https://virgool.ir/feed/@N.Dاگر نظرات خود را درباره کارهایم با من به اشتراک بگذارید، من بهتر و عمیق تر خواهم نوشت. ممنون!fa2026-11-11 18:56:05https://files.virgool.ir/upload/users/217659/avatar/P85pSo.pnghttps://virgool.ir/@N.Dhttps://virgool.ir/@N.D/نمایشگاه-عکاسی-داستان-کوتاه-uwnnarhdkiflتابستان ها، شادترین ایام زندگی ام بودند. شهر، پر می شد از زنان و مردان زیبا و تمیز و خوش پوش که با شادمانی در کوچه ها قدم می زدند و در جواب به همه حرف های زمخت و بی احساس ما، لبخند می زدند.همیشه جویای اوضاع کارمان بودند، در حالیکه برایشان هیچ اهمیتی نداشت. می پرسیدند: کسی از شما خرید می کند؟می گفتم: بله ؛ لبخند می زدند.می گفتم: نه ؛ لبخند می زدند!در دستانشان همیشه یک دوربین کوچک بود که با رسیدن به هر خانه و کاشانه ای، صدا می داد.با وجود اینکه بیشتر آنها به نظر شیفتگانی احمق می رسیدند، اما حضورشان برای ما آدم های اخمو و در خود فرو رفته لازم بود؛ تا به شهر کوچک و خراب ما، شادی بیاورند و شاید کمی از ما خرید کنند.در یکی از تابستان ها، خانواده ای به اینجا آمدند که به دنبال هتل یا اقامتگاه سر از مغازه کوچک بابای من درآوردند. دو تا دختر داشتند، اولی انگار بیست و خرده ای سن داشت و دومی فکرکنم همسن و سال من بود.آتقدر چهره شیرینی داشت که لب هایم از حالت زمختشان درآمدند و به روی او لبخند زدند؛ خون در گونه هایم دوید و با خوش خلقی به او آب نبات تعارف کردم.لباس های نخی و زیبایی پوشیده بود؛ موهایش سیاه بودند و مثل مینیاتورهای قدیمی بابابزرگ، روی گونه هایش پیچ خورده بودند. او مانند یک نقاشی گرانبها زیبا بود!با خودم گفتم: بیخیال! او با تو خیلی خیلی فرق دارد!دخترک با اشتیاق از آب نبات ها، شامپوها، بستنی ها و همه اجناس بقالی ما، عکس گرفت.در نهایت با خجالت گفت: اجازه هست از شما هم عکس بگیرم؟صدای آرام و شیرینی داشت؛ حتی اگر من دیو قصه های بچگی ام بودم، نمی توانستم او را منع کنم.با صدایی سرشار از تحسین و محبت گفتم: بله!بعد از مکثی کوتاه، در حالیکه دخترک داشت دوربینش را تنظیم می کرد، گفتم: ولی لباس و موهایم خوب نیستند!با مهربانی نگاهی انداخت گفت: نه،خیلی خوب هستند.زیباترین لبخندی که بلد بودم را زدم و بعد صدای دوربینش چندبار آمد؛ خرید و سوالاتشان از بابا تمام شد و خداحافظی کردند و رفتند.با ناراحتی به در نگاه کردم؛ دیگر قرار نبود دختر را بیینم....۱۵ سال بعد:_ ببین من که گفتم! همین امروز می روم._چه اتفاقی افتاده؟_ آه! میگوید نمیتواند بیاید ما هم نباید بریم!_چرا؟_چون احساس تنهایی می کند!_ای بابا! ولمان کن، مرد گنده._ میخواهی برایت لالایی بخوانم؟بی اختیار زدم زیر خنده. این مرد چهل سالش شده و هنوز هم به فکر اینست که در خانه تنها نماند!دلم برایش سوخت، اما ناچار بودم تنهایش بگذارم.در یکی از اتاق ها باز شد و فرناز، خواهرم، مقابلش ظاهر شد. با نگاهی سرشار از شیطنت گفت: نگران فریدون خان نباشید، من حواسم هست!بعد به من نگاهی کرد، از سر تا پا و برعکس. _ این لباس ها چی هستند دیگر؟_ تیپ زدم._ این تیپ نیست برادر من! برو عوض کن._ چرا خیلی خوب هستند که!؟_ بیا ببینم.از داخل کمدم، یک دست لباس در آورد. مجبورم کرد آنها را بپوشم، بد نبودند. حداقل فرناز زیاد در اینترنت می چرخید و چیزهایی می دانست. بنابراین، تصمیم گرفتم حرفش را قبول کنم.قبل از خداحافظی صورت فریدون را بوسیدم._ فریدون! خودت میدانی برای چه می روم. زود بر می گردیم. فرناز هم حتما سر می زند.ناراحت بودم که ترکش می کنم، فریدون از نظر ذهنی با ما متفاوت بود؛ او خیلی دیرتر از ما متوجه می شد و واکنش نشان می داد، برای همین علی رغم این که از من ده سال و از فرناز دوازده سال و البته از فهیم هفت سال بزرگتر بود، ما همیشه برایش خواهر و برادر بزرگتر بودیم.باید به این سفر می رفتم؛ به خاطر پسرم! پسرک چهارساله من، روزها و روزها در انتظار بازگشت مادر بی وفایش کنار عموها و عمه اش می نشست و گریه می کرد. هیچ کدام نتوانستیم علت نبودن مادرش را توضیح بدهیم.شاید چون خودم هم دقیقا نمی دانستم چرا همسرم ما دو تا را رها کرد تا با پسرعمه اش فرار کند!می خواستم به شیراز بروم تا آنجارا بهتر بشناسم و اگر شد، زندگی کوچکی برای پسرم، خودم و فریدون در آنجا فراهم کنم. اینجا، در این شهر کوچک خراب، هیچ آینده ای منتظر ما نبود!قدم به قدم اضطرابم بیشتر می شد.دلتنگی و بغض!اما روزهای بازدید از شیراز لذت بخش و شیرین بودند! سرشار از دیدنی ها، خوردنی ها، شنیدنی ها...حافظیه و سعدیه، برای من، این مرد سی ساله دورافتاده که عاشق شعر بود، همان پردیس با طراوتی بود که همه به دنبالش هستند.در پایان گردش، چشمم به تابلویی افتاد:/نمایشگاه عکاسی شهناز جهانی/ جالب بود تا آنجا را ببینم. دست فراز را گرفتم و به بالا رفتیم.ابتدای نمایشگاه، تصاویری از شیراز و دیدنی هایش بود و انصافا عکس های قشنگی هم بودند. اما کمی جلوتر که رفتم، جاهای آشنایی را دیدم، شهر ما، شهر کوچک ما را آنجا به تصویر کشیده بودند.به فراز نشان دادم؛ همه خانه ها را می شناختم و همه آدم های زنده و مرده در عکس ها.وای! در یکی از عکس ها پسرکی شاد و ژولیده را دیدم؛ خودم بودم!خودم چطور اینجا بودم؟ نکند شهناز، همان دخترک زیبا و شیرینی است که پانزده سال پیش از من عکس گرفت؟با لبخندی به فراز خودم را نشان دادم، او را در آغوشم بالا بردم تا پدرش را ببیند که به دوربین دختری زیبا لبخند زده است و فقط پانزده سال دارد.صدای گفت و گوهایی آمد؛_شهناز عزیزم! عجب عکس هایی!_خانم جهانی، چقدر این پرتره پسر بچه قشنگ است!مثل یک بچه میخواستم جیغ بزنم که این منم!بالاخره عکاس وارد شد و او را دیدم! با اینکه خیلی بزرگ شده بود اما سریع او را شناختم. خودش بود!دخترک شیرین مینیاتوری آن تابستان!خواستم جلو بروم و خودم را معرفی کنم، اما او از کنارم بی اعتنا رد شد، حتی لبخندی نزد. دست مردی را گرفته بود و او را شوهرش معرفی می کرد.پسر! او حتی نگاهی به من نکرد!فراز را محکم فشردم، پسرم را در آغوشم گرفتم و فهمیدم که که بهتر است تنها بمانم. من برای تنها ادامه دادن ساخته شده بودم.فردا بر می گشتم و به فرناز و فریدون و فهیم میگفتم که شیراز خوب نبود! در شهر خودمان همه چیز قطعا مهربان تر، زیباتر، و وفادار تر بود.فراز را در خانه پدری اش بزرگ می کردم‌،شیراز را در همان نمایشگاه، لا به لای لبخند های پسرک پانزده ساله جا گذاشتم و راه خانه را پیش گرفتم.N.DN.DFri, 23 Apr 2021 04:10:18 +0430https://virgool.ir/@N.D/نوه-عزیزم-داستان-کوتاه-narmo9numkkiدر نامه رنگ و رو رفته این طور نوشته شده بود:«نوه عزیزم! من، پدربزرگت، برایت می نویسم از زندگی ام تا بدانی.تا در دشواری ها و پستی و بلندی های زندگی ات، کم نیاوری!بخوان عزیزم و بدان که دوستت دارم.مادر من، زنی فربه و سرخ چهره بود با قدی بلند و قامتی راست؛ تکیه به دیوار آجری کج و بدشکل حیاطمان می داد و گوشه چادر سفیدرنگش را در دهان می گذاشت. با اخم به همه نگاه می کرد، حتی به من.یک پایش را از روی دیگری رد می کرد و به طور متناوب به کف زمین ضربه می زد. روزی دو یا سه ساعت از وقتی بابا می رفت به اداره به همین حالت دم در حیاط می ایستاد و با اخم و لب هایی فشرده که دائم زیرلب چیزی می گفتند، به مردم نگاه می کرد.من هفده ساله بودم که مادرم تصمیم گرفت دیگر درس و مدرسه برایم زیاد است و باید به سرکار بروم. بابا، مخالف بود؛ می گفت باید درس بخوانم، باسواد بشوم، بعدا هم بروم همین اداره بابا و کناردستش کار کنم.همیشه، حرف مامان برنده بود. این بار هم علی رغم تمام تلاش های بابا، من در سن هفده سالگی، وقتی یک پسر لاغر و بلند بودم، در یک میوه فروشی مشغول به کار شدم. صاحب میوه فروشی، حاج علی، همسایه قدیم خودمان بود و من را از سه سالگی به یاد داشت.اوایل، با من مهربان بود و فن کار را به من یاد می داد، با گذشت دو هفته اما، دیگر حوصله نداشت با من سر و کله بزند؛ اگر مشتری قیمت موز و پرتقال را می پرسید و من کمی مکث می کردم، سریع تشر می زد که:« ای بابا! باز که قیمت رو یادت رفت!!!»دو سال به همین منوال گذشت، همان حقوق کمی هم که می گرفتم، مامان برمیداشت و با آن برای خواهرهایم طلا می گرفت و به دست و گردن و گوش آنها می آویخت. هرزمان که می گفتم:« لااقل کمی هم بده من خرید کنم.»