستان اورفه و اوریدیس را برای آن دو می‌خواند. واکنش شخصیت‌ها در این بخش انگار از پایان آنها در فیلم خبر می‌دهد. سوفی از کار اورفه شکایت می‌کند. او را محکوم می‌کند که تاب نیاورده و پای زن نایستاده تا او را نجات دهد. شبیه آنچه خود تجربه کرده است: با مردی خوابیده. بچه‌ای در شکم او مانده و حال تنهاست. تنهایی‌ای که سبب می‌شود علی‌رغم میل باطنی‌اش بچه را سقط کند (در بخش سقط جنین هنگامی که روی تخت کنار کودک دراز می‌کشد از میل او به نگاه داشتن بچه می‌توان آگاه شد). ماریان گفته‌ی او را تایید و اضافه می‌کند که شاید به‌عمد اورفه این کار را کرده. او خیال اوریدیس را ترجیح داده. او این کار را نه عاشقانه بلکه شاعرانه می‌داند. مانند کاری که خود با عشق تازه جوانه زده‌اش می‌کند و با خیالش می‌زید. هلوئیز اما معتقد است اورفه این کار را به خواست اوریدیس انجام می‌دهد. نشانی از محتوم بودن سرنوشت و تقدیرگرایی که خود آخر به آن تن می‌دهد.پروست در جست‌وجوی زمان از دست رفته می‌نویسد که به خاطر شدت احوالات و افکار در برخورد با معشوق چنان ملتهب‌ایم که توانایی ثبت تصویر وی را در ذهن نداریم. در فیلم هم ماریان و هلوئیز برای زنده نگاه‌داشتن عشق‌شان متوسل می‌شوند به ثبت خاطرات‌ و احساسات‌شان و چه امری بهتر از هنر می‌تواند این عمل را برآورده می‌سازد، چه این هنر کشیدن پرتره‌ای باشد، چه تکرار قطعه‌ی تابستان ویوالدی. اگر نیک بنگریم اشاره‌ی هلوئیز به ماریان پس از دیدن تابلوی اول از همین جهت است؛ او به طعنه یادآوری می‌کند که هنر صنعت‌ نیست که آفریننده بتواند بدون درگیر شدنِ شخصی با سوژه دست به خلق آن بزند. در بخش سوم با آمدن مادر دوباره نظم امور به شکل قبل برمی‌گردد و فصل جدایی سر می‌رسد. همان عهد و پیمان اورفه و اوریدیس بین ماریان و هلوئیز تداعی می‌شود که در ادامه می‌بینیم ماریان آنها را روبه‌روی هم در حال جدایی و وداع بر تابلویی کشیده است. Portrait of a Lady on Fire ***1/2الواح بازنوشتنیالواح بازنوشتنیWed, 25 Mar 2020 01:29:22 +0430https://virgool.ir/@NAPO/فلیبگ-فصل-اول-mpvzcgwhykxcالواح بازنوشتنی را در تلگرام بخوانید.Fleabag S01 | Phoebe Waller-Bridge | 2016⚠️ خطر لو رفتن داستان سریالبه هر حال جذاب است تماشای فردی که در روابط جنسی و عاطفی‌اش تا این اندازه هنجارشکن باشد و فکرهایی را که گاهی ممکن از سرمان گذشته را بلند بگوید و کارهایی را که شاید هرگز انجام نداده‌ایم عملی سازد. شاید این‌گونه گمان می‌بریم داریم به کمک آن انتقام خود را از آداب پذیرفته شده‌ی جامعه به نوعی می‌گیریم. حال اگر یک زن جوان در مرکز ماجراها باشد تازگی شوخی‌ها و موقعیت‌ها بیشتر جلوه می‌کند. اما چیزی که سریال را برای من فراتر از یک سریال معمولی می‌برد پایان آن است. جایی که فلاش‌بک‌هایی را که در طول سریال از معاشرت با دوست صمیمی مرحوم‌اش می‌دیدیم کامل می‌شود. جایی که درمی‌یابیم که خیانت جنسی او بوده که زمینه‌ساز مرگ دوستش شده است. حالا با این غافلگیری سریال ما را به تماشای دوباره و تصحیح نگاه‌مان دعوت می‌کند. گونه‌ای که شخصیت را نه فردی لاابالی و باری به جهت بلکه فردی که افسردگی پس از بحران را می‌گذراند بشناسیم. درواقع، او با ترس از گرگ در لانه‌ی گرگ پنهان شده است. او با آسیبی که در رابطه خورده و دیده دچار تشویش و ازهم‌گسیختگی مهارت ارتباط شده است. حالا سریال توانسته در پس همه‌ی آن خنده‌های گرفته شده از مخاطب غباری از غم بنشاند. این همجواری غم و شادی، درنگ در روابط آدمیان، و تصویر فردی غمگین و تنها در بستری به ظاهر شاد و شلوغ جایگاه سریال را در نظرم عزیز نگاه می‌دارد.Fleabag ***1/2الواح بازنوشتنیالواح بازنوشتنیFri, 20 Mar 2020 18:40:02 +0330https://virgool.ir/@NAPO/ترانزیت-m70dsx2k4bmmالواح بازنوشتنی را در تلگرام دنبال کنید.Transit | Christian Petzold | 2018از پتزولد پیشتر «ققنوس» را هم دیده بودم. او را باید یک احضارکننده ماهر دانست. او در ققنوس زنی را که گمان کرده بودند در اردوگاه کار اجباری مرده است زنده کرد و فرستاد به برلین پس از جنگ. در این فیلم نیز اشغال فرانسه توسط نازی‌ها را در زمان حال می‌بینیم. گئورگ که از نازی‌ها فرار می‌کند خود را جای نویسنده‌ای جا می‌زند و به مارسی می‌رسد تا از آنجا امکان رهایی برایش میسر شود. در مارسی به عشق ماری گرفتار می‌شود. ماری همسر همان نویسنده است که گئورگ جایش را گرفته. ماری انتظار نویسنده را می‌کشد. همه‌ی آدم‌ها (پناهجو)هایی که به مارسی رسیده‌اند خواهان رفتن به سرزمینی مناسب‌تر برای زندگی‌اند اما تنها معدود افرادی امکان آن را دارند. فیلم به بعضی از این آدم‌ها هم نزدیک می‌شود.همان‌طور که به عمد سعی کردم در این خلاصه‌ داستان تاکید کنم؛ فیلم پر است از این جابجایی‌ها، از عوض شدن جای آدم‌ها با یکدیگر، درهم تنیدگی زمانی و مکانی و همه‌ی اینها بدون هیچ درشت‌نمایی آزاردهنده‌ای در پس‌زمینه‌ی عاشقانه‌ی داستان جای می‌گیرند. پتزولد آنقدر با مهارت این همانی‌ها را به مخاطب منتقل می‌کند که نشان دهد برخلاف باور عموم تغییری در آدم‌ها، رسم زمانه‌ و گرفتاری‌های بشر ایجاد نشده است. Transit ****الواح بازنوشتنیالواح بازنوشتنیFri, 20 Mar 2020 14:25:51 +0330