، می گفت:«تو بچه ای، نمی فهمی. اینا پس اندازه!»در نوزده سالگی، خیلی چیزهایی را دیده بودم که همسن هایم اصلا از وجودشان خبر نداشتند. مادرم کم کم با من مثل یک آدم چهل ساله برخورد می کرد. بابا، هم که از چند دهه کار و دغدغه خسته شده بود، بدش نمی آمد که کمی هم بار خود را روی دوش من بگذارد.یکی از روزهای زمستان، موقع شام، مامان یواش یواش بحث ازدواج را پیش کشید. خواهرهای یازده و چهارده ساله ام به این موضوع خندیدند. اما مامان جدی بود و واقعا از من می خواست که ازدواج کنم.-دیگه بزرگ شدی! مردی شدی برای خودت. اگر سنت بره بالا سخت تر میشه ها! الان برو قشنگ دست یه دختر رو بگیر با هم زندگی کنید، جوون هستید می تونید با مشکلات بسازید.-ولی مادر من! من نوزده سالمه. هنوز از زندگی چیزی نمی دونم.-داداش و زن داداش! ههههه-چرا که نه پسرم؟ مادرت بد نمیگه. الان می تونی لذت ببری، شاد باشی، تلاش کنی. وقتی بشه سی سالت، اون موقع حوصله داری تازه این ماجراها رو شروع کنی؟تا یک سال در خانه ما بحث همین بود. ازدواج و ازدواج و ازدواج...کم کم کلافه شده بودم. خلاصه، به هر سختی بود تصمیم خودم را گرفتم و با آنها در میان گذاشتم. دلم می خواست، درس بخوانم. آنقدر در آن مدت به آنها کمک کردم، شب ها بیدار ماندم برای درس و کتاب، سخت کار کردم، مهربان بودم، که بالاخره دلشان نرم شد و اجازه دادند. البته شرطی سخت هم گذاشتند که من قبول کردم؛ قرار شد کل هزینه تحصیلم را خودم بپردازم.با حقوق کمی که پس اندازه کرده بودم(غیر از طلاهای خواهرهایم) و البته مقداری پول هم که از فروش وسایل بی استفاده بدست آورده بودم، کتاب های دبیرستان را خریدم. هر روز، بعد از کار، نزدیک شش عصر به خانه می آمدم و تا ساعت ده شب، فقط درس می خواندم. خواهر بزرگترم، رویا، جذب اراده ام شده بود و بیشتر به درسش می رسید.در تابستان آزمون دادم و دیپلمم را گرفتم. مادر هرگز من را برای درس خواندنم تشویق نکرد، ولی روزی که با مدرک دیپلم به خانه آمدم و بابا قربان صدقه ام رفت، شادی را در چشمهای مامان هم دیدم.بعد از دیپلم، نوبت به کنکور رسیده بود؛ سال سختی داشتم، مجبور بودم دو جا کار کنم و در خانه هم وظایف بیشتری داشتم، از تعمیرات و تمیزکاری گرفته تا خرید و چانه زدن با صاحب خانه. گویی، خواهرهایم هیچ وظیفه ای نداشتند.خلاصه، با گذشت مدتی سخت، بالاخره کنکور دادم. وقتی از جلسه آزمون برگشتم، کسی خانه نبود. همه مهمانی رفته بودند و اصلا به یاد من نبودند. سعی کردم به این موضوع توجهی نکنم. نتیجه آزمون که آمد همه ذوق کردند. خودم به هیچ وجه باور نمی کردم که در دانشگاه قبول شده ام! خوشحال بودم و همه هم از شادی من می خندیدند. روز موعود رسید؛ قرار بود از آنجا بروم، و مامان و بابا خیلی ناراحت بودند. راستش نمی توانم بفهمم که تمام ناراحتی آنها از رفتن و دوری من بود یا وظایفی که با رفتنم به عهده آنان بود. اما من این ناراحتی را نشانه عشق پدر و مادر دانستم.با دلتنگی راهی شهر دیگری شدم و سالها گذشت. در این سالها به آنان سر زدم، کمکشان کردم و احوالشان را جویا شدم. خواهرهایم بزرگ شده بودند و هرکدام به دنبال درس و کار و ازدواج.من دیگر یک معلم بودم و از شغلی که داشتم بی نهایت لذت می بردم. سختی های خودش را داشت، ولی من عشق این کار را به دشواری هایش غالب می دیدم. می دانم که در آن سالها که بیست و پنج یا شش سالم بود، با خودم می گفتم:« هی پسر! مهم نیست چقدر سخت بود! مهم نیست چقدر جنگیدی، حالا تو اینجایی و باید لذت ببری.»در دهه دوم زندگی ام، تحصیل کرده بودم و شغل خودم را داشتم. از همه چیز راضی بودم، حتی از همه دشواری هایم برای گرفتن رضایت والدینم، برای مقاومتم در برابر تمسخر خواهرهایم و برای اراده ای که در این راه داشتم.می دانی چیست، حالا من شصت سالم است. دو تا نوه دارم. یک همسر زیبا دارم که در همه مراحل زندگی مشترک، رفیق و یار من بوده است. دو تا پسر دارم که به آنها یاد دادم به موقع جوانی کنند و به موقع مسئولیت بپذیرند. از آنچه که هستم، و ضربه هایی که به زندگی ام وارد شد تا این الماس درخشان از زیر گرد و خاک سختی ها بیرون بیاید خوشحال هستم.از خانواده ام طرد نشدم، تا روزهای آخر مادرم، هم از من شاکی بود و هم به من افتخار می کرد. پدرم دوست داشت که ازدواج من و نوه دار شدن خود را ببیند که این اتفاق نیفتاد و پیش از آنکه ببیند من ازدواج کرده ام و بچه دار شدم، هر دو از دنیا رفتند.خواهرهایم، به من می گویند:«الگو!» و من را نه فقط به عنوان یک برادر بلکه به عنوان یک الگو دوست می دارند. سخنم اینست، اجازه نده که زندگی ات را به هم بریزند؛ بگذار همه چیز در زمان خودش اتفاق بیفتد. بگذار هرزمان که سرنوشت خواست، عاشق شوی، ازدواج کنی، خانواده تشکیل بدهی، کار کنی، درس بخوانی و مستقل شوی. مادرم، می خواست زندگی ام را روی ایده آل های او بنا کنم و پدرم هم از این تصمیم حمایت می کرد، برایم دشوار بود، اما ایستادگی کردم؛ بدون جنگ و دعوا، مقابل این تصمیم ایستادم، و حالا ببین:من-از-زندگی-ام-راضی-هستم!نوه عزیزم، این حرف ها برایت روزی معنا می یابند که تو هم در جوانی مقابل این همه جبر زمانه قرار بگیری، اما تا پیش از آن خواستم بدانی که لازم نیست بترسی و فرار کنی. قدرتمند باش و از تغییر نترس.اگر از شرایط راضی نیستی، آن را تغییر بده!از طرف پدربزرگی که خیلی خیلی دوستت دارد!N.DN.DWed, 17 Mar 2021 14:38:56 +0330https://virgool.ir/@N.D/آبدارچی-داستان-کوتاه-o5ehouryrasgوقتی بیست سالت است، همیشه کمی ناراضی هستی. از شرایط می رنجی و دلت می خواهد همه دنیا را تغییر بدهی. کمی که می گذرد، ناامید می شوی و بعد در کنج انزوا، می پوسی.این بود آنچه من از بیست سالگی به یاد دارم.یکباره وارد جوانی پر از حادثه ای شدم. در همان تابستانی که بیست سالم شد، در یک مغازه لباس فروشی، کار پیدا کردم.روزهای اول، خستگی ناشی از کارم را با اشتیاق ظاهری و لبخند و خنده قایم می کردم. اما واقعیت این بود که من نمی توانستم کار کنم؛ و این از بی عرضگی من بود.بعد از چهار ماه، رئیسم درگذشت. در کشمش تقسیم ارث، شغل من و پنج نفر دیگر در خطر بود.دختر بزرگ رئیس،جانشین او شد.سه نفر از ما را اخراج کرد. فقط من و آبدارچی مانده بودیم؛ می گفت دلش نمی آید پیرمرد را از کار بیکار کند. اما هرگز نفهمیدم به چه دلیل من را اخراج نکرد.این آبدارچی، پیرمردی ریزجثه بود با موهای مجعد سفید و ابروهایی سیاه و انبوه. چهره ترسناک ولی صدای آرامی داشت. زیاد در کار کسی دخالت نمی کرد؛ فقط چای و قهوه در سینی می گذاشت و بی سر و صدا برای همه می برد.در یکی از ماه های زمستان، پیرمرد آبدارچی من را برای اولین بار به اسم صدا زد._آقا پژمان!_بله؟_پسرم خیلی خسته ای؛ چیزی شده؟_نه، فقط امروز یکم ... خستم._ منظورم امروز و دیروز نیست، کلا از یه موضوعی خسته شدی.سعی کردم با لبخندی از روی ادب، بحث را خاتمه بدهم._پسرم، میدونم که تو هم خسته شدی. ولی جدا خستگی، فقط آدم رو از پا می ندازه._آقا جلیل، من از موضوع خاصی، ناراحت یا خسته نیستم، من کلا آدم بی عرضه ای هستم.به پایین چشم دوختم. _ زیاد وقتت رو نمی گیرم؛ اما خستگی راهش نیست! نمی تونی هم خسته باشی و هم نفس بکشی، چون نفس کشیدن یعنی تلاش کردن برای زنده موندن و آدم خسته، اصلا تلاش نمی کنه. تو نفس میکشی درسته؟ پس خسته نیستی، نه اونقدر که خستگی تنها ویژگی تو باشه. _ آقا جلیل، شما یه پا روانشناس هستید!خندید. چشم های محزون مشکی اش را به عکس رئیس مرحوم دوخت. دستمالش را آرام تکاند و راهش را به سوی آشپزخانه کج کرد.از پشت به او دقت کردم؛ یک پایش از دیگری کوتاه تر بود و برای همین کمی می لنگید.به آینه قدی نگاهی انداختم؛ چه شد که من خسته شدم؟ حتی نمی دانستم از چه چیزی خسته شدم!دستی به موهایم کشیدم و زیرلب به خودم گفتم: پژمان، از چه چیزی خسته شدی؟جواب دقیقی پیدا نکردم. مشکل از من نبود؛ مشکل از "خستگی" بود. مشکل از احساس من بود. شاید من نباید تغییر میکردم، شاید من باید آن کسی می بودم که تغییر می دهد.برای اولین بار به خودم لبخند زدم. برای اولین بار برای خودم ادا درآوردم.برای اولین بار به حرکات خودم خندیدم.برای اولین بار...در آینه آبدارچی پیر را دیدم که به ادای من می خندید.برگشتم به سمتش._ تو خسته نیستی پسرم؛ تو فقط بلد نیستی راه دیگه ای پیدا کنی!_ پیدا میکنم، قول میدم._ تو باید بلد باشی که راه دیگه ای پیدا کنی، سمت یه مسیر دیگه برو.بیست و یک سالم که شد، نمی دانم دقیقا چگونه، از آن خستگی درآمدم.شاید چون مسیرم را تغییر دادم، من همان پژمان سالهای قبل بودم در راهی متفاوت.چند روز پیش، در دهه چهارم زندگی ام، گزارشی خواندم درباره روانشناسی به نام جلیل، که تحت تاثیر جبر زمانه، شغل دلخواهش را رها می کند و آبدارچی یک مغازه می شود. اما در سن هفتاد و دو سالگی، دوباره به محل قدیم رفته و کلید در قفل مطب قدیمی اش می چرخاند.او حالا مرده بود، گزارش را به دقت دنبال کردم، در سطرهای پایانی، نوشته شده بود:"دکتر جلیل....، بعد از چهل سال حضور در شغلی که دوست نداشت از رویا و تلاش خسته نشد"آه،دکترجلیل، تو خسته نشدی و باعرضه مردی.روزنامه را بستم و سرم را به سمت پنجره چرخاندم. با خودم گفتم:"یعنی جلیل، خسته نشد؟"پلک هایم را تکان دادم خودم پاسخ دادم:"نه! چون جلیل خودش رو نه، بلکه راهش رو تغییر داد"وادار شدم از جایم بلند شوم به احترام جلیل آبدارچی، مرد خستگی ناپذیر جوانی ام، دیگر خسته نشوم.N.DN.DFri, 12 Feb 2021 02:38:48 +0330https://virgool.ir/@N.D/کاش-همه-چیز-بهتر-بود-ylmayx4tb6pbPhoto credit: @lidi_fu ✍?Photo credit: @lidi_fu _____________________روزها تکرار یک روند عادی هستند.روندی که از شدت عادی بودن، عجیب می نماید.خسته هستیم و سردرگم. در ناباوری کامل، به تماشای تباهی نشسته ایم.دلمان میخواهد از جا بلند شویم، اما افسوس که این دست ها و پاها زنجیر در این تکرار هستند.اسیر جریان شده ایم و گویا چشم هایمان پوشیده اند بر چیزهای تازه.چیزهای تازه را نمی بینیم؛ چون از تازگی می هراسیم، از اعتماد کردن فراری هستیم.و بعد خودمان را گول می زنیم که تکرار را دوست داریم.کاش همه چیز جور دیگری پیش می رفت.کاش کسی، جایی، کاری میکرد.از این تکرار فرار نمی کنیم؛ چون تکرار را به حادثه ترجیح می دهیم و حق هم داریم. جز حادثه، چیز دیگری انتظار زندگی را نمی کشد.اما از طرفی هم دوست داریم، شکوفا شویم و تازگی را دریابیم.اینست که سردرگمی ما را فرا گرفته است.و کاش همه چیز بهتر بود؛ تا از تازگی نهراسیم.N.DN.DThu, 28 Jan 2021 02:28:23 +0330https://virgool.ir/@N.D/پنج-نامه-و-یک-ارسال-بی-بازگشت-atewu0euq88cنامه۱از طرف: خانم پویاییبه: آقای پویایتاریخ: بیستم اردیبهشتموضوع: خسته ام بابا!محتوی:سلام.بابا الان که می نویسم خیلی خسته ام. از همه چیز خسته ام.منظورم شکست عاطفی یا غم نیست؛ بابا من حقیقتاً خودم را خالی حس میکنم.از وقتی وارد این زندگی شدم، خسته ام‌.هیچ وقت نتوانستم به تو توضیح بدهم.یعنی هرگز از من نپرسیدی! نمیخواستی با دیدن غم من، به اشتباهاتت فکر کنی.من خالی شده ام از احساسات و منطق و اندیشه.به خاطر همه چیزهایی که انتخاب من نبود.خداحافظ.پ.ن: بابا من بازهم نامه مینویسم، مهم نیست اگر جواب ندهی........نامه۲:از طرف: خانم پویاییبه: آقای پویایتاریخ: بیست و سوم اردیبهشتموضوع: خانهمحتوی:باز هم سلام‌،دیروز پشت فرمان بودم، غرق در فکر شدم و خودم را در خانه قدیمی یافتم. هنوز هم زیبا بود، میدانی، تمیز شده بود و اثری از خاک کهنه روی آن نبود.بابا، چه فرصت هایی از این زندگی پر کشید! می توانستیم کنارهم باشیم، بخندیم و شام بخوریم.میدانم که هرگز نمی خواهی دوباره به آن خانه برگردی، مهم نیست؛ خاطرات در ذهن من هم وجود دارند......نامه۳:از طرف: خانم پویاییبه: آقای پویایتاریخ: سی ام اردیبهشتموضوع: گذشتهمحتوی:وقتت به خیر!یک هفته گذشت و بازهم می نویسم. امروز برای چند دقیقه فقط به تو فکر کردم. به حرف های محکمی که به من زدی. وقتی که داد زدی: باید پزشک بشی!وقتی که لب هایت از فرط خشم می لرزیدند.وقتی که رویاهای من را نابود کردی.شاید به یاد نداشته باشی، ببین من را! الان پزشک شده ام. یک پزشک معروف با کلی درآمد و محبوبیت.ولی بابا، وای به حال زمانی که در بیمارستان نیستم.دستهایم می لرزند، از هر صدایی می ترسم و مدام می خوابم.من ناامید هستم؛ به رغم کاغدهای قاب گرفته در مطب، به رغم مصاحبه های انگیزشی، من نابود هستم.پ.ن: نامه بعدی آخرین نامه است......نامه۴:از طرف: خانم پویاییبه: آقای پویاییتاریخ: دهم خردادموضوع: آخرین نامهمحتوی:سلاماز آخرین نامه زمان زیادی می گذرد.بعد از این نامه هرگز، دوباره برایت نخواهم نوشت.فردا برای یک ساعت به خانه ات می آیم، چندتا از وسایلت را پس می دهم و برای همیشه به شهر دیگری می روم.با خودم می گویم کاش بابا از زندگی من راضی باشد، چون اگر تو هم از آن رضایت نداشته باشی، پس لعنت به این زندگی!من خسته ام و فقط میخواهم بخوابم.شب به خیر بابا! حتی اگر صبح است......نامه ۵:از طرف: خانم معتمدبه: خانم پویاییتاریخ: دوازدهم خردادموضوع: تلخمحتوی:خانم پویایی عزیز،من معتمد هستم؛ پرستار پدرتان. متاسفانه پدر شما دیروز درگذشتند.نامه آخر شما فقط نیم ساعت بعد از مرگ ایشان، به دست ما رسید.این مرد، بیمار بود و دیروز سرانجام به خاطر مبارزه با بیماری و در نهایت غم دوری شما، فوت شدند.تسلیت من را بپذیرید و متاسفم که این خبر تلخ را ارسال می کنم.....دینگ دینگ..._ بله بفرمایید؟_ باز کنید._ بفرمایید._ بابا کجاست؟_ خانم..._ بابای من کجاست؟!_ پدرتون فوت کردن._چی؟ ولی من قراره امروز ببینمش!ریییییینگ_ خانم پویایی؟_بله خودمم._ یک نامه از طرف خانم معتمد دارین که با تاخیر رسیده.N.DN.DThu, 21 Jan 2021 02:42:51 +0330https://virgool.ir/@N.D/مسافرخانه-قصه-داستان-کوتاه-uhumblsgl0jtدر این جاده ی سبز و خلوت، اگر به راه ادامه بدهی، به دشتی بزرگ می رسی که از سبزی و طراوت لبریز است.اما این جاده و مناظر انتهای آن، همیشه انقدر خلوت نبوده است.روزگاری، قصه های شیرینی در آن رخ داده اند؛ چه عشق ها و نفرت هایی که در دل خاک این دشت نهفته اند.داستان عشق باغبان و هیزم شکن، از آن قصه های محلی است که هنوز بین بچه ها و مادرها زمزمه می شود....این قصه برای زمانی است که جاده همواره پر از مردان و زنانی بود که برای خرید و فروش و گردش به دشت می رفتند. اما، از شلوغی شهر که می گذشتی، منطقه ای دهاتی با خانه های کوچک و دام های چاق و چله قرار داشت.در این منطقه، دختری جوان زندگی می کرد که از کودکی به باغبانی و نگهداری از درختها علاقه داشت؛ بنابراین وقتی هفده ساله شد، به این کار روی آورد و زمینی بزرگ در روستا را خرید؛ سپس در آنجا باغی زیبا و دل انگیز پدید آورد که در آن همه نوع درخت میوه ای یافت می شد.اما سمت دیگر قصه ما، مردی جوان قرار داشت با قامتی بلند و بدنی ورزیده، که به کار هیزم شکنی مشغول بود.چه بسیار درخت هایی که به دست او قطع شدند و چه بسیار غصه هایی که این پسر، به خاطر جنایت خود خورد؛ بله، او علاقه ای به کارش نداشت ولیکن برای پول درآوردن تنها کاری که می توانست انجام دهد همین کار بود؛ اگرچه در خردسالی دوست داشت یک معلم بشود.شاید بپرسید چطور عشقی بین این دو نفر پدید آمد! اما چیز غیر قابل باوری نیست که دو انسان متفاوت عاشق هم بشوند، شاید رمز زندگی اینست، این که دنیا بچرخد و بچرخد تا تو، مقابل آنکه نمی شناسی قرار بگیری و با همه اختلافات، او را دوست بداری!روزی، مرد هیزم شکن به روستا آمده بود تا دوستانش را ببیند و چند روزی را با نوشیدن و رقص، به دور از شغل خود باشد. دختر داشت به باغ رسیدگی می کرد و خسته تر از همیشه با خود آوازی قدیمی زمزمه می کرد.صدایی از پشت حصار آمد:« سلام! ببخشید دنبال مسافرخانه روستا می گردم.»دخترک چرخید و نگاهی به غریبه انداخت، با تردید و احترام به مرد جوان و بزرگ اندام روبه رویش گفت:« مسافرخانه امروز بسته است؛ صاحبش برای خرید و اقامت به شهر رفته است. از شهر دیگری می آیید؟»- بله... می خواهم با دوستانم وقت بگذارنم.- خب، شاید بتوانید چند ساعتی اینجا بمانید.- ممنون! باغ زیبایی دارید.چند ساعت، خیلی سریع گذشت. در این مدت، هرچه دختر کنجکاوی می کرد، پسرک هیچ چیزی درباره کارش نمی گفت؛ چطور می توانست همچین حقیقتی را بگوید وقتی دخترک این همه به درخت ها و گیاهانش عشق می ورزید؟سرانجام موقع خداحافظی شد و پسرک با غصه نگاهی به باغ زیبای باغبان کرد و به او گفت:« شما درست به اندازه باغتان، زیبا و رویایی هستید!»گونه های دخترک سرخ شدند؛ با لبخند تشکر کرد و او را بدرقه کرد.سرتان را به درد نیاورم؛ بعد از چندبار که پسر به روستا می آمد و به باغبان سر می زد، کم کم نامه نگاری ها شروع شد و آن دو، دل به یکدیگر دادند.شاید روزی سه تا چهار نامه بین این دو نفر رد و بدل می شد. اما روزی بالاخره وقتش رسید و هیزم شکن، شغل خود را به دخترک اعتراف کرد.اما دختر چه طور می توانست با این موضوع کنار بیاید؟ یعنی ممکن بود چنین مرد نازنینی این قدر بی رحم باشد؟در اولین ملاقاتِ بعد از نامه اعتراف، دختر به چشمهای قهوه ای رنگ پسر نگریست و از او سوأل کرد:- چطور دلت می آید درخت های بیچاره را قطع کنی؟- باور کن از این موضوع ناراحتم؛ اما هیچ راهی جز این کار ندارم.- حتما راه های دیگری هم هست؛ ولی تو دنبالشان نمی روی.- به خدا قسم می خورم برای گذران عمرم، مجبور می شوم چنین کارهایی کنم.آن روز، صحبت های کمی بین آنها رد و بدل شد. تا اینکه شب فرا رسید و دختر به سمت هیزم شکن غمگین رفت.- بیدار شو!- چی شده؟- فکری به ذهنم رسید.- چه فکری؟- می توانیم با هم یک مسافرخانه بسازیم! می توانیم از این راه درآمد کسب کنیم!- بیخیال! چطور یک مسافرخانه بسازیم؟ اصلا به هزینه های آن فکر کرده ای؟آن شب هم سحر شد و مدتی گذشت. عاقبت، آن دو به این نتیجه رسیدند که کمی جرئت به خرج بدهند و این کار را شروع کنند.این کار به مدت چند ماه طول کشید، با هم زمینی در مجاورت باغ خریدند؛ با چوب های هیزم شکن، اتاقک هایی تک نفره در آن ساختند، در جلوی زمین هم گل ها و درخت های قشنگی کاشتند. در این روزها، که سرشان شلوغ بود، وجود مرد جوان با دیدن موهای خرمایی رنگ دخترک که در باد می رقصیدند پر از شادی و شعف می شد.باغبان زیبا هم از همراهی مردی پرتلاش و مهربان لذت می برد؛ تا اینکه بالاخره روز موعود فرا رسید و مسافرخانه شروع به کار کرد.ماه های اول هیچکس به سراغ آنها نیامد، وقتی که هردو ناامید و غم زده شده بودند، اولین مشتری ها سر رسیدند.دو مرد میانسال که با دیدن باغ و مسافرخانه به اقامت در آنجا ترغیب شده بودند، آن را افتتاح کردند.بعد تعریف مسافرخانه سرسبز و زیبای روستایی در کل شهر پیچید، حتی قاضی هم دو شب در آنجا اقامت داشت.دیگر لازم نبود پسرک هیزم شکنی کند.در این مدت، باغبان و هیزم شکن ازدواج کردند و نزدیک تر از همیشه، با هم نتیجه تلاششان را دیدند....آری، در این جاده ی سبز و خلوت، اگر به راه ادامه بدهی، به دشتی بزرگ می رسی که از سبزی و طراوت لبریز است. و مسافرخانه ای قدیمی و غرق در پیچک می بینی که در دل باغ انبوهی قرار گرفته است.روی تابلوی کهنه مسافرخانه، نوشته ای طلایی و بزرگ دیده می شود:« مسافرخانه قصه» این نامیست که مردم روستا روی آن نهاده اند.عشق آن دو، قصه ای قدیمی است که هنوز سینه به سینه در بین مردمان محلی می گردد و در پیچ و خم زمان، هنوز هم پر از شنیدنی ها و رویاهای دلنشین است.N.DN.DSun, 17 Jan 2021 16:45:02 +0330https://virgool.ir/@N.D/مردی-در-حسرت-ما-(داستان-کوتاه)-utcltz0f04nhدیروز، اولین باری بود که پدرم را دیدم.مردی معمولی و جدی بود، مثل همه مردهای شصت ساله.موهایش کوتاه و گندمی بود و روی دست راستش، آثار خالکوبی قدیمی.چشم های غم زده ای داشت که با نهایت احساسات به من نگاه می کرد.ولی من، آرام و بیخیال بودم. با خودم عهد کرده بودم که زیاد به چشم هایش نگاه نکنم و اجازه ندهم من را در آغوش بگیرد.وقتی کم سن و سال بودم، گاهی می دیدم که خواهر و برادرهایم با اندوه و حسرت به صندلی او نگاه می کنند و دلتنگش می شوند؛ آنها تا همین الان هم حسرت دیدن دوباره او را در دل دارند، با آنکه بزرگ شده اند و هریک زندگی مستقلی را ساخته اند.اما من، همان روزها که رنج خواهر زیبایم را می دیدم و شاهد خشم و گریه ی برادرهایم بودم، در دلم، از آن مرد ناشناس که این طور به زندگی پنج نفر گند زده بود، متنفر و بیزار شدم.هیچ وقت در کودکی او را در کنارم نداشتم، دریغ از یک تماس تلفنی!بعد از فرار او، زندگی ما مثل کلیشه ها پیش نرفت.نه ورشکست شدیم و نه پدرخوانده ای وارد داستان نشد! نه!زندگی ما هیچ وقت به حضور او متکی نبود؛ مادرم معلم بود و از پس هزینه های زندگی بر می آمد. برادرها و خواهرم به دانشگاه رفتند و کار پیدا کردند.اما میدانی، وقتی یکبار به خانواده ات عشق بورزی، وقتی یکبار با آنها بخندی و گریه کنی، نمی توانی ناگهان از آنجا بروی و طوری تصمیم بگیری که انگار هیچ وقت، هیچ تعهدی نداشته ای، کاری که او کرد.حالا، من چشم در چشم مردی بودم که این همه من را خشمگین و بیزار ساخته بود.اشک می ریخت. جلو رفتم.- تو باید توضیح بدی!- می دم...- چرا این کار رو کردی؟- من... من خیلی احمق بودم.- دلیل خوبی نیست!- ببین! من جوون و خام بودم. فقط دنبال تفریح و هیجان می رفتم؛ راستش از اول هم، ازدواجم درست نبود. من آدمی نبودم که توی خونه بمونم و روزنامه بخونم... میدونی، من باید خلاف می کردم، تو اتوبان مثل برق، می روندم، دعوا می کردم...- بچه دار شدن، اشتباه بزرگتری بود!انگار که اصلا به من توجهی ندارد، ادامه داد:- از همون دو سه سال اول، من و مادرت متوجه اشتباه شدیم، اون خیلی نازنین و فداکار بود، اما هرگز نمی تونست کنار من آرامش و امنیت داشته باشه. تصمیم گرفتیم جدا بشیم، اما غیرممکن بود.- چرا؟- چون، اون موقع ما سه تا بچه داشتیم، هیچ وقت نمی تونستیم فکر کنیم که ازشون دور باشیم.- اما اونا فقط عذاب کشیدن.- اونا قربانی یه انتخاب غلط شدن.- انتخاب تو!- و مادرت؛ توی همون روزهای سخت، تو به دنیا اومدی. خیلی زمان بدی بود؛ من از همیشه کله شق تر بودم و یه روز اون اتفاق افتاد. با کسی دعوام شد و مرد. ترسیدم، فرار کردم.داشتم گریه می کردم؛ به خاطر همه اتفاقاتی که تصمیمات آنها وارد دنیای من کرد.کیفم را برداشتم و دور شدم. حتی خداحافظی نکردم.اشک ها را پاک کردم.آن شب، تولد برادرم بود. کلید را که در قفل چرخاندم، چهره های خندان و آشنای آنها را دیدم.همه، زیبا بودند؛ به هم متصل بودند. پیوندی میانشان بود که با هیچ تیغی بریده نمی شد.دست هایشان را برایم باز کردند. آهسته آهسته به سمتشان رفتم و بوی عطر خوش همه ی آنها را تا انتهای وجودم حس کردم.من تصمیمم را گرفته بودم؛ من دلم می خواست تا روزی که مسیر عمرم به پایان نرسیده، در کنارشان باشم، تا فراموش نکنم که قوی هستم.تا به یاد داشته باشم که در من نیرویی فراتر از نفرت و حسرت و غم، و عظیم تر از خشم، جاریست.در من دوست داشتن جاری بود؛ عشق به مادرم، خواهر و دو برادرم؛ و شاید عشقی کوچک به مردی که حالا، در حسرت دوباره دیدن ما، در پس میله های زندان می گرید...چه کسی میداند؟N.DN.DSun, 03 Jan 2021 13:06:05 +0330https://virgool.ir/@N.D/دوست-مستطیلی-سرخ-روایتگرباش-n0f6npx2aktqزندگی، بیش از همیشه نامعمول به نظر می رسد.و اوضاع، متفاوت از هرآنچه که در رویاهای کودکی متصور می شدیم، بر چهره رنگباخته زندگی ما سیلی می زند.فکر کنم، حل کردن این معادله ی چند مجهولی زندگی، دشوار باشد. یقیناً، وجود دریچه ای که همچنان ما را به عزیزانمان متصل نگه داشته است، تسلی بخش ما در این تلاطم ناشناخته است.تلفن همراه، ابزاری که کمتر از خوبی هایش صحبت شده، پنجره ای بود برای من، به خانه دوستان و بستگانم که، در این اوضاع، چه دور و چه نزدیک، با من فاصله زیادی دارند.دیدن چهره های آشنا، در میان گذر تکراری این روزها، وجود انسان را گرم و این موجود دوپا را، آماده نبردی نابرابر با این ویروس کوچک می کند.و من قدردان هستم از آفریده های ذهن بشر، که روزهای من را مزین به گفت و گو و شادی کرده اند؛ که من را همچنان، مثل روزنامه فروشی پیگیر، از رویدادها آگاه نگه داشته اند.با تلفن همراهم، در حال نوشتن هستم؛ احتمالا بعد از این کار، به سراغ برنامه های کوچک درون آن بروم، و چند خطی را، هرچند کوتاه، به احوال پرسی و چاق سلامتی با دوستانم بپردازم.تلفن همراهم، به من آموخت که چقدر با هم بودن ها، درکنار هم خندیدن و گریستن ها، رقصیدن ها، حرف زدن ها و به هم نگاه کردن ها، لذت بخش هستند.من در کنار این مستطیل سرخ براق، دیدن ها و گفتن ها و آموختن ها را تجربه کردم.از تو ممنونم دوست کوچک من!تو در دل کوچکت، هر آنچه که من در این رویارویی، برای نبرد نیاز دارم را جای داده ای.ممنونم تلفن همراه من!N.DN.DSat, 26 Dec 2020 01:29:45 +0330https://virgool.ir/@N.D/لحظه-ی-میلاد-متن-کوتاه-pd6imlybrtwkاولین بار برای آدم ها، عبارتیست پر از حس تازگی.من هم در زندگیم اولین بارهای زیادی داشتم: اولین بار که عاشق شدم، اولین بار که با همسرم قرار گذاشتم و اولین بار که به کشور دیگری سفر کردم.اما، اولین بار که فرزندم را دیدم، به اندازه ای هیجان و خوشحالی وجودم را گرفت که باور آن برای این ذهن خسته و بدبین، دشوار بود.چهره ی فرزند من، هیچ ویژگی خاصی نداشت. چشمها و لبها و بینی اش کوچک بودند و شاید کوچک بودن تنها ویژگی بود که در او پیدا کردم.دهانش می جنبید و بینی اش، هوا را بو می کرد. انگار این صورت، سیاره ای بود که من قمرش بودم.جلوه ای از سادگی و خامی در نگاه های خالی از اندیشه این موجود دیده می شد، آرام بود و در عین حال، پر از شادی. لبخند زدم و بی اختیار سعی کردم خودم را تصور کنم که موجودی به این شکنندگی را در آغوشم گرفته ام.حس بسیار غریبی بود، لحظه اول فقط خوشحال بودم، حس شیرینی که فقط همان لحظه در کل عمرم تجربه کردم؛ اما گذشت یک ثانیه کافی بود تا شمشیر نگرانی، پرده حریر و خوش رنگ شادی ام را وحشیانه بدرد.نگران بودم، برای هرآنچه که بعدها رخ خواهد داد و نگران بودم که روزی همین نوزاد، به سراغم خواهد آمد و از من بابت به وجود آوردنش شکوه خواهد کرد.دستهایش را بوسیدم. نرم و زیبا بودند. دست هایش بعدها به دست هایی تبدیل خواهند شد که می سازند، می آفرینند، یا اشتباه می کنند.از وابستگی که در همین ثانیه ها ایجاد شده بود، می ترسیدم؛ از این همه نیازی که به دیدن و بوییدن و حس کردنش داشتم و از ترسی که با دور شدنش، وجودم را دربر می گیرد، بیمناک شدم.اولین بار که او را واقعا حس کردم، اما، روزی از زمستانی سخت بود که من را مامان صدا زد. با چشم های قهوه ای رنگش که درشت و زیبا بودند و لبانی کوچک و بی حالت، کلمه مامان را ادا کرد؛ آن روز احساس کردم فرزندم دوباره متولد شد و من دوباره به اندازه همه دنیا، عاشقش شدم.حالا دیگر پوشکی نیست، و اصلا دلش شیر نمی خواهد.آن چنان بزرگ شده که گاهی می ترسم نکند روزی آنقدر بزرگ شود که دیگر مثل روزهای اولش نخندد؟اما قلبم گواه می دهد که فرزند من، تا ابد، همان کودک تازه چشم گشوده ای است که بوی خدا می داد.N.DN.DThu, 24 Dec 2020 15:53:04 +0330https://virgool.ir/@N.D/مجنون-مجهول-ما-داستان-کوتاه-ozgvym7wc8hsنادر، پسری بود قدبلند، سبزه روی، لاغر و موسیاه.نادر دقیقا، همان پسری بود که باید باشد. در سن هفده سالگی، در کنار همسالانش، هیچ تفاوتی نداشت، شاید حتی بیش از اندازه معمولی بود.اما، این پسر هفده ساله، به قول مردم محله، مجنون بود. بیش از اندازه می خندید، بیش از اندازه بلند حرف می زد و گویا همه حرکات او در محله،《بیش از اندازه》بودند.هنوز هم وقتی برای سر زدن به بابا، به محله می روم، با دیدن خیابان ها به یاد نادر می افتم.آن روزها، من شش ساله بودم. بچه ی آرام و خجالتی بودم و کاری به کسی نداشتم. اما در پس چهره معصوم من، بچه فضولی نهفته بود؛ آن زمان، بحث نادر داغ بود. هیچکس به روشنی بیان نمی کرد که پدر و مادرش کجا هستند و او دقیقا در کدام خانه زندگی میکند. می دانی، انگار همه ما با وجود او کنار آمده بودیم، انگار از هنگام تولد، نادر در زندگیمان حضور داشت! اولین بچه ای که جسارت به خرج داد تا سر از کار این مجنون مجهول درآورَد، من، همان پسربچه آرام و سربه‌زیر بودم!یک روز صبح، انگار که شجاعت در وجودم بیدار شده بود، در کوچه و خیابان راه افتادم تا او را پیدا کنم.نادر، در سایه چنار پیر ایستاده بود و بستنی چوبی خود را می لیسید. نزدیک تر که رفتم دیدم مثل همیشه لبخند پهنی زده که دندان های بزرگش را نمایان کرده است.صبر کردم تا بستنی اش تمام شود، بعد نفسی کشیدم و ماجرا آغاز شد. _ سلام._ چی می خوای؟ اومدی مسخره کنی؟_ نه، به خدا!_ پس، سلام!_ میخوای با هم قدم بزنیم؟با صدای بلند خندید؛ گفت: برو بچه!اما با کلی چرب زبانی حاضر شد تا پارچه فروشی با من قدم بزند. خیلی با هم اختلاف قد داشتیم و من به سختی چشمهای سیاهش را می دیدم.بدون اینکه زیاد سوالی بپرسم، خودش، شروع به قصه سرایی کرد. طفلک، گویا اندازه یک شاهنامه حرف داشت، اما وقتی گوش شنوایی نباشد، کدام لبی به سخن باز می شود؟از صحبت های او چیز زیادی به خاطر ندارم. بااین حال تلخی حرف هایش هنوز باعث بغضم می شود.تکه ای از صحبت هایش مدام در گوشم صدا می کند:(می دونی چیه بچه؟ وقتی وارد جنگ میشی هیچی حالیت نیست، چون ندیدی! چون هیچکس به تو نگفته اون تو چی میشه! وقتی وارد جنگ میشی، تازه می فهمی صدای گلوله و درد زخم چه حسی داره. جنگ همه تو رو، همه خانواده تو رو می دزده. نمیگم پشیمونم، نه! من باید می رفتم. اگر نمی رفتم پشیمون می شدم. اما، اگر وارد جنگ میشی، باید همون تو کشته بشی! بیرون اومدنت فقط عذابه.)بزرگتر که شدم، حدوداً پانزده ساله، او مرد بزرگی شده بود. تابستان آن سال، تغییر دلخراشی در روزمرگی محله اتفاق افتاد؛ نادر دیگر بلند نخندید، دیگر بلند آهنگ های قدیمی نخواند، هرگز دوباره بشکن نزد. تابستان که شد، گرمای سوزان آبادان، این حقیقت را در صورتم کوبید که نادر دیگر مجنون نیست.هنوز چند روزی به مرداد مانده بود که دیگر همه، متوجه آرامش و متانت عجیب نادر شده بودیم. اما همگی، کم و بیش می ترسیدیم که علت این آرامش را بفهمیم.همان روزها، وقتی از مدرسه برمی گشتم، جمعیتی را دیدم که دور پل جمع شده اند، یعنی چه اتفاقی افتاده بود؟ پل ریخته بود؟ امکان نداشت.با شتاب به سمت توده مردم دویدم، پدرم محکم من را به عقب هل داد. فکرکنم درهمان سردرگمی هم حدس هایی زده بودم. پدرم آرام گفت: نادر... خودش رو از پل انداخته.نادر.... خودش رو..... از پل..... انداخته!؟آن روز، و فردایش و کل آن هفته را اشک ریختم.در مراسم خاکسپاریِ مجنون مجهول ما، پیرمردی که خودش را عموی نادر معرفی کرد، بر مزارش اشک ریخت و بعد، انگار به اطمینانی تلخ رسیده بود، به گاراژ حسین آقا که این سالها خانه و کاشانه برادر زاده اش بود، رفت و دو سه تا پوستر قدیمی را با خود برد و دیگر، هرگز باز نگشت.میدانی، نادر یک نفر بود. اما با رفتنش انگار محله، خالی شد. به یکباره، مجنون خوش خنده خیابان ها از بین رفت.نادر هرگز زندگی بعد از جنگ را نپذیرفت؛ هیچ وقت بعد از جنگ آرامش را تجربه نکرد، نمی دانم، شاید به جز لحظه ای که بالاخره اختیاری از خود نشان داد و به عذابش پایان داد.هنوز، موقع دیدار با بابا، گاراژ که زیر خاک چندین ساله مدفون شده پیداست.پل هنوز سرجایش استوار است.بابا می گوید، نادر اولین و آخرین مرگی بود که روی این پل رقم خورد.به هرحال، مجنون مجهول محله، با خود چیزی را ربود که هرگز دوباره پیدا نمی شود؛ او صدای خنده هایش را برد...مجنون مجهول ما، همه چیز را از محله برد...N.DN.DThu, 24 Dec 2020 15:50:36 +0330https://virgool.ir/@N.D/نقاش-و-دشت-داستان-کوتاه-luitenb6iuktدر انتهای جاده جنگلی و پرپیچ و خم، دشتی کوچک و هموار وجود داشت که همیشه پوشیده از گلهای کوچک وحشی بود.دورتادور دشت را درختان بلند کاج فرا گرفته بودند و گاه، روباه هایی نارنجی و زیبا از میان درختان، سرک می کشیدند. پرندگان رنگارنگ و کلاغ های سیاه، روی شاخه ها آواز می خواندند و خلاصه همه چیز، به رویایی دلنشین می ماند.درون این دشت بهشتی، مردی جوان با جلیقه پشمین و کفش های واکس زده، همانند اشراف زاده ای که برای شکار به باغش رفته است، قدم می زد.دست هایش را در پشت گره کرده بود و سخت غرق در فکر کردن بود؛ به راست و چپ نگاه می کرد، دستانش را دراز می کرد و روبه رو تکان می داد و بعد دوباره فکر میکرد.سرانجام، جایی روی علف ها نشست و پاهایش را دراز کرد. کمی کش و قوس به بدنش داد و از داخل کیفی بزرگ و چرمی، وسایل نقاشی اش را درآورد.دفتری بزرگ روی پا گذاشت و مدادهای خوش رنگش را روی آن حرکت داد. رنگ مدادها، آنقدر زیبا و دلپذیر بود که گویا طراوت همان درخت ها و پرندگان، در وجودشان جوهر باخته بود. موهایش بلند و لَخت بودند و ریش هایی پیچ در پیچ و قهوه ای رنگ داشت. چهره اش، مثل اساطیری بود که در شاهنامه فردوسی خوانده می شوند.یک ساعتی گذشت و او همچنان سرگرم کشیدن بود. بدون هیچ مزاحم کنجکاوی، در دل طبیعت، به کارش می پرداخت.می دانی، نقاش ها تنهایی را ترجیح می دهند، موقعی که ذهنشان نگارگری را شروع می کند، آنها ناگزیر هستند در کنجی خلوت به فرمان هایش گوش کنند و آنچه ذهن دوست دارد روی کاغذ بیاورد را برایش بکشند.صدای کلاغ ها، صدایی گوش نواز و درعین حال پرهیجان است. مرد، آنقدر می کشد تا شب می شود.بساطش را در کیف جای می دهد و از جاده جنگلی باز می گردد.در زیر نور مهتاب، دشت آنقدر زیباست که تو را مجبور میکند تماشا کنی. کرم های شب تاب، در دل برگهای سوزنی می درخشند و آنچه پدید می آورند، حقیقتاً شگفت انگیز است.هیچ کدام نمی دانیم، این دشت بهشتی، چه مناظری دارد، چه زیبایی ها را در خود جای داده است و چه قلم هایی که خداوند،‌ بر روی این بوم سبز رنگ، نزده است.نقاش رفته است، ولی منظره پای برجاست.آدم ها از زندگی ما می روند، اما آنچه می ماند، چیزهایی است که به آنها آموخته ایم، به آنها نشان داده ایم، و احساساتی که در دلشان به وجود آورده ایم‌.آری، نقاش رفت، اما در همین روز، لبریز از عواطف و خوبی هایی شد که دشت در وجودش نهاد.در زندگی آدمها، زیبا ظاهر شویم؛ زیبا بودن، زیباست.N.DN.DFri, 04 Dec 2020 12:27:29 +0330https://virgool.ir/@N.D/داستان-کوتاه-پسر-دریا-zfhjzfezkyylدل درد شدید وجود زن جوان را فرا گرفته بود. در آن کوچه هرکس به کاری مشغول بود و هیچ یک به یاد نداشتند که در این روز گرم و شرجی تابستانی، قرار است کودکی چشم به جهان بگشاید.پیرمردها روی نیمکت های لاجوردی غرق صحبت های کهنه بودند. از فوتبال و سیاست و سیگار و جوانان حرف می زنند و گاه از همسران خود سخن به میان می آوردند.هوا بسیار درخشان و رویایی می نمود. روز شروع شده بود، و زنان خانه دار، خسته از ملالی که روزمرگی ها بر آنها تحمیل کرده بود، قصه های شیرین و جذاب تعریف می کردند، از جوانی ها و دردسرها و خوشگذرانی ها.صبح ها، معمولا پیرزن ها در خانه بودند تا کمی رادیو گوش کنند یا به کارها برسند، و مردان هم به ادارات و کارخانجات اطراف شهرک می رفتند.در این کوچه، فقط پنج زن شاغل وجود داشتند که دوتای آنان معلم و بقیه پزشک، منشی و تایپیست بودند.ساختمان های کوچه، کوتاه و سفیدرنگ بودند. رنگ روشن آنها، زیر غبار سالها، کدر شده بود. مقابل هر خانه ای، حداقل دو درخت بلند نخل و چندتایی گل زینتی وجود داشت.زن جوان هنوز درد داشت، و بیش از همه نگران حال فرزندش‌؛ کمی که درد شدیدتر شد، جیغی بلند کشید. دوتا از زن ها که قدم زنان و گرم صحبت از زیر پنجره خانه اش رد می شدند به خود آمدند و به طبقه بالا رفتند.یکی از آنها به همان سرعتی که بالا آمده بود، از پله های دایره ای شکل کهنه به پایین رفت و پیرزنی را صدا کرد که روزی پرستار بود. پیرزن با گوش های سنگینش، به سختی متوجه حرف های شتاب زده زن شد و خود را به خانه ی مادر جوان رساند.صدای جیغ کم و زیاد می شد و در این بین صحبت های گرم و مهربان پیرزن از در اتاق بیرون می رفت.در همین زمان، پیرمردها به دریا چشم دوخته بودند و اندک لبخندی از روی پختگی در چهره هایشان نمایان بود.در همین دقایق، پیرزن ها در اندیشه روزهای رفته و روزهای مانده، به گلها آب می دادند.مردها در اداره و کارخانه با لقمه هایی بزرگ،غذا می خوردند و درباره حقوق و رئیسشان با همکارها گرم صحبت بودند.خانم معلم ها، به کودکان حواس پرت و پر از شیطنت درس می دادند.زن ها، با دیدن دریا، به دغدغه های عمر خود فکر می کردند.در همین لحظات، دریا انتظار بارانی دیگر را می کشید.پرندگان می خواندند، ابرها می رقصیدند، بادها قدم می زدند، خورشید لبخند می زد.و در کوچه ای سبز و زیبا، گرمایی نو، به درون آغوشی خزید که بیش از هر کس دیگری، این موجود را دوست می داشت.زن، درحالیکه اشک هایش، روی چهره سبزه اش ردی جا گذاشته بودند، به صورت گرد و معصوم کودکش می خندید و او را پسر دریا خطاب می کرد.پسر دریا، در همان زمانی به دنیا آمد که اتفاقات وحشتناکی می افتادند و اشکهای زیادی جاری می شدند،تا شاید یادآوری کوچک و شیرینی باشد بر ارزش و زیبایی های این دنیای بزرگ! N.DN.DFri, 04 Dec 2020 02:54:50 +0330https://virgool.ir/@N.D/داستان-کوتاه-میان-تپه-ها-iqdcun2spyczدر خیابان های این شهر، به وقت روزمرگی، اتوبوسی قرمز، که کهنگی وجودش را فرا گرفته است، با سروصدایی زیاد، حرکت می کند.اما، آدم های درون این اتوبوس، هریک داستانی دارند و اگر وقت کنی و در یک عصر پاییزی، سر صحبت را با آنان باز کنی، سرشار از احساسات و افکاری هستند که از قلبشان نشأت گرفته اند و می خواهند راه به قلب دیگری باز کنند.امروز، اما هوا سرد است؛ از آن سرماهایی که بینی ها را، قرمز می کند. افراد زیادی در اتوبوس هستند. اما چهارنفر از آنها، در نگاه اول انسان را بدجوری به توجه وا می دارند. اولی، دختریست جوان که تکیه به شیشه داده است و با چشمانی خواب آلود، به تپه های خاکی سمت راست نگاه می کند. گویا درون مغزش، جدالی نفس گیر وجود دارد، به گونه ای که مانع از به خواب رفتنش می شود. موهای خرمایی رنگش، به گندمزاری می ماند که میل به درو دارد؛ باید به آن دست بکشی تا لطافت و جوانی را لمس کنی.دومی، مرد بلند قدی است که با پالتوی قهوه ای سوخته، سر را در گردن فرو برده و به صندلی اش تکیه داده است. صلابت اندامش از سالها تمرین سخت حکایت می کند. موهایش سیاه و پیچ در پیچ است، و به شبی مبهم و ابری می ماند. چشم هایش بی حال و خسته اند و علی رغم هیکل بزرگ و رشیدش، درخود فرو رفته و ضعیف می نماید؛ عجب تضادی!در انتهای اتوبوس، جایی که برای دیدنش، باید چشم ها را تنگ کنی، پیرزنی نشسته است. پاهایش لاغر و خمیده و گردنش آراسته به ده ها چروک ریز و درشت است. اما چشمانی دارد بس زیبا! طوریکه وقتی به قهوه ای چشم هایش نگاه می کنی، شور جوانی را می بینی و شعله ای که با وجود گذشت دهه ها، همچنان زبانه می کشد. گرمای این دیدگان، راه به گونه ها یافته و آن ها را گلگون ساخته است. لب های باریکی دارد که گاه روی هم می لغزند، و انگار سرشار از ناگفته های جذاب هستند.علاوه بر این سه نفر، راننده اتوبوسی هم وجود دارد. وی، مردی است سرد و گرم چشیده و باتجربه، اما سن زیادی ندارد. دستهایش بزرگ و قوی هستند. در امتداد چشمهای باریکش که مردمک هایش را پنهان کرده اند، خطوطی وجود دارد که به چهره اش، رنگ شادی و لبخند می زند. دورتادور لبان برجسته اش هم، خط لبخند، توجه را جلب می کند. اما، اگر چندثانیه بیشتر به آن چشمهای سبز نگاه کنی، آثار اندوهی قدیمی دیده می شود.بعد از نگاه به راننده اتوبوس، سری تکان می دهم. در خیالم، از آن چهار نفر، روزها و روزها، می پرسم و مشتاقانه به داستان هایشان گوش فرا می دهم. چرا آن دختر، آنطور عمیق فکر می کند؟ چه چیزی، سبب شده است تا مرد جوان این چنین خسته و درمانده باشد؟ پیرزن، در روزهای جوانی، چطور دختری بوده است؟ آیا از آن دخترکان شاد و سرحال بوده است که مدام آواز می خوانند و می رقصند؟ راننده اتوبوس، چه اندوهی را در قلب میانسال خود حمل می کند که شادی آن لبخندها را ربوده است؟دفترچه یادداشتم را می بندم. خودکار را پشت گوشم قرار می دهم و بازهم به مردان و زنان زیادی که در این جسم فلزی سرخ رنگ وجود دارند، نگاه می کنم. به صدای اصطکاک جاده گوش فرا می دهم. اتوبوس، با آن صندلی های پارچه ای آبی، و میله های زنگ زده اش، با فرمانی فلزی و قدیمی، روی جاده می رود و می رود تا از میان تپه های کوچک و درختان کاج گذر کند.چه کسی می داند؟! شاید در پس این تپه های کوچک، هزاران داستان زیبای دیگر، در دل مردمان منتظر شنیده شدن هستند!دیدگان را می بندم، و زودتر از تصورم، با نجوای کهن جاده، به سرزمین خواب پا می گذارم.N.DN.DFri, 04 Dec 2020 01:14:18 +0330https://virgool.ir/@N.D/لباس-عروسی-که-جادو-کردداستان-کوتاه-fasczl9pw598پیرزن، در کنج خلوتی، زیر پنجره تمام قد قاب دار، نشسته بود و بیرون را نگاه می کرد. گویا، مردم بی خبر از کسی که پشت آن پرده های گل گلی نشسته بود، به عادی ترین کارهایشان می رسیدند، سرکار می رفتند، به مدرسه می رفتند، خرید می کردند، و نفس می کشیدند.صدای در آمد، ناله ی بی جانی که ساعت ها شنیده نشده بود. چروک های لب پیرزن، یواش یواش از هم باز شدند و در پس آن همه خط و خطوط، لبخندی کمرنگ و از روی ادب، نمایان شد._ سلام!_سلام خوش آمدید، چه کمکی میتوانم بکنم؟زن جوان، با آن موهای خرمایی نازک و کوتاه، به پیرزن نزدیک شد، چهره گرمی داشت، از آن چهره هایی که حتی اگر یک ثانیه ببینی، بعدها در کوچه و پس کوچه ذهنت، خودی نشان می دهد.پیرزن به آرامی از روی صندلی برخاست. زن جوان لبخند کجی زد و پاسخ داد: راستش، میخواستم، سفارش بدهم.پیرزن، لبخند نصفه و نیمه خود را قورت داد و با لحنی از سر غم، گفت: پیراهن، شلوار، یا پالتو؟زن جوان که انگار چشمهایش خبر از نویدی می دادند، گفت: نه! من برای سفارش لباس عروس آمده ام!پیرزن لحظه اول نفهمید؛ لحظه دوم و سوم هم نفهمید، تا وقتیکه گوش های سنگینش با مغزش به توافق برسند که چه شنیده است، اندکی طول کشید و بعد، انگار خورشید صبحگاهی در قلبش به گرمی طلوع کرده باشد، با دندان های شکننده خود تبسمی کرد. پرسید: جدی می گویی؟ لباس عروس؟ زن جوان بی تعارف روی مبل کهنه ای نشست و شروع کرد به حرف زدن.از این گفت که مادرش، پیرزن را می شناسد، و لباس عروس زیبای مادرش، کار دست همین پیرزن است. گفت به مغازه های زیادی رفته است، سایت های اینترنتی متنوعی را دیده است، اما اصالتی را که در این بوتیک قدیمی مرکز شهر وجود دارد، در هیچ کدامشان ندیده است. این ها را درحالی تعریف می کرد، که چشم های سیاه و گیرای پیرزن، برق می زدند.اسم مادرش را هم گفت. صحبت ها که تمام شد، پیرزن همانند یک دستگاه خاک گرفته که بعد از عمری تمیز و تعمیر شده است، روشن شد و دست دختر را گرفت.از آن روز، درست مثل وقتیکه بیست سالش بود، با چابکی چرخ خیاطی را راه انداخت، پارچه های کهنه را جمع کرد و به بازار رفت. شبیه به موقعی که با لوندی و زیبایی در بازار، گوش ها را به صدای پاشنه کفشش تیز می کرد، راه می رفت و به یاد روزهایی می افتاد که مردان جوان، با او درباره سیاست و جنگ و مدهای جدید و عجیب صحبت می کردند و او لبخندی دلبرانه می زد.لباس عروس جادویی، گرد خواب را از بوتیک، زدوده بود. فردا روز موعود بود، دختر برای پوشیدن لباسش، شوق زیادی داشت. به مغازه آمد، دست در دست مرد جوانی که می خندید و به او عاشقانه می نگریست.پیرزن، با کت و دامنی سرخ رنگ، به پیشواز آنها آمد. نوبت به پُرُو نهایی رسید. پیراهن، سفیدرنگ بود و بلند؛ آستین های بلند و تنگی داشت و یقه ی باز آن، به زیبایی روی پوست دختر می درخشید.مرواریدهایی که روی بالاتنه آن کار شده بود، به ستارگان شبیه بود و دامن صاف لباس، مثل آبشاری، به پایین ریخته بود.در چهره پیرزن، شور و علاقه بود و تحسین بی شماری که در نگاهش به لباس دوخته شده، وجود داشت، از چشمهای تیزبین داماد دور نماند.شب شده بود، بوتیک تاریک و آرام بود. چراغ های خیابان سوسو میزدند. فردا عروسی بود؛ و پیرزن به مجلسی دعوت شده بود که، بعد از سالها، قلب مجلس را خود او، آراسته بود.به مرواریدی که از لباس افتاده بود نگاه کرد و لبخند زد، لبخندی که روی غبار دهه ها، هنوز هم جوان و شورانگیز بود...N.DN.DWed, 16 Sep 2020 12:35:44 +0430https://virgool.ir/@N.D/داستان-کوتاه-ورود-ممنوع-oqfaw9rbmshmبه آسمان می نگرم. خدایا! گویی این آسمان افسرده رختی جز پیراهن خاکستری اش ندارد... پیراهنی که بوی دود می دهد و مرا یاد خاطراتی تلخ می اندازد. امروز هم عادی است. عادی بودنی که چندین سال غیر عادی بود. خرید، گفت و گو و سر و صدا.ملا هاشم بازهم در کوچه پرسه می زند. درواقع بیست سال است که این دوروبرها می پلکد. ظرف های قسطی اش را می فروشد؛ مسی، چینی و سفالی و از همه رنگ. خب البته مشتری هم دارد. زنان چادربه سر تا صدای او را می شنوند، به شتاب می آیند و خرید می کنند.- ملا هاشم، این ظرفت چنده؟ اون یکی رو گرون میدی!- نه بابا آبجی، گرون نمی دم. برو مغازه ی اکبرآقا! میده هشتاد تومن...ملا هاشم یک دست ندارد. اگر حافظه ام یاری کند سال 63 از دست داد. زن و 7 بچه دارد که بزرگترینشان شوهر کرده و کوچکترینشان سه ماهه است. صدای ماشین های قراضه و فرسوده مرا به خود می آورد. خیلی سال است که اینجا درست کنار کوچه ی پنجم ایستاده ام و نقش «ورود ممنوع» بر رویم کشیده شده است.در سال 1359 ، نزدیک درس و مدرسه بچه ها، همینجا استوار و آرام ایستاده بودم. ناگهان صداهای مهیبی کل فضا را از دلهره پر کرد. آسمان سایه ی سنگینی را بر تن عریان خیابان و قامت بلند من انداخت. شاید آن موقع به زندگی ام فکر کردم... شاید هم خیلی ترسیده بودم. اما مطمئنم که حس خوبی نبود؛ نه به هیچ وجه! دنیایم تاریک گشت و قلب آهنی ام شروع به تاپ تاپ کرد. جیغ دلخراش زنانی که در محله ام زندگی می کردند با گریه ی هراسان کودکان، هوای سنگین را میخراشیدند. بغضی که گلویم را گرفته بود، بزرگتر و بزرگتر می شد. من شاهد صحنه ای بودم که به کابوس می ماند؛ قهوه چی پیر محل که پیش رویم سکته کرد و بر زمین افتاد. درنگ... درنگ... نه! باید تمام شود. حتما در خواب کابوس می بینم. طفلکی من که نمیدانستم قضیه ادامه دارد؛ نه یک روز و نه یک هفته. ماجرایی هشت ساله شد. هشت سالی که تلخ ترین خاطرات را در زندگی ام رقم زدند... محمد که هرروز کنار من سوار ماشین مدرسه می شد، روح پاکش را در گرمای خاکریز و تا روز بزرگ رستاخیز نزد خدا به امانت گذاشت. ناصر که مادرش را غرق در داغ عزیزش کرد و ناهید که مظلومانه پر کشید.گذشت و گذشت... خمپاره، گلوله و جیغ، ریتم زندگی ام شده بود. خلاصه به هرنحوی بود سعی کردم استوار بمانم و حالا هم زنده ام. 30 سال گذشت. 30 سال غم... 30 سال خاطره و 30 سال زندگی به ظاهر عادی. با زخم هایی که هیچ مرحمی دوایشان نیست. نام کوچه ام عوض شده... نام ناصر را گذاشته اند. اما نه فقط ناصر .... این بار شهید نوشته شده است. یعنی پسرک عزیز دل، شد شهید؟ اینقدر والامقام و نزدیک به خدا؟!محله برجاست... « اگر از ما بپرسی حال ما خوب است اما تو باور نکن» ... دیوار هنوز جای گلوله دارد... اما محله حالاست که افتخاراتی دارد... افتخار آنکه دلاورترین و میهن دوست ترین جوانان این مرز و بوم بر خیابان هایش قدم گذاشتند و در آن کودکی کردند. محله برجاست... حتی بیش از پیش.N.DN.DThu, 25 Jun 2020 12:59:58 +0430https://virgool.ir/@N.D/داستان-کوتاه-دو-ساعت-مانده-به-آخر-دنیا-grphr89rpb4pخب، ظاهرا همه چیز آماده است. نگاهم بین ساعت و چهره گرفته او در چرخش است؛ جالب است که او هرگز غمگین نمی شود؛ فقط عبوس می شود، حتی اگر دو ساعت به آخر دنیا مانده باشد.دستهایم روی میز ضرب گرفته اند و گوشهایم آنقدری تیز هستند که صدای نفس های او را هم می شنود. از وقتی یک هفته سن داشتم، تاکنون فقط او را دیده ام. می گوید که زمانی موجوداتی شبیه ما روی این سیاره زیاد بوده اند. آنقدر زیاد که حتی از ذهن من برنمی آید آنها را بشمارم.ناراحت نیستم و مغزم پر از خالی است؛ چون تصوری از آخر دنیا ندارم. شاید زیبا باشد. او می گوید ممکن است مادرم را ببینم؛ یعنی کسی که من را به دنیا آورد. دستهایم را گره می کنم و دوباره به صداها گوش می دهم. با خودم، آخر دنیا را تصور می کنم.احتمالاً موجودی بزرگ به نام خدا را خواهم دید؛ درباره او هیچ نمی دانم. مغزم دوباره سفید سفید می شود. این هیچ بدجوری آزارم می دهد. شاید موجوداتی به نام انسان، حیوان و گیاه را ملاقات کنم. او می گوید که حیوانات جالب بودند. چه کسی می تواند تأیید کند؟ من از وقتی به دنیا آمدم، دنیای دور و برم فقط زمین خشک بی پایان بود. او به من آموخت که من موجودی استثنایی هستم، چون هیچ کس فکر نمی کرد مادرم من را به دنیا بیاورد، و حتی بعد از آن حادثه بزرگ، انفجاری که کل جهان را تغییر داد، فقط او و من زنده بمانیم، به حیاتم ادامه دهم. برایم از کشورها و تاریخ و آدم ها و طبیعت حرف زده است. منتظرم دنیا به آخر برسد تا شاید چیزی بفهمم. او حتی از مفهوم مرگ هم برایم حرف زده است. اما من هرگز دقیقا منظورش را متوجه نشدم.فقط نیم ساعت مانده است. به آخرین چیزها می اندیشم. نامی ندارم و او مرا همدم صدا می زند. مادرم هنوز برایم نامی انتخاب نکرده بود. احتمالا 5850 غروب را دیده ام که او آن را 18 سال می نامد.صداهایی به گوش می رسد... زمین می لرزد؛ کم کم وحشت را در چهره این موجود کهنسال می بینم. زمزمه می کند؛ قبلا نامش را گقته بود؛ دعا می کند...سرم درد می گیرد و همه چیز بالاخره دارد تمام می شود.سکوتی طولانی در فضا می پیچد و بعد نور سفید کورکننده ای را می بینم.دنیا بالاخره تمام شد.N.DN.DThu, 25 Jun 2020 12:54:54 +0430https://virgool.ir/@N.D/داستان-کوتاه-نواهایی-از-جنس-زندگی-cb7tjqpztaoaایستگاه اتوبوس شلوغ و پرهمهمه است؛ صدای حرف زدن و راه رفتن از هرنقطه به گوش می رسد. چنددقیقه ای زمان دارم تا تن خسته ام را روی صندلی های غبارگرفته بیندازم. کاری را شروع می کنم که همیشه انجامش می دهم؛ مردم را زیر نظر می گیرم.با پسرک کوچکی شروع می کنم که دست مادرش را گرفته است و با بی میلی دنبال او راه می رود. به نظر می آید از چیزی ناراحت است و مدام بغضش را قورت می دهد؛ از بی اعتنایی مادرش دلم می گیرد.دو قدم پشت آنها، دختر جوانی راه می رود؛ موهای خرمایی رنگش از شال قرمز بیرون افتاده اند، لبخند می زند و خوشحال است، یا شاید سعی می کند خوشحال به نظر برسد.تا چند ثانیه کسی آن دور و بر نیست؛ به محض اینکه اولین ماشین پر دود امروز، رد می شود، دو مرد میانسال با کت و شلوار خاکستری رنگ، سمت من می آیند. روی صندلی های کنارم می نشینند و گرم صحبت های سیاسی می شوند.صدای جیغ و خنده دختربچه ای می آید و بعد گریه های نوزادی گرسنه؛ تضادهای جالبی در صداها هست، حسی که در تصویر و بو و مزه حس نمی شود. نجواهای پرمهر مردی جوان، خنده های پر سر و صدای پسری 15 ساله، پچ پچ های دخترانه دو نوجوان، قدم های سنگین پیرمردی افسرده. اینها صداهای عجیبی هستند؛ تو را به دنیای پهناور احساسات می برند و آنجا رهایت می کنند؛ آری، من همهمه را دوست دارم.معمولا وقتی مطمئن می شوم که در صداها غرق شده ام، چشمانم را می بندم و دست هایم را در هم گره می کنم؛ اینطوری، به ذهنم اجازه می دهم هرطور دلش می خواهد برای صداها چهره بکشد، و آنها را حس کند.در افکارم شناور هستم، که صدای آشنایی از دریا بیرونم می کشد؛- مهین! مهین عزیزم! باید بریم.- نه... من رو نبرصدایم را می شنوم که التماس پرستار جوان می کنم؛ من دلم نمی خواهد به آن خانه ماتم زده بازگردم که پر از سکوت سنگین است. من دیگر نمی خواهم به آنجا بازگردم؛ من دلم مردم را می خواهد و طراوت و هوا را.من دلم شلوغی و صدا و دغدغه می خواهد؛ دوست ندارم به اقیانوس بی خبری و سکوت پرت شوم...بی اختیار اشک می ریزم و متوجه می شوم که پرستار جوان مرا با خود به سوی درسبزرنگ می برد... از گوشه چشمم نام «خانه سالمندان گلزار» را می خوانم و دوباره در عمق سکوت به دنبال صدای خنده های دخترک می گردم...N.DN.DThu, 25 Jun 2020 12:53:01 +0430https://virgool.ir/@N.D/مردی-از-جنس-فیزیک-ابن-هیثم-که-بود-frytxoukmhbiابن هیثم چه کسی بود؟بوعلی محمد بن حسن بن هیثم بصری،دانشمندی است که از بزرگترین ریاضیدانان به شمار می رود و بی گمان بهترین فیزیکدان مسلمان عرب است. او اولین دانشمند فیزیک نور در جهان است که در زمینه شناخت نور و قانون های شکست وبازتاب آن نقش مهمی ایفا کرده است. ابن هیثم پدر علم فیزیک نور و آغازکننده تحولاتی است که بعدها به ساخت دوربین عکاسی، دوربین سینما و پروژکتور پخش فیلم منجر شد. ابن هیثم تلاش زیادی در شناخت فیزیک نور انجام داد. او رساله ای درباره نور نوشت و ذره بین را ساخت. به نسبت زاویه تابش و زاویه انکسار(شکست) پی برد و اصول تاریکخانه را شرح داد و در مورد قسمت های مختلف چشم بحث کرد.یادبودهای ابن هیثماو یادبودهای بی نظیری دارد:1 - سیارک شماره ۵۹۲۳۹ به افتخار این دانشمند ۵۹۲۳۹ ابن هیثم نامگذاری شد هاست.۲ - سال ۲01۵ که سال جهانی نور نامگذاری شده بود مصادف با هزارمین سالگرد کتاب المناظر نیز بود که توسط یونسکو از خدمات ابن هیثم تجلیل شد.۳ - یک دهانه آتشفشانی در کره ماه، به نام Alhazen(نام لاتین ابن هیثم) نامگذاری شده است.مرد پیشروی فیزیکوی، نخستین کسی است که 700سال قبل از نیوتن به بررسی ویژگی های نور پرداخت. ابن هیثم را اولین دانشمندی می شناسند که از روش مبتنی بر آزمایش در کارهایش استفاده کرد.کتاب المناظر«المناظر» یکی از کتاب های ماندگار وی است که در پیشرفت علوم در اروپای قرون وسطا بسیار مؤثر بود. این کتاب شامل هفت مقاله در بررسی ماهیت نور، رنگ و بینایی است که مبتنی بر اصول ریاضی و تجربی تألیف شده است.درگذشت ابن هیثماو در بصره متولد شد و در قاهره نیز درگذشت. این دانشمند، هنگام درگذشت، 76 سال داشت. بنابر برخی روایات، این دانشمند، اهوازی بوده است.N.DN.DThu, 25 Jun 2020 12:49:10 +0430https://virgool.ir/@N.D/آشنایی-شگفت-انگیز-با-آیزاک-نیوتن-برای-نوجوانان-nrnvilbgcmoeدرباره آیزاک نیوتون و کشف های او چه می دانید؟آیزاک نیوتون دانشمند انگلیسی بود که درسال 1642 میلادی، در لینکلن شایر کشور انگلستان متولد شد. او دانشمند بی نظیری بود؛ یکی از مهم ترین زمینه هایی که او درآن پژوهش می کرد، فیزیک و نور بود.نیوتون و نور!در دهه 166۰ میلادی نیوتن درباره شکست نور تحقیق می کرد. او دریافت که اگر نور سفید از یک منشور بگذرد، به طیفی از رنگها تجزیه می شود، و اینکه با قرار دادن وارونۀ منشور مشابه دیگری در مسیر نور تجزیه شده، می توان رنگهای طیف را بازترکیب کرد و به نور سفید رسید.آزمایشی هیجان انگیز!او دلیل تشکیل طیف را چنین توجیه می کرد؛ نور جریانی از ذرات کوچک است که به خط مستقیم در فضا حرکت می کنند و با گذر از یک ماده شفاف مانند منشور به ماده ای دیگر، این ذرات بسته به نوع لرزش خود با زاویه های گوناگون می شکنند. در نتیجه ذرات نور سفید از هم جدا شده، به شکل طیف هفت رنگ ظاهر میشوند. علت شهرت نیوتون، همین آزمایش جالب بود.تلسکوپ بازتابییک تلسکوپ بازتابی نوعی از تلسکوپ است که با داشتن یک یا چند آینه خمیده به عنوان شیئی، نور را متمرکز و در کانون خود تصویر حقیقی تولید می کند. این نوع تلسکوپ در سده هفدهم به عنوان جایگزینی بر تلسکوپ شکستی اختراع شد. تقریباً تمام تلکسوپ های بزرگ در اخترشناسی از نوع انعکاسی هستند و تلسکوپ های انعکاسی نیز انواع زیادی دارند.نام دیگر این اختراع، تلسکوپ نیوتونی است؛ چون آیزاک نیوتون شگفت انگیز، آن را برای اولین بار در سال 1672 میلادی ساخت!دومین تلسکوپ بازتابی نیوتندرگذشت یک ستارهآیزاک نیوتون نابغه، در سن 84 سالگی، در سال 1727 میلادی در میهن خود درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد.N.DN.DThu, 25 Jun 2020 12:38:06 +0430https://virgool.ir/@N.D/ورزشی-پر-از-آرامش-و-شادابی-شنا-m6qc1178jsubتعریفی کوتاه از شنا:شناکردن عبارت است از حرکات منظم دست‌ها و پاها و به‌طور کلی بدن که امکان پیشروی موجودات زنده در آب را ممکن می‌سازد.ورزش شنا یکی از ورزش‌های آبی است که ورزشکاران با شنا کردن در آب به رقابت می‌پردازند.تاریخچه جهانی شنا:شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهند که قدمت شنا و شنا کردن به ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد در تمدن مصر و بعد از آن در تمدن‌های آشور و یونان و روم باستان باز می‌گردد. یونانی‌های باستان و رومی‌ها شنا را جزو برنامه‌های مهم آموزش نظامی خود قرار داده بودند، و مانند الفبا یکی از مواد درسی در آموزش مردان بوده‌است. شنا در شرق به قرن اول قبل از میلاد باز می‌گردد. ژاپن جایی است که شواهد و مدارکی از مسابقات شنا در آن وجود دارد. در قرن هفدهم به دستور رسمی حکومتی، شنا به صورت اجباری در مدارس تدریس می‌شد.تاریخچه شنا در ایران:تاریخچه شنا به عنوان یک ورزش، در ایران، بسیار کوتاه است و به طور کلی هم این رشته از ورزش به نسبت دیگر رشته‌ها در کشور ایران چندان پیشرفتی حاصل نکرده‌است. در حالی که به جهت موقعیت جغرافیایی ایران که در شمال و جنوب کشور به دریا متصل است و هم به جهت تأکیدات مذهبی، می‌بایستی این ورزش را مورد توجه قرار می‌دادند. در قدیم، مکان‌هایی شبیه استخر سرپوشیده در حمام‌ها می‌ساختند، به نام چال حوض. این چال حوض‌ها، که حداکثر از ۱۰ متر تجاوز نمی‌کرد، برای شنا کردن و آب بازی بود.تجهیزات شنا:1- مایو یا لباس شنا2- کلاه شنا3- عینک شناانواع شنا:کرال سینهکرال پشتکرال پهلوشنای قورباغهشنای پروانهN.DN.DThu, 25 Jun 2020 12:24:01 +0430